BETA

Ανθρώπινο Trafficking και Διαδίκτυο

Εικόνα Maria

Ζούμε στην εποχή της υποκρισίας και των φαύλων ιδεολογημάτων που μας κτυπούν κατά ριπάς στο όνομα της δικαιοσύνης, του ηθικού και της θρησκείας. Ζούμε στην εποχή των νταβατζήδων, είτε αυτοί φορούν κουστούμια, είτε ράσα, είτε τζιν. Ζούμε στην εποχή που ο βυζομπούλαρος χριστιανός θα πάει με τα παιδιά του στην εκκλησία για την άλφα ή βήτα τελετή· και το βράδυ, θα πληρώσει για να να έχει αγοραίο «έρωτα», με κάποια που μπορεί να έχει την ηλικία της κόρης του ή του γιου του. Κάποιο κορίτσι ή αγόρι (ανάλογα τα γούστα του «οικογενειάρχη») που θα του κάνει τα γούστα / τα κέφια, έναντι του τιμήματος το οποίο σχεδόν πάντα έχει οριστεί από τους νταβατζήδες.

Sex trafficking, η απόλυτη εμπορία της ανθρώπινης ψυχής. Πόσο κοστολογείται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Ποιοι εκμεταλλεύονται την σύγχρονη δουλεία που είναι η ραχοκοκαλιά ενός από τους πιο κερδοφόρους, παράνομους επιχειρηματικούς κλάδους στον κόσμο; Και με ποιο δικαίωμα χρησιμοποιούν την βία ως μέσο απο-ανθρωποποίησης ώστε να κάνουν την σκλαβιά, ένστικτο;

Οι κοινοί παρονομαστές σε κάθε ένα από αυτά τα σενάρια, είναι ο εξαναγκασμός, η εξαπάτηση, η απειλή και η βία που χρησιμοποιούνται για να ασκείται έλεγχος στους ανθρώπους, με σκοπό - τι άλλο; μα φυσικά - το κέρδος. Γυναίκες, άντρες, παιδιά παγιδευμένα στην - ίσως - πιο κερδοφόρα βιομηχανία· αυτήν του σεξ. Οι έρευνες δείχνουν πως ο μέσος όρος των θυμάτων της εμπορίας είναι 12 χρονών!

    Μια μάνα στην Τσεχία δέχεται ένα τηλεφώνημα από την Αστυνομία της Μαδρίτης ότι βρήκαν την ανήλικη δεκαεξάχρονη κόρη της και την καλούν να πάει να την πάρει. Βρίσκει το παιδί της σε κατάσταση σοκ, δεν μιλάει. Την πηγαίνει σε ψυχιατρική κλινική αποθεραπείας για θύματα κακοποίησης. Κάποια στιγμή το κοριτσάκι, με συνοδεία γιατρού, πηγαίνει σε ένα πάρκο και βλέπει δύο λυκόσκυλα.
Αρχίζει να ουρλιάζει “όχι, σας παρακαλώ”. Έπειτα η μάνα ψάχνει και μαθαίνει από έναν ιερέα που εξομολογεί έναν “πελάτη” ότι αυτά τα κορίτσια τα είχαν σε μια βίλα και όσα αρνούνταν να πηγαίνουν με άνδρες, τα βίαζαν τα σκυλιά.

 

Σύμφωνα με έκθεση του 2012 που έδωσε ο ΟΗΕ στην δημοσιότητα, η Ελλάδα είναι μία από τις βασικές χώρες όπου διακινούνται θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα θύματα προέρχονται κυρίως από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, των Βαλκανίων και της Αφρικής. Οι γυναίκες αυτές εγκλωβίζονται είτε κυριολεκτικά - επειδή οι σωματέμποροι για παράδειγμα τις κρατούν κλειδωμένες σε σπίτια - είτε με άλλα μέσα, όπως η κατάσχεση των ταξιδιωτικών τους εγγράφων και οι απειλές εναντίον τους ή των οικογενειών τους. Σύνηθες φαινόμενο είναι, εκτός από την ψυχολογική βία, να υφίστανται σωματική βία και βασανιστήρια.

Στο trafficking συναντούμε συνήθως γυναίκες και παιδιά που υφίστανται την πλήρη αποκτήνωση, σε βαθμό που χρησιμοποιούνται όπως τα ζώα των μονάδων παραγωγής κρέατος ή τις μηχανές των εργοστασίων. Ακόμη και οι λαθρομετανάστες που μεταφέρονται από τους δουλεμπόρους, οι φυλακισμένοι ή όσοι βασανίζονται για πολιτικά λόγους, δεν χάνουν τόσο πολύ τον έλεγχο της ζωής και της βούλησής τους, όσο τα θύματα του trafficking.
Και όμως, πρόκειται για έναν επιχειρηματικό (sic) κλάδο, με εμπόρευμα τον άνθρωπο, που ανθεί όλο και περισσότερο λόγω της σταδιακής αύξησης της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών και την πλήρη κυριαρχία του καπιταλιστικού συστήματος αλλά και της σταδιακής αποστροφής των ανθρώπων του πλανήτη για τις παραδοσιακές αξίες όπως είναι ο σεβασμός στον άνθρωπο. Βλέπετε, η διακίνηση ανθρώπων αποτελεί «συγκαλυμμένη δραστηριότητα» που συμβαίνει στην «παραοικονομία».

Όπλο τους τα τεράστια κέρδη που αντλούν, υποθάλποντας την διαφθορά μέσω του ξεπλύματος των κερδών τους σε νόμιμες επιχειρήσεις και επιχειρώντας να εξαγοράσουν την ασυλία τους έναντι του νόμου. Τα δίκτυα των διακινητών μπορούν να εξασφαλίσουν την υπεράσπιση του καλύτερου ποινικολόγου ή να καλλιεργήσουν ένα άμεμπτο κοινωνικό προφίλ για τους εαυτούς τους, αυτό του καλού νοικοκυραίου - ξέρετε, αυτοί που το παίζουν θιγμένοι από το πορνό, ακόμα (ω, ναι) και από την σάτιρα.
Αυτοί που λίγα χρόνια (το 2012 αν θυμάμαι καλά), ενώ η διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών είχε φτάσει στο έσχατο σημείο, οι πελάτες τους (αυτοί οι ίδιοι νοικοκυραίοι που λέγαμε) οι οποίοι είχαν πάει με αυτές τις κοπέλες, ανησυχούσαν μήπως αν πάνε στο νοσοκομείο για εξετάσεις, βγει και το δικό τους πρόσωπο στην τηλεόραση.

Τι θα περίμενε όμως κανείς από την στιγμή που - τόσο τα παραδοσιακά, όσο και τα διαδικτυακά - Μ.Μ.Ε. προάγουν και προβάλλουν την χρήση της πορνείας ως τρόπο ζωής;

Παλαιότερα, σύνθημα για την πορνεία ήταν η δύση του ήλιου. Γυναίκες που δεν τους είχε μείνει τίποτε άλλο να πουλήσουν για να επιβιώσουν, παρά μόνον το κορμί τους. Στο παρασκήνιο όμως και αυτοί που ανάγκαζαν τις άλλες, με απειλές και κάθε είδους σωματική και ψυχολογική βία. Αυτοί που δεν διστάζουν ακόμα και να τις σκοτώσουν, προκειμένου να χάσουν το εμπόρευμα.

Μία τέτοια σκλάβα, θύμα του τράφικιγκ, είναι και η «Μαρίνα». Ένα ήσυχο συνεσταλμένο κορίτσι, από την Μολδαβία, που γλίτωσε και μιλάει μήπως και προστατέψει άλλους που πέφτουν στην ίδια παγίδα.

   Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μια μικρή πόλη της Μολδαβίας. Έχω τρία αδέρφια. Σχολείο πήγα μέχρι την προτελευταία τάξη του λυκείου. Δεν υπήρχαν λεφτά για να το τελειώσω. Η μάνα μου δουλεύει σε εργοστάσιο. Ο πατέρας μου είναι στο σπίτι.
Στα είκοσι αποφάσισα να πάω μόνη μου στην πρωτεύουσα, στο Κισινάου, να ψάξω για δουλειά. Όταν έφτασα, κάθισα σε μια πλατεία, πήρα μια εφημερίδα και άρχισα να κοιτάζω τις αγγελίες. Πήρα τηλέφωνο σε διάφορες δουλειές, αλλά όλοι μου έλεγαν όχι. Έκατσα στο παγκάκι μέχρι το απόγευμα. Κάποια στιγμή με πλησίασε ένας άντρας γύρω στα 30 και με ρώτησε τι έκανα. Του απάντησα ότι έψαχνα για δουλειά και αυτός μου είπε ότι μπορούσε να με στείλει στην Ελλάδα, να δουλεύω σε σπίτια, να κρατάω κανέναν παππού ή καμιά γιαγιά με καλά λεφτά. Μου είπε ότι μπορούσα να παίρνω ακόμα και 50 ευρώ την ημέρα. Στη Μολδαβία ένα καλό μεροκάματο είναι γύρω στα 7, αν καταφέρεις, φυσικά, να βρεις δουλειά. Αλλάξαμε τηλέφωνα κι έφυγε.

   Έναν μήνα μετά, ο άντρας ήρθε, με βρήκε, μου έδωσε διαβατήριο και 1.000 λέι (€ 80) για να πάρω ρούχα και μου είπε ότι σε δύο μέρες θα φεύγαμε για Τουρκία. Στην Κωνσταντινούπολη μας περίμενε ένας ακόμη άντρας και μία γυναίκα. Νοικιάσαμε ένα αυτοκίνητο και οδηγούσαμε για μέρες κατά μήκος των τουρκικών παραλίων, ώσπου φτάσαμε σχεδόν απέναντι από τη Σύμη. Γύρω στα μεσάνυχτα μπήκαμε σε ένα φουσκωτό και βγήκαμε στ' ανοιχτά.
Κάποια στιγμή, ο οδηγός σταμάτησε τη μηχανή και πέσαμε στο νερό. Έδεσα το διαβατήριο γύρω από τον λαιμό μου και βούτηξα στη θάλασσα μαζί με το backpack που είχα στην πλάτη.
Ήταν Οκτώβρης και η θάλασσα ήταν κάπως κρύα. Η στεριά απείχε περίπου σαράντα μέτρα. Κολυμπούσα ασταμάτητα με όσες δυνάμεις μού είχαν απομείνει. Η προπέλα ενός καραβιού κόντεψε να με κόψει στα δύο. Τα ρεύματα με έσπρωχναν μακριά. Κατάφερα να φτάσω στη στεριά περίπου τέσσερις ώρες μετά. Δεν ήξερα τι είχαν απογίνει οι άλλοι.

   Στη Σύμη βρήκα μια στάνη με πρόβατα και κρύφτηκα όλη την επόμενη μέρα μέχρι το βράδυ. Με είδε μια γυναίκα που βοσκούσε εκεί γύρω τα πρόβατά της, με πήρε στο σπίτι της, με φρόντισε, μου έδωσε φαγητό, φάρμακα, ρούχα και με κράτησε για δύο μέρες. Όταν ήμουν ξανά σε θέση να ταξιδέψω, πήγα στο λιμάνι και μπήκα στο καράβι για τη Ρόδο. Εκεί είδα ξανά την κοπέλα που ήμασταν μαζί στη βάρκα. Όταν φτάσαμε στη Ρόδο, πήραμε μαζί το επόμενο καράβι με προορισμό τον Πειραιά. Μέσα στο πλοίο με είδε κάποια στιγμή ένα από τα μέλη του πληρώματος. Με ρώτησε από πού ήμουν και ζήτησε το διαβατήριό μου. Μου είπε “δεν έχεις βίζα” και του απάντησα “όχι”. Τότε με πήρε και με πήγε επάνω σ' ένα σαλονάκι. Δεν με πείραξε. Όταν φτάσαμε στον Πειραιά, με έπιασε από το χέρι και βγήκαμε μαζί από την αποβάθρα για να μη με σταματήσει η Αστυνομία. Την άλλη κοπέλα τη σταμάτησαν. Όταν απομακρυνθήκαμε, μου έδωσε τον αριθμό του και μου είπε: “Aν χρειαστείς κάποια βοήθεια εδώ στην Αθήνα, πάρε με”.
Μου φέρθηκε πολύ καλά, χωρίς να με ξέρει. Για κάποιον λόγο πίστεψα εκείνη τη στιγμή πως όσοι θα συναντούσα στην Ελλάδα θα μου φέρονταν με την ίδια καλοσύνη.

   Στο λιμάνι του Πειραιά με περίμενε ένας άλλος άντρας. Πρέπει να είχαν στείλει τη φωτογραφία του διαβατηρίου μου και να με αναγνώρισε από εκεί. Με πήρε με το αυτοκίνητο και με πήγε σ' ένα ξενοδοχείο. Έμεινα εκεί μια νύχτα και την επομένη με πήγε σε άλλο. Δεν καταλάβαινα τι ακριβώς συνέβαινε. Τον ρωτούσα, αλλά δεν μου απαντούσε. Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάτι δεν πήγαινε καλά.
Μετά, από το ξενοδοχείο με πήγαν σε ένα σπίτι όπου ζούσε ένα ζευγάρι και μια άλλη κοπέλα από τη Μολδαβία με την οποία δεν με άφηναν μιλάω. Μόλις φτάσαμε εκεί, ο άντρας αυτός μου πήρε το κινητό και το διαβατήριο. Αντιστάθηκα, του είπα ότι δεν ήθελα να του τα δώσω και τότε με χτύπησε πολύ.

Την επόμενη μέρα με πήγε στο κομμωτήριο για να μου κόψουν τα μαλλιά κι έπειτα σ' ένα μαγαζί με κινέζικα για να ψωνίσω εσώρουχα και “σέξι” ρούχα. Λίγες μέρες μετά βρεθήκαμε σ' ένα μικρό ατελιέ με παπούτσια. Ο ιδιοκτήτης θα ήταν ο πρώτος μου πελάτης. Με είδε όμως χτυπημένη και δεν μου έκανε τίποτα. Μετά από μια ώρα ο άντρας επέστρεψε για με πάρει. Τότε αυτός του είπε ότι δεν είχε τελειώσει μαζί μου. Με κράτησε ακόμη δύο ώρες, μου έδωσε να φάω και να πιω καφέ, χωρίς να μου κάνει τίποτα. Όταν ήρθε να με ξαναπάρει, του έδωσε 150 ευρώ. Καθώς φεύγαμε, ο άντρας μού είπε ότι το βράδυ θα πηγαίναμε κι άλλου.
Τρελάθηκα. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν να βγω στο μπαλκόνι και να πέσω από κάτω. Ήθελα να πεθάνω. Βγήκα στο μπαλκόνι, “μίλησα” με τον θεό μου, αλλά δεν το έκανα. Κάτι με συγκράτησε.
Το ίδιο βράδυ με πήγε σ' ένα μπουρδέλο στην πλατεία Βικτωρίας. Είχε συνεννοηθεί με μια χοντρή τσατσά που δούλευε εκεί, στα “σπίτια”. Αυτή προσπάθησε να μου δείξει πώς να βγαίνω στο σαλόνι, πως να “κουνιέμαι”, πως να προσελκύω τους πελάτες. Μου είπε πως δεν έπρεπε να μένω στο δωμάτιο μαζί τους πάνω από δέκα λεπτά. Αλλά δεν μπορούσα να κάνω τίποτε απ' όσα μου έλεγε. Ένιωθα και φερόμουν σαν να ήμουν νεκρή. Κανείς δεν με ήθελε. Μόνο ένας πελάτης μπήκε στο δωμάτιο και αυτός μόλις με είδε, έφυγε. Το ίδιο έγινε και τις επόμενες μέρες. Εξακολούθησαν να με πηγαίνουν σε διάφορα “μαγαζιά”, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα μαζί μου έτσι όπως ήμουν.

   Ένα βράδυ, ο άντρας με γύρισε σπίτι και μου είπε ότι σε μία ώρα θα πηγαίναμε σε άλλο “σπίτι”. Είχα δύο μέρες να κοιμηθώ. Έκανα γρήγορα ένα ντους και με πήρε για λίγο ο ύπνος στον καναπέ. Η άλλη κοπέλα που έμενε μαζί μας δεν ήθελε να ξαναβγεί. Αυτός την τράβηξε από τα μαλλιά και την έσυρε στο μπάνιο με το ζόρι για να ετοιμαστεί. Άκουσα μία δυνατή κραυγή και μετά ησυχία. Η πόρτα δεν ήταν τελείως κλειστή. Μπόρεσα να διακρίνω μόνο ένα ρόπαλο του μπέιζμπολ και κάτω στο πάτωμα το πιο πολύ αίμα που έχω δει στη ζωή. Δεν την είδα ποτέ να βγαίνει από την τουαλέτα. Μύρισα μόνο μια άσχημη μυρωδιά που δεν κατάλαβα τι ήταν. Αργότερα άκουσα πως αυτοί οι άνθρωποι είναι τόσο σκληροί, που πολλές φορές χρησιμοποιούν οξύ για να εξαφανίσουν τα ανθρώπινα υπολείμματα. Εκείνη τη στιγμή τρόμαξα πολύ και είπα στον εαυτό μου ότι αν ήθελα να ζήσω, έπρεπε να κάνω όσα μου ζητούσαν.

   Μια μέρα, ανάμεσα στους άντρες που περίμεναν στο σαλόνι του ενός σπιτιού, ήταν και ένας Αιγύπτιος, ο Σ. Με είδε πώς ήμουν και με πήρε στο δωμάτιο. Με ρώτησε τι είχε συμβεί σε όσες γλώσσες ήξερε. Δεν του απάντησα, από φόβο. Μου έδωσε μια κάρτα για κινητό και τον αριθμό του κι έφυγε. Εκείνη τη μέρα “έκανα” τριάντα πελάτες. Γύρισα στο σπίτι και προσπάθησα να χαμογελάσω για να τους δείξω ότι έχω αρχίσει να συνεργάζομαι.
Ο άντρας μού είπε: “Πήγες καλά σήμερα”. Κάποια στιγμή, σ' ένα από τα μαγαζιά όπου με πήγαν, έτυχε η τσατσά να είναι από τη Ρωσία, κι εγώ ξέρω ρώσικα. Της είπα την ιστορία μου και αυτή δέχτηκε να με βοηθήσει. Πήρε τηλέφωνο τον Σ., τον Αιγύπτιο, του είπε πού ήμουν και αυτός ήρθε, της έδωσε 100 ευρώ και με πήρε μαζί του. Με πήγε σ' ένα σπίτι όπου ζούσαν πολλοί παράνομοι μετανάστες από την πατρίδα του. Δεν με ακούμπησε κανείς. Έμεινα όλο το βράδυ και το επόμενο πρωί πήγαμε στο αεροδρόμιο. Εκεί μας εντόπισε η Αστυνομία και μας ζήτησε τις ταυτότητές μας. Η δική μου ήταν πλαστή κι έτσι με κράτησαν. Την επόμενη μέρα ήρθε ο Σ., μου έφερε κάρτες, λεφτά, πετσέτες, σαμπουάν.
Στο αεροδρόμιο έκατσα μία εβδομάδα και μετά με έφεραν στην Αθήνα, στο δικαστήριο. Με ρώτησαν τι έγινε μέσω ενός διερμηνέα που δεν ήξερε ρουμάνικα. Μετά με έστειλαν στις φυλακές του Ελαιώνα. Στην αρχή με έβαλαν μόνη μου, σ' ένα υπόγειο. Κυκλοφορούσα παντού με χειροπέδες, ακόμη και όταν έκανα μπάνιο, λες και ήμουν δολοφόνος. Όταν με έβαλαν στα κελιά μαζί με τις άλλες κρατούμενες, άρχισα να τις ρωτάω γιατί ήταν μέσα. Η μία μου έλεγε γιατί σκότωσε τον άντρα της, η άλλη για ναρκωτικά. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί με έβαλαν μαζί τους.

 

   Στον Ελαιώνα έκατσα 20 μέρες κι έπειτα με έφεραν στη Θήβα, όπου έκατσα άλλον ένα μήνα. Μετά στο Αλλοδαπών στην Αθήνα, ύστερα στις φυλακές Κορυδαλλού για είκοσι μέρες και μετά ξανά στο Αλλοδαπών. Εκεί συνάντησα μια Γεωργιανή που μας είχαν συλλάβει μαζί στο αεροδρόμιο. Με ρώτησε πού ήμουν τόσους μήνες. Της διηγήθηκα την ιστορία μου κι εκείνη ενημέρωσε τους αστυνομικούς. Αυτοί ήρθαν, ξανάρθαν, μου ζήτησαν πολλές φορές να τους τα ξαναπώ και στο τέλος πήγαμε στη ΓΑΔΑ, όπου αναγνωρίστηκα ως θύμα trafficking και με άφησαν ελεύθερη. Έξι μήνες κράτησε όλο αυτό. Έξι μήνες, από φυλακή σε φυλακή.
Όταν βγήκα έξω, ήμουν σαν νεκρή. Ο Σ. μου νοίκιασε ένα σπίτι στην Κυψέλη. Έμεινα εκεί επτά μήνες. Τους πρώτους πέντε δεν έβγαινα από το σπίτι. Έτρωγα, κοιμόμουν και απλώς κοιτούσα το ταβάνι. Ο Σ. επέμενε να με βγάζει με το ζόρι έξω, για βόλτα, με τους φίλους του και την οικογένειά του. Γνώρισα τη γυναίκα του. Της είπα ότι ο άντρας της δεν μου έκανε ποτέ τίποτα. Μου ζήτησαν να βαφτίσω το δεύτερο παιδί τους. Αν δεν ήταν κι αυτοί, θα τα είχα περάσει όλα μόνη μου. Λίγους μήνες μετά πήγα και βρήκα δουλειά.
Ήταν πολύ δύσκολο όλο αυτό. Φοβόμουν να περπατήσω στον δρόμο, ένιωθα ότι κάποιος βρισκόταν συνεχώς πίσω μου. Προσπάθησα πολύ. Ακόμη προσπαθώ.


 

Το sex trafficking είναι δύσκολο να αντιμετωπιστεί, διότι ένα κομμάτι της κοινωνίας το χρησιμοποιεί για ευχαρίστησή του, με αμοραλισμό και βαναυσότητα. Νοικοκυραίοι υπεράνω πάσης υποψίας κάνουν ανέμελοι την επίσκεψή τους στο μπουρδέλο, ακόμα κι αν γνωρίζουν ότι οι πόρνες είναι στην ουσία παγιδευμένα θύματα κυκλωμάτων. Μπροστά στην ευχαρίστηση του πληρωμένου σεξ, η γυναίκα ξεπέφτει σε κάτι που δεν μοιάζει με άνθρωπο.

Στην εποχή του διαδικτύου που διανύουμε, με τις αλλαγές στην χρήση των μέσων μαζικής επικοινωνίας από τους καταναλωτές και ιδίως από τους ανηλίκους - οι οποίοι χρησιμοποιούν ολοένα και περισσότερο τα μέσα μαζικής επικοινωνίας μέσω κινητών συσκευών, συμπεριλαμβανομένων των επιγραμμικών βιντεοπαιχνιδιών και των socials - δημιουργείται μια ολοένα αυξανόμενη ζήτηση κατά παραγγελία υπηρεσιών στο διαδίκτυο. Μην ξεχνάμε πως όταν πρωτο-κυκλοφόρησαν τα βίντεο οικιακής χρήσης, η βιομηχανία πορνό βρυχήθηκε, προμηθεύοντας άμεσα την αγορά με πορνό βίντεο.

Ομοίως, όταν το Internet άρχισε πλέον να είναι «must» σε κάθε σπίτι, οι πορνό ιστοσελίδες άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια. Τα μικρά παιδιά μπορεί να συναντήσουν μία τέτοια ιστοσελίδα ακόμα και κατά λάθος. Βεβαίως, ακόμα και από τύχη να μην πέσουν σε κάποιο τέτοιο site, το πιθανότερο είναι πως κάποια στιγμή - οι «τρελαμένοι», από τις ορμόνες τους, έφηβοι - μπορεί να τις αναζητήσουν σκόπιμα.
Τα e-mail, τα άμεσα μηνύματα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης παρέχουν στα παιδιά σας την φανταστική ευκαιρία να επικοινωνούν με τους φίλους και την οικογένειά τους, ακόμη και όταν δεν είναι κοντά. Εκθέτονται, όμως ταυτόχρονα σε απίστευτους κινδύνους, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων ατόμων που ποτέ δεν θα τους επέτρεπαν ούτε καν να τους πλησιάσουν στην απτή πραγματικότητα.
Δυστυχώς, όμως, μιλάμε για μια εικονική πραγματικότητα όπου παιδεραστές, υποψήφιοι «γαμπροί» και κάθε είδους τύποι του υποκόσμου (και μη), μπορούν ανά πάσα στιγμή να έρθουν σε επαφή μαζί τους, δημιουργώντας σχέσεις εμπιστοσύνης και ενδέχεται να τα πείσουν να συναντηθούν κατά πρόσωπο· οπότε, κάτι τέτοιο, όπως καταλαβαίνετε, αποβαίνει καταστροφικό και ολέθριο με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Το διαδίκτυο είναι πανταχού παρών, το περιεχόμενό του κατά παραγγελία, καθιστώντας το ιδανικό μέσο για την βιομηχανία πορνό. Έχει εξανεμίσει κάθε κοινωνικό φραγμό αφού πλέον δεν υφίσταται ουδεμία ανάγκη «φυσικής» παρουσίας. Κρυμμένος πίσω από την ασφάλεια που του παρέχει η ανωνυμία στο διαδίκτυο, μπορεί ο οιοσδήποτε να βιώσει την φαντασίωση σε όλο της το μεγαλείο.
Και για να εξηγούμαστε, όταν λέμε διαδίκτυο, αναφερόμαστε στο τι συμβαίνει στο εδώ διαδίκτυο που είναι προσβάσιμο από όλους. ΟΧΙ στο deep web που - όπως μας λένε τα διάφορα δημοσιεύματα - είναι ένα μέρος επικίνδυνο για τους αστούς. Μία τέτοια πτυχή του (λεγόμενου) επιφανειακού web είναι και τα κορίτσια πίσω από τις Webcams.

Και πού θα βρει ο νοικοκυραίος πληροφορίες;

Όπως λέει και ο Δρ. Ηρακλής Μοσκώφ, Εθνικός Εισηγητής για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων:

Mια απλή επίσκεψη στο bourdela.com θα σας πείσει. Πιστεύω ότι υπάρχουν πάρα πολλοί που, ενώ ξέρουν ότι εδώ πέρα κάτι δεν πάει καλά, επιλέγουν και το κάνουν.
Θυμηθείτε τα παραδείγματα με τις οροθετικές: βλέπεις ένα λείψανο να έρχεται μπροστά σου σε αυτή την κατάσταση, εσύ είσαι οικογενειάρχης, αλλά προχωράς.

Πηγαίνοντας στο λινκ που δίνει, βλέπεις ότι τα «κορίτσια» - συνήθως με ένα μικρό «όνομα» και χώρα καταγωγής - βαθμολογούνται με αστεράκια στα ratings των χρηστών, ανάλογα με τα κόλπα που ξέρουν.
Βλέπεις το εβδομαδιαίο τους πρόγραμμα, το “στούντιο” όπου δουλεύουν, τις υπηρεσίες που προσφέρουν.
Δείτε ένα παράδειγμα:

    Υπηρεσίες
    69
    αυταρχικό
    ποδολαγνεία
    φουλ πρόγραμμα

 
Αηδιάζεις και μόνον με τα σχόλια και τις συζητήσεις που έχουν αναμεταξύ τους οι... πελάτες, ΝΑΙ, στο πραγματικό web. Δείτε:

 
Μασατζίδικα που γ@μ@ς
Συναγωνιστες παιζει μασατζιδικο με φραπε ή και κανονικο το βραδυ στην Αθήνα?

 

Μα και τις απαντήσεις:

να διαβασεις το αντιστοιχο θρεντ στα μασαζ "μασατζιδικα ανοιχτα κυριακες"

ή

Εμφανισιακά δεν θα την έλεγα άσχημη, ίσα ίσα οι σιλικόνες την κάνουν τούμπανο και έχει σχετικά καλό πρόσωπο και σώμα, αλλά δεν αξίζουν οι υπηρεσίες της. Είχα πάει πριν ανακαλύψω σχόλα εδώ. Πολλές ερωτήσεις, μασάζ ξεπέτα, φραπές αχτύπητος, για καλαμάκι ήθελα +20 (προ 2 ετών) 

αλλά και:

.. ναι , και ψαχναμε να βρουμε ποια ειναι σε ποια βαρδια. τελικα ομως , μονο οι πρωινες ηταν καλες, οι αλλες βαριοντουσαν.. οι λαδοκορες δεν αποδιδουν καλα το βραδυ.

 

Και όλα αυτά στο πραγματικό Διαδίκτυο, ναι; Όοοοοχι στο κακό Deep Web.
To δε ενδιαφέρον της υπόθεσης, είναι πως ρίχνοντας μια ματιά στο φόρουμ της εν' λόγω ιστοσελίδας, σε άλλη γενικότερη θεματολογία, διακρίνεις κείμενα και απόψεις ανθρώπων που εμφανώς φαίνεται πως έχουν ένα υψηλό μορφωτικό επίπεδο.


Ποτέ μου δεν είχα χρόνια παιδικά, φακίδες, αρκουδάκια ή κουκλίτσες,
καλούς μπαρμπάδες, θείτσες αγαθές, αγαπημένες φίλες στα παιχνίδια...
Από την αρχή φαινόμουν στον εαυτό μουσαν ξένο όνειρο, σαν παραμιλητό
ή αντανάκλαση σ’ έναν καθρέφτη, χωρίς αιτία, όνομα και σάρκα

                                                                                          [Άννα Αχμάτοβα]

 

Με τα πιο πάνω μεταφέραμε επακριβώς την υπάρχουσα κατάσταση και πραγματικότητα. Δεν είμαστε ούτε σεμνότυφοι, αλλά ούτε και υποκριτές. Βασική αφορμή για την παρούσα δημοσίευση έπαιξαν δυο παράγοντες:

1. Όλες οι χαμένες ψυχές στο γαμημένο Αιγαίο του Ελύτη και σε όλα τα σύνορα του κόσμου.
2. Κάποιες δημοσιεύσεις που βγήκαν ξανά αυτό το διάστημα (Οκτώβρη 2015) για το DeepWeb, παρουσιάζοντάς το μόνο ως άντρο ακολασίας και παρανομίας.

Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα ούτε με το 69, ούτε με την ποδολαγνεία, ούτε με το αυταρχικό, ούτε με το αναποδοκαρεκλάτο με τσαγιέρα στον σβέρκο ή οτιδήποτε άλλο. Το τι επιλέγουν να κάνουν συνενούντες ενήλικες, ασχέτως φύλου και άλλων προσδιορισμών, είναι δικαίωμα του καθενός και δεν θα πρέπει να έχει την παραμικρή κατακραυγή ή άλλου είδους κατάκριση.
Συγχρόνως όμως, ελπίζουμε να είναι και κατανοητό πως το κοριτσάκι από την Αφρική, για παράδειγμα, δεν ονειρευότανε να φύγει από τις λάσπες του χωριού της και να γίνει πόρνη στην Ευρώπη. Προφανώς υπάρχουν αυτές και αυτοί που επιλέγουν συνειδητά την πορνεία ως επάγγελμα, αλλά και πάλι ελπίζουμε να είναι σαφές πως κάτι τέτοιο προκύπτει λόγω ανάγκης, λόγω οικονομικής ανέχειας· και όχι επειδή είχε βάλει σαν στόχο ζωής να γίνει πουτάνα στην Αθήνα.

Θα θέλαμε εδώ να μεταφέρουμε μια άποψη από αυτήν την πλευρά και συγκεκριμένα από την Πάολα Ρεβενιώτη που για όσους την θυμούνται είναι συν τ' άλλα μια από τις πιο όμορφες γυναίκες που κυκλοφορήσαν στην Αθήνα μα και συνειδητοποιημένος άνθρωπος και αγωνίστρια (ποιος δεν θυμάται το περιοδικό «Κράξιμο» ή εκείνα τα πρώιμα gay-pride που πρωτοστατούσε και σε πιο πουριτανικές εποχές;):

Σε μια ερώτηση που μάλλον δεν διατυπώθηκε καλά και αφορά αν η συναλλαγή μεταξύ ενός εκδιδομένου ατόμου και ενός άλλου ατόμου, του πελάτη, είναι «νόμιμη».
Όπως φαίνεται, ο νεαρός ρωτάει έχοντας κατά νου την περίπτωση εξαναγκασμού σε πορνεία από τρίτους· ενώ η Πάολα του απαντάει λόγω του συνειδητοποιημένου εξαναγκασμού σε πορνεία (εξαιτίας κοινωνικών συνθηκών, ιδιαιτεροτήτων και κοινωνικού ρατσισμού):


Kαι πάνω απ' όλα, για να μην ξεχνιόμαστε σε ποια υποκριτική και ψεύτικη κοινωνία ζούμε, που δαιμονοποιούμε και στοχοποιούμε κατά το δοκούν και βλέποντας όχι λίγες φορές τους πελάτες να μιλάνε για ηθική και ακόμα χειρότερα να μπορούν να την νομοθετούν και θεσμοθετούν...


[foto: Paola Revenioti]

 Ω, δεν αξίζω βογγητά
Κι έγκλημα της μελαγχολίας,
Εδώ στον σταχτερό καμβά
Εβρέθην διά παραλογίας.

Χαμόγελο εκστατικό,
Ριπή χεριών αρρωστημένη,
Πώς να ‘μαι διαφορετικό,
Ώρα πικρή κι ηδονισμένη.

Μ’ ήθελε έτσι αρχικά,
Είπε, νεκρά κι αγριεμένα,
Τα χείλη μου αιματηρά,
Τα μάγουλά μου χιονισμένα.

Για αμαρτόντα δεν μετρούν
Τον φυγά τον δημιουργό μου.
Μα όνειρα δεν κατοικούν
Στην προθανάτια λήθαργό μου.

                      [Άννα Αχμάτοβα]

  • Σχόλια

1 Comments:

  1. Εικόνα skylik8
    skylik8 (χωρίς επαλήθευση)Οκτ 31, 2015 23:34 ΜΜ

    Τον 21ο αιώνα αλλιώς τον φανταζόμουν. Με ιπτάμενα αυτοκίνητα, ελεύθερη ενέργια ταξίδια σε άλλους πλανήτες. Σε αυτόν τον πλανήτη όμως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν. Μπορεί να αλλάζουν σε όψη ή στους τρόπους στην ουσία όμως παραμένουν ίδια. Κολημένα μυαλά και νοοτροπίες άρρωστες. Ίσως σαν ανθρώπινο γένος να προοδεύσουμε κάποτε. Μέχρι τότε κρίμα για τα αυτά τα κορίτσια, κρίμα για κάθε άνθρωπο που τον εκμεταλλεύονται.

Scroll to Top