BETA

Editorial Αυγούστου 2016: Μια ιστορία ταξικής «δικαιοσύνης»

Εικόνα constantinos

Η αλήθεια είναι, πως σήμερα (31/7/16), δεν είχαμε σαν πρόγραμμα να βγάλουμε το πιο κάτω editorial, μα ένα άλλο κάπως πιο... cyber. Την πραγματική ιστορία που αναφέρεται στην συνέχεια, είχαμε κατά νου να την δώσουμε σε κάποια φιλική ιστοσελίδα που καταπιάνεται επιτυχώς με πιο ευρείας μορφής κοινωνικά θέματα ή να την δημοσιεύσουμε σε κάποια από τις ειδησεογραφικές / αντιενημέρωσης σελίδες που συνεργαζόμαστε. Όμως, αν και ήταν ένα θέμα που το θέλανε, είδαμε πως φοβόντουσαν.
Τι; Μα τι άλλο πέρα από αυτό που φοβόμαστε όλοι οι καθημερινοί άνθρωποι; «Τους νόμους, την δικαιοσύνη, την καταστολή». Και ποιος μπορεί να κατηγορήσει κάποιον για αυτό; Είναι αλήθεια πως αν στην αστική δημοκρατία, αμφισβητήσεις την «δικαιοσύνη» της, μιλήσεις για άδικους νόμους, για ταξικές διακρίσεις και αντιμετωπίσεις, υπάρχουν άλλοι νόμοι και πρόθυμοι λειτουργοί του που μπορούν να σε τιμωρήσουν γι' αυτό!

Ενώ βρίσκεται στην επικαιρότητα το θέμα με το Noοr1 και την πρωτόφαντη στα χρονικά περίπτωση που όλοι είναι αθώοι και ο μόνος ένοχος το πλοίο που μετέφερε τους δυο τόνους (!) κοκαΐνης, πιο κάτω ακολουθεί η ιστορία ενός ανθρώπου (που θα μπορούσε να είναι σχεδόν ο οιοσδήποτε από εμάς), ώστε να μπορούν να γίνουν οι συγκρίσεις αντιμετώπισης της αστικής «δικαιοσύνης».
Έτσι, πήρα την πρωτοβουλία να το δημοσιεύσω εδώ, στο editorial του osarena. Όχι πως δεν φοβάμαι, ποιος θέλει να χάσει την ελευθερία του άλλωστε ή να μπλέξει με όλο αυτό το σύστημα παρωδία; Μα, αν μας κυριαρχεί ο φόβος, θα τον συνηθίσουμε· και, τότε, θα έχουμε χάσει ακόμα και την ελπίδα.
Αν και για να πω την αλήθεια, δεν νοιώθω πως κάνω κάτι σπουδαίο ή ξεχωριστό.

- Πριν συνεχίσουμε στην διήγηση, να γίνουν κάποιες διευκρινίσεις:

1. Η ιστορία είναι επιβεβαιωμένη και υπάρχουν διαθέσιμα όλα τα στοιχεία.
2. Την ιστορία την ανεβάζω προσωπικά, με δική μου «ευθύνη» (δεν βρίσκω καλύτερη λέξη τώρα) και όχι σαν osarena.

- Η αφήγηση, χωρίς την παραμικρή επέμβαση:

Η ιστορία ξεκινάει το 2008, όταν ένα τηλέφωνο διέκοψε την ρουτίνα της ημέρας και κατά κάποιον τρόπο, σημάδεψε την μετέπειτα ζωή μου.
Ήταν το τηλέφωνο που με ειδοποιούσε να πάω γρήγορα στο πατρικό μου σπίτι, κάτι είχε συμβεί στην μητέρα μου. Έχοντας ένα ιστορικό ασθένειας τα τελευταία χρόνια, κατάλαβα, ένοιωσα (δεν μπορώ να το περιγράψω) πως η μητέρα είχε πεθάνει.

Η αλήθεια όμως, ήταν ακόμα πιο σκληρή αφού είχε πράγματι τελειώσει, μα μετά από ένα τραγικό ατύχημα πτώσης της από το μπαλκόνι μετά από μια υποχώρηση των κάγκελων.
Οι στιγμές αυτές είναι ακόμα θολές στο μυαλό μου. Αυτό που είδα ήταν κάτι που ξεπερνούσε κάθε τι από τα όσα μπορούσα να αντιληφθώ εκείνες τις στιγμές. Πιο πολύ είναι οι εικόνες που είχα από τους εφιάλτες που έβλεπα το επόμενο διάστημα. Σωματικά, βρισκόμουν σε μια κατάσταση έντασης που κάποια 24ωρα μετά ήρθε σαν μορφή κούρασης μα με έναν ύπνο γεμάτο άσχημες εικόνες, πτώσεις από το μπαλκόνι και σμπαραλιασμένα σώματα.
Δεν ξέρω το γιατί, μα αυτό που μου είχε μείνει πολύ έντονα ήταν ο μπάτσος που ζήταγε μια σακούλα για να μαζέψει τα υπολείμματα.
Αυτό δεν ξέρω για πόσο ακριβώς διάστημα κράτησε, ήταν πολύ θολή η αντίληψή μου την εποχή εκείνη, μα ήταν κάμποσοι μήνες μιας αέναης καθημερινότητας και ενός ύπνου με συνεχή πετάγματα και δυσκολίας στην αναπνοή.

Σε καμία περίπτωση, δεν ήμουν διατεθειμένος να ακούσω τις συμβουλές που μου έλεγαν, να πάω σε κάποιον ψυχίατρο να μου γράψει κάτι για να μπορώ να κοιμάμαι.
Οι λόγοι ήταν πως αφενός δεν θεωρούσα τους ψυχιάτρους ως πραγματικούς γιατρούς και τα ψυχοφάρμακα σαν ιάματα και αφετέρου - ακόμα πιο σημαντικό - πως τα ψυχοφάρμακα ήταν αυτά που οδήγησαν την μητέρα μου στην αρρώστια. Το έβλεπα να συμβαίνει με τα χρόνια και συγχρόνως έβλεπα πόσο εξαρτημένη ήταν από αυτούς τους γιατρούς και τα φάρμακα - αμετάπειστη στην όποια παρότρυνσή μας και προσπάθεια τα οποία τελικά και οδήγησαν στην κατάπτωσή της σαν άνθρωπος.
Έπρεπε όμως, να γίνει κάτι, ώστε να μπορώ να κοιμάμαι όσο το δυνατόν πιο κανονικά, χωρίς τους εφιάλτες αυτούς μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, να ανακτήσω δυνάμεις, το απολεσθέν σωματικό βάρος και όλα όσα χρειάζονταν για να μπορέσω να συνεχίσω. Βλέπετε, εκτός των άλλων, η ζωή δεν κοιτά ποτέ την μελαγχολία, θλίψεις και απώλειες κανενός, μα συνεχίζει.

Από κάποια ταξίδια μου στο εξωτερικό, είχα εκτιμήσει τις ιδιότητες της κάνναβης, τόσο στην χαλάρωση, όσο και σε άλλα πράγματα, ένα εξ' αυτών και την ευεργετικής της χαλάρωσης στον ύπνο. Άλλωστε, ποτέ δεν την θεωρούσα σαν ναρκωτικό και γνώριζα σχετικά.
Επειδή στην ελληνική πραγματικότητα ήξερα πως αυτά που κυκλοφορούσαν, για το πόπολο έστω, ήταν χαμηλής ποιότητας, δεν είχα ασχοληθεί και έτσι δεν είχα και τις ανάλογες επαφές. Αν όμως ψάχνεις και ψάχνεσαι, τελικά βρίσκεις αυτό που θες.
Για να μην μακρηγορώ λοιπόν, κατάφερα και βρήκα «άκρη» με υψηλής ποιότητας προϊόν, το οποίο πράγματι έφερε αποτελέσματα και αν μη τι άλλο βρήκα τον ύπνο μου.

Το ίδιο διάστημα είχα ξεκινήσει τις διαδικασίες για να φύγω από την Αθήνα προκειμένου να μεταβώ στην επαρχία, στον τόπο καταγωγής μου.
Τελικά, μια θέση κοντά στην περιοχή προέκυψε σχεδόν δυο χρόνια αργότερα (τέλη του 2009) και έτσι έκανα την μετακόμιση.
Ανά κάποιους μήνες πήγαινα ταξίδι στην Αθήνα, λίγο για να δω φίλους και λίγο για να προμηθευτώ κάνναβη αφού δεν ήθελα να μπω σε τέτοια διαδικασία στην νέα περιοχή που μετακόμισα.
Όπως όμως, λέει η παροιμία: «αν πας στην βρύση κάθε μέρα για νερό, κάποια στιγμή η στάμνα θα σου πέσει».
Έτσι λοιπόν συνέβη, όταν κάποια στιγμή, σε ταξίδι της επιστροφής μου, σε τυχαίο μπλόκο στην δρόμο με ελέγξανε και βρήκανε επάνω μου μια ποσότητα που την είχα προμηθευτεί για να μπορέσω να περάσω τον χειμώνα που ερχότανε, ώστε να μειώσω τα ταξίδια στην Αθήνα (που κόστιζαν και πολύ), σε 2-3 τον χρόνο.
Βλέπετε, από την μια ήταν η έλλειψη εμπειρίας μου ώστε να το «καβατζάρω» και από την άλλη πως δεν ήταν και το πρώτο μου ταξίδι, είχαν ήδη προηγηθεί λίγα ακόμη. Η ποσότητα των 130 γραμμαρίων κάνναβης υψηλής ποιότητας που την είχα πάρει 260 ευρώ (αν η τιμή φαίνεται μικρή σε όσους και όσες ξέρουν, όπως είπα και πιο πριν, είχα βρει την «άκρη» που αντίθετα με τα όσα πιστεύει ο μέσος αστός, δεν ήταν ούτε «παρακμιακή», ούτε «περιθωριακή», ούτε κάτι άλλο. Είναι επίσης προφανές πως, με την αντιστοιχία ποσότητας και χρόνου που θα γινόταν η κατανάλωση, δεν θα συγκαταλεγόμουν στους σκληρούς «χρήστες». Αντίθετα μάλλον θα θεωρούμουν σκληρός καπνιστής αφού κάπνιζα (και καπνίζω) υπερβολικά πολύ. (Ο καπνός όμως είναι νόμιμος, έτσι δεν είναι;)

Από εδώ και πέρα, αρχίζει η άλλη πτυχή της ιστορίας.

Παρακάμπτοντας το στυλ και την συμπεριφορά των μπάτσων την στιγμή της σύλληψης, ας πούμε πως είναι μέρος της διαδικασίας αυτού που θεωρούν δουλειά τους, ήξερα πως θα ακολουθούσε κρατητήριο και μια διαδικασία που τέλος πάντων δεν μου ήταν παντελώς άγνωστη, μα ποτέ πριν για «ναρκωτικά« (αφού σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία θεωρείται σαν τέτοιο).
Ενώ ήδη, ήταν κάποιες ώρες πριν το ξημέρωμα, ακολούθησε η γνωστή διαδικασία εξακρίβωσης ταυτότητας (που δεν είχα) και κρατητήριο. Για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, ίσως η έντονη κούραση, ίσως σαν εσωτερική αυτοάμυνα, ήταν ο μοναδικός ύπνος εδώ και χρόνια που ήρθε σε δευτερόλεπτα, χωρίς καμία αναταραχή ή όνειρο μόλις έπεσα στο στρώμα στο πάτωμα σε έναν χώρο που μύριζε κάτουρο και υγρασία.
Το πρωί ακολούθησε η διαδικασία φωτογραφιών, αποτυπωμάτων, καταγραφής τατουάζ και πιο μετά το απόγευμα (ήταν Σάββατο) στον εισαγγελέα υπηρεσίας της περιοχής που έγινε η σύλληψη.
Βρέθηκα απέναντι σε μια γυναίκα που με κοίταξε σαν σκουπίδι, διακατεχόταν από νευρικά τικ και πολύ έντονες κινήσεις σε ό,τι έκανε, με κάτι που έβγαζε επιθετικότητα (;) πολλά νεύρα (;). Δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω, ήταν θολές εκείνες οι στιγμές, σαν να τις ζεις σε όνειρο ή παρατηρητής, και πλέον το πέρασμα των χρόνων δεν βοηθάει.
Στην ανοιχτή της τσάντα που είχε επάνω στο γραφείο της, είδα ολοκάθαρα ένα κουτί από (ψύχο) φάρμακα που το ήξερα αφού τα ίδια έπαιρνε κάποτε και η μητέρα μου.
Χωρίς να με κοιτάξει δεύτερη φορά, με ρώτησε (ενώ ήταν σκυφτή σε κάποια χαρτιά), γιατί το είχα επάνω μου κλπ. Της είπα την αλήθεια για τον λόγο που το έκανα και αμέσως με κοίταξε με ένα πολύ άγριο βλέμμα και μου είπε:

«Δηλαδή όποιος έχει δει νεκρή την μάνα του, θα πρέπει να παίρνει κάνναβη;»

Ένοιωσα να μου ανεβαίνει το αίμα το κεφάλι εκείνη την στιγμή, νομίζω δεν χρειάζεται να εξηγήσω το γιατί. Δεν θυμάμαι αν εκείνη την φορά είχα ελεύθερα χέρια ή με χειροπέδες, μα είτε με το χέρι, είτε με το βλέμμα, έδειξα προς την τσάντα της και της είπα:

«Ναι, από το να παίρνει ψυχοφάρμακα, χίλιες φορές καλύτερα».

Τα έχω αρκετά συγκεχυμένα ως προς το τι ακολούθησε. Θυμάμαι να έχει σηκωθεί όρθια και να φωνάζει πολύ δυνατά, δεν θυμάμαι αν ήταν μπάτσος μέσα όταν μου μίλαγε ή αν μπήκε (νομίζω πως ήταν), και με έβγαλαν έξω.
Η επόμενη καθαρή μνήμη που έχω είναι στο περιπολικό, όταν με επέστρεφαν στο κρατητήριο και τον μπάτσο που ήταν συνοδηγός να μου λέει πως την νευρίασα και θα εξαντλήσει τις ημέρες κράτησης (4), οπότε θα έμενα μέσα μέχρι την Τρίτη που θα πέρναγα και από τον ανακριτή.

Δεν νομίζω να έχει σημασία να περιγράψω αυτές τις μέρες, μα δεν θα ξεχάσω τι μου είπε ένας μπάτσος γραφείου που με είχε δει το Σάββατο το πρωί στο κρατητήριο και μετά ξανά την Δευτέρα το απόγευμα που είχε βάρδια:
«Ακόμα εδώ είσαι εσύ; Εδώ τον άλλον, πριν κάποιες μέρες, τον πιάσανε με πόσα κιλά ηρωίνη και έφυγε την άλλη μέρα...».

Ας μην μακρηγορώ, την Τρίτη έδωσα κατάθεση και στον ανακριτή, ενώ πιο πριν (ή μετά, δεν θυμάμαι καλά), πέρασα ξανά από την εισαγγελέα που είχε μπροστά της ένα τεράστιο βιβλίο για την κάνναβη και την καταπολέμησή της και τελικά μου επέβαλε τα εξής μέχρι την διεξαγωγή της δίκης:

     - Μηνιαία παρουσία στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής μου
     - Εγγύηση 500 ευρώ
     - Απαγόρευση εξόδου από την χώρα
     - Κατάσχεση (ούτως ή άλλως είχε συμβεί) του αυτοκινήτου μου.

Αρκετούς μήνες αργότερα, έκανα αίτηση (μια συνήθης διαδικασία σε τέτοιες περιπτώσεις) για να μου αποδοθεί το αυτοκίνητο για χρήση (αφού ως κατασχεμένο ανήκει στο δημόσιο) μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης.
Αρκετούς μήνες πιο μετά, ήρθε η απορριπτική απάντηση από την ίδια εισαγγελέα, με την αιτιολογία πως χαρακτηρίζομαι σαν ύποπτος για εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών (κάνναβης στην προκειμένη).
Ο λόγος που το ζητούσα, πέρα από όλα τα άλλα, ήταν πως ήταν το μοναδικό μέσον ώστε να μπορώ να επισκέπτομαι τον υπερήλικα πάτερα μου, ο οποίος διαμένει κάποια χιλιόμετρα πιο μακρυά, σε μικρό χωριό της περιοχής.

Και έτσι περάσανε τα χρόνια μέχρι που έγινε και το δικαστήριο.

Οφείλω να ομολογήσω πως τόσο η πρόεδρος όσο και ο εισαγγελέας της συγκεκριμένης έδρας με εκπλήξανε, ως προς την καθαρότητα που βλέπανε τα πράγματα κατά την διαδικασία της απολογίας μου και βάσει των ερωτήσεων που μου κάνανε. Όσο θυμάμαι, ο εισαγγελέας είχε πει ήδη δυο φορές «αθώος» πριν ολοκληρώσω.

Από εκεί και πέρα, έχοντας ήδη χρεωθεί αρκετά προκειμένου να πληρώσω την δικηγόρο και τα δικαστικά έξοδα, θεώρησα πως ήταν θέμα ημερών προκειμένου να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ώστε να παραλάβω, στην όποια κατάσταση, το αυτοκίνητο και να μου επιστραφεί η εγγύηση των 500 ευρώ.
Όπως αποδείχτηκε όμως, τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά:

Τα χαρτιά για να γίνει αυτό, χρειάστηκαν εφτά (7) μήνες!

Πίστεψα πως πλέον τελείωσε όλο αυτό, πηγαίνοντας να τα πάρω, μα ακόμα μια φορά διαψεύστηκα, αφού το κράτος «δικαίου» δεν σταματάει να εκπλήσσει με την βία και την εκδικητικότητα που έχει προς τους καθημερινούς ανθρώπους.
Αφού τελείωσα με την γραφειοκρατία, φωτοτυπίες, χαρτόσημα κλπ, με ενημέρωσαν πως θα πρέπει να τα υποβάλω εκ νέου, σε ένα άλλο γραφείο που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο κάτω από το γραφείο που τα εξέδωσε και τα παρέλαβα!
Τα υπέβαλα λοιπόν ξανά και μου είπαν πως θα χρειαστούν άλλες 10 με 12 ημέρες περίπου ώστε τα χαρτιά να πάνε στην υπηρεσία που ευρισκόταν το αυτοκίνητο!
Όσο για το πού βρισκόταν, ήταν κάτι που κανένας δεν ήξερε να μου πει και αυτό επειδή πλέον όλα τα κατασχεμένα πηγαίνανε στο Τελωνείο αντί του ΟΔ.ΔΥ (οργανισμός διαχείρισης δημοσίου υλικού) και στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν δυο «μάντρες». Η μια πολλά χιλιόμετρα μακριά έξω από την πόλη και μάλλον, όπως μου είπαν, θα ήταν εκεί. Κάνοντας ένα ταξίδι σχεδόν 30 χιλιομέτρων και χάρη στην καλή διάθεση του φύλακα της μάντρας, είδα πως το αυτοκίνητο δεν βρισκόταν εκεί και έτσι, το πιο σωστό (όπως με συμβούλεψε), θα ήταν να απευθυνθώ στα κεντρικά γραφεία του Τελωνείου. Επιστροφή λοιπόν και ανεύρεση των κεντρικών του τελωνείου.
Εκεί, μετά από ψάξιμο σε φακέλους μέσα σε χαρτόκουτα (!!), έμαθα πως το αυτοκίνητο δεν υπήρχε πλέον αφού είχε πουληθεί!
Έκπληκτος και σοκαρισμένος έμαθα πως το 2013 άλλαξε η σχετική νομοθεσία και σύμφωνα με το άρθρο 13 του νόμου 4138/2013, το οποίο τροποποιεί το άρθρο 6 του ν. 3938/2011 (Α” 226), τα κατασχεμένα οχήματα από παράνομες δραστηριότητες θα διατίθενται στην Ελληνική Αστυνομία προς χρήση και ιδιοκτησία. Σε περίπτωση που εκδοθεί απαλλακτική απόφαση από το δικαστήριο ή διαταχθεί η απόδοσή του, ο ιδιοκτήτης του οχήματος θα καλείται να αποδεχτεί την αποζημίωση που θα ορίζει το δημόσιο «ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΑ» αλλιώς έχει την δυνατότητα να προσφύγει στα διοικητικά δικαστήρια για την διεκδίκηση μεγαλύτερου ποσού, ύστερα από 12 χρόνια δικαστικών αγώνων στα διοικητικά δικαστήρια.
Το ύψος της αποζημίωσης που δικαιούμουν ήταν στα 1.749 ευρώ όπως με ενημερώσανε. Να σημειώσω εδώ, πως η αξία του αυτοκινήτου το 2012 όπου και αποκτήθηκε, ήταν 30.000 ευρώ (το απέκτησα μετά από ένα χρέος 25.000 που μας οφειλόταν από ιδιώτη και συνιδιοκτήτη εταιρείας εμπορίας αυτοκινήτων και καθώς είχε αδυναμία καταβολής των μετρητών, αυτή έγινε με την παραχώρηση του αυτοκίνητου. Ήταν μια εποχή που ούτως ή άλλως θα προχωρούσα στην αγορά νέου αυτοκίνητου, μα σίγουρα όχι τόσο ακριβού αφού δεν μπορούσα) και συνολικά είχα κάνει περίπου μόλις 40.000 χιλιόμετρα.

Είκοσι ημέρες πιο μετά πήγα ξανά στο Τελωνείο (αφού όπως είπα πιο πριν, χρειαζόταν ορισμένες εργάσιμες προκειμένου να πάει εκεί το χαρτί από τα δικαστήρια). Εκεί, μου είπαν να υποβάλλω το αίτημα με fax (!).
Έτσι τώρα, συμπληρώνοντας 8 μήνες από το αποτέλεσμα της δίκης, θα πρέπει εντός της επόμενης εβδομάδας να υποβάλλω νέα αίτηση προκειμένου να μου αποδοθεί η ψωραλέα «αποζημίωση» και τα 500 ευρώ της εγγύησης. Αυτά όπως με ενημέρωσαν, θα τα πάρω σε περίπου 5 με 6 μήνες πιο μετά, δηλαδή (καλώς εχόντων) τον Γενάρη του 2017 !!!

Η παράνοια όμως, δεν έχει τελειωμό. Όπως γνωρίζετε, το προηγούμενο διάστημα ήταν η διαδικασία υποβολής των φορολογικών δηλώσεων. Λίγες ημέρες πριν ξεκινήσω τον τελικό (;) μαραθώνιο με την διαδικασία παραλαβής, υποβολής, ξανά-παραλαβής και ξανά-υποβολής των εγγράφων, έλαβα ένα σημείωμα από την εφορία που με καλούσε να πληρώσω ένα πρόστιμο 720 ευρώ.
Τι αφορούσε αυτό; Την πληρωμή των τελών κυκλοφορίας του κατασχεμένου και πουλημένου από το κράτος, αυτοκινήτου από το 2012 !!!
Τώρα λοιπόν, πρέπει να προβώ σε μια νέα διαδικασία ανεύρεσης και κατάθεσης εγγράφων που να αποδεικνύουν πως όντως το αυτοκίνητο ήταν κατασχεμένο και πως δεν το είχα στην κατοχή μου αυτά τα χρόνια. Σε απλά ελληνικά, να αποδείξω πως δεν είμαι ελέφαντας. Μάλιστα, όπως έμαθα, δεν αποκλείεται αυτή η ενημέρωση στο φορολογικό μου μητρώο να πάρει περισσότερο διάστημα να γίνει και αυτό θα σημαίνει πως το ποσόν αυτό θα αφαιρεθεί από την «αποζημίωση» και μετά, θα πρέπει να ξαναμπώ σε μια νέα διαδικασία συγκέντρωσης και υποβολής αποδεικτικών.
Και στα υπόψιν πως όλα αυτά τα χαρτιά θα αναγράφουν τους λόγους (σύλληψη, ναρκωτικά κλπ). Δηλαδή δεν υπάρχει προσωπικό απόρρητο, όπως λέγεται και όπως ισχύει τύποις νομοθετικά. Επίσης, για όλα αυτά θα πρέπει να μεταβαίνω σε άλλη πόλη, καθώς εδώ που βρίσκομαι έχουν καταργήσει την εφορία και άλλες υπηρεσίες.
Ενημερωτικά, να πω, ότι αφαιρώντας το ποσόν που καταβάλλω για ενοίκιο, καλούμαστε να ζήσουμε δυο άνθρωποι με 645 ευρώ τον μήνα και να καλύπτουμε κάθε απρόοπτο, όπως αυτά για παράδειγμα.

Επιγραμματικά λοιπόν, βλέπουμε πως η ελληνική «δικαιοσύνη» χρησιμοποιεί και τη ρομφαία (σπαθί) που κρατάει, μα και είναι τυφλή. Το πρώτο το χρησιμοποιεί αμείλικτα σε καθημερινούς ανθρώπους όπως εμείς, και είναι τυφλή όταν πρόκειται για την άρχουσα ελίτ / μαφία.

Δεν θα αναφερθώ στην ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση της ζωής μου όλα αυτά τα χρόνια. Ούτε στα χρέη που έχουν δημιουργηθεί προκειμένου να αντιμετωπίσω τα δικαστικά έξοδα και όλες αυτές τις μετακινήσεις. Ούτε στο τι σημαίνει αυτό σε μια κλειστή κοινωνία. Ούτε στην επίπτωση που όλο αυτό το άγχος και η στεναχώρια επέφεραν στην υγεία μου.

Αυτή είναι μια ιστορία με τις προεκτάσεις της που αντιμετωπίζει ο καθένας καθημερινός άνθρωπος εκεί έξω. Σε ένα σύστημα που ονομάζεται «δημοκρατία» και «δικαιοσύνη».
Δεν είναι μονό αυτός ο νόμος άδικος. Όλοι οι νόμοι έτσι είναι φτιαγμένοι. Για να έχουν εκδικητικό ρόλο έναντι των απλών ανθρώπων. Και αυτό το άδικο σύστημα το υπηρετούν άνθρωποι που φέρονται σαν ρομπότ και με φόβο. Τον ίδιο φόβο που έχει ολόκληρη η κοινωνία και που στην τελική πηγάζει από τον φόβο της «δικαιοσύνης», των νόμων και της απρόσωπης ταξικής επιβολής τους.

  • Σχόλια

32 Comments:

  1. Εικόνα Κυριάκος Οικονομίδης

    Με συγχωρείς αλλά: «Αυτή είναι μια ιστορία με τις προεκτάσεις της που αντιμετωπίζει ο καθένας καθημερινός άνθρωπος εκεί έξω»
    Δεν νομίζω να λέγεται «Ο καθένας καθημερινός άνθρωπος» αυτός που συλλαμβάνεται για κατοχή 130 γραμμαρίων κάνναβης. Γιατί ο κάθε ένας που λέγεται καθημερινός άνθρωπος, προσπαθεί να λύσει τα προβλήματά του με νόμιμους τρόπους.
    Συμφωνώ όμως ότι του φέρθηκαν λιγάκι περίεργα. Η πολιτεία είναι γνωστή για το πως συμπεριφέρεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

  2. Εικόνα Maria
    MariaΙουλ 31, 2016 16:05 ΜΜ

    Με συγχωρείς αλλά: «Αυτή είναι μια ιστορία με τις προεκτάσεις της που αντιμετωπίζει ο καθένας καθημερινός άνθρωπος εκεί έξω»
    Δεν νομίζω να λέγεται «Ο καθένας καθημερινός άνθρωπος» αυτός που συλλαμβάνεται για κατοχή 130 γραμμαρίων κάνναβης. Γιατί ο κάθε ένας που λέγεται καθημερινός άνθρωπος, προσπαθεί να λύσει τα προβλήματά του με νόμιμους τρόπους.

    Πλάκα κάνεις τώρα Κυριάκος, ναι;
    Ρητορική η ερώτηση βέβαια μιας και δεν κάνεις πλάκα.
    Είσαι από εκείνους προφανώς που πιστεύουν ότι νόμιμο είναι αυτό που ορίζει ο νόμος· σωστά;
    Και που αν αύριο αυτός ο νόμος βγει και πει ότι η κάνναβη είναι νόμιμη και στην ελλάδα (http://osarena.net/editorial-ioylioy-2016-i-apeleytherosi-tis-kannavis-p...), τότε είναι οκ να την χρησιμοποιείς, σωστά; Δηλαδή, σήμερα που δεν έχει ψηφιστεί ο νόμος, είναι κάποιος παράνομος· αύριο, με το που θα ψηφιστεί νόμος, γίνεται αυτομάτως νόμιμος. (Το 'χω, ναι;)

    Για χάριν της συνέχειας του λόγου, θα πάω με την δική σου λογική (???).
    Οκ, ήταν παράνομη η χρήση κάνναβης τότε.

    Ερωτήματα (ε, είπαμε, να το παλέψω να πάω με την δική σου «λογική», μα είναι και αυτά τα ερωτήματα που εγείρονται τότε):
    1ον) Είναι νόμιμο να παραμένει ενεργή μια εισαγγελέας που παίρνει ψυχοφάρμακα;
    2ον) Είναι νόμιμο να θεωρείται έγκυρη η ετυμηγορία της;
    3ον) Είναι νόμιμο να του έρχεται πρόστιμο από την εφορία για ένα κατασχεμένο αυτοκίνητο; Συν τους τόκους;
    4ον) Είναι νόμιμο να κατάσχεται και να πωλείται το αυτοκίνητό του [στο άρθρο, βλέπουμε σε ποιους, και δη διά νόμου] ΠΡΙΝ την εκδίκαση της απόφασης;
    5ον) Ποια (μπορεί να είναι) η νόμιμη τιμωρία της εισαγγελέως, για την αέναη ταλαιπωρία, για τον άδικο εξευτελισμό αυτού του ανθρώπου επί σειρά ετών και για το ότι του σημάδεψε την ζωή του από κάθε άποψη;

    Πάμε τώρα και στο άλλο που λες:

    Συμφωνώ όμως ότι του φέρθηκαν λιγάκι περίεργα.

    Φέρθηκαν λιγάκι περίεργα??? Έτσι βλέπεις εσύ όλη αυτήν την παράνοια;

    ΥΓ: Περαστικά σου.

  3. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 19:42 ΜΜ

    Αυτό μου φέρνει στο μυαλό όσα διαβάζουμε για την εποχή που το να ήσουν κομμουνιστής ήταν παράνομο, και πόσοι είχαν φυλακιστεί τότε; Πολλοί. Αργότερα το ΚΚ νομιμοποιήθηκε.

    Αν πάρεις και άλλα παραδείγματα, παράνομος είσαι πάλι αν αντιγράψεις ένα cd, αν κατεβάσεις mp3, μια ταινία, η αν την αναρτήσεις στο ΥΤ. Επίσης παράνομος είσαι αν δεν σταματάς ελάχιστα πριν τις λωρίδες των πεζών στη διάβαση στο φανάρι, σε αντικανονικό προσπέρασμα, σε παραβίαση σηματοδότη, και πολλά άλλα,

    Pε σεις τι θυμήθηκα τώρα, θυμάστε στα 80ς που οι γυμνιστές ήταν παράνομοι, αν ήσουνα τότε γυμνιστής σε συλλαμβάνανε. Θυμάστε τι τουρίστες συλλαμβάνανε στα νησιά; Η με την μοιχεία που άμα σε έπιανε ο άντρας σου η η γυναίκα σου, σε τυλίγανε στα σεντόνια οι μπάτσοι, και σε πηγαίνανε τυλιχτό στο τμήμα, όπου η γυναίκα σου σου έκανε μήνυση. Η με τους ραδιοπειρατές, θυμόσαστε πόσους ειδικά μεσαιατζήδες μπουζουριάζανε;

    3) Όχι, αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο ήτανε και λάθος του που δεν το ξεδήλωσε αμέσως από την εφορία, έπρεπε να πάει να το ξεδηλώσει, να δει τι χαρτιά θέλανε, και να τους τα πάει, το κατασχετήριο, εκτός αν η κατάσχεση θεωρούνταν προσωρινή μέχρι την εκδίκαση οπότε δεν του δίνανε χαρτί. Αλλά θα έπρεπε να δει τι θα του έλεγε η εφοριακού. Τι θα έπρεπε να κάνει δηλαδή. Διότι, η εφορία δεν το γνώριζε πως έγινε κατάσχεση, πως να το μάθει; Μην πεις να υπήρχε αυτόματος μηχανισμός από την μάντρα που θα ενημέρωνε την εφορία. Αυτά μόνο στην Σουηδία γίνονται.

    4) Όχι, δε νομίζω να είναι νόμιμο πριν την εκδίκαση, αλλά η εκδίκαση αφορούσε την κατάσχεση του αυτοκινήτου, η την κατοχή ναρκωτικών;

  4. Εικόνα dime
    dime (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 01, 2016 14:38 ΜΜ

    Δεν καταλαβαινω, το επιθετικο και ειρωνικο υφος σου προς καποιος που δεν υποστηριζει τις ιδεες σου! Ιδιαιτερα εδω εσεις που κοπτεσθε για δικαιοσυνη και πραγματικη δημοκρατια, θα επρεπε να δινετε το δικαιωμα σε καποιον να τοποθετηθει και εναντιον των οσων πιστευετε! Αρα σε τι διαφερεις και συ απο τους υπολοιπους που υποστηριζουν το "αν δεν εισαι φιλος μου εισαι εχθρος μου?"
    Και μενα πεθανε ο πατερας μου και εχω απο τοτε αυπνιες και περναω ολοκληρα βραδια τα τελευταια 10 χρονια εντελως αυπνος, αλλα δεν σημαινει οτι αρχισα τον μπαφο. Και αν το εκανα, θα επρεπε εκ των προτερων να εχω αποφασισει οτι θα δεχτω και οποιες συνεπειες. Γτ ναι, αυριο μπορει να νομιμοποιηθει η κανναβη, η κοκα, ο βιασμος ανηλικων, διαολε, μπορει να καταστραφει και ο κοσμος, αλλα ΣΗΜΕΡΑ και κατα τη χρονικη περιοδο των συμβαντων που εξιστορουνται, ΙΣΧΥΟΥΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΝΟΜΟΙ και τα δικαστηρια δικαζουν με βαση αυτους. Οποτε απλα δεξου το. Αν δεν σου αρεσει, βρες τροπο να το αντιμετωπισεις. Αλλα, καλως για καποιους, κακως για αλλους, η κοινωνια ειναι αδικη, η δικαιοσυνη συχνα τυφλη και τπτ απο καταγωγης ανθρωπου δεν ειναι αγγελικα πλασμενο...
    Τελος, ο καθενας μπορει να εξιστορησει τη δικια του πικραμενη ιστορια συνδιαλλαγης με το δημοσιο, ναι υπαρχει προβλημα και το ξερουμε και δεν μας αρεσει και θελουμε κατι να γινει.
    Για το αν ειναι νομιμο να παιρνει ψυχοφαρμακα η εισαγγελεας, εσυ η δικαιη, πιστευεις οτι οποιος στην πορεια της καριερας του αποκτησει προβλημα πρεπει να διωκεται? Και αν ο νομος αναφερει συγκεκριμενες περιπτωσεις ασθενειων, ψυχικων ή μη, οι οποιες θα πρεπει να καθιστουν αδυνατο για καποιον να εργαζεται σε συγκεκριμενες νευραλγικες θεσεις, γτ δεν καταθετεις εσυ ή ο ενδιαφερομενος στην αρμοδια υπηρεσια, καταγγελια για τον συγκεκριμενο δημοσιο λειτουργο, ωστε να απαλλαξετε μελλοντικα απο την ταλαιπωρια και την αδικια και αλλους συμπολιτες σας που μπορει να πληγουν? Σας αρκει μονο να αναθεματιζετε και να κλαιγεστε? Γτ δεν κανετε κατι?
    Προφανως και γω θα λαβω καποια απαντηση του ιδιου στυλ, αλλα δεν προκειται να εμπλακω σε αντιλογιες, ιδιαιτερα με ανθρωπους που καταθετουν έωλα επιχειρηματα, αλλα οκ, ο καθενας εχει τη γνωμη του...και πρεπει να την εκφραζει.

  5. Εικόνα Maria
    MariaΑυγ 01, 2016 15:46 ΜΜ

    @dime
    Όσο βλέπω τοποθετούνται άπαντες, οπότε το προσπερνάμε αυτό. Το ύφος μπορεί να έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες που δεν μας ενδιαφέρουν προφανώς.

    Καταρχήν, να ξεκολλήσεις από τον μικρόκοσμό σου ή έστω την αντίληψη πως και οι άλλοι πρέπει να τα βλέπουν κάτω από το δικό σου πρίσμα.
    Ο θάνατος είναι μέσα στην ζωή και όλοι το ξέρουμε, μα έχει διαφορά ένας ανώδυνος από έναν βίαιο.
    Και πως ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετική περίπτωση και ορισμένοι διακατέχονται από αυξημένες ευαισθησίες και άλλα επίπεδα σχέσης με τον άνθρωπο που χάσανε.

    Για να συνεχίσω στο δικό σου στυλ:
    Αν έχεις 10 χρόνια άυπνος, μάλλον αποτελείς θησαυρό για την επιστήμη και την απάντηση στο πρόβλημα της αϋπνίας.

    Από την στιγμή που στο μυαλό σου συγχέονται με την ίδια βαρύτητα οι βιασμοί, το αλκοόλ, τα χημικά ναρκωτικά και η κάνναβη, είναι ένα σοβαρό θέμα που δεν μπορεί να στο λύσει κανένας, παρά μόνο εσύ με αντικειμενική έρευνα.

    Στο άλλο που αναφέρεις πως: «ΙΣΧΥΟΥΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟΙ ΝΟΜΟΙ», σε ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ επικεντρώνεται και το άρθρο.
    Βάσει αυτών των νόμων, η περίπτωση Noir-1, τα τσουβάλια της κοκαΐνης στο γκαράζ της Κηφισιάς και πολλά άλλα ΔΕΝ δικάζονται ή έστω ΔΕΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ ή ακόμα και αν γίνει αυτό, είναι χάδι. Ένα κλικ δεξιά σου είναι το Google-search διάολε! Ψάξε αν δεν με πιστεύεις ή αν «δεν ξέρεις».

    Το να δέχεσαι όμως το άδικο και εντάξει, δεν σου λέω να εξεγερθείς, είναι too much για τον μέσο αστό αυτό, μα να διεκδικήσεις καλύτερη δικαιοσύνη και πολιτεία για εσένα και τα παιδιά σου, είναι σκλαβιά και κάποια στιγμή σε κάτι, κάπου, θα έρθει και η σειρά σου που θα σε πνίγει το δίκαιο από το άδικο των νόμων, μα τότε θα είσαι μόνος, επειδή εσύ το στήριζες με την ανοχή σου.

    Στα υπόλοιπα που λες, έχεις μπλέξει τα σκευάσματα και τις νομοθετικές ρυθμίσεις που γίνονται για τις φαρμακευτικές.
    Γενικότερα και ειδικότερα, έχεις μπλέξει τα μπούτια σου.

  6. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 01, 2016 23:56 ΜΜ

    Αν έχεις την κάνναβη τόσο πολύ ανάγκη, κάνε την ελεύθερα, κανείς από εμάς δεν θα σου πει τίποτα. Υπό δυο όρους όμως: α) Μην την κάνεις ανάγκη και για άλλους. β) Μην κάνεις χρήση πουθενά αλλού παρά μόνο στο σπίτι σου, γιατί στο αυτοκίνητο το να σε πιάσουν είναι η καλύτερη περίπτωση, το να πέσεις πάνω σε καμιά στάση λεωφορείου είναι η πραγματικά χειρότερη.

    Επίσης είναι κάτι που δεν καταλαβαίνω και πραγματικά θέλω να το συζητήσω με κάποιον σχετικό: Κάποιος που θέλει να κάνει κάνναβη γιατί δεν την παράγει από μια γλάστρα στο εσωτερικό του σπιτιού του που είναι άσυλο και δεν βγαίνει ένταλμα έρευνας χωρίς σοβαρή αιτία;

    Τέλος νομίζει κάποιος πως αν η χρήση της κάνναβης γίνει νόμιμη θα την παράγει ή θα την πουλά ελεύθερα ή ότι θα κάνει χρήση οπουδήποτε; Απλά έχω μάθει στη ζωή μου πως όταν ξεκινάς με πλεονέκτημα/exploits (πουλάς κάτι που οι άλλοι δεν μπορούν και ανεξάρτητα τι πιστεύεις γι' αυτό), αργά η γρήγορα γίνεσαι BAN! μαζί με την IP σου και μαζί σου και όσοι σε εμπιστεύονταν χρησιμοποιώντας το δίκτυό σου, χωρίς να φταίνε.

  7. Εικόνα johava
    johava (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 00:37 ΠΜ

    Άσυλο δεν υπάρχει. Μπορεί αν την δει ο γείτονας να το καρφώσει στους μπάτσους όποτε θα μπουκάρουν. Πάρα πολλές τέτοιες περιπτώσεις και πριν χρόνια ενός καθηγητή πανεπιστημίου που τον είχαν καρφώσει για ΜΙΑ γλάστρα που είχε στο μπαλκόνι του.

    Απελευθέρωση δεν θα υπάρχει. Όλο αυτό γίνεται για τις φαρμακευτικές και τα σκευάσματα κάνναβης. Και όταν λέμε σκευάσματα είναι λάδι κάνναβης με λίγο χρώμα ή άλλο αρωματικό.
    Αυτό θα είναι ελεύθερο μα όχι να μπορείς να παράγεις για προσωπική σου χρήση.
    Η απελευθέρωση θα χτυπούσε την διακίνηση, το κύκλωμα και την κακή ποιότητα και ακόμα σε ένα μέρος σαν την Ελλάδα με τα νησιά θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε τουριστικό επίπεδο.

    Μέχρι τώρα δεν έχει καταγραφεί περιστατικό που να χει αναγκάσει κάποιος που πίνει κάνναβη άλλους. Αυτό γίνεται με τον καπνό που σε υποχρεώνουν να ανέχεσαι τους καπνιστές σε κλειστούς χώρους.

  8. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 02:04 ΠΜ

    Όταν λέω μην το κάνεις ανάγκη και για άλλους, εννοώ μην δίνεις, ιδιαίτερα δε σε κάποιον που δεν είναι της ίδιας κοινωνικής ομάδας. Το ότι έχει επιλογή ο άλλος είναι λογικό, εσύ δεν έχεις αυτή την επιλογή.

  9. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 02:09 ΠΜ

    Επιπλέον μιλώ για μια μικρή γλάστρα μέσα στο σπίτι, σε δωμάτιο αποθήκη ας πούμε, με πρόσβαση σε λίγο φως και χωρίς οπτική επαφή του φυτού με γείτονες. Επίσης επειδή έχω μακρινό συγγενή σε παρόμοια θέση, γνωρίζω ότι μια απλή καταγγελία δεν βγάζει ένταλμα, οπότε και κάτι άλλο θα έκανε ο καθηγητής.

  10. Εικόνα dime
    dime (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 09:32 ΠΜ

    Τι ηλικια εχεις? 10? Γτ αν δεν εισαι σιγουρα σκεφτεσαι και μιλας για 10...Επισης νομιζω οτι πρεπει να διδαχθεις βασικους τροπους συμπεριφορας, γτ ο τροπος που απαντας σε ολους που διαφωνουν μαζι σου ειναι αναιδεστατος, αλλα προφανεστατα δεν τους διδαχθηκες ποτε. Απορω μαλιστα που σοβαρα ατομα σαν τον αρθρογραφο δεν σε εχουν μαζεψει με κανα λουρι ακομα, μαλλον κακο παρα καλο κανεις στη σοβαροτητα της σελιδας.
    Τελος προς δικη σας πληροφορηση, googlαρε το λιγο διαολε, το πλοιο ονομαζεται Noor1, αλλα μαλλον μαυρη ειναι η νυχτα στα βουνα, εξου και το Noir ετσι?

  11. Εικόνα Perastikos
    Perastikos (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 17:44 ΜΜ

    Δε ξέρω τι εννοεις λέγοντας "πιο νόμιμους τρόπους" και ούτε έχει σημασία. Ούτε και το άρθρο στοχεύει στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μάλλον δίνει μέσα από ένα απλό παράδειγμά τον τρόπο διαχείρισης της δικαιοσύνης που σωστά λέει πως είναι ταξική γιατί είναι και το ξέρουμε.
    Τα ίδια δεν ισχύουν και σε κατασχέσεις σπιτιών;
    Όλα όμως είναι μέχρι να βρεθούν έξω από τη πόρτα του καθενός μας.

    Φυσικά υπάρχουν διάφορα είδη δικαστών και εισαγγελέων, μα τελικά όλοι υπηρετούν το ίδιο σύστημα. Αν δε μπορούν να αλλάξουν οι δικαστές τους νόμους, αυτοί που βλέπουν κάθε μέρα την πραγματικότητα, την αδικία και τη μιζέρια, τότε ποιοι;

    Συνηθίζουμε την αδικία, γινόμαστε πιο αδύναμοι και ανίσχυροι σαν άνθρωποι και σαν κοινωνία και που τελικά αν το λες που είναι και η αλήθεια, κινδυνεύεις να σου γίνει δίωξη για προσβολή ή δε ξέρω τι άλλο.

  12. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 16:11 ΜΜ

    λοιπον δεν ξερω πως το βλεπετε εσεις, αλλά εγω πεφτω απο τα συννεφα με ευχαριστο τροπο! αν πιστεψουμε την ιστορια, τοτε υπαρχουν τουλαχιστον δυο ατομα στο δικαστικο σωμα (ενας εισαγγελεας και μια προεδρος-φυσικα δε λεω για αυτη με τα ψυχοφαρμακα που ειναι η περιπτωση που δεν σε ξενιζει) που δεν εχουν κομπλεξ και βλεπουν τετοιες υποθεσεις καθαρα! πραγματικα δυσκολευομαι να το χωνεψω.

    τωρα για τα άλλα , στον ανθρωπο που τα επαθε αυτα δε θελω να πω ουτε κουραγιο , ουτε να κανει υπομονη και ο ουρανος θα γινει πιο γαλανος, ουτε οτι υπαρχουν και χειροτερα (πχ να ηταν και ανεργος χωρις εισοδημα 645 ευρω) γιατι αυτα ειναι κουραφεξαλα και γιατι εξω απο το χωρο πολλα τραγουδια λενε. Το μονο που εχω να πω ειναι πως επιβεβαιωνεται για άλλη μια φορα πως η βλακεια ειναι ανικητη, γιατι μονο λογω βλακειας (χμ και κακιας) εχουμε κοινωνια που συμβαινουν αυτα.

    θελω να κανω και εναν ισως ασχετο παραλληλισμο. μεχρι προσφατα οι ανεργοι επρεπε να παρουσιαζοντε στον οαεδ καθε μηνα για ανανεωση της κατας, μετα εγινε τριμηνο, λες και ηταν υποδικοι. και μαλιστα οσοι δεν εμεναν και κοντα στον οαεδ επρεπε να κανουν και πολλα χιλιομετρα.

    παντως δεν ειμαι σιγουρος οτι καταλαβα γιατι ειναι τοσο επιφοβο να δημοσιευσεις ενα τετοιο αρθρο, εχω αγνοια κινδυνου φαινεται

  13. Εικόνα Maria
    MariaΙουλ 31, 2016 16:27 ΜΜ

    αν πιστεψουμε την ιστορια,

    ok,
    η ιστορία (η, μήπως καλύτερα να λέγαμε, η παράνοια σε όλο της το μεγαλείο;) είναι αληθινή.

  14. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 16:45 ΜΜ

    μαρια μου και να μην ηταν αληθινη η ιστορια , η παρανοια που γεννα τετοιες ιστοριες ειναι σιγουρα αληθινη, γιατι οταν προκειται για απλους ανθρωπους συνηθως τετοιες ιστοριες βλεπουμε, ακουμε, μας συμβαινουν.

  15. Εικόνα Maria
    MariaΙουλ 31, 2016 17:09 ΜΜ

    οκ μου
    Παράνοια; Μα γιατί το λες αυτό;
    Δε βλέπεις το πρώτο σχόλιο (του Κυριάκος, ντε);
    Ενδεικτικό των ανθρώπων που ζούνε γύρω μας.

  16. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 22:19 ΜΜ

    Μαρία, αν σου πω για σχόλια που διάβασα πρόσφατα σε άρθρο του κάπιταλ, όχι ότι πάω από εκεί, θεός φυλάξει, από παραπομπή έτυχε και βγήκα σε άρθρο τους. Το τι κόμπλεξ βγάζουν, το τι κακία δεν περιγράφεται. Ήτανε ένα άρθρο τους τελευταίο για τη Βενεζουέλα. Λυσσάνε πια με τη Βενεζουέλα, άλλο βραχνά δεν έχουν.

  17. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 21:11 ΜΜ

    Κωνσταντίνε εμένα η διήγηση σου δεν με παραξένεψε, ειδικά στο πρώτο μέρος, επειδή τα τελευταία χρόνια είχα αντιμετωπίσει παρεμφερές τραυματικό γεγονός. Δεν θέλω να πω αναλυτικά, περίπου μια παράλληλη ιστορία. Ναι, είναι όπως τα περιγράφεις, δεν είσαι ο ίδιος μετά από το τραυματικό, και εξαρτάται και από το αν είσαι ευαίσθητος άνθρωπος. Αν είσαι παίρνει καιρό, χρόνια, και αφήνει πολλές φορές σημάδι ισόβια.

    Αρκετοί είναι αυτοί που δεν το ξεπερνούν ποτέ. Ονομάζεται μετατραυματικό στρες, γιατί τα συμπτώματα (φοβίες, τρομάρες, όλα αυτά), δεν ξεκινούν αμέσως, σε πολλούς ξεκινούν μετά από μερικούς μήνες από το συμβάν, και γι' αυτό ονομάζεται μετά-τραυματικό. Είναι το ίδιο που συμβαίνει και στους στρατιώτες με τους πολέμους, η στα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.

    Στην περίπτωση μου ήταν παρόμοια, τον πρώτο καιρό τρόμαζα με τον παραμικρό ήχο, ειδικά τη νύχτα, ενώ αντικείμενα του προσώπου, σου θυμίζουν έντονα το γεγονός, και θέλεις να τα αποφεύγεις. Οι ψυχίατροι δεν βοηθάνε, δίνουν απλώς κάποιες συμβουλές, δεν ξέρω κατά πόσον τα φάρμακα βοηθάνε, δεν τα είχα δοκιμάσει σε αυτό, αλλά σε κάποια άλλη περίπτωση έντονου άγχους στη νεότητα μου. Τότε με είχαν βοηθήσει, αλλά τα σταμάτησα ξεκινώντας να καπνίζω. Πιστεύω πως αν είχα την δυνατότητα να ξαναζούσα την ζωή μου, πάλι δυστυχώς θα το ξεκίναγα, τα τσιγάρα με είχαν βοηθήσει. Δεν είχα τις κατάλληλες δυνάμεις να ξεπεράσω το άγχος μου τότε.

    Στο τραυματικό γεγονός το κλειδί της θεραπείας το κρατάς μόνον εσύ, βλέπεις δηλαδή τι μπορεί να σε βοηθήσει. Στην δική μου περίπτωση είχαν βοηθήσει περίπατοι στην φύση, συζητήσεις με άλλους ανθρώπους, όχι όμως για το συμβάν, αυτό δεν πρέπει να το συζητάς γιατί επανακτάς τη μνήμη.

    Με είχε βοηθήσει αφάνταστα το πρώτο ζώο που είχα υιοθετήσει, η φροντίδα του και το μεγάλωμα. Μπορώ να πω ήταν αυτό που μου έβγαλε αυτό το τραύμα.

    Αποφυγή αντικειμένων που σχετίζονται με τον άνθρωπο που έφυγε από την ζωή, και συζητήσεων σχετικών. Υπάρχει ακόμα ένα βοήθημα στην αρχή, όχι για αργότερα, είναι μια μέθοδος που κανονικά παρακολουθείς μια κινούμενη κουκκίδα σε έναν υπολογιστή, αυτό εγώ το είχα αντικαταστήσει με ένα game το Track Mania Nations.

    Παίζοντας το παιχνίδι, προσπαθείς να φέρεις πολύ γρήγορα πλάνα, και καθώς τα πλάνα εναλλάσσονται, εσύ ανακαλείς το τραυματικό γεγονός. Με τον τρόπο αυτό προσπαθείς να ξεγελάσεις τη μνήμη συναισθημάτων, και ο εγκέφαλος να συνδέσει συνειρμικά τις τραυματικές μνήμες με τα γρήγορα εναλλασσόμενα πλάνα. Στη συνέχεια, όταν τα πλάνα αυτά σιγά σιγά σβήνουν, βοηθάνε στο να παρασύρουν τις συνδεδεμένες μνήμες στην λήθη.

    Το είχα ψάξει πολύ από την πλευρά μου, γιατί είχα ταλαιπωρηθεί ανάλογα, φυσικά ακόμα και σήμερα δεν έχω αποβάλλει το τραύμα, αλλά κατά ένα μεγάλο μέρος κατανόησα το μηχανισμό, και έκανα μεγάλη προσπάθεια που απέφερε. Δεν θα πρέπει να το ανακαλείς.

    Η όλη ιστορία ξεκινά από την φύση. Η φύση, για να προστατεύσει τον άνθρωπο, έκανε πιο ισχυρή την συναισθηματική μνήμη, αυτήν δηλαδή που όταν ένα γεγονός συνοδεύεται από συναίσθημα, καταχωρείται πολύ ισχυρά. Δηλαδή, αν σε τσιμπήσει ένας σκορπιός αυτό, να σε πονέσει πολύ, και να σε τρομάζει, και έτσι όταν βλέπεις σκορπιό να τρέχεις να φεύγεις για να προστατεύεσαι.

    Έτσι, θυμόμαστε έντονα τα τραυματικά, ενώ όχι τα μαθηματικά γυμνασίου. Ανάλογα, η μνήμη έχει μηχανισμό προστασίας. Όταν συμβαίνει τραυματικό γεγονός, η μνήμη δεν το καταχωρεί στο ιστορικό, έτσι ώστε να πάρει το δρόμο του για το αρχείο, και για την λήθη. Αυτό γίνεται για να προστατευτούν τα κύτταρα μνήμης. Αντίθετα, καταχωρεί το γεγονός σε μια προσωρινή μνήμη, και στη συνέχεια η προσωρινή μνήμη το φέρνει συνεχώς πίσω στη συνείδηση για επεξεργασία.

    Η συνείδηση προσπαθεί να το διώξει πίσω, όμως αυτό ξανά πηγαίνει στην προσωρινή μνήμη.
    Η διαδικασία αυτή επαναλαμβάνεται μέχρι η συνείδηση να επεξεργαστεί σταδιακά το γεγονός, και αφού βγάλει τα οριστικά της συμπεράσματα, κρίνει, συνειδητοποιήσει, δει, ξανά κρίνει, τότε όταν και μόνο όταν ολοκληρώσει την θέαση, η προσωρινή μνήμη στέλνει το (το θεωρεί πιο ακίνδυνο πλέον), το τραύμα στο ιστορική μνήμη, όπου παίρνει σειρά για την λήθη.

    Βέβαια το τραυματικό γεγονός είναι σαν σοκ για τον εγκέφαλο. Η αδρεναλίνη, είναι σαν να σου πέφτει κεραυνός κατακέφαλα. Δεν θα είσαι ποτέ ο ίδιος. Σε εμένα από τότε έχω διαταραχές μνήμης. Ξεχνάω εύκολα καθημερινά γεγονότα, ενώ θυμάμαι πράγματα που δεν έπρεπε να θυμάμαι, από τότε που ήμουν παιδί για παράδειγμα. Βγαίνουν μνήμες με συνειρμούς, έχω αδυναμία συγκέντρωσης στην ανάγνωση.

    Πάντως Κωνσταντίνε, από μια σειρά που παρακολουθώ, με αεροπορικά δυστυχήματα, τα θύματα που επέζησαν, μερικοί έκαναν ολόκληρη υποστηρικτική θεραπεία. Άλλοι, όπως από βιασμούς, εκρήξεις, πολέμους, μερικοί δεν συνήλθαν και ποτέ. Απορώ για ανθρώπους όπως από στρατόπεδα συγκέντρωσης του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, οι γέροι αυτοί, διηγούνται πως ποτέ δεν το ξεπέρασαν.

    Τέλος πάντων, εύχομαι να το παλέψεις να το ξεπεράσεις γιατί η ζωή συνεχίζεται.

    Η καλύτερη συμβουλή μου, πάρε να μεγαλώσεις ένα αδέσποτο, ξέρεις πόσο θα σε βοηθήσει; (προσοχή στις ασθένειες του ζώου εννοείται, να το παρακολουθείς με αποπαρασιτώσεις και εμβόλια).

  18. Εικόνα Helen
    HelenΙουλ 31, 2016 21:32 ΜΜ

    @Χάρη, η ιστορία είναι μεταφορά από άλλο πρόσωπο και όχι προσωπική. Σε όλα τα υπόλοιπα συμφωνούμε και ενημερωτικά, υπάρχει μεγάλη ευαισθησία έμπρακτη για τα αδέσποτα και όχι μόνο γίνεται άπλα σίτιση μα και αρκετά περισσότερα.
    Σε όσα σπίτια από ανθρώπους του osarena έχω πάει, πάντα κάτι με μουσούδα ή φτερωτό με υποδέχεται.
    Μάλιστα στο φόρουμ ανά καιρούς έχουμε κάνει κάποιες δημοσιεύσεις και σχετικές καταγγελίες.

  19. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Ιουλ 31, 2016 22:14 ΜΜ

    Μα αυτό αναρωτιόμουν, διαβάζοντας (δεν κατάλαβα πως ήταν διήγηση άλλου ανθρώπου, γι' αυτό λέω πως έχω αδυναμία στη συγκέντρωση), δεν ξέρω, προσωπικά από τότε δεν έχω "ξαναπάρει τα πάνω μου" και απορούσα, λέω αν συνέβη τέτοιο πράγμα στον Κωνσταντίνο, και έχει τις δυνάμεις και γράφει άρθρα για Linux, και έχει τέτοια δραστηριότητα, τότε θα έχει μεγάλες εσωτερικές δυνάμεις που το ξεπέρασε. Ειλικρινά σκέφτομαι τον άνθρωπο που του τύγχανε όλα αυτά, αλλά και σε πόσους άλλους δεν συμβαίνουν ιστορίες "από τη ζώνη του λυκόφωτος".

    Πόσοι γύρω μας κρύβουν τον πόνο τους και συνεχίζουν. Πόσο δυνατός είναι ο άνθρωπος.

    Ακόμα και η δεύτερη διήγηση με το αυτοκίνητο δεν με παραξένεψε, συνέβη παρεμφερής σε μπάρμπα μου εδώ και δεκαετίες, μακαρίτης τώρα, με εγκαταλελειμμένο, τέλη, και πινακίδες.

  20. Εικόνα Pragma_linux
    Pragma_linux (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 01, 2016 06:37 ΠΜ

    Πολύ ενδιαφέρον άρθρο πραγματικά Κωσταντίνε! Μπράβο.
    Στην πορεία της δικής μου ζωής έχω δει δράματα , θεωρητικά και πρακτικά πολύ σοβαρότερα από αυτό. Έχω κρατήσει το χέρι βετεράνου πολέμου που έτρεμε όταν μιλούσε για τη μυρωδιά των καμμένων πτωμάτων που είχε δει και έχουν κρατήσει το δικό μου όταν πάθαινα τις δικές μου κρίσεις πανικού, για τους δικούς μου λόγους. Είχα φίλες ουκρανές που τις πιάσαν και τις βίασαν Γεωργιανοί, όταν ένα βράδυ μπήκαν μεθυσμένοι στη φοιτητική τους εστία για να βρουν γυναίκα και άλλες που χάνονταν στη λήθη του Haloperidol γιατί η δική τους πραγματικότητα ήταν ακόμη χειρότερη. Έχω αποτοξινώσει δυο φορές τον εαυτό μου, μόνος μου χωρίς βοήθεια. Τη μια από ποτό, με ατελείωτες ώρες κολύμβηση και καταδύσεις ...και άλλα, και άλλα. Είμαι ήρωας ή χαμένο κορμί? Δεν ξέρω μάλλον κάτι είχε να μου μάθει ο Θεός και με έστελνε σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή...
    Έχω κάνει την επιλογή να πιστεύω στους ανθρώπους και να βοηθάω τους άλλους χωρίς να περιμένω ανταπόδοση, γι αυτό θα πω κάποια πράγματα σε αυτό το παλλικάρι για το οποίο περιγράφεις στο άρθρο και ας μου θυμώσει - το κάνω πραγματικά από αγάπη.
    " Παλλικάρι τα έχεις όλα μπερδεμένα στο μυαλό σου. Άλλο ο χαμός του δικού σου ανθρώπου, άλλο το χασίσι, άλλο οι δικαστές και η δουλειά τους και άλλο το αν κάποιος δικαστής παίρνει χαπάκια. Το χασίσι είναι παραμύθα και το ξέρεις και το ξέρω! Και η παραμύθα είναι θάνατος και αυτό το ξέρεις και το ξέρω. Για να πας μπροστά πάρτο αλλιώς. Δες που έχεις λάθος και δες πως θα αλλάξεις μέσα σου, πως να γίνεις δυνατός πρώτα εσύ μέσα σου ώστε να έχεις δύναμη ν'αλλάξεις και την κοινωνία. Το σύστημα είναι @@@μμένο από μόνο του και από άλλους πριν από σένα, δεν έχει νόημα να το @@@μήσεις και εσύ. Ξέχνα τι έγινε και τράβα μπροστά, μη κολλάς άλλο στα ίδια.ΤΡΑΒΑ ΜΠΡΟΣΤΑ"
    "Δεν είμαι ούτε μπάτσος, ούτε ψυχίατρος, ούτε δικαστής αλλά ένας που θέλει να σου πει τα πράγματα από τη δική του οπτική γωνια για να σε βοηθήσει.
    Να'σαι γερός και με καθαρό μυαλό πάντα !"

  21. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 01, 2016 12:18 ΜΜ

    Pragma Linux μα δεν είδες και μέσα από τη ταινία με τον Καρλ, δεν την ξεπέρασε ποτέ την Λίζα. Αυτοκτόνησε. Ξέρετε τι είναι οι ενοχές; Και συμβαίνει μετά από ψυχικό τραύμα να σου βγαίνουν ενοχές που γιγαντώνονται, και αρκετές από αυτές είναι πράγματα που δεν είσαι ένοχος. Σε βασανίζει πολύ η συνείδηση σου, και αυτό δεν σταματάει.

  22. Εικόνα Rendio17
    Rendio17 (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 11:17 ΠΜ

    «Όχι σε όλα τα ναρκωτικά Ζωή ολόκληρη όχι με δόσεις»

    Παρεμπιπτόντως στην τέλεια αναρχική κοινωνία που ονειρευσαι, δεν θα υπάρχει τίποτα που να σου προκαλεί εξάρτηση.
    Γιατί αν εξαρτασαι από κατι, απλά δεν είσαι ελεύθερος.

  23. Εικόνα johava
    johava (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 14:03 ΜΜ

    Λοιπόν επειδή όπως γίνεται συνήθως, η συζήτηση ξεφεύγει, ας ανακεφαλαιώσουμε για να μην πάνε χαμένα και τα όσα λέγονται:

    1. Η κάνναβις ΔΕΝ είναι ναρκωτικό. Ή αν είναι, άλλο τόσο είναι και οι βερικοκιές.
    2. Να θεωρείς υγιή τον καπνό, το αλκοόλ και τα ψυχοφάρμακα και όχι την κάνναβη είναι ηλιθιότητα.
    3. Σοβαρά τώρα; Εσένα σε πείραξε το ορθογραφικό Noir αντί για Noor και με βάση αυτό κρίνεις;
    4. Στην αναρχική κοινωνία, μπορώ να κάνω αυτό που θέλω από τη στιγμή που δεν κάνω κακό σε άλλον ή στο περιβάλλον.
    Η κάνναβις ΔΕΝ δημιουργεί εξάρτηση όπως τα χημικά, το αλκοόλ και τα ψυχοφάρμακα. Και λέω ξανά: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΟ.
    5. Δε καταλαβαίνω τι νόημα έχουν οι προσωπικοί χαρακτηρισμοί στα σχόλια.
    Μπορεί ο dime να λέει άσχετα και γενικότητες, μα και εσύ Μαρία, χαλάρωσε τους τόνους. Η απάντηση σου στο πρώτο σχόλιο ήταν επιθετική.

    Δηλαδή πόσοι σταθήκατε στην ταξική αδικία εφαρμογής των νόμων;
    Πόσοι καταλάβατε πως το θέμα έχει να κάνει με το να δοθούν άδειες σε εταιρείες και συγκεκριμένους ανθρώπους;
    Πως αυτό που απαγορεύουν τώρα, το ίδιο ακριβώς θα πουλάνε σαν σκεύασμα με 50πλασια τιμή;
    Ίσως η κάνναβις να είναι μια από τις αφορμές για πολιτική ανυπακοή.

  24. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 14:39 ΜΜ

    johava από την πλευρά μου δικαιολογώ απόλυτα την απάντηση της Μαρίας. Το άρθρο είναι πολύ ενδιαφέρον, και ενώ θα μπορούσε να γίνει μια πολύ ωραία συζήτηση, και να ειπωθούν πράγματα που θα βοηθούσαν τον άνθρωπο της ιστορίας, πετάγονται τα ρεμάλια της Φωκίωνος Νέγρη, και υποτιμούν το νήμα με χαζομάρες. Μέλη που έχουν εξαιρετικό λόγο όπως ο Soulrain Falls, Cortilinux, λείπουν, η τελικά απογοητεύονται και δεν συμμετέχουν σε μια συζήτηση όπου παρεμβάλλονται επιπολαιότητες και ελαφρομυαλιά. Θα πρέπει να το ξανασκεφτεί ο δικτυακός τόπος, και ο αρθρογράφος να έχει τον τελικό λόγο, κάνοντας ένα είδος moderating στα σχόλια.

  25. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 16:33 ΜΜ

    Θα πρέπει να ξαναδείς το 1 και το 4, αλλιώς εσύ δεν συζητάς σοβαρά και μιλάς στον αέρα. Επιπλέον ο αρθρογράφος βγάζει λάθος συμπεράσματα: Αυτός σώθηκε από κάνναβη και οι άλλοι καταστράφηκαν από ψυχοφάρμακα. Εγώ πιστεύω ότι έγινε το αντίθετο, πάντως τα φάρμακα βοήθησαν όσο γινόταν και δεν είναι σωστό να προτείνετε η παύση τους, θέλει ωστόσο προσπάθεια και απ' τον ίδιο το άρρωστο. Όσον αφορά την κάνναβη δεν είναι υποκατάστατο για ΤΙΠΟΤΑΑΑΑ! Σταματήστε τις συγκρίσεις τουλάχιστον. Ακόμη και αν με μέτρο (για όποιους μπορούν) και καλή ποιότητα είναι κοντά στο τσιγάρο, σίγουρα είναι το ίδιο άχρηστο. Επιπλέον "ταξικό"; Είμαι στην τάξη που δεν έχω λεφτά για 40.000 αυτοκίνητο με 130γρ κάνναβη μέσα.

  26. Εικόνα Helen
    HelenΑυγ 02, 2016 17:48 ΜΜ

    Άκου ανόητε Ανώνυμε και σε αποκαλώ έτσι γιατί με τα όσα λες αυτό φαίνεται πως είσαι. Μου είναι αδιάφορη η γνώμη σου για τα φάρμακα, κάνναβη και όλα τα υπόλοιπα που καθιστούν την ύπαρξή σου.
    ΜΗΝ αλλοίωνες όμως ότι είναι γραμμένο, επειδή έτσι θες, είναι άθλιο.
    Δες τι γράφει απαράδεκτε και σταμάτα την διαστρέβλωση:
    « Να σημειώσω εδώ, πως η αξία του αυτοκινήτου το 2012 όπου και αποκτήθηκε, ήταν 30.000 ευρώ (το απέκτησα μετά από ένα χρέος 25.000 που μας οφειλόταν από ιδιώτη και συνιδιοκτήτη εταιρείας εμπορίας αυτοκινήτων και καθώς είχε αδυναμία καταβολής των μετρητών, αυτή έγινε με την παραχώρηση του αυτοκίνητου. Ήταν μια εποχή που ούτως ή άλλως θα προχωρούσα στην αγορά νέου αυτοκίνητου, μα σίγουρα όχι τόσο ακριβού αφού δεν μπορούσα) και συνολικά είχα κάνει περίπου μόλις 40.000 χιλιόμετρα.»

    Να έχανε τα λεφτά του;

    Εσύ βρε άθλιο υποκείμενο, μπορεί να τζογάρεις ας πούμε. Ο άλλος ΔΕΝ το κάνει αυτό. Ούτε σε υποχρεώνει σε τίποτα με αυτό που κάνει. Βλάκα.

  27. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 19:02 ΜΜ

    Καταρχήν συγχαρητήρια για το επίπεδο, μάλλον οφείλετε στην κάνναβη γι' αυτό και σε συγχωρώ. Επιμένω στο ταξικό βέβαια, δεν υπάρχει περίπτωση στην τάξη την δική μου κάποιος να μου χρωστάει ή να του χρωστάω 25.000ε. Όσο για τον τζόγο δεν είναι παράνομος ούτε και βλαβερός για την υγεία, είναι κάτι σαν την σπατάλη που έκανες. Η γνώμη μου είναι πως όταν δίνεις και μαθαίνεις κάτι βλαβερό σε κάποιον αργά η γρήγορα θα πληρώσεις τις συνέπειες. Μπορεί βέβαια σε κάποιες περιπτώσεις να είναι νόμιμο και να μην πληρώσεις μέσω του νόμου, αλλά θα έπρεπε να εύχεσαι να είναι μέσω του νόμου ο οποίος είναι και ελαστικός γιατί η ζωή δεν είναι. Κοινώς ότι δίνεις παίρνεις.

  28. Εικόνα johava
    johava (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 19:32 ΜΜ

    Ναι είναι δύσκολο για έναν μπαφιάρη να πιάσει το επιστημονικό σου επίπεδο.
    Όσα λες, είναι εικασίες, αυθαίρετα συμπεράσματα, παραποίηση λόγων και επιεικώς μπαρούφες.
    Άρα δεν υπάρχει κανένας που να θέλει να σπαταλήσει τον χρόνο και τη νοημοσύνη του απαντώντας στο φαντασιακό σου.

    Μπράβο για το άρθρο και δεν υπάρχει αμφιβολία για την επιλεκτικότητα του νόμου, μα ούτε και για τους γνωστούς πρόθυμους ηλίθιους που δε μπορούν να το διακρίνουν.

  29. Εικόνα Hembfree
    Hembfree (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 02, 2016 14:53 ΜΜ

    Είναι αυτή η νοοτροπία της κοινωνίας μας που τρώει την ίδια της την σάρκα έχοντας σαπίσει τα σωθικά της. Αυτή καθρεφτίζεται και στα σχόλια και τις συνομιλίες μας. Αυτή είναι που νικάει και έτσι η μιζέρια και η υποκρισία γίνονται τρόπος ζωής.

    Η διήγηση είναι δυνατή και δείχνει αυτό ακριβώς που λέει από την αρχή, την ταξικότητα και την επιλεκτική αντιμετώπιση εξαντλώντας την νομιμότητα.
    Ευτυχώς που υπάρχουν τα λίγα "OSarena" για να μας το θυμίζουν.
    Που θα πάει; Κάποτε θα αποκτηθεί η ταξική συνείδηση. Γενιές μετά μα θα γίνει γιατί υπάρχουν αυτοί που με τον δικό τους τρόπο ο καθένας αγωνίζονταν χθες και σήμερα.

  30. Εικόνα Cyrus Monk
    Cyrus Monk (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 04, 2016 12:53 ΜΜ

    Ἐν πρώτοις, συγχαρητήρια γιὰ μιὰ ἀκόμα φορὰ στὸν Κωνσταντῖνο γιὰ τὸ editorial. Περίμενα λίγο πρὶν γράψω, κάπως πιὸ νηφάλια, τὴν (ἀσήμαντη, σὰν σταγόνα στὸν ὠκεανό, ἂς ποῦμε) γνώμη μου, ποὺ πηγάζει ἀπὸ διάβασμα, συναναστροφές, φιλίες, προσωπικὲς ἐμπειρίες καὶ βιώματα ἑξῆντα τόσων χρόνων (ἐντάξει, παίζει νὰ μὴ μετρήσουμε τὰ πρῶτα δεκαπέντε) ;)

    Ἡ κάνναβη ΔΕΝ δημιουργεῖ σωματικὴ ἐξάρτηση, ὅπως τὸ δέχεται σύμπασα ἡ ἐπιστημονικὴ βιβλιογραφία, ἐξ οὗ καὶ δημιουργήθηκε (γιὰ νὰ τηρηθοῦν τὰ προσχήματα) ἡ ἔννοια τῆς «ψυχολογικῆς ἐξάρτησης». Ὁ ὅρος δὲν σημαίνει τίποτε περισσότερο ἀπὸ τὴν ἐξάρτηση ἀπὸ τὴν τηλεόραση, τὸν τζόγο κ.λπ. Πράγματα, δηλαδή, ποὺ ἐρεθίζουν τοὺς νευροδιαβιβαστὲς καὶ τὴν παραγωγὴ ἐνδορφινῶν - νὰ τὰ κηρύξουμε καὶ αὐτὰ παράνομα, σωστά;

    Ἐπιπλέον, ἡ κάνναβη ΔΕΝ εἶναι ναρκωτικό, τουλάχιστον μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ ἔννοια τοῦ ὅρου. Πρόκειται γιὰ εὐφορικὴ οὐσία, ἢ ψυχοτρόπο σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις, σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὀπιοῦχα καὶ τὰ παράγωγά τους, ποὺ ἔχουν παράπλευρες ναρκωτικὲς ἰδιότητες. Στὴν ἴδια κατηγορία (τῆς ψυχοτρόπου οὐσίας δηλαδή) ἐμπίπτει καὶ ἡ κόκα στὴ φυσική της μορφή, ἀλλὰ ἡ κατεργασμένη ἐξ αὐτῆς ὕλη (ἡ κοκαΐνη) δημιουργεῖ ἐλαφρὰ σωματικὴ ἐξάρτηση, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν κάνναβη καὶ τὸ χασίς.

    Τὸ θέμα, πάντως, εἶναι ὅτι στὴν «δημοκρατία» κοινοβουλευτικοῦ τύπου, ὑπάρχει τυπικά - ἂν καὶ ὄχι οὐσιαστικά - ἡ διάκριση τῶν ἐξουσιῶν. Ὁ νομοθέτης, ἐν προκειμένῳ, εἶναι τὸ κοινοβούλιο, ποὺ ψηφίζει τοὺς νόμους μὲ βάση τοὺς ὁποίους κρίνουν οἱ δικαστές. Τυπικά, λοιπόν, ὁ δικαστὴς δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει τοὺς νόμους (ἂν καὶ μπορεῖ νὰ κρίνει τὴ συνταγματικότητά τους). Ἔτσι δικάζει βάσει τῶν ὑφισταμένων, ἀκόμη καὶ καταφανῶς ἄδικων νόμων καί, ὣς ἕνα βαθμό, μὲ τὴ συνείδησή του, ἐφόσον τοῦ δίνει ὁ νομοθέτης τὴν εὐχέρεια.

    Ἄρα, ὁ τρόπος ποὺ ἔχουμε στὴ διάθεσή μας γιὰ τὴν ἀλλαγὴ στὴ νομοθεσία εἶναι νὰ πιέσουμε τὸ πολιτικὸ σύστημα (τρομερὰ δύσκολο, ἂν καλοσκεφτοῦμε ποιοὶ τὸ ἐκπροσωποῦν καὶ πῶς).

    Μέχρι τότε, ἂς θυμόμαστε τὴν διαχρονικὴ ἀλήθεια τῆς παραβολῆς τοῦ Πλάτωνα, ὅτι ὁ νόμος εἶναι σὰν τὸν ἱστὸ τῆς ἀράχνης: πιάνει τὰ μικρὰ ἔντομα, ἐνῶ τὰ μεγάλα τὸν ξεσκίζουν καὶ φεύγουν.

    Συγγνώμη γιὰ τὸ μακροσκελὲς κείμενο

    Αὐγουστῖνος

  31. Σελίδες

Scroll to Top