BETA

Editorial Γενάρη 2015: Το κωλόχαρτο, η Apple, οι Hackers και η Δημοκρατία

Εικόνα constantinos

Κύριε πρόεδρε, η Καλιφόρνια έχει ξεμείνει από κωλόχαρτο.

 

Αυτή η φράση που έρχεται από το "μακρινό" 1970, είναι σταθμός στην ευρύτερη ιστορία του hacking. Συν τ' άλλα, όμως, ήταν και η αφετηρία για την δημιουργία μιας εκ των μεγαλύτερων τεχνολογικών εταιρειών, της Apple.
Όλα ξεκίνησαν με ένα ιδιόμορφο hacking της εποχής, όσο παράξενο και αν φαίνεται σήμερα, το 2015 που η ίδια εταιρεία έχει τόσες πατέντες και τόσο κλειστά λογισμικά, έχοντας συγχρόνως ανάγει την τεχνολογία σε tredy.


Και για να τα πάρουμε με την σειρά, ήταν αρχές του 1971 όταν η Αμερική μάθαινε για το blue-box, μέσα από το περιοδικό Esquire -από μια συνέντευξη μ' έναν μάλλον μυστήριο τύπο με το ακόμα πιο μυστήριο όνομα "Captain Crunch" (από την γνωστή μάρκα δημητριακών που εκείνη την εποχή μέσα στο πακέτο της, είχε σαν δώρο και μια σφυρίχτρα).
Η ιστορία είναι πραγματικά ξεχωριστή και ενδιαφέρουσα:

Ο Κάπτεν Κραντς έκανε ένα ένα από τα πιο μεγάλα hacks στην τηλεφωνική εταιρεία Bell, αποκτώντας πρόσβαση στις άγνωστες μέχρι τότε περιοχές των πολλαπλών συχνοτήτων. Αυτό το κατάφερε με την βοήθεια ενός τυφλού φίλου του με οξυμένη ακοή, ο οποίος τον καθοδήγησε να αναπαράγει έναν ήχο με συχνότητα 2600Hz, κατάλληλο για υπεραστικά τηλεφωνήματα, απλά βουλώνοντας με κόλλα την τρίτη τρύπα της σφυρίχτρας που βρήκε στο κουτί των δημητριακών! Βάση αυτού έφτιαξε ένα κουτί, το blue-box που το συνέδεε στα σύρματα των τηλεφώνων.

Αυτό το άρθρο διάβασαν οι τότε φοιτητές του Στάνφορντ, Steven Bosniak και Steven Jobs και έγινε η αιτία να διαρρήξουν την απόρρητη τεχνολογική βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου, για να εντοπίσουν κάποια έγγραφα που αφορούσαν τα τηλεπικοινωνιακά συστήματα πολλαπλών συχνοτήτων.
Για να μην πολυλογούμε, πράγματι βρήκαν ό,τι έψαχναν και έφτιαξαν ένα blue-box με το οποίο θα έμπαιναν στο κεντρικό νευρικό σύστημα της παγκόσμιος ηλεκτρονικής τηλεφωνίας.
Και πράγματι, σύντομα κατάφεραν και έκαναν το πρώτο τηλεφώνημα, αν και όχι τόσο μακρυά, καθώς ο άγνωστος που συνομίλησαν -στην άλλη γραμμή- βρισκόταν στο Λος Άντζελες. Η ουσία όμως ήταν πως είχαν αποδείξει ότι όσα έγραφε το άρθρο του Esquire, δεν ήταν φαντασία και έτσι το επόμενο που έπρεπε να κάνουν ήταν να εντοπίσουν τον Captain Crunch.
Δεν άργησαν να τον βρουν, καθώς αυτός ήταν ραδιοφωνικός παραγωγός σ' έναν σταθμό της χώρας και σύντομα κατάφεραν να συναντηθούν. Ο Captain Crunch ήταν ένας πολύ underground τύπος, που έμοιαζε να έρχεται από την εποχή των hippies της δεκαετίας του 60, ο οποίος μετά χαράς δέχτηκε να τους εξηγήσει τον τρόπο λειτουργίας και τελειοποίησης του blue-box.
Και μετά από αυτό, άρχισε ο απόλυτος χαβαλές.

Από τα τηλέφωνα της φοιτητικής εστίας έκαναν φάρσες σε Νέα Υόρκη, Ευρώπη, Αυστραλία, τηλεφωνώντας σε μετεωρολογικούς σταθμούς, σε τηλεφωνικούς θαλάμους, σε bar και οπουδήποτε αλλού, ενώ φυσικά όλοι οι παρευρισκόμενοι άκουγαν τα πάντα από την ανοιχτή ακρόαση και στο τέλος άπαντες μιλούσαν με τους συγγενείς τους στο εξωτερικό ή σε άλλα σημεία της χώρας -εντελώς δωρεάν φυσικά.
Αυτές όμως οι μαζικές συναθροίσεις ήταν και μια πολύ καλή πηγή κέρδους για τους δαιμόνιους φοιτητές, καθώς ο Βόσνιακ έφτιαχνε συνεχώς νέα blue-box που τα πωλούσαν έναντι 150 δολαρίων έκαστο. Σημειώστε πως ο Τζομπς δεν ήταν ποτέ καλός με τους υπολογιστές και η ήρεμη δύναμη ήταν ο Βόσνιακ, Ο Τζομπς ήταν σχεδόν καμένος από τα ψυχεδελικά και ασχολούνταν με κάτι που σήμερα θα το λέγαμε κάτι σαν αίρεση που είχαν παραγωγές φρούτων και συγκεκριμένα, μήλων (εξ' ου το όνομα και λογότυπο της Apple αργότερα που έγινε δαγκωμένο ώστε να μην μπερδεύεται με κεράσι). Ήταν όμως πολύ καλός στο marketing και στις πωλήσεις και έτσι τα έξοχα από ποιότητα κατασκευής blue-box του Bosniak όχι μόνο κάλυψαν πλήρως τα έξοδα των σπουδών τους, αλλά ήταν και το πρώτο κεφάλαιο με τ' οποίο ξεκίνησαν λίγα χρόνια αργότερα την Apple.
Ο ίδιος ο Jobs, χρόνια μετά, είχε πει σε μια συνέντευξη:

Χωρίς το «blue box», δεν θα είχε υπάρξει ποτέ η Apple.

 

Τελικά το σχέδιο του blue-box τελείωσε νωρίς, καθώς ένα βράδυ που χρειάζονταν άμεσα χρήματα, σκέφτηκαν να πουλήσουν το blue box σε κάποιους από τους θαμώνες της πιτσαρίας όπου έτρωγαν. Αυτοί δέχτηκαν, μα τους κάλεσαν να πάνε στο αυτοκίνητό τους επειδή δεν είχαν επάνω τους μετρητά αλλά πιστωτική κάρτα. Φτάνοντας στο αυτοκίνητο όμως, βρεθήκαν αντιμέτωποι με ένα όπλο, αναγκαζόμενοι να παρατήσουν το blue-box και να το βάλουν έντρομοι στα πόδια. Βέβαια, αυτοί που τους πήραν το κουτί, δεν κατάφεραν και ποτέ να το λειτουργήσουν.

Και για να ολοκληρώσουμε με την ιστορική πρόταση της αρχής και του blue-box που οδήγησε στην σημερινή Apple, όταν ο Κάπτεν Κραντς χρησιμοποίησε το κουτί με το blue-box, κατάφερε μέσω αυτού να συνδεθεί με το προσωπικό τηλέφωνο του πρόεδρου Νίξον και συγκεκριμένα σε αυτό που ήταν στην κρεβατοκάμαρά του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με κάποιον τρόπο κατάφερε να μάθει και τον κωδικό του που ήταν "Όλυμπος". Καταφέρνοντας να διεισδύσει στο τηλεφωνικό κέντρο του Λευκού Οίκου, ακολουθώντας την ουρά ενός άλλου τηλεφωνήματος, είπε στον πράκτορα που απάντησε:

Πρέπει να μιλήσω στον Όλυμπο.

 

Φυσικά η σύνδεση έγινε ακαριαία και, μετά από λίγα κουδουνίσματα, ο πρόεδρος Νίξον απάντησε στο τηλέφωνο. Ο Κάπτεν Κραντς, με πολύ σοβαρό και επίσημο ύφος του είπε:

Κύριε πρόεδρε, λυπάμαι που σας ξύπνησα, αλλά αντιμετωπίζουμε ένα ιδιαιτέρως σοβαρό πρόβλημα και οδηγούμαστε σε κρίση.

 

Όπως ήταν ευνόητο, ο Νίξον τσίμπησε και τον ρώτησε:

Ποιο είναι το πρόβλημα;

 

Για να πάρει την "ιστορική" απάντηση του Captain:

Η Καλιφόρνια έχει ξεμείνει από κωλόχαρτο.

 

Για την ιστορία, ο Κάπτεν Κραντς, ήταν ο Τζον Ντρέιπερ που -λίγα χρόνια αργότερα- δούλεψε στην Apple σαν εξωτερικός συνεργάτης.

Παράξενη αρχή ίσως για πολλούς για μια εταιρεία η οποίσ σήμερα είναι το προπύργιο του καπιταλισμού, έτσι;
Όμως δεν ήταν οι μόνοι. Λίγα χιλιόμετρα πιο μακρυά -ακριβώς την ίδια εποχή- δυο άλλοι φοιτητές έχουν βάλει σαν στόχο να γκρεμίσουν το μονοπώλιο της τότε κραταιάς ΙΒΜ. Και, όπως φαίνεται, τα κατάφεραν. Ο Bill Gates και ο Steve Balmer, με ένα λειτουργικό σύστημα που δεν είχαν καν δημιουργήσει οι ίδιοι, έβαλαν τα θεμέλια της ισχυρότερης δικτατορίας και μονοπωλίου στον κόσμο της τεχνολογίας, πίσω από το brand-name της Microsoft.
Την συνέχεια την γνωρίζετε -η ιστορία των λειτουργικών συστημάτων άλλωστε, δεν έχει σταματήσει να γράφεται μέχρι και αυτή την στιγμή.

Όμως, για να μείνουμε στην εποχή εκείνη -που τα πράγματα ήταν ανατρεπτικά, ασχέτως αν δεν το συνειδητοποιούσαν οι τότε πρωταγωνιστές- λίγο πιο μακρυά, στη Νέα Υόρκη, άλλοι δυο τύποι είχαν τα δικά τους σχέδια που ήταν πολύ πιο "συνωμοτικά" και σίγουρα εμφανισιακά ξέφευγαν πολύ από το στυλ των "καλών παιδιών". Όπως έγραφε αργότερα ένας εξ' αυτών:

Ήμασταν εκεί, αυτοί οι δύο αναρχικοί με μικρή γενειάδα, συνωμοτώντας και σχεδιάζοντας τα επόμενα βήματα. Αν κάποιος άκουγε κατά τύχη τη συζήτησή μας, θα νόμιζε ότι ήμασταν τρελοί, αλλά εγώ ήξερα: ήξερα ότι η επανάσταση βρισκόταν ακριβώς εκεί, σε εκείνο το τραπέζι.

 

Και πραγματικά, οι δυο -τότε- νεαροί που κάθονταν σε αυτό το τραπέζι, ο Richard Stallman και ο Eben Moglen, θα πραγματοποιούσαν αυτή την επανάσταση. Hackers μιας άλλης γενιάς και φιλοσοφίας -που τους ήθελε (τους hackers) να είναι στην πρώτη γραμμή της δημιουργίας και διατήρησης μιας βαθιάς κουλτούρας των ελευθεριών των πολιτών- έμοιαζαν παράταιροι με τον αναδυόμενο στυγνό καπιταλισμό ο οποίος είχε αρχίσει να δείχνει από τότε στην Αμερική το "φιλελεύθερο" μέλλον του που γευόμαστε σήμερα. Εδώ ο λόγος δεν ήταν μόνο τεχνολογικός και το ζητούμενο δεν ήταν το γκρέμισμα ενός κατεστημένου για να δημιουργηθεί κάποιο άλλο στην θέση του. Μα από την άλλη, ο Stallman δεν θεωρεί τον εαυτό του κομμουνιστή ή αντι-καπιταλιστή δημόσιο εχθρό που επιδιώκει την εγκατάλειψη της ατομικής ιδιοκτησίας.

Μια ελεύθερη κοινωνία δεν χρειάζεται νομική προστασία για την ελευθερία του λόγου και της ιδιωτικής ζωής, αλλά μια κουλτούρα των πολιτικών ελευθεριών.

 

Και μέσα σε αυτές τις καταστάσεις, περίπου την ίδια εποχή αναδύθηκε και το κίνημα του ελεύθερου λογισμικού. Και όλα αυτά πιο πάνω ονομάζονται hacking και hackers, αυτα ακριβώς που σήμερα σπιλώνεται από πολυεθνικές, εταιρείες σαν τις προαναφερόμενες και ΜΜΕ.


Βασικά κατά νου είχα όλα τα πιο πάνω, να τα έκανα έναν παραλληλισμό με την πολιτική. Φτάνοντας όμως εδώ, νομίζω πως δεν χρειάζεται. Ο κάθε νοήμων προφανώς ήδη έχει αρχίσει να κάνει τους παραλληλισμούς. Από την άλλη, δεν πιστεύω στο σύστημα, δεν θεωρώ πως υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από τις "αξίες" του καπιταλισμού. Και οι αξίες αυτές, οι αξίες που έχουν γαλουχηθεί στην κοινωνία, είναι φυλακές υψίστης ασφαλείας. Από την άλλη, πιστεύω πως ανάγκη είναι το χέσιμο και όχι οι εκλογές και οι "συνταγματικές" διαδικασίες διά μέσου θεσμών και θεσμικών μέσων.
Θα ήθελα αυτό να το αναπτύξω με την ομιλία του Ωγκύστ Βαγιάν ενώπιον της Γαλλικής Βουλής των Αντιπροσώπων, το 1894, προτού του ανακοινωθεί η ποινή του θανάτου για τη βομβιστική επίθεση εναντίον της που μοιάζει τραγικά επίκαιρη:

Κύριοι, σε λίγα λεπτά θα καταφέρετε το χτύπημά σας, αλλά λαμβάνοντας την ετυμηγορία σας θα πρέπει να έχω τουλάχιστον την ικανοποίηση του να έχω πληγώσει την υπάρχουσα κοινωνία, αυτήν την καταραμένη κοινωνία στην οποία μπορεί να δει κανείς έναν μονάχα άνθρωπο να ξοδεύει, ανώφελα, αρκετά για να θρέψει χιλιάδες οικογένειες· μια κακόφημη κοινωνία που επιτρέπει σε λίγα άτομα να μονοπωλούν όλο τον κοινωνικό πλούτο, ενώ υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες δυστυχούντων που δεν έχουν ούτε το ψωμί που δεν το αρνούνται στα σκυλιά, και ενώ ολόκληρες οικογένειες αυτοκτονούν λόγω της έλλειψης των βασικών αναγκών της ζωής.

Αχ, κύριοι, αν οι κυβερνώσες τάξεις μπορούσαν να πάνε κάτω ανάμεσα στους δυστυχείς! Αλλά όχι, προτιμούν να παραμένουν κωφοί στις εκκλήσεις τους. Φαίνεται πως μοιραία ωθούνται, όπως οι βασιλείς του δέκατου όγδοου αιώνα, στον γκρεμό που θα τους καταβροχθίσει, και ουέ σε εκείνους που εξακολουθούν να κωφεύουν στις κραυγές των πεινασμένων, ουέ σε εκείνους που, πιστεύοντας πως είναι ανώτερης ουσίας, θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται τους από κάτω τους! Έρχεται η στιγμή όταν οι άνθρωποι δεν θα κρίνουν πλέον· υψώνονται σαν τυφώνας, και διέρχονται σαν χείμαρρος. Τότε θα δούμε ματωμένα κεφάλια παλουκωμένα σε κοντάρια.
Μεταξύ των εκμεταλλευόμενων, κύριοι, υπάρχουν δύο κατηγορίες ατόμων. Εκείνοι από την μία τάξη, που δεν συνειδητοποιούν τι είναι και τι μπορεί να γίνουν, παίρνουν την ζωή όπως έρθει, πιστεύουν πως είναι γεννημένοι να είναι δούλοι, και ικανοποιούνται με τα λίγα που τους δίνονται ως αντάλλαγμα για την εργασία τους. Υπάρχουν όμως άλλοι, αντίθετα, που σκέφτονται, που μελετούν, και οι οποίοι, κοιτώντας γι’ αυτούς, ανακαλύπτουν κοινωνικές αδικίες. Είναι δικό τους λάθος αν δουν καθαρά και υποφέρουν βλέποντας τους άλλους να δεινοπαθούν; Στην συνέχεια ρίχνονται στον αγώνα, και κάνουν τους εαυτούς τους τούς φορείς των λαϊκών διεκδικήσεων. Κύριοι, είμαι ένας από αυτούς τους τελευταίους. Οπουδήποτε έχω πάει, έχω δει δυστυχείς λυγισμένους κάτω από τον ζυγό του κεφαλαίου.

Παντού έχω δει τις ίδιες πληγές που προκαλούν δάκρυα αίματος να τρέχουν, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη των κατοικημένων περιοχών της Νότιας Αμερικής, όπου δικαιούμουν να πιστεύω πως αυτός που ήταν κουρασμένος από τους πόνους του πολιτισμού θα μπορούσε να ξεκουραστεί στην σκιά των φοινικόδεντρων και εκεί να μελετήσει τη φύση. Λοιπόν, ακόμα κι εκεί, περισσότερο από αλλού, έχω δει το κεφάλαιο να έρχεται, όπως ένα βαμπίρ, να ρουφήξει την τελευταία σταγόνα από το αίμα των δύστυχων παρειών. Τότε επέστρεψα στην Γαλλία, όπου μου επιφυλάχτηκε να δω την οικογένειά μου να υποφέρει φριχτά. Αυτή ήταν η τελευταία σταγόνα στο ποτήρι της λύπης μου.
Κουρασμένος να καθοδηγώ τούτη τη ζωή των δεινών και της δειλίας, έφερα αυτήν τη βόμβα σε εκείνους που έχουν την πρωταρχική ευθύνη για την κοινωνική δυστυχία. Κατηγορούμαι για τα τραύματα εκείνων που χτυπήθηκαν από τα βλήματά μου. Επιτρέψτε μου να επισημάνω εν παρόδω πως, αν οι αστοί δεν είχαν σφαγιάσει ή προκαλέσει σφαγές κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, είναι πιθανόν πως θα ήταν ακόμη κάτω από το ζυγό των ευγενών. Από την άλλη πλευρά, λογαριάστε τους νεκρούς και τραυματίες στο Τονκίν, στη Μαδαγασκάρη, στο Νταχομέι, προσθέτοντας σε αυτούς τους χιλιάδες, ναι, τους εκατομμύρια δυστυχείς που πεθαίνουν στα εργοστάσια, τα ορυχεία, και οπουδήποτε η ακονισμένη εξουσία του κεφαλαίου γίνεται αισθητή.
Προσθέστε επίσης εκείνους που πεθαίνουν της πείνας, και όλα αυτά με τη συγκατάθεση των Αντιπροσώπων μας. Μπροστά σε αυτά, πόσο ασήμαντες είναι οι κατηγορίες που τώρα φέρνετε εναντίον μου!

Είναι αλήθεια πως δεν εξαλείφει κανείς τον άλλον· αλλά, παρόλα αυτά, δεν αμυνόμαστε όταν απαντάμε στα χτυπήματα που δεχόμαστε από πάνω; Γνωρίζω πολύ καλά πως θα μου ειπωθεί πως έπρεπε να περιοριστώ στην ομιλία για τη δικαίωση των λαϊκών διεκδικήσεων. Αλλά τί ιπορεί να περιμένετε! Χρειάζεται μια δυνατή φωνή για να κάνει τους κωφούς να ακούσουν. Πάρα πολύ καιρό έχουν απαντήσει στις φωνές μας με φυλακίσεις, την κρεμάλα, τουφεκισμούς.
Μην κάνετε κανένα λάθος· η έκρηξη της βόμβας μου δεν είναι μονάχα η κραυγή του εξεγερμένου Βαγιάν, αλλά η κραυγή μιας ολόκληρης τάξης που διεκδικεί τα δικαιώματά της, και η οποία θα προσθέσει σύντομα πράξεις στα λόγια. Διότι, να είστε σίγουροι γι’ αυτό, μάταια θα περνούν νόμους. Οι ιδέες των στοχαστών δεν θα σταματήσουν· εξίσου όπως, κατά τον τελευταίο αιώνα, όλες οι κυβερνητικές δυνάμεις δεν θα μπορούσαν να εμποδίσουν τους Ντινερό και τους Βολταίρους απ’ το να διαδίδουν χειραφετικές ιδέες ανάμεσα στους ανθρώπους, ομοίως όλες οι υφιστάμενες κυβερνητικές δυνάμεις δεν θα εμποδίσουν τους Ρεκλύ, τους Δαρβίνους, τους Σπένσερς, τους Ίψενς, τους Μιρμπώ, από το να διαδίδουν της ιδέες της δικαιοσύνης και της ελευθερίας οι οποίες θα εξολοθρεύσουν τις προκαταλήψεις που κρατούν τις μάζες στην άγνοια.
Και αυτές οι ιδέες, καλωσορισμένες από τους δυστυχείς, θα ανθίσουν σε πράξεις εξέγερσης όπως έγινε σε μένα, μέχρι την ημέρα όταν η εξαφάνιση της εξουσίας θα επιτρέψει σε όλους τους ανθρώπους να οργανώνονται ελεύθερα ανάλογα με τις επιθυμίες τους, όταν ο καθένας θα είναι σε θέση να απολαμβάνει το προϊόν της εργασίας του, και όταν αυτές οι ηθικές αρρώστιες που ονομάζονται προκαταλήψεις θα εξαφανιστούν, επιτρέποντας στα ανθρώπινα όντα να ζουν εν αρμονία, μη έχοντας άλλη επιθυμία απ’ το να μελετούν τις επιστήμες και να αγαπούν τους συνανθρώπους τους.

Καταλήγω, κύριοι, λέγοντας πως μια κοινωνία στην οποία βλέπει κανείς τέτοιες κοινωνικές ανισότητες όπως όλοι βλέπουμε για μας, στις οποίες βλέπουμε καθημερινές αυτοκτονίες εξαιτίας της φτώχειας, την πορνεία να απαστράπτει σε κάθε γωνιά του δρόμου, — μια κοινωνία της οποίας τα κύρια μνημεία της είναι οι στρατώνες και οι φυλακές, — μια τέτοια κοινωνία πρέπει να μετασχηματιστεί όσο το δυνατόν συντομότερα, με πόνο που εξαλείφεται, και τόσο σύντομα, από την ανθρωπότητα. Ζήτω σ’ αυτούς που εργάζονται, δεν έχει σημασία με τι μέσα, γι’ αυτόν τον μετασχηματισμό!
Είναι τούτη η ιδέα που με οδήγησε στη μονομαχία μου με την εξουσία, αλλά καθώς σε αυτήν τη μονομαχία έχω μόνο πληγώσει τον αντίπαλό μου, τώρα είναι σειρά του να με χτυπήσει. Τώρα, κύριοι, για μένα λίγο μετράει τι ποινή μπορεί να επιβάλλεται, διότι, βλέποντας αυτήν τη συνεδρίαση με τα μάτια του λόγου, δεν μπορώ να μην γελάω βλέποντάς σας, άτομα (atoms) χαμένα στην ύλη, και να λογιζόσαστε μονάχα επειδή διαθέτετε μια προέκταση του νωτιαίου μυελού, παίρνετε το δικαίωμα να κρίνετε έναν συνάνθρωπό σας.

Αχ! κύριοι, πόσο μικρή είναι η συνεδρίασή σας και η ετυμηγορία σας μπροστά στην ιστορία της ανθρωπότητας· και η ανθρώπινη ιστορία, με τη σειρά της, είναι ομοίως πολύ μικρή μέσα στον ανεμοστρόβιλο που τη φέρει διαμέσου της απεραντοσύνης, και που είναι προορισμένη να εξαφανιστεί, ή τουλάχιστον να μετασχηματιστεί, προκειμένου να αρχίσει ξανά την ίδια ιστορία και τα ίδια γεγονότα, ένα πραγματικά αέναο παιχνίδι των κοσμικών δυνάμεων που ανανεώνονται και μεταφέρονται αιωνίως.

 

Σαν μότο του osarena είναι το:

Να αψηφάς τους κανόνες της αναδυόμενης τάξης της Πληροφορίας

 

Επιτρέψτε μου να το συμπληρώσω ως εξής:

Να αψηφάς τους κανόνες της αναδυόμενης τάξης της Πληροφορίας και τα ηθικά διλήμματα του νεο-φιλελευθερισμού. Βασικά, να αψηφάς τα πάντα...

 

Το ν' αλλάξει ο κόσμος δεν είναι ούτε τρέλα, ούτε ουτοπία, είναι δικαιοσύνη.

#not_h0-h0-h0_&_xmas

  • Σχόλια

4 Comments:

  1. Εικόνα akounadis
    akounadisΙαν 01, 2015 12:53 ΜΜ

    "...δεν αμφισβητώ την αρμοδιότητα του δικαστηρίου, αμφισβητώ τη de facto ικανότητα των δικαστών να με κρίνουν.
    Για μένα είστε άνδρες Αθηναίοι και όχι άνδρες δικαστές."

    Η δικαιοσύνη "αγκαλιάζει" τη τρέλα και την ουτοπία. Τις τοποθετεί εκεί που ξέρει. Άλλοτε να την προστατεύουν σκουπίδια σαν σκουπίδι και άλλοτε να την λατρεύουν ως Άνθρωποι.
    Όποιος δεν αναζητά το δίκαιο είναι γιατί δε θέλει και όχι δεν μπορεί. Στα παραπάνω λόγια,ήδη έγινε η μοιρασιά. Είδαμε επιλογές ανθρώπων και ανθρώπων που έγιναν "μαϊμούδες".
    Άνθρωπος αν δε συμπορευτεί με άνθρωπο είναι νεκρός.

  2. Εικόνα Haris
    HarisΙαν 01, 2015 14:44 ΜΜ

    Τώρα τι μας φέρνεις στη μνήμη. Ήταν στην τρίτη γυμνασίου τότε, η πρώτη ερώτηση που είχε κάνει η φιλόλογος, το γιατί δεν τους αποκάλεσε δικαστές ;-)

  3. Εικόνα AndreasV
    AndreasVΙαν 01, 2015 13:44 ΜΜ

    @Constantinos: Εύγε φίλε μου για το όμορφο άρθρο. Τόσο 'καθαρό' όσο και διδακτικό.

    Δίδαγμα 1 (το τεχνολογικό):
    Αυτοί που έμειναν γνωστοί (ή και πλούτισαν - με όλες τις έννοιες) almost always δεν ήταν οι αρχικοί δημιουργοί...

    Δίδαγμα 2:
    Η μαρξιστική Θέση-Αντίθεση-Σύνθεση είναι η κατάρα {ίσως} της κάθε επανάστασης... Μπορείς να το πεις και "φυσική επιλογή" αν είσαι και Δαρβινικός. Ο φόβος όμως είναι ένας:
    t-1 : ...
    t : Οι επαναστάτες Αστοί αναλαμβάνουν την εξουσία από τους Ευγενείς.
    t+1 : Οι επαναστάτες Αντι-Αστοί αναλαμβάνουν την εξουσία από τους Αστούς...
    t+2 : ...etc
    Το πρόβλημα θα λυθεί όταν καταλάβουν όλοι οτι ο στόχος δεν είναι ποιός θα έχει την εξουσία, αλλά η εξουσία η ίδια.

    Δίδαγμα 3: Περί ελεύθερης.. αγοράς
    Η αλήθεια είναι οτι ΔΕΝ υπάρχει η έννοια 'ελεύθερη αγορά'. Εκτός το ότι σαν έννοια η έκφραση 'ελεύθερη αγορά' είναι αντιφατική, αποτελείται και από μια μαφία που αν είσαι τυχερός και γεννηθείς κάπου συγκεκρμένα με συγκεκριμένο χρώμα δέρματος, σου δίνει την "ελεύθερη" επιλογή να γίνει μέρος της, αλλιώς θα μείνεις με τους πειναλέους! Δίλλημα τόσο διαχρονικό αλλά και πρόσφατο ε;
    Μην πείτε;

  4. Εικόνα Haris
    HarisΙαν 01, 2015 14:41 ΜΜ

    Οι επαναστάτες αστοί; Η νομενκλατούρα είναι αυτοί ;-)

Scroll to Top