BETA

e-Revolution: Γίνεται; Μπορεί να υπάρξει;

Εικόνα Evi

 Πριν απ’ όλα το σύστημά μου διαφέρει από το δικό σας στο ότι δεν δέχεται ούτε τη χρησιμότητα, ούτε καν τη δυνατότητα μιας επανάστασης άλλης από την αυθόρμητη, δηλαδή την λαϊκή και κοινωνική, επανάσταση. Έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι κάθε άλλη επανάσταση θα ήταν αθέμιτη, επιβλαβής και ολέθρια για την ελευθερία και τον λαό, διότι θα επεφύλασσε γι’ αυτόν μια καινούργια αθλιότητα και μια καινούργια σκλαβιά. […] όλες οι μυστικές συνωμοσίες εν αγνοία του λαού, όπως και όλες οι αιφνιδιαστικές επιθέσεις και τα αυτοσχεδιασμένα χτυπήματα συντρίβονται από αυτή τη δύναμη (σ.σ. το κράτος) που δεν θα μπορέσει να νικηθεί και να καταστραφεί παρά μόνο από τη λαϊκή και κοινωνική αυθόρμητη επανάσταση.

Στο εξής, ο μοναδικός σκοπός της μυστικής εταιρείας πρέπει να είναι όχι να συγκροτήσει μια τεχνητή δύναμη έξω από τον λαό, αλλά να αφυπνίσει, να συγκεντρώσει και να οργανώσει τις ξεσηκωμένες λαϊκές δυνάμεις. Υπό τις συνθήκες αυτές, ο στρατός της επανάστασης, ο μόνος που είναι δυνατός και πραγματικός, δεν θα βρίσκεται έξω από τον λαό, θα είναι ο ίδιος ο λαός.

έγραφε ο Μ. Μπακούνιν, στην «Επιστολή στον Σεργκέι Νετσάγιεφ» και ας το κρατήσουμε αυτό, καθώς οι παραλληλισμοί με το σήμερα - όπως θα δούμε στην συνέχεια - είναι συνειρμικά δοσμένοι στην υπάρχουσα ηλεκτρονική πραγματικότητα. Μα όπως και να έχει, με κάθε βεβαιότητα αποδεχόμαστε ότι η επανάσταση κρίνεται ως κοινωνικό φαινόμενο τόσο κατά τα αίτια, όσο και για τους σκοπούς που πραγματοποιείται.

Είναι πλέον προφανές ότι το ζήτημα της κρίσης του συστήματος δεν οφείλεται απλά σε κάποια διαχειριστική αδυναμία των μέχρι τώρα διαχειριστών του και ούτε μπορεί να βρει γιατρειά σε μια άλλη εναλλακτική διαχείριση του από την ρεφορμιστική Αριστερά. Το αδιέξοδο που βιώνει σήμερα το σύστημα (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό) είναι αποτέλεσμα των αθεράπευτων αντιφάσεών του και οι κρίσεις δομικό στοιχείο της ύπαρξής του, καθώς μέσω της καταστροφής (αγαθών και ανθρώπων), προσπαθεί διακαώς να κρατηθεί ζωντανό και να αναπαραχθεί, βγαίνοντας με ακόμα πιο ενδυναμωμένες τις δομές του. Ούτε οι εκλογές, ούτε μια ακόμη περίοδος χάριτος στη νέα κυβέρνηση θα διευκολύνουν τη συντριπτική κοινωνική πλειοψηφία να επιλύσει τα οξυμένα προβλήματά της.
Για την άγρια πληττόμενη κοινωνική βάση, η μόνη ρεαλιστική προοπτική είναι αυτή της κοινωνικής επανάστασης, της διαδικασίας ανατροπής δηλαδή των σχέσεων εκμετάλλευσης και καταπίεσης που επιβάλλει το υπάρχον καθεστώς σκλαβιάς και εξαθλίωσης και κατάργησης των υπαρχουσών δομών οργάνωσης της κοινωνίας, αντικαθιστώντας τες με άλλες μορφές οριζόντιας και συλλογικής αυτοοργάνωσης όπως είναι οι ελευθεριακές κομμούνες, τα εργατικά συμβούλια, οι λαϊκές συνελεύσεις και οι κολεκτίβες.

 

Στην κοινωνία αυτή σαπίσαμε στ’ αλήθεια
Απάνθρωποι θεσμοί μας γίνανε συνήθεια
Παράτησέ τα όλα να ζήσουμ’ άβολα
Οι άλλοι όπως βαδίζουν κι εμείς αναποδα.

[Άσιμος]

 

Νομίζω, πως είναι σαφές, όταν μιλάμε για επανάσταση, στην υπάρχουσα πραγματικότητα, θεωρούμε ότι οι εποικοδομητικές αρχές του αναρχισμού έχουν καταστεί ακόμα περισσότερο επίκαιρες από την πληροφορική επανάσταση, η οποία βρίσκεται βέβαια στα πρώτα της στάδια ακόμα, αλλά θα καταστούν ακόμα επίκαιρες, καθώς η επανάσταση αυτή θα ξεδιπλώνεται και εξελίσσεται. Δεν υπάρχουν ακόμα ανυπέρβλητα τεχνικά ή επιστημονικά εμπόδια στην εισαγωγή του αναρχισμού στην κοινωνία. Ας μας επιτραπεί μια... "παλινδρόμηση" στην έκφραση, αλλά αν θέταμε κάτω τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα, οι απαντήσεις θα δίνονταν με μια μορφή αστικού νέο-αναρχισμού.  
Ζώντας πλέον στην εποχή των data, ακόμα και αν η τεχνολογία προέρχεται από το υπάρχον σύστημα, εν' τούτοις, η σύγχρονη  τεχνολογία, μπορεί να επισπεύσει την αναρχία [δείτε σχετικά:  Η επικαιρότητα του αναρχισμού στη σύγχρονη κοινωνία - Aστικός νέο-αναρχισμός και Τεχνολογία]
Όμως, ιστορικά κοιτώντας, σχεδόν όλες οι επαναστάσεις, μακροπρόθεσμα απέτυχαν και δεν εξυπηρέτησαν τους σκοπούς της εξέγερσης. Το γιατί συνέβη αυτό, το θέτει ορθά ο Πιοτρ Αλεξέγεβιτς Κροπότκιν:

Καμιά καταστροφή της κυρίαρχης τάξης πραγμάτων δεν είναι δυνατή αν κατά τον χρόνο της ανατροπής ή του αγώνα που οδηγεί στην ανατροπή, δεν υπάρχει ζωντανή μέσα στο μυαλό η ιδέα του τι θα αντικαταστήσει εκείνο που πρέπει να καταστραφεί.

Έτσι λοιπόν, αναγκαία και ρεαλιστική προοπτική στην κατεύθυνση αυτή, είναι η συγκρότηση ενός οργανωμένου πολιτικού κινήματος που θα έρχεται σε επικοινωνία και αλληλεπίδραση με το ευρύτερο κονωνικό-ταξικό κίνημα θέτοντας στο εσωτερικό του το συνολικό κοινωνικό πρόβλημα που δεν είναι άλλο από την ίδια την ύπαρξη του καπιταλισμού και του κράτους και θα αντιπαλεύει παράλληλα άλλες θεσμικές και ρεφορμιστικές συνιστώσες που ενυπάρχουν σ’ αυτό προσπαθώντας να το οδηγήσουν σε άλλου τύπου διαχειριστικές-μη επαναστατικές λύσεις.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, πρέπει να αναλάβουμε όλοι τις θέσεις μάχης που μας αναλογούν. Να αντικρούσουμε τις δημοκρατικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες, οργανώνοντας ένα πλατύ, μαζικό και μαχητικό κίνημα (πολιτικό, κοινωνικό και ταξικό) ανατροπής. Μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, δομές αλληλεγγύης, σωματεία βάσης, αυτοοργανωμένες πολιτικές συλλογικότητες να χτίσουμε τον κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας…

 

Παρ' όλ' αυτά, η επανάσταση, στην σύγχρονη κοινωνία μας δεν συνέβη.

Βλέποντας την υπάρχουσα πραγματικότητα, συνειδητοποιούμε πως έχουμε μια κοινωνία τόσο διασπασμένη και απαίδευτη, που τούτη ακριβώς την στιγμή, τσακώνεται για το ποιος τρόπος δυνάστευσής της είναι ο πιο ανώδυνος.
Όχι για να διώξει τον δυνάστη, μα για να επικροτήσει τον "καλύτερο" δυνάστη! Δεν θα το αναλύσουμε αυτό, καθώς ήδη υπάρχει μια τεκμηριωμένη ανάλυσή του: 

-Κοινωνία: Γιατί δεν έγινε η επανάσταση; [μέρος πρώτο]
-Κοινωνία: Γιατί δεν έγινε η επανάσταση; [μέρος δεύτερο]

 

Άρα τι μένει;

Ευρισκόμενη πρόσφατα στην συνέλευση μιας κολεκτίβας, ειπώθηκε το πιο κάτω, και βλέποντας τα πρόσωπα όλων ήταν εμφανής ο προβληματισμός:

Θα βγούμε πάλι έξω, θα κάνουμε ξανά χιλιόμετρα σε πορείες, θα μας πλακώσουν ξανά οι μπάτσοι, θα κτυπήσουμε κάποιον καπιταλιστικό στόχο. Και μετά;
Πόσες φορές, πόσα χρόνια, γίνεται αυτό; Ο κόσμος δεν αλλάζει, μα συνεχίζει να έχει την μικροαστική λογική για την ικανοποίηση των μικροσυμφερόντων του και της ικανοποίησης των υπέρ-καταναλωτικών του ψευδαισθήσεων.

Είναι θέμα καναπέ λοιπόν; Του Couchtivism, όπως λέγεται;
Μα πάντα ο σύγχρονος κόσμος, δεν ταν καθηλωμένος σε μια οθόνη;
Σήμερα όμως υπάρχει μια μεγάλη και ουσιαστική διαφορά. Η οθόνη αυτή είναι ενός υπολογιστή.
Θυμάστε τον συσχετισμό που είπαμε στην αρχή, σχετικά με την ρήση του Μπακούνιν; Και την μικρή ανάλυση που παραπέμψαμε μετά, σχετικά με τον νέο-αναρχισμό και την τεχνολογία;
Θέλετε να το δούμε και από μια άλλη οπτική; Από αυτήν του καπιταλισμού, ο οποίος καταφέρνει να αφομοιώνει οτιδήποτε δεν μπορεί να πολεμήσει.
Σήμερα (Ιούνη του 2015), είναι ένα πολύ μεγάλο ποσοστό της μέσης αστικής τάξης που θεωρεί ως επανάσταση κάτι τέτοιο (το δίνουμε - φυσικά - σατιρικά):

Ήρθε η ώρα....
Ήρθε η ώρα να βγουν πάλι από τις θήκες τους τα πανάκριβα κουστούμια και τα φορέματα,
να βγουν από τα ντουλάπια τα κρυστάλλινα ποτήρια,
να βγουν από τα κελάρια οι ντομ περινιόν,
να βγουν από τα ψυγεία τα πατέ,
να γυαλιστούν γόβες και σκαρπίνια,
να κρεπαριστούν μαλλιά και να βουρτσιστούν μουστάκια,
να βγουν από το σκρίνιο οι μουράνο.

[να άλλο ένα καλό χαρακτηριστικό παράδειγμα, ακριβώς γι' αυτό που μιλάμε: Δικτυακές Ψηφοφορίες και Επαναστατικότητα και ορίστε μια πιο συγκεκριμένη περίπτωση: Stand With Greece: Έδωσες και εσύ την υποστήριξή σου; Γιατί όμως;]
Πώς όμως κατάφερε να θεωρηθεί ως επαναστατική πράξη, αντιστασιακή αν θέλετε (την χαρακτήρισαν και έτσι άλλωστε), η τάξη των Rolex και της Μύκονοοοος;
Η απάντηση είναι προφανής και την γνωρίζουμε:

Από το διαδίκτυο φυσικά.

Λαμβάνοντας αυτό υπόψη, ξέρουμε πως με τον ίδιον ακριβώς τρόπο - το διαδίκτυο - γιγαντώθηκαν και άλλα κινήματα που οδήγησαν ακόμα περισσότερους στον δρόμο, σαν αλληλεγγύη και σαν αντίδραση.
Ακόμα και αυτό το κίνημα των αγανακτισμένων άλλωστε, πήρε όγκο και παλμό, από την διαδικτυακή του υπόσταση.
Συνεπώς έχουμε το μέσον. Μέσω του οποίου μπορεί να εξαπλωθεί ταχύτατα το οτιδήποτε: συμβάν, πληροφορία, καταγγελία, προπαγάνδα, αγκιτάτσια, τα πάντα...

Μπορούμε λοιπόν να μιλήσουμε για μια δικτυακή επανάσταση;
Μια επανάσταση με όπλο τον λόγο, χωρίς δακρυγόνα, ντου και μολότοφ;

 

Οσο πλησιάζαμε προς το πάρκο του παλατιού, τόσο έρημοι ήταν οι δρόμοι. Ενας τρομαγμένος παπάς μας έδειξε πού στεγάζεται το Σοβιέτ και κρύφτηκε βιαστικά. Το Σοβιέτ βρισκόταν στην πτέρυγα ενός από τα παλάτια των μεγάλων πριγκίπων, απέναντι από το πάρκο. Οι πόρτες ήταν κλειδωμένες, τα παράθυρα σκοτεινά. Ενας στρατιώτης που τριγύριζε εκεί κοντά μας κοίταξε με σκοτεινή περιφρόνηση και χωρίς να βγάλει τα χέρια από τις τσέπες του παντελονιού είπε: "Το Σοβιέτ έφυγε πριν δύο μέρες". "Για πού;". Σήκωσε τους ώμους. "Δεν ξέρω...".

Πηγαίνοντας λίγο πιο πέρα, φτάσαμε σ' ένα μεγάλο και ολόφωτο κτίριο. Από μέσα ακουγόταν χτύπος σφυριού. Μένανε αναποφάσιστοι, όμως εκείνη τη στιγμή μας πλησίασαν, με προτεταμένα τα όπλα, ένας στρατιώτης κι ένας ναύτης. Τους έδειξα το πληρεξούσιό μου από το Σμόλνι. "Είστε υπέρ των Σοβιέτ;" τους ρώτησα. Κοίταξαν φοβισμένα και δεν είπαν τίποτα. "Τι γίνεται εκεί;" ρώτησε ο ναύτης, δείχνοντας το κτίριο. "Δεν ξέρω...".

Το πιο πάνω είναι απόσπασμα από το "μέτωπο της επανάστασης', την εποχή που ο λαός της Ρωσίας έμπαινε στα χειμερινά ανάκτορα και ο τσάρος Νικόλαος, μαζί με την οικογένειά του τρώγανε από μια σφαίρα στην καρδιά και στο κεφάλι.
Αντίστοιχα θα συνέβησαν και στην Βαστίλη και σε όποια άλλη επανάσταση του παρελθόντος.
Όμως δεν είμαστε στον 18ο αιώνα, Βρισκόμαστε  στον 21ο, και η επανάσταση των ηλεκτρονίων είναι γεγονός.
Από την άλλη βέβαια, το να βγεις στον δρόμο και να διεκδικήσεις είναι το αυτονοητο και το φυσικό αποτέλεσμα κάθε επανάστασης (ο δρόμος).
Όμως μέχρι τώρα - το έχουμε δει και βιώσει - σε πολλά από αυτά τα επαναστατικά κελεύσματα κυριαρχούσε η προβοκάτσια, γίνονταν στην ουσία, για κομματικά και άλλα οφέλη και σχεδόν πάντα χανόταν ο αυτοέλεγχος του πλήθους, τόσο λόγω των μπάτσων, όσο και της προβοκάτσιας.
Αν λοιπόν και τα κινήματα του δρόμου είναι ικανά να επιφέρουν την κοινωνική αλλαγή ως και την ανατροπή ακόμα, μήπως κάτι μας διαφεύγει;
Αυτή την στιγμή (2015), συνυπάρχουμε σ' έναν ηλεκτρονικά διαμορφωμένο και διαρκώς διαδικτυωμένο συνειδησιακό σύμπαν μέσα στο οποίο μπορούν να υπάρξουν και ανατροπές.

Ανατροπές καθεστώτων και συστημάτων όμως; Του καπιταλισμού;

Νομίζω, πως η κοινή γνώμη ποτέ δεν είχε τόση δύναμη όση έχει σήμερα και αυτό σίγουρα στο μεγαλύτερο μέρος, οφείλεται στο διαδίκτυο.
Και η δύναμη είναι στις λέξεις, μα και στις εικόνες/βίντεο (multimedia, γενικότερα).

 

Η Ηλεκτρονική Επανάσταση (Electronic Revolution) είναι μια συλλογή δοκιμίων του William S. Burroughs, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1970 στην Δυτική Γερμανία από τις εκδόσεις Expanded Media Editions. Στην δεύτερη έκδοση, που δημοσιεύθηκε το 1971 στο Cambridge της Αγγλίας, προστέθηκε και γαλλική μετάφραση από τον Henri Chopin. Ολόκληρο το βιβλίο εμπεριέχεται και στις μεταγενέστερες εκδόσεις του The Job, ένα βιβλίο με συνεντεύξεις (του William S. Burroughs) που πήρε ο Daniel Odier.

Το βιβλίο The Electronic Revolution χωρίζεται σε δύο μέρη.

Το πρώτο μέρος, με τίτλο “The Feedback from Watergate to the Garden of Eden”, προβάλλει απόψεις του Alfred Korzybski ο οποίος χαρακτηρίζει τον άνθρωπο ως «δεσμευτική μηχανή του χρόνου», λόγω της ικανότητάς του να γράφει.

The Unrecognised Virus – Ο Μη Αναγνωρισμένος Ιός Του Λόγου

Ο Burroughs θεωρεί ότι ο γραπτός λόγος είναι το χαρακτηριστικό του ανθρώπου που τον κάνει να ξεχωρίζει αφού του δίνει την δυνατότητα να τροποποιήσει και να μεταφέρει πληροφορίες για τις μελλοντικές γενιές.

Προτείνει την θεωρία του «μη αναγνωρισμένου ιού» του λόγου, πιστεύοντας ότι

the word has not been recognised as a virus because it has achieved a state of stable symbiosis with the host.

 

που σημαίνει:

στον λόγο δεν έχει αναγνωριστεί ιός, επειδή έχει επιτευχθεί ένα στάτους (κατάσταση) σταθερής συμβίωσης με τον host (τον δέκτη).

 

Το δεύτερο μέρος (του βιβλίου) της Ηλεκτρονικής Επανάστασης αφορά την εξουσία που έχουν οι, αλφαβητικές μη-εικονογραφικές, γλώσσες να ελέγχουν τους ανθρώπους. Εφιστά την προσοχή στην ανατρεπτική επιρροή του ιού του λόγου στον άνθρωπο αλλά και στις επικίνδυνες δυνατότητες της ανθρώπινης φωνής, όταν χρησιμοποιείται ως όπλο.

Η ηχογράφηση του λόγου και η τεχνική του μοντάζ (you know, κόψε-ράψε) μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε ψευδή δελτία ειδήσεων ή σε αλλοιωμένες πολιτικές ομιλίες που προκαλούν σύγχυση στον κόσμο και ασκούν ψυχικό αλλά και πνευματικό έλεγχο στους ανθρώπους.

 

Γιατί ακομα κι' αν το κλομπ υποκαθιστά τη συζήτηση, οι λέξεις πάντα θα διατηρούν την δύναμη τους.
Οι λέξεις μεταφέρουν νοήματα και για όσους ακούνε εκφράζουν την αλήθεια.
Και η αλήθεια είναι ότι κάτι τρομερό συμβαίνει σε τούτη εδώ την χώρα...

 

Η ιδέα του να θεωρηθεί η γλώσσα ως ιός έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως και αναφέρεται συχνά στις διάφορες συνεντεύξεις του Μπάροουζ. Είναι άκρως ενδιαφέρουσα, όπως θα δείτε στο χαρακτηριστικό απόσπασμα των επιχειρημάτων του:

I suggest that the spoken word as we know it came after the written word. (...) we may forget that a written word is an image and that written words are images in sequence that is to say moving pictures. [...]

My basis theory is that the written word was literally a virus that made the spoken word possible. Doktor Kurt Unruh von Steinplatz has put forward an interesting theory as to the origins and history of this word virus. He postulates that the word was a virus of what he calls biologic mutation effecting a biologic change in its host which was then genetically conveyed. One reason that apes cannot talk is because the structure of their inner throats is simply not designed to formulate words. He postulates that alteration in inner throat structure were occasioned by a virus illness ....

ελληνιστί:

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι ο προφορικός λόγος, όπως γνωρίζουμε, ακολούθησε (ήρθε μετά από) τον γραπτό λόγο. (...) Ίσως να ξεχνάμε ότι μια γραπτή λέξη είναι μια εικόνα και πως οι γραπτές λέξεις είναι εικόνες σε αλληλουχία, ούτως ειπείν κινούμενες εικόνες. [...]

Η βάση της θεωρίας μου είναι ότι ο γραπτός λόγος ήταν κυριολεκτικά ένας ιός που κατέστησε δυνατό τον προφορικό λόγο. Ο Δόκτωρ Kurt Unruh von Steinplatz έχει υποβάλει μια ενδιαφέρουσα θεωρία για την προέλευση και την ιστορία αυτού του ιού του λόγου. Ο ίδιος ορίζει ότι ο λόγος ήταν ένας ιός, τον οποίον αποκαλεί βιολογική μετάλλαξη, που πραγματοποιεί βιολογική αλλαγή στον δέκτη του· εν συνεχεία, ο ιός αυτός (η βιολογική μετάλλαξη) μεταφέρεται γενετικά. Ένας λόγος που οι πίθηκοι δεν μπορούν να μιλήσουν είναι επειδή, πολύ απλά, η δομή του εσωτερικού του λαιμού τους δεν είναι σχεδιασμένη για να σχηματίζουν λέξεις. Ο ίδιος, διατυπώνει την άποψη ότι η μεταβολή της εσωτερικής δομής του λαιμού προκλήθηκε από μια ασθένεια του ιού ....

 


 

Βέβαια σε όλα αυτά υπάρχει και μια ακόμα άποψη, ή πιο βαθειά ανάλυση αν θέλετε, στα μέτρα της πραγματικότητας. Στο θέμα δηλαδή, της e-επανάστασης ή έστω η επανάσταση να ξεκινήσει, και δημιουργηθεί, οργανωθεί πρώτα, κατά την διάρκεια και μετά μέσα από το διαδίκτυο:

Θα απαντήσω στο ερώτημα με την παντογνωσία που κυλάει στις φλέβες μου: φυσικά και μπορούμε αλλά δε θα το κάνουμε ποτέ, για τον ίδιο λόγο που δεν κάναμε και τόσα άλλα που μπορούσαμε.
Επιπλέον, δε διεκδικήσαμε ποτέ πράγματικά την ορθή "παραδοσιακή" μόρφωση, με όλα τα παρελκόμενα που θα επέφερε (κατά συνέπεια, δε μπορούμε να αναγνωρίσουμε, πόσω μάλλον να διαχειριστούμε την αληθή πληροφορία).
Σιγά μην πετύχουμε τώρα την ηλεκτρονική. Εδώ άλλοι δεν ξέρουν ακόμα πώς να λειτουργήσουν ένα πλυντήριο. Έχω και quotes: "Δε γνωρίζω για τον Τέταρτο Παγκόσμιο αλλά ο Πέμπτος θα γίνει με smart watches" (τα tablets θα είναι passé τότε). "Εμπρός όλου του internet cafe οι users". "Η τυραννία της παραπληροφόρησης θα λήξει όταν και η τελευταία γιαγιά μάθει να κάνει two-factor authentication". "Δεν έχω να προσφέρω τίποτα, παρά μόνο κρυπτογράφηση, τενοντίτιδα και ξενύχτια". "Logged-in we stand". "H Ιστορία γράφεται στα fora". "Λευτεριά στα πληκτρολόγια".

Κ.Υ.Γ. (καθυστερόγραφο φυσικά): Τι να κάνω; Προσπαθώ να με πείσω ότι δεν πρέπει να πάρω πολυβόλο και να βγω στο δρόμο. Αλλά κάπως πρέπει να σταματήσουμε τη βλακεία που εξαπλώνεται. Θα θυσιαστώ για όλους σας.

Όπως και να έχει όμως, το γεγονός είναι πως το διαδίκτυο μπορεί να είναι και και το πρελούδιο σε μια μεγάλη κοινωνική διεκδίκηση.

-Τώρα, για όσους θέλουν οικονομικές αναλύσεις και στα όσα λένε τα ΜΜΕ και τα δικτυακά φερέφωνά τους, εμείς θα προτείναμε να ρίξουν μια ματιά σε αυτά και να κάνουν τις συγκρίσεις:

10 Ενδείξεις ότι Ζούμε σε μια Ψεύτικη Οικονομία!
11 Πράγματα που μπορούν να συμβούν όταν επιτρέπετε στη χώρα σας να γίνει υπόδουλη στους τραπεζίτες
Τράπεζες, Χρήματα και Ελευθερία
H βιομηχανία του ψεύδους!
TISA: Εμπορική Συμφωνία για Παγκόσμια Οικονομική Απορρύθμιση

Και επειδή, ορισμένοι, μπορεί να ισχυριστούν πως το βλέπουμε μονόπλευρα, να θυμίσουμε, πως μέσα από το πρίσμα της αστικής δημοκρατίας, έχουμε εξετάσει και αυτό: [Ανοιχτή Διακυβέρνηση και Αμεσοδημοκρατία: Υπάρχουν; Μπορούν να εφαρμοστούν;].

 

Έτσι έχει γραφτεί η ιστορία του πλανήτη,
με το αίμα στη γη, με θυσία και σφαγή.
Η πένα αργεί, στα χέρια θανατοποινίτη.
Το αίμα πιο εύκολα σκαλίζει γρανίτη,
και όποιος δεν θέλει να το καταλάβει εθελοτυφλεί.
Καμένη γη σημαίνει καμένη σάρκα και πέτρα καραφλή.

 

Όμως, σε ένα τέτοιο άρθρο, είναι αδύνατο να μην αναφερθούμε και σε μια ιδιαίτερη περίπτωση. Όταν μέσα σε μαι κοινωνία που το 85% και βάλε των πολιτών της - ασχέτως τοποθέτησης - έχει καταλάβει πως ο πραγματικός εχθρός είναι οι τράπεζες και ο καπιταλισμός, μια μεγάλη μερίδα αυτών των πολιτών, θεωρεί ως επικίνδυνους και δικούς της εχθρούς, ανθρώπους σαν αυτούς εδώ (σας σκεφτόμαστε ρε μούτρα, Την αγάπη μας. Πάντα) που έκαναν για όλους τους άλλους αυτό που δεν τολμούσαν. Χτυπήσαν τον ίδιο κοινωνικό εχθρό που έχουμε όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι. Η πλέμπα, όπως μας θεωρεί η εκάστοτε ολιγαρχία και τα κομματικά σκυλιά της.
Μήπως γι' αυτό ακριβώς, θα πρέπει να στηθεί ένας πιο οργανωμένος αντιεξουσιαστικός λόγος στο διαδίκτυο; Ναι, ακόμα και αυτά τα share και like να τα εκμεταλλευτούμε;
Οι λέξεις, οι ιδέες, ο λόγος έχουν αναμφισβήτητη δύναμη. Είχαν, έχουν και θα έχουν. Και αυτό είναι κάτι, που η εξουσία (σε κάθε πιθανή εκδοχή της) αλλά και οι τεχνικοί της εξουσίας και των μηχανισμών της το γνώριζαν πάντα και εξακολουθούν να το γνωρίζουν καλά, και βεβαίως να το χρησιμοποιούν. Οι λέξεις, οι ιδέες δεν περιγράφουν απλώς καταστάσεις και γεγονότα, δεν σχηματοποιούν και αποσαφηνίζουν μόνον τις έννοιες, αλλά διεγείρουν συνειδήσεις, εξάπτουν φαντασίες, μορφοποιούν όνειρα, προκαλούν συναισθήματα, πυρπολούν ψυχές, ξεσηκώνουν αγώνες, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, παρασύρουν σε φανατισμούς.
Πολύ περιεκτικά το έχει θέσει ο Ντισραέλι:

Οι λέξεις φωτίζουν και οι λέξεις σκοτίζουν...με τις λέξεις κυβερνιούνται οι άνθρωποι.

Να σταματήσουμε το φαινόμενο της χρήσης του λόγου, των λέξεων, των ιδεών να γίνεται συχνά με μοναδικό γνώμονα και σκοπό την εξυπηρέτηση της ιδιοτέλειας και της εξουσιολαγνείας του χρήστη. Η προπαγάνδα, η δημαγωγία, οι σοφιστείες, ο λαϊκισμός, οι μισές αλήθειες, τα ενσυνείδητα ψεύδη, οι σκόπιμες ασάφειες, οι αποπροσανατολιστικές πληροφορίες, η υποκρισία, ο σφετερισμός των εννοιών και των αξιών, οι παρελκυστικές δηλώσεις, η έντεχνη διέγερση του φαντασιακού, η συνωμοσιολογική ρητορεία, η λασπολογία, οι «διαρροές», ο επικοινωνιακός «θόρυβος» και κυρίως η διαστροφή των εννοιών και των νοημάτων των λέξεων είναι καθημερινή πρακτική στον πολιτικό και τον εν γένει δημόσιο λόγο.
Αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον ίδιον ακριβώς τρόπο. Και το διαδίκτυο είναι το μέσον. Και όταν κάνεις επανάσταση, όταν διεκδικείς το δίκαιό σου, το κάθε τι γίνεται όπλο, σφυρί στα χέρια σου. Αυτό μπορεί να συμβεί με τον λόγο και το διαδίκτυο. Και, φυσικά, να ακολουθήσει ο δρόμος.

«Λόγοισι πτερούνται; Υπό λόγων ο νους μετεωρίζεται επαίρεται τ' άνθρωπος».

Οι λόγοι δίνουν φτερά; Με τα λόγια ο νους υψώνεται και αναπτερώνεται ο άνθρωπος.

Αριστοφάνης, Όρνιθες, στ. 1446

 

[το άρθρο είναι συνεργατικό, σχεδόν από ολόκληρη την ομάδα του osarena]

  • Σχόλια

0 Comments:

Scroll to Top