BETA

Editorial Μάη 2016: Προς όποιους/ες ίσως αφορά

Εικόνα Soulrain

Δεν έχω πρόλογο. Δεν ξέρω ποιος θα ήταν ο ιδανικός τρόπος για να ξεκινήσω. Η αλήθεια είναι ότι απέφευγα επιμελώς να γράψω αυτό το... άρθρο, αν μπορεί να το πει κανείς έτσι. Δεν είναι στη φύση μου βλέπεις ο καταγγελτικός λόγος και αυτό που μοιάζει με άκριτη επίθεση στα τυφλά. Όμως είμαι άνθρωπος με αισθήματα και συνείδηση. Και κουράζομαι. Να βλέπω, να ακούω, να διαβάζω την πιο βρώμικη φύση μας να περιφέρεται και να σκεπάζει τα πάντα με τη δυσωδία της.
Ζούμε λέει στην Εποχή της Πληροφορίας και της Λογικής, και όμως, συνεχώς λιγοστεύουν οι γωνιές όπου μπορεί να ξαποστάσει κανείς από τη βαβούρα του τίποτα και την παράνοια. Ο κάθε τυχόντας φωνάζει με έπαρση την «άποψή» του και ο καρκίνος εξαπλώνεται χωρίς σταματημό. Έχουμε αρρωστήσει και πολύ φοβάμαι ότι δεν υπάρχει θεραπεία.
Δεν είμαι μόνος, το ξέρω. Υπάρχουν πολλοί και πολλές σαν εμένα εκεί έξω. Μας γνωρίζεις ως την ηλίθια σιωπηρή πλειοψηφία. Αλλάζουν οι καταστάσεις με το πέρασμα του χρόνου, η ιδιότητά μας αυτή όμως παραμένει αμετάβλητη. Ίσως πάλι και να μην ήμασταν ποτέ όντως πλειοψηφία, ποιος ξέρει; Σίγουρα πάντως τα σημεία των καιρών δείχνουν το αντίθετο. Είμαστε οι άνθρωποι που προσπαθούν και αγωνίζονται ήσυχα, μακριά από το θόρυβο και τα μάτια του κόσμου. Δε διαφημίζουμε την προσφορά μας, ούτε διεκδικούμε εύσημα. Κι αυτό στις μέρες μας θεωρείται βλακεία. Τη δική μας ανοχή εκμεταλλεύονται οι υπόλοιποι. Στις πλάτες μας στηρίζουν τα βρώμικα έργα τους, χρόνια τώρα. Τη ζωή μας ρουφάνε σαν βδέλλες στα σαπισμένα κορμιά τους. Και φυσικά, φταίμε εμείς γι’ αυτό. Ω ναι, εμείς και μόνο εμείς. Μέρα με τη μέρα, ο οργανισμός μας παραλύει. Τους παρατηρούμε απαθείς να γκρεμίζουν αυτά που χτίσαμε με αίμα. Ψωριάρικο σκυλί καταντήσαμε, που δε μπορεί να πάρει τα πόδια του. Και δε μιλάμε. Δεν αντιδρούμε. Κι έτσι ο καθένας μας νιώθει μόνος μέσα στο πλήθος, γιατί οι ομόνοοί του επιλέγουν να κρύβονται. Έχει γίνει απελπιστικά δύσκολο να βρεθούμε μεταξύ μας. Πώς το λέει εκείνη η φράση να δεις: “Το πρόβλημα με τον κόσμο είναι ότι οι έξυπνοι άνθρωποι είναι γεμάτοι αμφιβολίες, ενώ οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση„.
Κι αυτό θα το πληρώσουμε κάποια στιγμή.

Αναπτύξαμε συμβιωτική σχέση με τη σαπίλα και δε συνειδητοποιούμε ότι σύντομα θα μας αποβάλει. Όλο και αραιώνει ο αέρας για μας, μέχρι που θα μας πάρουν και την τελευταία ανάσα. Κοντοζυγώνει ο καιρός που θα είμαστε οι παρίες στον κόσμο που επιτρέψαμε να μας κλέψουν. Εσύ που θεωρείς ότι μου μοιάζεις, δεν ξέρω τι ακριβώς περιμένεις να συμβεί. Δεν υπάρχουν προφητείες στην εποχή μας και οι ήρωες μας τελείωσαν. Αυτό που ξέρω είναι ότι είμαι ένας άνθρωπος. Ούτε καλύτερος, ούτε ανώτερος, απλά άνθρωπος. Και δεν αντέχω άλλο. Αρνούμαι να μπω στο περιθώριο και να κάνω τη ζωή μου τροφή για τους δίποδους παρασιτικούς οργανισμούς.
Σκέφτηκα λοιπόν να κάνουμε ένα μικρό «πείραμα».
Θα πάρουμε μερικές τυχαίες φράσεις από ένα βιβλίο που εκδόθηκε πριν από 67 ολόκληρα χρόνια και θα προσπαθήσουμε να δούμε κατά πόσο ανταποκρίνονται στην τρέχουσα πραγματικότητα. Δε θα το καλύψουμε όλο γιατί δε θα μας έφτανε ολόκληρος τόμος, σε διαβεβαιώνω όμως ότι τίποτα από τα παρακάτω δεν είναι προσχεδιασμένο. Ελεύθερη γραφή θα είναι περίπου (απλά χωρίς κάποιο πνεύμα να με κατευθύνει). Αν περιμένω κάτι από όλο αυτό, είναι να καταλάβουμε όλοι μας γιατί δεν αλλάζει ποτέ τίποτα σ’ αυτόν τον τόπο αλλά και στον πλανήτη ολόκληρο και ποιος πραγματικά ευθύνεται. Πέρα απ’ αυτό όμως, είναι απλά η φωνή ενός ανθρώπου που απηύδησε να πεθαίνει μαζί με τον κόσμο του. Είναι η δική μου φωνή και δε θα την πνίξω για κανέναν. Ας ελπίσουμε ότι θα έχεις τα κότσια να κάνεις το ίδιο.
Σου δηλώνω εξαρχής ότι διόλου με απασχολεί αν θα σε θίξω. Ούτε ιδεολογία πουλάω, ούτε οπαδούς ψάχνω. Ήμουν «παράξενος» από μικρός, με αποτέλεσμα να μην ετεροκαθορίζομαι και να μη φουσκώνω από κενότητα ανάλογα με το πόσοι/ες συμφωνούν μαζί μου. Αν τυχόν αγγίξω ευαίσθητες χορδές, φρόντισε να κοιταχτείς στον καθρέφτη. Μπορεί να μη σου αρέσει αυτό που θα δεις. Είναι αυτονόητο ότι μπορείς να με αντικρούσεις, αρκεί να έχεις επιχειρήματα.
Και ξεκινάμε κάπως έτσι, με τα τρία πρώτα κεφάλαια ενός βιβλίου μέσα στο βιβλίο, που έφερε τον τίτλο «Η Θεωρία και η Πρακτική του Ολιγαρχικού Κολεκτιβισμού»:

Ο πόλεμος είναι ειρήνη.
Η ελευθερία είναι σκλαβιά.
Η άγνοια είναι δύναμη.

Για την εξασφάλιση της ειρήνης, φυτεύουμε (καλά διαβάζεις, πρώτο πληθυντικό είναι) βόμβες στα σωθικά άλλων χωρών κι έχουμε αλώσει το μισό πλανήτη. Οι γηγενείς άλλωστε είναι υπερβολικά σκλαβωμένοι στην ελευθερία τους και δε μπορούν να αποφασίσουν μόνοι τους για το μέλλον. Έχουν άμεση ανάγκη από προστάτιδες δυνάμεις που θα τους φροντίζουν και θα τους αγαπούν μέχρι θανάτου. Κυριολεκτικά. Ο «ανεπτυγμένος» κόσμος μαθαίνει για Σαντάμ, Μπιν Λάντεν, Μουλάδες, Άσαντ και αυνανίζεται με την επιβεβαίωση της παντοδυναμίας του. Τι κι αν βιάζουμε κατ' επανάληψη άλλους πολιτισμούς; Τι κι αν τίποτα απ' όλα αυτά δε θα συνέβαινε αν δεν εμπλεκόμασταν σε υποθέσεις που δε μας αφορούν; Τι κι αν οι επεμβάσεις δε γίνονται για την επιβολή της ειρήνης (οξύμωρο) αλλά για τον ίδιο λόγο που γίνονταν πάντα στην πορεία της ανθρωπότητας: την επικράτηση του ισχυρότερου και την κατάληψη των πόρων; Εμείς κοιμόμαστε ήσυχοι γιατί εξαπλώνουμε την αγάπη μας.

Σε ακούω συμπατριώτη. Άλλοτε μιλάς ως «απλός, καθημερινός ανθρωπάκος», άλλοτε πάλι ως «καλλιτέχνης» ή «διανοούμενος». Όσους χαρακτηρισμούς και να σου δώσεις όμως, δεν κρύβουν τη νοητική σου σήψη. Η φωνή σου είναι συνεχώς στα αυτιά μου και με ζαλίζει. Δεν ευθύνεσαι εσύ. Φταίνε οι ξένοι που ανακατεύονται παντού. Όχι, η δική σου χώρα δεν είναι μέλος κάποιας «συμμαχίας» (απέναντι σε ποιους;). Δεν έχει συμμετάσχει ποτέ σε «ειρηνευτικές αποστολές», ούτε προσφέρει διευκολύνσεις σε ξένα στρατεύματα. Εσύ στα νιάτα σου έδιωξες τις «βάσεις του θανάτου», θυμάσαι; Ακόμα εκεί είναι βέβαια αλλά τι σημασία έχει; Είσαι τόσο υπέρμαχος της ειρήνης που εξακολουθείς να διατηρείς υποχρεωτική στράτευση και να τιμωρείς τους αρνητές της.
Εξοπλίζεσαι ακατάπαυστα υπό το φόβο ενός ακήρυχτου πολέμου, με τον οποίο σε ταΐζουν από τα μικράτα σου. Γιορτάζεις «εθνική επέτειο» που όμως η ημερομηνία της σηματοδοτούσε έναρξη πολέμου και όχι λήξη και υποχρεώνεις τους μαθητές σου να παρελαύνουν με ημι-στρατιωτικά παραγγέλματα.
Την αγαπάς την ειρήνη, γι’ αυτό εχθρεύεσαι τον κόσμο όλο. Γνωρίζεις άλλωστε τόσα πολλά μέσα στην άγνοιά σου ώστε να έχεις και «άποψη». Έχεις λοιπόν κάθε δίκιο να κόπτεσαι για την πορεία του τουρισμού και το πώς θα σώσεις την πάρτη σου, την ίδια στιγμή που στις ακτές σου ξεβράζονται ψυχές. Είναι θλιβερό αστείο πάντως ότι η -κατά τα άλλα αθώα- χώρα σου ζήτησε επίσημα την αρωγή των φίλων της με το ακρωνύμιο που αρχίζει από N για να περιοριστούν οι «ροές» (έτσι το λέμε τώρα. Αφαιρούμε κάθε ανθρώπινη πτυχή για να σε βοηθήσουμε να συμπεριφερθείς ως το ζώο που είσαι). Της ίδιας ομάδας χωρών δηλαδή στην οποία συμμετέχουμε κι εμείς και που λίγες δεκαετίες πριν η χώρα τις έβριζε σύσσωμη -ακόμα το κάνει- γι’ αυτό κι εξέλεξε κάποτε έναν Πρωθυπουργό ο οποίος ήταν αποφασισμένος να την απαλλάξει από τις κακές φιλίες. Πέρασαν τα χρόνια και ακόμα έχουμε τις ίδιες παρέες αλλά δε θα σου χαλάσω εγώ το όνειρο.

Η επίγνωση του ότι βρίσκονται σε πόλεμο, και ως εκ τούτου σε κίνδυνο, κάνει την παράδοση όλων των εξουσιών σε μια μικρή κάστα να μοιάζει η φυσική, αναπόφευκτη προϋπόθεση για την επιβίωση.
Πώς γνώριζαν ότι βρίσκονται σε πόλεμο; Μα αυτό προέβαλλαν συνεχώς τα Μέσα. Όπως ακριβώς κάνουν και σήμερα. Μη μου πεις ότι δε γνωρίζεις τουλάχιστον τα επίκαιρα, πως εκατομμύρια απολίτιστων αλλόθρησκων έρχονται μαζικά για να διαλύσουν τον πολιτισμό σου. Ότι τόσοι τρομοκράτες, εγχώριοι και εισαγόμενοι, έχουν μοναδική επιθυμία να ταράξουν την ήρεμη ζωή σου. Θα ήθελα πάντως να μου απαντήσεις σε αυτό: τι σε φοβίζει περισσότερο, αυτά που βλέπεις ή αυτά που σου λένε και σε αφήνουν να φαντάζεσαι;
Κι όσο μεγαλώνει ο φόβος του πολέμου, τόσο θα παραδίδεις ελευθερία. Κάποιοι παρακολουθούν εσένα και κάποιοι άλλοι τους παρακολουθούντες. Και όλοι στήνουν εμπόριο πάνω στα ένστικτά σου. Για το καλό σου πάντα. Σε λίγο δε θα μπορείς να έχεις ούτε μισή ιδιωτική στιγμή. Θα το θυμόμαστε κάποτε ως τις μακρινές εποχές της «παρανομίας». Ίσως και να καταστούν εκτός νόμου τα παραθυρόφυλλα και οι κουρτίνες και να ζούμε σε γυάλινα κλουβιά. Ίσως ακόμα και να απαγορευτούν οι συνομιλίες με ψιθύρους, μέχρι και εντός της κρεβατοκάμαρας.
Ολόκληρη η ζωή σου θα βρίσκεται αποθηκευμένη σε κάποιο αρχείο, με κάθε λεπτομέρεια. Πότε έκλαψες, πότε ερωτεύτηκες, ποια βραδιά μέθυσες, τι σε εξόργισε, ποιο ύφασμα σου προκαλεί αλλεργία, σε ποια τροφή έχεις δυσανεξία. Δε θα επιτρέπεται να βγεις από το σπίτι αν δεν καταθέσεις στην αρμόδια αρχή ολοκληρωμένο πρόγραμμα των ημερήσιων δραστηριοτήτων σου. Αυτό βέβαια το κάνεις ήδη στα μέσα «κοινωνικής δικτύωσης», γι’ αυτό θα σου φανεί απόλυτα φυσικό.
Ουσιαστικά, θα επιλέξεις -και μάλιστα συνειδητά- να θυσιάσεις ολόκληρη την ύπαρξή σου. Αλλά θα έχεις ασφάλεια.
Ή έτσι θα νομίζεις.

Δε θα υπάρχει περιέργεια, απόλαυση της διαδικασίας της ζωής. Όλες οι ανταγωνιστικές απολαύσεις θα καταστραφούν. Αλλά πάντα -μην το ξεχάσεις αυτό, Ουίνστον- πάντα θα υπάρχει η μέθη της εξουσίας, διαρκώς αυξανόμενη και διαρκώς υφέρπουσα. Πάντα, σε κάθε στιγμή, θα υπάρχει η έξαψη της νίκης, η αίσθηση της καταπάτησης επί ενός εχθρού που είναι ανήμπορος.
Κοίταξε γύρω σου. Παντού υπάρχουν εχθροί και ανακαλύπτουμε καθημερινά περισσότερους. «Ταξικούς», «κοινωνικούς», «οικονομικούς», «θρησκευτικούς», «ιδεολογικούς» και άλλα πολλά, ανάλογα με το παραμυθάκι που επιλέξαμε να αγαπήσουμε. Αδυνατούμε να υπάρξουμε χωρίς εχθρούς, χωρίς ανεμόμυλους που θα αιτιολογούν τη δική μας αρρώστια. Διάολε, ακόμα και στα χωριά, η «πάνω» γειτονιά είναι σε κόντρα με την «κάτω» και η «πέρα» με τη «δώθε».
Δεν προσπαθήσαμε ποτέ να βρούμε κοινό τόπο και να συνυπάρξουμε. Οραματιζόμαστε τον όμορφο κόσμο του μέλλοντος ενώ σκυλιάζουμε να καταπνίξουμε κάθε τι διαφορετικό από εμάς και να επιβάλουμε τη δική μας θέληση. Κάπως το λένε αυτό αλλά μου διαφεύγει. Μήπως γνωρίζεις εσύ;

Σκοτωνόμαστε μεταξύ μας για λίγα μέτρα γης, για τον πλούτο που δεν έχουμε αλλά επιθυμούμε, για το ποιος από τους φανταστικούς μας φίλους στον ουρανό είναι πιο μάγκας. Μας ενοχλεί όταν οι «απέναντι» προπηλακίζουν και ξυλοφορτώνουν συνανθρώπους μας αλλά αναρτούμε με περηφάνια (ή μήπως κενοδοξία;) τα δικά μας αντίστοιχα κατορθώματα στα «επαναστατικά» μας μέσα, που -καθόλου τυχαία- τα παρακολουθεί μόνο το δικό μας κοπάδι και άρα ελέγχουμε την αφήγηση. Πόσο επικίνδυνα άδειο είναι άραγε ένα ον που μπορεί να λέει χωρίς συστολή “αδέρφια, σήμερα κοπάνησα μερικά κεφάλια αντιπάλων„; Παράλληλα, οι μπλε πανηγυρίζουν για τη «νίκη» που πέτυχαν επί των πράσινων και οι ροζ γιατί ξεπέρασαν τους κόκκινους.
Βρισκόμαστε σε αέναο αγώνα όπου η επικράτηση έναντι όλων των άλλων είναι αυτοσκοπός. Δεν έχει πια σημασία για τι ξεκινήσαμε να παλεύουμε, αρκεί να μη σταματήσουμε. Κι έχουμε γίνει τόσο καλοί στη διαμάχη που δε συμφωνούμε καν με τις δικές μας πλευρές. Κάθε κεντρική ιδεολογία σπάει σε παρακλάδια που αντιμάχονται μεταξύ τους, κάθε θρησκεία σε μικρότερες που διαφωνούν στην ερμηνεία του δόγματος κ.ο.κ. Τονίζουμε συνεχώς αυτά που μας διαφοροποιούν από τους άλλους και το μόνο που μας νοιάζει είναι το πώς θα βγούμε νικητές στο παιχνίδι. Αν νομίζεις ότι έτσι θα γίνει καλύτερος ο κόσμος μας, τότε λυπάμαι αλλά κάτι έχει χαλάσει μέσα σου.

Ο εχθρός της στιγμής πάντα συμβόλιζε το απόλυτο κακό και συνεπαγόταν ότι οποιαδήποτε παρελθοντική ή μελλοντική συμφωνία μαζί του ήταν αδύνατη.
Έτσι χάνουμε για ακόμα μια φορά την ευκαιρία να προσπαθήσουμε να αμβλύνουμε τις γωνίες μας και να συνυπάρξουμε παρά τις διαφορές μας. Και μάλιστα έχουμε αναπτύξει μια εξαιρετική πρακτική: δεν ακούμε τι λέγεται, αν και πόση αλήθεια εμπεριέχει αλλά στεκόμαστε στο ποιος το λέει. Ομοίως και με τις πράξεις.
Αν είναι «δικός μας», είναι σωστό. Αν είναι «αντίπαλος», είναι λάθος. Ό,τι κι αν είναι. Το βιβλίο ανέφερε το «duckspeak», έναν τρόπο ομιλίας όπου οι λέξεις δεν είχαν πραγματικό νόημα αλλά ταυτόχρονα ήταν διφορούμενες· η ίδια λέξη μπορούσε να είναι εξύβριση προς τον αντίπαλο ή έπαινος προς το σύντροφο. Πώς, ας πούμε, λέει η ροζ «Αριστερά» ότι η αριστεία -που δε μπορεί να πετύχει, καθότι ανίκανη- είναι «ρετσινιά» ή ότι η σταδιοδρομία (έτσι είναι στη γλώσσα σου η καριέρα) είναι «χολέρα»; Μη νομίζεις όμως, κάθε πλευρά έχει τις δικές της λέξεις που χρησιμοποιεί κατά πως τη βολεύουν. Και τσουβάλιασμα έχουμε, πολύ τσουβάλιασμα. Εξομοίωση όλων όσων μας αντιτίθενται, χωρίς ποτέ να εξετάζουμε τις προθέσεις τους. “Ο ευφυής ηγέτης έχει την ικανότητα να παρουσιάζει διαφορετικούς αντιπάλους να ανήκουν στην ίδια κατηγορία„. Μάντεψε σε ποιον καλοκάγαθο άνθρωπο αποδίδεται αυτό. Θα διαπιστώσεις ότι διέθετε απίστευτη ικανότητα στο να χειραγωγεί τις μάζες.
Ποιος είναι όμως ο εχθρός της στιγμής; Ανάλογα πάντα με τη στιγμή και το μέσο από όπου αντλείς την εξημέρωσή σου. Μπορεί να είναι ο μικροαστός, ο μεγαλοαστός, ο καθόλου αστός, ο πλούσιος, ο φτωχός, ο δεξιός, ο αριστερός, ο ντεμί ναζιστής, ο ιπτάμενος αναρχικός, ο άπλυτος και μουσάτος, ο φρεσκοπλυμένος και ξυρισμένος, ο φρονών, ο αντιφρονών, ο παράφρων, ο αλληλέγγυος στις πράξεις, ο αλληλέγγυος στα λόγια, ο θρησκευόμενος, ο άθρησκος, ο Κομμουνισμός, ο Καπιταλισμός, ο παροξυσμός και ο Μπάμπης ο Φλου.
Σε κρατάνε συνεχώς σε υποσυνείδητη εμπόλεμη κατάσταση, γιατί έχεις μνήμη χρυσόψαρου, αντίληψη αμοιβάδας και ζωώδη αγριάδα, μέχρι να σε εξαπολύσουν εναντίον του εχθρού που θα επιλέξουν, σαν τα σκυλιά στις κυνομαχίες.

Κατά τ’ άλλα, επιθυμούμε τον ιδανικό κόσμο της αρμονικής συνύπαρξης. Μπορείς εσύ να μου εξηγήσεις πώς θα γίνει χωρίς ανα-μόρφωση και αυτόβουλη, συνειδητοποιημένη επιλογή όλων μας; Θα βγαίνουμε ως τυποποιημένο προϊόν από κάποιο εργοστάσιο; Θα εξαφανιστεί η ατομικότητα του καθενός με κάποιο μαγικό κόλπο;
Λες ξεδιάντροπα ότι θέλεις να συνυπάρξεις μαζί μου όταν αδυνατείς να κατανοήσεις και να αποδεχτείς ότι είμαι διαφορετικός από εσένα. Δεν καταλαβαίνεις ότι, αν επιχειρήσεις να με αναγκάσεις να έρθω στα μέτρα σου, γίνεσαι ο δικός μου εχθρός της στιγμής και κάνεις εμένα δικό σου;

Γνωρίζουμε ότι κανείς δεν αναλαμβάνει ποτέ την εξουσία με την πρόθεση να παραιτηθεί. Η εξουσία δεν είναι μέσο· είναι σκοπός.
Εκτός βέβαια κι αν ο «κανείς» είμαστε εμείς. Εμείς δεν εξουσιάζουμε. Εμείς προσπαθούμε να αποκαταστήσουμε τις αδικίες των άλλων. Και φυσικά, δε μας απασχολεί η μακροημέρευση αλλά μόνο το δίκιο των ανθρώπων. Φαίνεται να κάνουμε τα ίδια με τους άλλους και χειρότερα αλλά είναι από σεβασμό στη «λαϊκή εντολή». Δε θελήσαμε ποτέ να διορθώσουμε κάτι, απλά να σας πηδάμε «με αριστερό πρόσημο» (“τώρα ήρθε η σειρά μας„ έλεγαν συνάνθρωποί μας στις πρώτες εκλογές), όμως μας στεναχωρεί που σας θωπεύουμε τα οπίσθια.
Ποιος μπορεί να μας ψέξει; Έχουμε ηθική εμείς. Μπορεί να λυγίζει πιο εύκολα κι από πόρνη και να χαϊδεύεται με εκείνους που χθες αποκαλούσαμε εχθρούς, όμως την έχουμε. Και το ξέρουν οι ακόλουθοί μας. Γι’ αυτό δεν ενοχλούνται από την πρόδηλη ανικανότητα που επιδεικνύουμε, ούτε όταν αναιρούμε σε διάστημα λίγων ωρών τα λεγόμενά μας. Καταπίνουν αμάσητη κάθε αισχρή μας σύμπραξη που άλλοι δε θα τολμούσαν καν να σκεφτούν, αρκεί να τους τη σερβίρουμε με επικάλυψη Δημοκρατίας και έξτρα ιδεώδες. Κάποτε η «Αριστερά» ήταν υποτίθεται της διανόησης, τώρα είναι των ανόων αμόρφωτων, πολιτικών τε και οπαδών. Ίδια κι απαράλλαχτη με τις ορδές των δεξιόστροφων ορκ. Τυχαίο είναι νομίζεις ότι απέναντί σου βρίσκεται κάτι που έχει κοινά με εσένα; «Λαϊκή Δεξιά» από τη μία, «Λαϊκός Σύνδεσμος» από την άλλη. Σου πουλάνε κι εσένα «λαό» για να θρέψουν την «αριστερή» σου αποβλάκωση, δε σου λένε όμως ότι ο «λαός» είναι παντού και πάντα στους αιώνες μια, άψογα συντηρούμενη στο χυλό του μόνιμου νοητικού περιορισμού, μάζα. Ελπίζω να μη σε ξύπνησα από το βαθύ σου λήθαργο και να εξακολουθήσεις να παίζεις το ρόλο που σου ανέθεσαν στο δράμα.

Σε ενόχλησε αυτό το τελευταίο; Χαίρομαι. Σε γνωρίζω από την όψη του μυαλού τη βρωμερή. Σε ακούω συνεχώς τα τελευταία χρόνια να λες ότι τα λαμόγια στη χώρα σου ψηφίζουν αποκλειστικά και μόνο επάρατη «Δεξιά» (άλλη μια λέξη χωρίς πραγματικό νόημα). Είσαι ο κιμάς στη μηχανή της «Πρώτης-Δεύτερης-Τρίτης Φοράς Αριστεράς» («αριστερός» είναι η σημερινή φορεσιά σου, αύριο θα ντυθείς κάτι άλλο), που ανέλαβε την εξουσία με τη στήριξη των «έντιμων πολιτών» και στέκεται επάξια ενάντια στα «συμφέροντα» και στο «νεοφιλελευθερισμό» (που δεν έχεις ιδέα τι είναι αλλά εξακολουθείς να το τσαμπουνάς), λες και τα συμφέροντα είχαν ποτέ κομματική τοποθέτηση. Κόβω το κεφάλι μου ότι με κάποιο τρόπο πέτυχες την ένδοξη εποχή της «Αλλαγής» και την αναπολείς. Άλλαξε και πλευρό, θα πιαστείς. Ξέρω ακόμα και την απάντησή σου σε όλα αυτά: “ναι, αλλά οι άλλοι...„. Είσαι τόσο ποταπός και χαμερπής που δε μπορείς να καταλάβεις ότι η αισχρότητα δεν ξεπλένει μια άλλη αισχρότητα.

Όλη σου η «ανωτερότητα» είναι σαθρό οικοδόμημα που στηρίζεται στο ότι, μέχρι τώρα, απλά δε μπορούσες να βουτήξεις το δάχτυλο στο βάζο με το γλυκό. Συνέχισε λοιπόν να ανεβάζεις τα νούμερα του «ήμουν κι εγώ στο κότερο», κι ας λες ότι δεν τον βλέπεις. Τη δική σου μικροπρέπεια καθρεφτίζει άλλωστε. Λέει αυτά που σκέφτεσαι. Βασικά, υπάρχει ακριβώς για να ενισχύει τις βλακώδεις σκέψεις σου. Και το κάνει τόσο καλά που δε χρειάζεται καν να κουράζεσαι εσύ. Απλά παρακολουθείς και γελάς, συμφωνώντας ενστικτωδώς.
Με μια μικρή διαφορά: αυτός το κάνει γιατί τον συμφέρει σήμερα. Εσύ είσαι απλά ηλίθιος. Σιγά μην ξέρεις τι είναι ένας γελωτοποιός και ποιο σκοπό εξυπηρετεί. Εδώ η ημιμάθειά σου θα χτυπήσει κόκκινο και θα πεις κάτι για «σάτιρα», εγώ όμως θα σε παραπέμπψω στο λαμπερό αρχαίο πολιτισμό που ισχυρίζεσαι ότι έχεις, αν και δε θα καταλάβεις γιατί, αποδεικνύοντάς σου ότι ευτελίζεις καθημερινά ακόμα και αυτά που λες ότι σε καθιστούν «πολιτισμένο». Αν λοιπόν αύριο τελειώσει το σανό και πεινάσουν τα παιδιά σου, μπορείς να τα ταΐσεις ηθικό πλεονέκτημα. Απ' αυτό έχεις μπόλικο.
Πώς είπες; Εσύ ανήκεις στην «εξωκοινοβουλευτική αριστερά»; Κι αυτό δηλαδή γιατί σε κάνει καλύτερο;
Επειδή δεν πρόκειται ποτέ να γευτείς εξουσία; Κι ο σύντροφος Λαφαζάνοβιτς, εξωκοινοβουλευτικός είναι. Το ίδιο και μύριοι εθνικοβαρεμένοι και κάθε καρυδιάς καρύδι. Το θέμα είναι τι κάνεις όταν νιώσεις τον πειρασμό της δύναμης και τα κάστανα καίνε στα δικά σου χέρια, όχι όταν δεν περνάει καν απ’ τη γειτονιά σου. Με συγχωρείς, παραφέρθηκα. Γνωρίζω ότι αντιτίθεσαι στο σάπιο κατεστημένο. Γι’ αυτό άλλωστε έχεις σκοπό να το αλώσεις εκ των έσω και δε λείπουν τα ψηφοδέλτιά σου από κάθε εκλογική αναμέτρηση. Καλό θέλεις να κάνεις, δε διεκδικείς ψίχουλα από την πίτα. Να μη σε αδικώ όμως. Ίσως και να έχεις πραγματικά αγνές προθέσεις και να μην είσαι ιδεοληπτικός. Εσύ. Οι «σύντροφοί» σου όμως;

Δεν εγκαθιδρύει κάποιος μια δικτατορία προκειμένου να διασφαλίσει μια επανάσταση· κάνει κάποιος την επανάσταση για να εγκαθιδρύσει τη δικτατορία.
Αλίμονο βέβαια στους ανθρώπους εκείνους που δε θα το αντιληφθούν ποτέ. Μαριονέτες είναι μέσα στην «επαναστατική» τους άγνοια και αναλώσιμοι. Αν τα πας καλά με την παγκόσμια Ιστορία, θύμισέ μου σε παρακαλώ, πόσες από τις επαναστάσεις δε συνοδεύτηκαν από την εμφάνιση ενός νέου επικυρίαρχου, ο οποίος μάλιστα πολλές φορές αναδύθηκε από το «λαό»; Οι περισσότερες επαναστάσεις παγκοσμίως ήταν υποκινούμενες από εκείνους τους οποίους συνέφερε η αντίδραση. Πάρε ως παράδειγμα τη δική «μας». Επί τέσσερις ολόκληρους αιώνες δεν κουνιόταν φύλλο και το μόνο που είχες να επιδείξεις ήταν κάποιες μικροαντιδράσεις. Και ξαφνικά ξεσηκώθηκε από το πουθενά ένα ολόκληρο έθνος. Δεν είναι ότι άλλαξαν οι σχέσεις μεταξύ των κυρίαρχων χωρών της εποχής, απλά χρειάστηκαν λίγο χρόνο παραπάνω οι καταπιεσμένοι για να αγανακτήσουν. Τι, όχι; Η ειρωνεία είναι ότι, αν έχεις μια σπιθαμή μυαλό στην κούτρα σου, τα παραπάνω είναι εμφανή ακόμα και στην παραχαραγμένη Ιστορία που σου διδάσκουν.
Οι μάζες ποτέ δεν εξεγείρονται με δική τους πρωτοβουλία, και ποτέ δεν εξεγείρονται μόνο επειδή καταπιέζονται. Πράγματι, εφόσον δεν τους επιτρέπεται να έχουν πρότυπα σύγκρισης, ποτέ δε συνειδητοποιούν καν ότι καταπιέζονται.

Για την ακρίβεια, επιτρέπεται η σύγκριση αλλά μόνο με τη μορφή του “υπάρχουν και χειρότερα„. Ποτέ με το καλύτερο. Γι’ αυτό πρέπει να χαίρεσαι που είσαι -υποτίθεται- σε καλύτερη κατάσταση από τις χώρες του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου και άλλες «υπανάπτυκτες». Μπορεί να υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που πραγματικά προσπαθεί να πάει μπροστά, εσύ όμως δε θα τον δεις ποτέ σου. Έλεγε ο Goebbels: “η προπαγάνδα λειτουργεί καλύτερα όταν αυτοί που χειραγωγούνται είναι πεπεισμένοι ότι ενεργούν με δική τους ελεύθερη βούληση„.
Σου λένε φίλοι, γνωστοί και συγγενείς: “μην παραπονιέσαι που δουλεύεις πολύ και είσαι απλήρωτος/η για μήνες. Δες τι γίνεται τριγύρω. Τουλάχιστον έχεις δουλειά„. Και το πιστεύουν. Έχει όντως περάσει η καταπίεση στο συλλογικό υποσυνείδητο.
Οι μάζες σπανίως επαναστατούν αυτόβουλα. Ούτε το μυαλό διαθέτουν, ούτε το θάρρος. Και σίγουρα όχι τα μέσα. Αυτός είναι και ο λόγος που τις αποκαλούμε μάζες, ομοιόμορφο παράγωγο χωρίς εξέχοντα χαρακτηριστικά. Οι εκάστοτε εξουσιαστές γνωρίζουν την αδράνεια του πλήθους και φροντίζουν να τη διατηρούν. Δεν είναι δύσκολο άλλωστε. Γι’ αυτό και δρουν ανενόχλητοι ανά τους αιώνες και απλά εναλλάσσονται στην εξουσία.
Κατά κάποιο τρόπο, η κοσμοθεωρία του Κόμματος επιβαλλόταν πιο επιτυχημένα σε ανθρώπους ανίκανους να την κατανοήσουν. Μπορούσαν να τους κάνουν να δεχτούν τις πιο κατάφωρες παραβιάσεις της πραγματικότητας, επειδή ποτέ δεν κατανοούσαν πλήρως το μέγεθος αυτού που απαιτούνταν από αυτούς και δεν τους ενδιέφεραν επαρκώς οι δημόσιες εκδηλώσεις ώστε να αντιληφθούν τι συνέβαινε.
Με την έλλειψη κατανόησης παρέμεναν σώφρονες. Απλά κατάπιναν τα πάντα, κι αυτό που κατάπιναν δεν τους έβλαπτε γιατί δεν άφηνε υπολείμματα, ακριβώς όπως ένας κόκκος καλαμποκιού θα περάσει άπεπτος από το σώμα ενός πουλιού.
Να τι χρειάζεται οποιαδήποτε «ιδεολογία» (σκόπιμα τα εισαγωγικά) για να εξαπλωθεί στη μάζα: αδυναμία κατανόησης από το πλήθος τόσο της ίδιας όσο και των επιπτώσεων που θα επιφέρει και πλήρη αδιαφορία για τα κοινά και τη σφαιρική ενημέρωση. Ελπίζω να παρατήρησες τη φράση «παραβιάσεις της πραγματικότητας». Θα ακούσεις να σου τη λένε συχνά όσοι δεν τσίμπησαν στο δόλωμα που εσύ κατάπιες, μη σκας όμως. Προφανώς και όλοι αυτοί είναι ανόητοι, εγκάθετοι και μέρος κάποιου συστήματος ή κλίκας που θέλει το κακό σου. Εννοείται πως δεν υπάρχει περίπτωση να πιστεύει κάποιος σαν εσένα σε κάτι εντελώς παράλογο.
Δεν ξέρω αν το έχεις προσέξει αλλά οι «δικοί σου» κάνουν ακριβώς ό,τι και οι «αντίπαλοι», από την ανάποδη.
Δε σου παρουσιάζουν ποτέ τις δύο όψεις του νομίσματος, ούτε και σε παροτρύνουν να αξιοποιήσεις τη δική σου κρίση. Σου πασάρουν πάντα τη βολική πλευρά, λειψή και δομημένη με τόσο περίτεχνο τρόπο ώστε να σε οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια σε συγκεκριμένα συμπεράσματα. Κάνε έναν κόπο και ψάξε, σε οποιοδήποτε μέσο επιθυμείς, μια -οποιαδήποτε- αναφορά σε κάτι, που να είναι αντικειμενική παρουσίαση των γεγονότων, αποστασιοποιημένη και χωρίς ίχνος «γνώμης». Καταναλώνεις αφειδώς τα σκουπίδια που σου σερβίρουν τα κανάλια, ο «τύπος», τα φυλλάδια της οργάνωσης, οι καθοδηγητές-σύντροφοι. Σκατά μπαίνουν στο κεφάλι σου, σκατά αναπαράγεις. Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε «αντικειμενική ενημέρωση» τα δικά μας προπαγανδιστικά μέσα.
Δεν ξέρω για εσένα, εγώ όμως το σιχαίνομαι όλο αυτό.

Αμφισκέψη σημαίνει η δύναμη του να διατηρεί κάποιος δύο αντικρουόμενες πεποιθήσεις στο μυαλό του ταυτόχρονα, και να αποδέχεται και τις δύο.
Για παράδειγμα, πιστεύουμε στην αξία της Δημοκρατίας αλλά και ότι ο δήμος δεν ευθύνεται αν κάτι πάει στραβά. Υποστηρίζουμε τη λαϊκή κυριαρχία αλλά με ταυτόχρονη ύπαρξη κεντρικού κράτους. Διαμαρτυρόμαστε για τον «υπέρογκο» δημόσιο τομέα των διορισμών αλλά θεωρούμε άδικη την απόλυση υπαλλήλων που καταδικάστηκαν για απιστία. Ζητάμε την τήρηση των νόμων για όλους αλλά δεν είναι παρανομία αν σβήνουμε και καμιά κλήση πότε-πότε. Συνεχώς πλησιάζουμε τον πάτο σε κάθε λίστα κατάταξης της εκπαίδευσης -και το γνωρίζουμε αδιαμφισβήτητα, γι’ αυτό και μιλάμε για την κατάντια της Παιδείας- αλλά είμαστε βέβαιοι ότι το επίπεδο της ύλης των δικών μας σχολείων είναι ανώτερο από τα αντίστοιχα του εξωτερικού και οι δάσκαλοί μας απόλυτα ικανοί.
Λέμε ότι ο έντιμος άνθρωπος βάζει κάτω το κεφάλι και εργάζεται όμως γεμίζουμε τα προποτζίδικα. Κατακρίνουμε τη βία των άλλων αλλά ονομάζουμε τη δική μας «επαναστατική πράξη». Θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι να εκφραστούμε αλλά προσπαθούμε να φιμώσουμε άλλους που κάνουν το ίδιο.
Επικρίνουμε χώρες για τις πολιτικές και τα συστήματα που ακολουθούν, επιλέγουμε όμως να μεταναστεύσουμε εκεί για ένα καλύτερο μέλλον. Βρίζουμε συλλήβδην τους ξένους που χώνονται παντού ενώ η «ένδοξη» Ιστορία μας βρίθει από αντίστοιχες περιπτώσεις, το κράτος μας ιδρύθηκε με έξωθεν αρωγή και μια από τις πρώτες ενέργειες που έπραξαν οι απελευθερωμένοι μεν, πάντα ραγιάδες δε Έλληνες της τότε εποχής ήταν η σύσταση τριών κομμάτων με σαφή υποταγή σε αντίστοιχες ξένες χώρες. Προστρέχουμε για βοήθεια στους «αδερφούς» εκ Ρωσίας αλλά εντάξει, φταίει κι ο άτιμος ο Πούτιν για τους πολέμους και θέλουμε και εθνική κυριαρχία.
Έχουμε σιχαθεί τα κόμματα αλλά ενισχύουμε ακόμα το δικομματισμό, απλά με άλλα χρώματα. Προσπαθούμε να προστατεύσουμε το δικαίωμα στην πίστη μας αλλά απαγορεύουμε σε άλλους να απολαμβάνουν το δικαίωμα αυτό. Δε λέω άλλα, το πιάνεις το νόημα.

Δεν το βλέπεις ότι ο σκοπός της Νέας Ομιλίας είναι να περιορίσει το εύρος της σκέψης; Και στο τέλος θα κάνουμε το έγκλημα της σκέψης κυριολεκτικά αδύνατο, γιατί δεν θα υπάρχουν λέξεις για να το εκφράσουν.
Έγκλημα η σκέψη λοιπόν. Δε σου επιτρέπεται να σκεφτείς γιατί η εξέλιξη θα μπορούσε να είναι απρόβλεπτη. Γι' αυτό υπάρχει η Νέα Ομιλία. Στην πράξη ίσως τη γνωρίζεις ως προπαγάνδα, όμως είναι πολλά περισσότερα. Είναι η «εκπαίδευσή» σου. Είναι η κοινωνική συμπεριφορά. Είναι η «πολιτική ορθότητα». Είναι η γλώσσα σου, οι λέξεις σου. Μόνο που αυτά που σκέφτεσαι κι εκφράζεις δε σημαίνουν αυτό που εσύ νομίζεις. Τίποτα δε σημαίνουν.
Η Παύση Εγκλήματος δηλώνει την ικανότητα να σταματάς απότομα, σχεδόν από ένστικτο, στο κατώφλι κάθε επικίνδυνης σκέψης. Περιλαμβάνει τη δύναμη του να μην καταλαβαίνεις αναλογίες, της αδυναμίας αντίληψης λογικών σφαλμάτων, της παρανόησης των απλούστερων επιχειρημάτων αν αυτά είναι επιζήμια για το Ingsoc και της βαρεμάρας ή απώθησης από οποιαδήποτε διαδικασία σκέψης είναι ικανή να οδηγήσει σε αιρετική κατεύθυνση. Παύση Εγκλήματος, με λίγα λόγια, σημαίνει προστατευτική βλακεία.

Απαραίτητη διευκρίνιση: Ingsoc στον κόσμο του βιβλίου ήταν το παραλλαγμένο ακρωνύμιο -English Socialism, στη Νέα Ομιλία πάντα- της βασικής ιδεολογίας του Κόμματος και οποιαδήποτε απόκλιση ή αμφισβήτηση θεωρούνταν έγκλημα, όπως αναφέρθηκε. Ως εκ τούτου, «προστατευόταν» κάποιος αν σταματούσε τις μη επιτρεπτές σκέψεις του επ’ αυτού.

Στα καθ’ ημάς, δεν έχω να σου πω πολλά. Τα παραπάνω είναι βασικό συστατικό της πολιτικής, της θρησκείας και κάθε μιαρής διαδικασίας που ριζώνει μέσα στην υποδούλωση του ατόμου. Αυτό μπορεί να το γνωρίζεις ήδη. Δεν αντιλαμβάνεσαι ίσως ότι η υποδούλωση μπορεί και να είναι απλά νοητική και υποσυνείδητη. Σου είπε κάποιος, κάποτε, ότι αν βρεις ποιον δεν επιτρέπεται να κριτικάρεις, θα καταλάβεις ποιος σε εξουσιάζει. Και τι έκανες εσύ; Το έστρεψες αυτό προς εκείνους που αρέσκεσαι να αποκαλείς «εξουσιαστές».
Όχι ότι έχεις άδικο, εγώ όμως θα το στρέψω και προς εσένα. Σε ρωτάω λοιπόν, η ιδέα που επέλεξες να ακολουθείς, επιδέχεται κριτικής; Θεωρείς ότι έχει ψεγάδια ή πιστεύεις πως είναι αλάνθαστη; Αν σου παρατάξω αντεπιχειρήματα, θα μου δώσεις προσοχή ή θα αμυνθείς αμέσως; Έχεις προσπαθήσει ποτέ να κάνεις αυτοκριτική για τα πεπραγμένα και τη θεώρησή σου; Αμφισβήτησες αυτά που πιστεύεις; Εξουσία, να ξέρεις, δεν είναι μόνο αυτή της καρέκλας. Είναι οτιδήποτε μπορεί να σου περάσει αλυσίδες. Πολλές φορές είναι μια ιδέα που σε κρατάει σιδηροδέσμιο. Και δεν με στεναχωρεί μόνο το ότι σκλαβώνεσαι εσύ αλλά πολύ περισσότερο το ότι στερείς τις όποιες δικές σου δυνατότητες από όλους εμάς, ειδικά σε μια εποχή που δεν υπάρχουν περιθώρια για να χάνουμε νοήμονες ανθρώπους.
Μα, αν η σκέψη διαφθείρει τη γλώσσα, τότε και η γλώσσα μπορεί να διαφθείρει τη σκέψη.

Λένε ορισμένοι ότι η γλώσσα είναι ζωντανός οργανισμός που εξελίσσεται, γι’ αυτό δε θα έπρεπε να μας ενοχλεί η διαφορετική γραφή, τα greeklish και η τηλεγραφική συνομιλία με όριο χαρακτήρων. Προφανώς δεν υπολογίζουν ότι η σκέψη και η έκφραση των ανθρώπων περιορίζεται από το λεξιλογικό τους εύρος και την (αν)επάρκεια στην κατανόηση της γλώσσας. Πιο απλά, δε μπορούμε να σκεφτούμε κάτι αν δε γνωρίζουμε το σημαίνον και το σημαινόμενο. Κι αφού δε μπορούμε να το σκεφτούμε, μοιραία δεν το καταλαβαίνουμε. Αντίστοιχα, όσο περισσότερα από αυτά γνωρίζουμε και κατανοούμε, τόσο διευρύνεται ο ορίζοντας μας. Ειδικότερα δε αν είναι και σε άλλες γλώσσες πέραν της μητρικής μας. Εσύ που διαβάζεις τώρα, γνωρίζεις ότι -λόγω διαφορετικής λειτουργίας της γλώσσας- ένας Άγγλος, ένας Φιλιππινέζος, ένας Λιβανέζος κι ένας Σουδανός αντιλαμβάνονται εντελώς διαφορετικά από εσένα τον κόσμο γύρω τους;
Πώς θα σου φαινόταν αν σου έλεγα ότι υπάρχουν γλώσσες που δεν έχουν τοπικούς προσδιορισμούς όπως «κοντά», «δεξιά», «μέσα» αλλά χρησιμοποιούν αποκλειστικά γεωγραφικό προσδιορισμό, με αποτέλεσμα οι ομιλούντες τους να παρουσιάζουν αυξημένη ικανότητα προσανατολισμού; Ή ότι σε κάποιες γλώσσες δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ των φύλων, κάτι που οδηγεί τα μικρά παιδιά στο να αργούν να αντιληφθούν το φύλο τους; Ξέρεις επίσης ότι για τους πολύγλωσσους αλλάζει η θεώρηση του κόσμου ανάλογα με τη γλώσσα που χρησιμοποιούν κάθε φορά;
Και καλά όλα αυτά. Ας πάει το παλιάμπελο κι ας καταλήξουμε στη φωνητική γραφή. Τι γίνεται όμως όταν αλλοιώνονται ή και αλλάζουν εντελώς οι έννοιες; Σκέψου πόσο εύκολα ξεστομίζουμε τα τελευταία χρόνια λέξεις όπως «ελευθερία», «δικαίωμα», «χούντα» και τόσες άλλες, με αποτέλεσμα όλοι να εννοούν και να καταλαβαίνουν κάτι διαφορετικό και να εξαφανίζεται το πραγματικό νόημα. Τα βιβλία της κρατούσας θρησκείας στη χώρα σου διδάσκουν στα παιδιά σου ότι ο ορθολογισμός σε απομακρύνει από το θεό (δε με πιστεύεις; Άνοιξε ένα βιβλίο δημοτικού).
Λες «ανεξιθρησκία» αλλά εννοείς επιβολή της πίστης σου. Διαδηλώνεις με «αγανάκτηση» αλλά στην πραγματικότητα υπερασπίζεσαι προνόμια που κακώς απέκτησες εξαρχής. Γράφεις παντού για «αξιοπρέπεια», ενώ με το άλλο χέρι ζητάς ελεημοσύνη. «Αλλάζεις την Ευρώπη» στη φαντασία σου αλλά στην πραγματικότητα δε μπορείς να αλλάξεις ούτε τον εαυτό σου. «Βαδίζεις σταθερά προς την ανάπτυξη» ενώ παράλληλα οι κάδοι σκουπιδιών έχουν ουρές μεγαλύτερες κι από δημόσια υπηρεσία. «Πολεμάς τα συμφέροντα και το ξεπούλημα», παραχωρώντας εκτάσεις γης και οργανισμούς στους μεγαλύτερους μπάσταρδους της χώρας σου. Κρύβεις μερικά εκατομμύρια και το βαφτίζεις «ξέχασα να τα δηλώσω». Βλέπεις παντού «φασισμό» και μιλάς για «επανάσταση», πετυχαίνοντας έτσι να ξεφτιλίζεις το νόημα και των δύο και να δείχνεις ασέβεια. Κι αν συνεχίσω, θα μας βρει το πρωί κι ακόμα δε θα έχεις καταλάβει.

Η υπεραπλούστευση της γλώσσας και η εξάλειψη των εννοιών, έχουν ένα σκοπό μονάχα: να σε κάνουν να σκέφτεσαι και να επικοινωνείς με λέξεις που στην πραγματικότητα δε σημαίνουν τίποτα, ενώ θα αγνοείς το «επικίνδυνο» εννοιολογικό φορτίο και κάποτε δε θα θυμάσαι καν ότι υπήρξε τέτοιο. Είναι πολύ σημαντικό να μην καταλαβαίνεις τι λες και η σκέψη σου να σταματάει στα επιθυμητά όρια. Όπως μπορείς πολύ εύκολα να διαπιστώσεις, έχει πετύχει άψογα μέχρι στιγμής. Το κακό είναι ότι συμμετέχεις κι εσύ, πολλές φορές ενεργά. Αναλογίσου την επόμενη φορά που θα γράψεις τις ίδιες και τις ίδιες λέξεις στο Twitter, άραγε πόσο διαφέρεις από τους «εγέρθουτου» αυτού του κόσμου; Αν πράγματι το μυαλό σου φτάνει παραπέρα, γιατί το περιορίζεις; Ευκολία; Σβελτάδα; Και η ηλιθιότητα της αποχαύνωσης;

Τι μπορείς να κάνεις, σκέφτηκε ο Ουίνστον, ενάντια στον παράφρονα που είναι πιο έξυπνος από εσένα, που ακούει δίκαια τα επιχειρήματά σου κι έπειτα επιμένει απλά στην τρέλα του;
Κοινώς, πώς μπορείς έστω και να συζητήσεις σοβαρά με κάποιον που διακατέχεται από τεράστιες ποσότητες αλαζονικής ημιμάθειας ή και αγνής βλακείας, ώστε να απορρίπτει αποφασιστικά κάθε τι λογικό που τυγχάνει να μη συμφωνεί με την κοσμοθεωρία του; Για παράδειγμα, οι Δημιουργιστές δεν πρόκειται να δεχθούν την εξελικτική βιολογία ακόμα κι αν τους την εξηγήσεις σε επίπεδο πεντάχρονου. Και μην αρχίσουμε με τα θρησκευτικά εν γένει. Οι ιδεοληπτικοί βγάζουν φλύκταινες όταν τους τονίζεις τα σημεία όπου χωλαίνει η «ιδεολογία» τους. Σε ακούν όλοι αυτοί, απλά έχουν αποφασίσει από πριν να μη λάβουν υπόψη τους τίποτα από όσα θα πεις. Η κριτική σκέψη προϋποθέτει διαρκή αμφισβήτηση των πάντων, πολλοί όμως έχουν ένα θέμα με το να (τους) αμφισβητούν την «αλήθεια» που επέλεξαν να αποδέχονται. Είναι άσκοπο να ανταγωνιστεί κάποιος όλους αυτούς, γιατί δε μπορεί να τους νικήσει. Θα μπορούσαμε βέβαια να αναζητήσουμε τα αίτια της εμφάνισης και, δυστυχώς, της αυξανόμενης εξάπλωσής τους. Δεν το κάνουμε όμως και δεν ξέρω αν το θέλουμε. Κι έτσι θα καταλήξουμε οι υπόλοιποι να χάσουμε το λίγο μυαλό που μας απομένει.

Το να είσαι μειοψηφία, ακόμα και μειοψηφία του ενός, δε σε έκανε τρελό. Υπήρχε αλήθεια και υπήρχε αναλήθεια, κι αν επέμενες στην αλήθεια, ακόμη και ενάντια σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν ήσουν τρελός.
Έχεις άραγε παρατηρήσει πόσο δύσκολο είναι να σκέφτεσαι και να λειτουργείς ανεξάρτητα; Μπορείς να ξεχωρίσεις τις δικές σου σκέψεις από εκείνες που σου δόθηκαν; Βλέπεις πώς συμπεριφέρεται πάντοτε η ομάδα στα άτομα εκείνα που εμφανίζουν «αποκλίνουσα συμπεριφορά», πώς ψέγει, περιθωριοποιεί και επιτίθεται; Ο άνθρωπος είναι αγελαίο ζώο και σπάνια επιλέγει την απόσχιση. Ολόκληρες κοινωνίες έχουμε βασίσει σε αυτό. Κανένας δε θέλει πραγματικά τη διαφορετικότητα, όταν αυτή ξεφεύγει από τα στεγανά. Σε κάθε στροφή παραμονεύει ένα θηρίο που εμείς οι ίδιοι γεννήσαμε, αυτό του κομφορμισμού. Θα σου πουν ότι είναι χαρακτηριστικό του μικροαστισμού, υπάρχει όμως παντού. Απλά κάποιοι δε θέλουν να το βλέπουν.
Αν δε σου έχει συμβεί ήδη, κάποτε θα αισθανθείς την «ανάγκη» να ανήκεις κάπου, να είσαι μέρος ενός συνόλου. Λίγο θα σε απασχολεί η ορθότητα μπροστά στην ανάγκη σου αυτή. Παρέες στο σχολείο, οπαδιλίκι, κομματικά, ιδεολογικά και πλείστα άλλα, είναι ένα και το αυτό. Θυσιάζεις την αλήθεια, τη δική σου και τη γενικότερη, για να κερδίσεις την αποδοχή. Μερικές φορές μάλιστα το αντιλαμβάνεσαι και σε τρώει αλλά επιλέγεις συνειδητά να μην αντιδράσεις. Θέλει κότσια βλέπεις και γερό στομάχι για να χαράξεις δική σου αυτόνομη πορεία.
Αν του επιτρεπόταν η επαφή με ξένους, θα ανακάλυπτε ότι είναι πλάσματα παρόμοια με τον εαυτό του και ότι τα περισσότερα από όσα του έχουν πει για αυτούς είναι ψέματα. Ο σφραγισμένος κόσμος στον οποίο ζει θα έσπαγε και ο φόβος, το μίσος και ο φαρισαϊσμός από τα οποία εξαρτάται η ηθική του θα μπορούσαν να εξατμιστούν.

Πιστεύεις πραγματικά ότι άνθρωποι που δε γνωρίζεις προσωπικά και ουδέποτε έχεις αλληλεπιδράσει μαζί τους είναι κάτι διαφορετικό από εσένα. Ότι δεν έχουν ανάγκες, επιθυμίες, ελπίδες και όνειρα ακριβώς όπως εσύ. Ότι δεν αναγνωρίζουν τις ίδιες αξίες που υποκριτικά αναφέρεις. Ότι δεν πονούν και δε ματώνουν με αίμα κόκκινο σαν το δικό σου. Γιατί; Γιατί έτσι σου λένε. Γιατί δε μπορείς να διανοηθείς τι σημαίνει αναλλοίωτη πληροφορία και εμπιστεύεσαι μόνο τους δικούς σου ταγούς. Γιατί δεν προσπάθησες ποτέ να βγεις από τα στενά όρια του χωριού, της πόλης, της χώρας σου και να γνωρίσεις τον κόσμο.
Πιθανότατα δεν το έχεις σκεφτεί αλλά ο ρατσισμός φυτρώνει και αναπτύσσεται εκεί που δεν υπάρχει η γνώση. Σε κοινωνίες κλειστές, σφραγισμένες απέναντι σε κάθε εξωτερική αλληλεπίδραση και βυθισμένες στην άγνοια κάποιας υποτιθέμενης ανωτερότητας. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό που κάνουμε είναι ένα είδος ενδοκοινωνικής συνουσίας. Νοητική αιμομιξία. Και ξέρεις τι παράγει αυτό. Μην τολμήσεις να πεις ότι άλλοι σε κρατούν στο σκοτάδι της αμάθειας. Δική σου βούληση δεν έχεις; Με δυο-τρία κλικ μπορείς να έχεις ολόκληρο τον κόσμο μπροστά στα μάτια σου.

Μην το πάμε μακριά, σου λένε ότι οι γείτονες εξ Ανατολής (ένας πληθυσμός άνω των 70 εκατομμυρίων δηλαδή) είναι κακοί και πρέπει να τους αντιπαθείς. Δε σου εξήγησε ποτέ κανένας το γιατί και φυσικά δεν το έψαξες. Απλά απεχθάνεσαι. Ποιον εξυπηρετεί όλο αυτό; Σίγουρα όχι εσένα, γιατί δε βελτιώνει σε τίποτα τη ζωή σου. Αν τυχόν διαβάζεις από κάποιο ακριτικό νησί, σκέψου πού θα τρέξεις σε μια στιγμή ανάγκης. Μήπως ένας Τούρκος γιατρός θα σε φροντίσει λιγότερο επειδή είσαι Έλληνας; Αλήθεια, αν ασθενούσες σοβαρά (που δεν το εύχομαι), θα απέρριπτες κάποιο μόσχευμα αν προερχόταν από αλλοεθνή;
Ξέρεις πόσο αστείο και συνάμα ηλίθιο είναι να αποστρέφεσαι ένα άλλο έθνος, την ίδια στιγμή που η νοοτροπία σου εν πολλοίς, αρκετά από τα έθιμά σου αλλά και πολλές από τις καθημερινές σου συνήθειες είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένα από αυτούς ή και έχουν μεταφερθεί αυτούσια;
Κι από την άλλη, σου έχει περάσει από το λιγοστό μυαλό σου ότι, όταν εσύ ξερνάς ρατσισμό και ξενοφοβία, παραχωρείς στους άλλους τη δυνατότητα να κάνουν το ίδιο προς εσένα; Όταν γρυλίζεις σαν ζώο, θα σε αντιλαμβάνονται ως ζώο και θα σου φέρονται όπως στα ζώα. (Θέλεις να) είσαι άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος. Είναι άνθρωποι. Αν δε μπορείς να βλέπεις πρώτα αυτό, δεν έχεις θέση στην ανθρωπότητα. Κι αυτό σε κάνει τον υπ’ αριθμόν ένα εχθρό, του εαυτού σου πρώτα κι έπειτα όλων των υπόλοιπων.

Μερικές φορές σε απειλούν με κάτι –κάτι που δε μπορείς να αντέξεις, δε μπορείς καν να το διανοηθείς. Και ύστερα λες “Μην το κάνετε αυτό σε εμένα, κάντε το σε κάποιον άλλο, κάντε το σ’ αυτόν κι εκείνον„. Και ίσως να προσποιηθείς, έπειτα, ότι ήταν μόνο ένα κόλπο κι ότι απλά το είπες για να τους κάνεις να σταματήσουν και δεν το εννοούσες. Αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Τη στιγμή που συμβαίνει, το εννοείς. Σκέφτεσαι ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να σώσεις τον εαυτό σου και είσαι αρκετά έτοιμος να σωθείς με αυτόν τον τρόπο.
ΘΕΛΕΙΣ να συμβεί στο άλλο πρόσωπο. Δε δίνεις δεκάρα τι θα υποφέρουν. Το μόνο που σε νοιάζει είναι ο εαυτός σου.
Το βιβλίο αναφερόταν σε συγκεκριμένα βασανιστήρια, στην εποχή μας όμως δε χρειάζεται καν κάτι τέτοιο. Αρκεί οτιδήποτε μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς ότι απειλείται το «δίκιο» σου, κι ας μην το έχεις πάντα. Έχεις χτίσει τη ζωή σου πάνω στην άμμο της ατιμίας και του ψέματος και φοβάσαι κάθε φορά που κλυδωνίζεται. Γι’ αυτό και δε διστάζεις να ζητάς να καταστραφεί η ζωή τόσων ανθρώπων, ακόμα και να θυσιάσεις το μέλλον των ίδιων σου των παιδιών -έστω κι αν δεν το καταλαβαίνεις- για να εξασφαλίσεις τους καθόλου δίκαιους και παντελώς εγωιστικούς σου «κόπους μιας ζωής». Εσύ αυτό το λες «σύνταξη». Τρομάζεις στο ενδεχόμενο της απόλυσης, δε ντράπηκες όμως όταν έκλεψες τη θέση από όσους την άξιζαν πραγματικά, ούτε φυσικά σε απασχόλησε το ότι τους αδίκησες.
Κατεβαίνεις σαν καλό σκυλάκι σε πορείες, όποτε προστάζει ένα από τα τόσα γνωστά ακρωνύμια της «εργατιάς» ότι πρέπει να νιώσεις την απειλή αλλά δε σε είδα ποτέ να παίρνεις θέση υπέρ άλλων, όταν τα δικά σου «προνόμια» δε θίγονται και δεν έχεις να κερδίσεις κάτι. Και γιατί να το κάνεις; Ξέρεις και ξέρω ότι η «κοινωνία» που λες είναι απλά μια κούφια λέξη. Ψηφίζεις «δημοκρατικά» και «κατά συνείδηση», υπάρχει όμως ένα μικρό πρόβλημα· δεν έχεις συνείδηση κι απλά επιλέγεις όποιον σου λέει ότι θα σε φροντίσει. Εσύ να είσαι καλά κι ας καίγεται ο κόσμος γύρω σου. Αμύνεσθαι περί πάρτης, αυτός είναι ο μοναδικός οδηγός σου στη ζωή. Γι’ αυτό παραμένεις απάνθρωπος.

Κι όμως, μόνο για μια στιγμή, πόση σχεδόν τρομακτική δύναμη είχε ακουστεί σε αυτή την κραυγή από μερικές μόνο εκατοντάδες λαρύγγια! Γιατί δε μπορούσαν να φωνάξουν έτσι για τίποτα που να έχει σημασία;
Αυτοεγκλωβισμένοι μέσα στη μικρότητά μας, δε διαθέτουμε τη νοητική επάρκεια ώστε να αντιληφθούμε τη μεγάλη εικόνα. Μας απασχολούν μονάχα τα ήσσονα, τα καθημερινά. Αγωνιζόμαστε για το πρόσκαιρο, αυτό που θα κερδίσουμε σήμερα, αδιαφορώντας για το αύριο. Και πάντα για λίγους, εμάς και ίσως το σινάφι μας. Ποτέ για όλους. Πώς μπορείς να μιλάς για κοινωνία ανθρώπων ενώ στάζεις μικροπρέπεια και ιδιοτέλεια και η ομοθυμία είναι ανύπαρκτη, μόνο εσύ το ξέρεις. Δε θα καταλάβεις ποτέ ότι είναι αδύνατο το πλήθος να υποδουλωθεί στους ολίγους, όταν είναι πραγματικά ικανό και αποφασισμένο να παλέψει σαν ένα σώμα. Δε σε απασχολεί το «μαζί», μόνο το «εγώ». Να είσαι σε ετοιμότητα όμως γιατί αύριο-μεθαύριο θα σημάνει το επόμενο κάλεσμα σε «συλλογικούς αγώνες». Ξέρεις εσύ. Κι ας μην πέτυχες ποτέ τίποτα ουσιαστικό.

Εφόσον εξακολουθούσαν να δουλεύουν και να αναπαράγονται, οι υπόλοιπες δραστηριότητές τους ήταν άνευ σημασίας. Παρατημένοι στην τύχη τους, σαν βόδια που αφέθηκαν ελεύθερα στις πεδιάδες της Αργεντινής, είχαν επανέλθει σε έναν τρόπο ζωής που τους φαινόταν φυσικός, ένα είδος προγονικού προτύπου... Βαριά σωματική εργασία, η φροντίδα του σπιτιού και των παιδιών, μικροπρεπείς καυγάδες με τους γείτονες, ταινίες, ποδόσφαιρο, μπύρα και πάνω απ' όλα ο τζόγος γέμιζε τους ορίζοντες του μυαλού τους. Το να τους έχεις υπό έλεγχο δεν ήταν δύσκολο.

Σε προκαλώ λοιπόν, περήφανε Έλληνα, να με κοιτάξεις στα μάτια και να μου πεις ότι αυτή η μικρή παράγραφος δε σκιαγραφεί τη ζωή σου και τις ζωές σχεδόν όλων όσων γνωρίζεις. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι θα το κάνεις. Η αλήθεια είναι κάτι που προκαλεί αλλεργία στο ξεχωριστό DNA σου και δεν την αντέχεις. Μήπως την έμαθες ποτέ; Από τη μέρα που γεννήθηκες, σε ναρκώνουν με δόσεις νοθευμένης Ιστορίας και μεγαλείου. Κι ενός αιώνιου αλλά διαρκώς ανεξόφλητου χρέους που σου οφείλει ολόκληρος ο πλανήτης. Προσπαθούν επίμονα να σε πείσουν για την αδιάρρηκτη (αλλά ανύπαρκτη) ιστορική συνέχεια του «πολιτισμού» σου, γιατί η σύγχρονη διαδρομή σου είναι ένα απόλυτο μηδενικό.

Και βέβαια έχουμε και σεβασμό στην παράδοση. Οι παραδόσεις, σου λένε, συμβάλλουν στη διατήρηση της εθνικής συνείδησης και συνοχής. Αλήθεια είναι. Δεν υπάρχει πιο εύκολος τρόπος για να δημιουργούνται ολοένα και περισσότερο λοβοτομημένα κοπάδια. Αν καταφέρουμε να ακολουθούν όλοι κάτι που τους «παραδόθηκε» από τους παλιότερους και δε θυμούνται πια πώς και τι, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεθεί κάποιος διαφορετικός. Μπορεί κάποτε να εξαλείψουν και όσους από εμάς αισθανόμαστε εθνική ντροπή. Σου μαθαίνουν ότι απώτερος σκοπός του ανθρώπου είναι η αναπαραγωγή και η δημιουργία οικογένειας.
Αν δεν έχεις αυτά, δεν αξίζεις τίποτα. Έχεις παρατηρήσει ότι πάντα, ακόμα και σε ανύποπτο χρόνο, θα βρεθεί ένας ενοχλητικός συγγενής ή γνωστός που θα σε ρωτήσει “πότε θα νοικοκυρευτείς„ και “τι θα κάνεις στη ζωή σου„; Είναι επειδή αρχίζουν να φοβούνται αν καθυστερήσεις να αφομοιωθείς. Τους τρομάζει οτιδήποτε μπορεί να ταράξει την πλοκή του έργου αλλά πολύ περισσότερο η σκέψη ότι οι ίδιοι θα μπορούσαν να είναι αυτόβουλοι και δείλιασαν. Μήπως τυχόν έχεις πιάσει τον εαυτό σου να κάνει το ίδιο όταν μεγαλώνεις;

Σου προσφέρουν άρτο και κυρίως θεάματα, γιατί κάπως πρέπει να κατευνάσουν τα ζωώδη σου ένστικτα. Ποδόσφαιρο θέλεις; «Ειδήσεις» θέλεις; «Ψυχαγωγικές» εκπομπές θέλεις; Όλα τα έχει το πρόγραμμα. Φυσικά, δε θα μπορούσε να λείπει το κυνήγι του εύκολου χρήματος. Δε σκέφτεσαι ούτε στιγμή πώς στο καλό μαζεύεται τόσο πολύ χρήμα. Αρκεί να γίνει δικό σου. Καμιά φορά μουρμουράς στον ύπνο σου κάτι για κοινωνική αδικία αλλά το ξεχνάς το πρωί.
Μας λυπάμαι. Εσένα γιατί δε θα μπορέσεις ποτέ να αισθανθείς την ελευθερία· σε πνίγει η μιζέρια που αγκαλιάζει το λαιμό σου σαν θηλιά. Εμένα γιατί παρατηρώ καθημερινά το δράμα σου χωρίς να μπορώ να σε βοηθήσω. Δε ζεις, απλά υπάρχεις. Είσαι χαμένος κι ας μην το έχεις καταλάβει ακόμα. Αν πάλι αναγνωρίσεις τον εαυτό σου αλλά ντραπείς και με βρίσεις από μέσα σου, να ξέρεις ότι είμαι δίπλα σου για να παλέψουμε μαζί. Δεν είναι ακριβώς ντροπή αυτό που αισθάνεσαι. Είναι ότι μόλις άρχισες να σκέφτεσαι.
Σκέφτηκε ότι το αληθινά χαρακτηριστικό πράγμα της σύγχρονης ζωής δεν ήταν η σκληρότητά της και η ανασφάλεια αλλά απλά η γύμνια της, η ρυπαρότητά της, η νωθρότητά της. Η ζωή, αν έψαχνες τον εαυτό σου, δεν είχε καμία ομοιότητα όχι μόνο με τα ψέματα που μεταδίδονταν από τις τηλεοθόνες αλλά ακόμα και με τα ιδανικά που το κόμμα προσπαθούσε να επιτύχει.

Σου έχει συμβεί, έτσι δεν είναι; Να παρακολουθείς τα Μέσα και να αναρωτιέσαι αν απευθύνονται σε ανθρώπινα όντα. Να βλέπεις να προβάλλονται συνεχώς νέα πρότυπα και να σκέφτεσαι ποιοι στο καλό ζουν έτσι. Να (παρ)ακολουθείς μια ταινία ή κάποιο κοινωνικό δίκτυο και να πασχίζεις να εντοπίσεις ένα, οποιοδήποτε, στοιχείο που να ανταποκρίνεται στη δική σου πραγματικότητα. Να μιλούν για «μέσο όρο», «κοινή γνώμη», «πλειοψηφία», «στατιστικές», «λαό» και να δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι όντως υπάρχουν αυτά. Σε φλόμωσαν κάποτε στην ελπίδα και το όραμα και προσγειώθηκες απότομα όταν συνειδητοποίησες ότι ήταν αέρας κοπανιστός. Σου υποσχέθηκαν καλύτερες μέρες κι όμως βλέπεις τη ζωή σου να χειροτερεύει.
Τι μπορείς να κάνεις για όλα αυτά; Σίγουρα θα έχεις ερωτήσεις, εγώ όμως δε θα σου δώσω απαντήσεις. Όχι γιατί δεν έχω αλλά γιατί είμαστε διαφορετικοί και τα δικά μου παπούτσια μπορεί να μη βολεύουν τα δικά σου πόδια. Ούτε όμως θα τολμούσα να σε κατευθύνω όπως τόσοι και τόσοι άλλοι.
Ένα κατεβατό έγραψα προσπαθώντας να σου πω πού να κοιτάξεις. Το τι χρειάζεται να δεις, πρέπει να το βρεις εσύ. Κι αν το δεις, θα το αναγνωρίζεις παντού, ακόμα κι όταν μασκαρεύεται.

Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να συμβεί οποιαδήποτε αισθητή αλλαγή στη δική μας διάρκεια ζωής. Είμαστε οι νεκροί. Η μόνη αληθινή ζωή μας είναι στο μέλλον. Θα πάρουμε μέρος σε αυτή ως χούφτες σκόνης και θραύσματα οστών. Αλλά πόσο μακριά μπορεί να είναι το μέλλον, κανείς δεν γνωρίζει. Επί του παρόντος τίποτα δεν είναι δυνατό παρά μόνο το να επεκτείνουμε την περιοχή της λογικής σιγά-σιγά. Δε μπορούμε να δράσουμε συλλογικά. Μπορούμε μόνο να εξαπλώσουμε τη γνώση μας προς τα έξω από άτομο σε άτομο, από γενιά σε γενιά.
Μην τρομάζεις. Δεν έχει καμία σημασία αν το παραπάνω είναι κυριολεκτικό ή μεταφορικό. Αυτό που μετράει είναι ότι υπάρχει αλήθεια και γνώση και πρέπει να τα διατηρήσουμε. Ίσως και να μην προλάβουμε να δούμε έναν άλλο κόσμο. Μεγαλώσαμε βλέπεις. Κάποιοι από εμάς πολύ περισσότερο από άλλους.
Αν παρ’ ελπίδα ανήκεις στην ηλικιακή ομάδα 25-35 και τριγύρω, να σε ενημερώσω ότι μας έχουν ξεγραμμένους εκ προοιμίου στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Μας αποκαλούν «χαμένη γενιά». Αυτά τα λίγα μας δόθηκαν και με αυτά θα παλέψουμε. Αλλά δε θα είμαστε μόνοι. Υπάρχουν ακόμα αρκετοί παλιότεροι που δεν παραδόθηκαν και είναι στο χέρι μας να ενημερώσουμε τους νεότερους, τις γενιές που θα αναλάβουν όταν η δική μας ψυχή δε θα βαστάει άλλο. Δεν ξέρω τι μπορούμε να πετύχουμε, σίγουρα όμως θα χάσουμε τα πάντα αν δεν παλέψουμε καν. Τι λες, αντέχεις;
Θα είναι δύσκολα, να το ξέρεις. Έχουμε να ξεριζώσουμε τεράστιες ποσότητες καρκινικών παραφυάδων και να φροντίσουμε να μην ξαναφυτρώσουν. Και θα μας πολεμήσουν, από παντού και ανελέητα. Δεν έχουμε καμία τύχη αν δειλιάσεις, γι’ αυτό ψάξε μέσα σου.

Ήταν ένα μοναχικό φάντασμα που άρθρωνε μια αλήθεια που κανείς δε θα άκουγε ποτέ. Αλλά εφόσον την πρόφερε εκείνος, με κάποιο αδιευκρίνιστο τρόπο η συνέχεια δεν έσπαγε. Δεν ήταν το να κάνεις τον εαυτό σου να ακουστεί, αλλά με το να παραμένεις σώφρων συνέχιζες την ανθρώπινη κληρονομιά.
Βρες το θάρρος να μιλήσεις και συνέχισε να μιλάς μέσα στο θόρυβό τους. Μην αφήνεις άλλους να σε καπελώνουν και να καταπατούν τη ζωή σου ασχημονώντας στο όνομά σου. Είσαι αυτόνομος άνθρωπος, έχεις αξία κι εσύ μονάχα θα επιλέξεις πώς θα ορίσεις τον εαυτό σου, αν και με ποιον θα συνταχθείς. Έχεις βούληση και ικανότητα, το μόνο που μένει είναι να πράξεις. Κυρίως όμως
Αν μπορείς να νιώσεις ότι το να παραμένεις άνθρωπος αξίζει τον κόπο, ακόμα και όταν δε μπορεί να έχει κανένα αποτέλεσμα, τους έχεις νικήσει.
Στο φανταστικό κόσμο, τα μόνα συναισθήματα που επιτρέπονταν ήταν το μίσος, ο φόβος και η αγάπη για το Μεγάλο Αδελφό. Γι’ αυτό και ήταν σημαντικό το να μπορείς να νιώσεις οτιδήποτε άλλο και να μη χάσεις την ανθρώπινη υπόστασή σου. Δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα στο σημερινό πραγματικό.
Οι δυνάστες σου θέλουν να μισείς τους εχθρούς που σου ορίζουν, να φοβάσαι οτιδήποτε τους φοβίζει και να αγαπάς τους ίδιους. Κάνουν τα πάντα για να μας κρατήσουν σε απόσταση και να μας μετατρέψουν σε απάνθρωπα κτήνη. Άλλοι εντελώς φανερά, άλλοι υπόγεια. Και όλοι θα σου πουν ότι ενδιαφέρονται για εσένα. Αισχρό ψέμα είναι. Ένα από τα μέσα που χρησιμοποιούνταν στο βιβλίο ήταν το «Δίλεπτο Μίσος», κατά το οποίο προβάλλονταν στις τηλεοθόνες σκηνές με τερατωδίες -κατασκευασμένες ή μη- των εκάστοτε «αντιπάλων», με μόνο στόχο να ερεθίσουν το θυμικό και να σε αναγκάσουν να τους μισήσεις. Αν αυτό σου φανεί αρκετά ρεαλιστικό, είναι γιατί η ουσία του είναι δανεισμένη από πραγματικά γεγονότα που συνέβαιναν στη Βρετανία την εποχή του πολέμου.

Σίγουρα η σκέψη σου θα πάει στα σημερινά τηλεοπτικά κανάλια. Κάνε όμως ακόμα ένα βήμα. Αν στύψεις λίγο το μυαλό σου, θα βρεις τουλάχιστον μία «ιδεολογία» που σε παρακινεί ξεκάθαρα να μισήσεις, τόσο πολύ που το κάνει και κεντρικό σύνθημα. Μην τους κάνεις τη χάρη, μη δεχτείς να ακολουθήσεις κανέναν στο βούρκο. Μείνε άνθρωπος.
Και τώρα λέει, πρέπει να γράψουμε επίλογο. Πήρα φόρα και δε με σταμάτησες, όμως δε θα σε κουράσω άλλο. Αν έκανες τον κόπο να διαβάσεις ως εδώ, σε ευχαριστώ από καρδιάς. Συγχώρεσέ με αν σε ενόχλησα. Μπορεί να μην ήμουν «προσεκτικός» όμως δεν ήταν αυτός ο σκοπός μου. Δεν έχω να χωρίσω τίποτα απολύτως με εσένα, ως άνθρωπος προς άνθρωπο. Αυτό που με ξενίζει και θα αντιμάχομαι πάντα είναι η νοοτροπία και οι πεποιθήσεις σου. Και δεν πρόκειται να σταματήσω μέχρι να καταλάβεις τα λάθη σου και να αναλάβεις ευθύνες. Δε με νοιάζει ποιος είσαι, πού μένεις και τι δηλώνεις. Κάθε φορά που θα βλάπτεις έναν από εμάς, του εαυτού σου συμπεριλαμβανομένου, θα με βρίσκεις απέναντί σου. Ακόμα και μόνο μου.
Σε κάθε περίπτωση, αν κατάλαβες κάτι από όλα αυτά, δε θέλω να καταλήξεις να συμφωνείς μαζί μου. Δεν έχω δίκιο και έγραψα ένα μάτσο μπούρδες. Θέλω να βγεις εκεί έξω και να φωνάξεις με πυγμή. Να αποδείξεις ότι δεν είσαι όσα σου καταλόγισα. Με πράξεις όμως, όχι στα λόγια. Μην το κάνεις για εμένα. Ποιος είμαι εγώ άλλωστε, ένας ανώνυμος στο διαδίκτυο. Αν όμως εσύ αρνηθείς να πάρεις μέρος στο τσίρκο και διεκδικήσεις τη ζωή σου, αυτόματα θα κάνεις και τη δική μου λίγο καλύτερη, γιατί ο κόσμος στον οποίο ζούμε και οι δύο θα έχει μερικά εκατοστά λιγότερης βρωμιάς.
Έτσι δουλεύει το πράγμα, λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος και στο τέλος χτίζονται ολόκληρα οικοδομήματα. Τόσο απλά, γιατί -και όταν- το επιθυμούν οι άνθρωποι. Ό,τι και να αποφασίσεις πάντως, φρόντισε να το έχεις σκεφτεί καλά.
Εδώ χωρίζουν οι δρόμοι μας. Δεν ξέρω αν θα συναντηθούμε ξανά. Ίσως και να μην το θέλεις. Αυτό που θα ήθελα και εύχομαι όμως είναι αυτή μας η συνάντηση να αφήσει λίγο από το χρώμα μου στη ζωή σου, έστω κι αν δεν το μάθω ποτέ.

Εις το επανιδείν ή αντίο, η επιλογή είναι δική σου.
Στο μέλλον ή στο παρελθόν, σε μια εποχή που η σκέψη είναι ελεύθερη, που οι άνθρωποι είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και δε ζουν μόνοι -σε μια εποχή που υπάρχει η αλήθεια και ό,τι γίνεται δεν μπορεί να αναιρεθεί: Από την εποχή της ομοιομορφίας, από την εποχή της μοναξιάς, από την εποχή του Μεγάλου Αδελφού, από την εποχή της αμφισκέψης -χαιρετισμούς!

 

  • Σχόλια

50 Comments:

  1. Εικόνα Ξυπνήστε ρε..
    Ξυπνήστε ρε.. (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 18:36 ΜΜ

    Πόσο δίκιο έχει το άρθρο....

  2. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 21:11 ΜΜ

    Φίλε μου σκέφτομαι πως τελικά, όσοι θέλουμε να γινόταν μια ανατροπή, είμαστε μειοψηφία. Ίσως θα πρέπει τελικά να το αποδεχτούμε αυτό, και πως το ότι η πλειοψηφία δεν θέλει την αλλαγή. Προτιμά έτσι μια κατάσταση βαλτωμένη στο χρέος. Ίσως ελπίζουν πως θα υπάρξει λύση στο μέλλον, και πως εμείς μπορεί να αποτελούμε μια χαμένη γενιά, αλλά η επόμενη θα έχει αποπληρώσει το χρέος, και ίσως να απολαύσει την δική μας θυσία. Που ξέρεις, αν η ΕΕ συνενωθεί κιόλας πολιτικά, να γίνουμε μέρος μιας υπερδύναμης; Αναρωτιούνται.

    Αν είναι πλειοψηφία, έχουμε τελικά να το σεβαστούμε αυτό.

    Μου περνάει καμιά φορά από το μυαλό, λέω πως αν ήξερα καλά τα ισπανικά όπως τα αγγλικά, και είχα ένα ποσό, ήμουν μικρότερος στα χρόνια, να το τολμούσα να "την έκανα" για την Λατινική Αμερική. Ίσως προόδευα, σε κάποιο τομέα, έχουν πολύ ανεβασμένη κουλτούρα, και το κλίμα είναι ζεστό όπως στην Ελλάδα. Και σαν άνθρωποι μας μοιάζουν. Τώρα δεν είμαι νέος, και δεν μπορώ να κάνω νέα ξεκινήματα. Θέλει μεγάλες δυνάμεις.

  3. Εικόνα gogok54
    gogok54Μάιος 01, 2016 18:49 ΜΜ

    ευγε

  4. Εικόνα that's me
    that's me (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 18:54 ΜΜ

    Πολύ "κατηγορώ" αλά Ζολά είσαι δικέ μου. Όλο οι άλλοι, εσύ είσαι "καθαρός", έβγαλες και "καταγγελία" για τα κακώς κείμενα τα δικά μας... Ας είναι καλά ο... Ράιχ, που έδωσε λόγο στον ανθρωπάκο, να 'χουμε να λέμε και να 'χαμε να λέγαμε...

    Όμως, διαφημίζοντας από το... αναρχικό σου σαλόνι την ελευθερία της διακίνησης ταινιών και παιχνιδιών ουσιαστικά, νομίζεις ότι κάνεις κάτι εξωπραγματικό; Ότι πολεμάς το σύστημα; Απλά σκέψεις κάνω και στις μεταδίδω, μπας και σκεφτείς κι εσύ τη θέση σου, εκτός από το να κατηγορείς τη δική μου/μας.

    Και το θέμα είναι ότι τα γράφεις σε ένα site που το διαβάζουν ομοιοπαθείς σου κατά τη μέγιστη πλειοψηφία, δεν το διαβάζει η κουτσή μαρία να την "καταγγείλεις" για την αδράνειά της...

    Άρα, μήπω τελικά, μιλάς στον εαυτό σου καθώς κοιτάς στον καθρέφτη σου και προσπαθείς να του πεις κάτι;

  5. Εικόνα Maria
    MariaΜάιος 01, 2016 21:37 ΜΜ

    @that's me
    «Όλο οι άλλοι, εσύ είσαι "καθαρός", έβγαλες και "καταγγελία" για τα κακώς κείμενα τα δικά μας...».
    Πάω στοίχημα ούτε και αυτό το άρθρο δεν το διάβασες, ε; (καλή ώρα: http://osarena.net/5-dianomes-linux-gia-paidia-giati-ta-paidia-prepei-na...)
    Γιατί, αν υποψιαστώ ότι το διάβασες, πολύ θα πληγωθώ που υπάρχει αναγνώστης του osarena χωρίς ίχνος νοημοσύνης.

  6. Εικόνα that's me
    that's me (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 21:46 ΜΜ

    Στοιχημάτισε καλύτερα για τους λόγους που έκανες παιδιά και για τους λόγους που μπήκες στο δημόσιο κι άσε τις εξυπνάδες, ζάχαρη...

  7. Εικόνα Maria
    MariaΜάιος 01, 2016 22:04 ΜΜ

    @ that's me,
    Ειλικρινά, το παλεύω να (καταλάβω τι γράφεις ώστε να) σου απαντήσω, μα αδυνατώ.

    btw, παιδιά δεν έχω, αλλά όλου του κόσμου τα παιδιά είναι δικά μας και πρέπει να παλεύουμε και να αγωνιζόμαστε για αυτά - καλά, είπαμε (http://osarena.net/5-dianomes-linux-gia-paidia-giati-ta-paidia-prepei-na...), δεν παίρνει κι εσένα η μπάλα, εσύ παιδιά απαπαπαπαπαπαπαπα, εσύ δεν κάνεις τέτοια πράγματα).

    btw, τώρα το «ζάχαρη» πού κολλάει, θα σε γελάσω, μα υποθέτοντας πως με λες γλυκιά σαν ζάχαρη, σ' ευχαριστώ. :D

  8. Εικόνα that's me
    that's me (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 22:23 ΜΜ

    Κοίτα, άμα δεν έχεις παιδιά, είσαι ανύπαντρη και όμορφη, να το συζητήσουμε... :) αχαχαχααααααααα!!!! I love linux

  9. Εικόνα DarkGoth
    DarkGothΜάιος 01, 2016 22:48 ΜΜ

    you are not fighting her... :D :D :D

  10. Εικόνα DarkGoth
    DarkGothΜάιος 01, 2016 22:06 ΜΜ

    «στοιχηματισε καλυτερα για τους λογους που εκανες παιδια...» οοοοκκκκκ!... whatever!... δεν ηξερα οτι το να κανεις παιδια ειναι λογος στοιχηματος.

    σταματηστε τον ηλιθιο πλανητη να κατεβω

  11. Εικόνα DarkGoth
    DarkGothΜάιος 01, 2016 21:51 ΜΜ

    αν ειναι χωρις ιχνος νοημοσυνης, τοτε σιγουρα θα γινει διασημο βιολογικο δειγμα. επειδη ως γνωστο ακομα δεν εχουν βρεθει οντα χωρις ιχνος νοημοσυνης. το κατωτερο νοημον ζωαδι ειναι οι αμοιβαδες, που ολοι ξερουν οτι εχουν IQ=1 ( :D :P ) ξερεις τι χρημα εχει να παρει απο τις ερευνες που θα τον κανουν? μην τον χαλας το ονειρο.

  12. Εικόνα Maria
    MariaΜάιος 01, 2016 22:06 ΜΜ

    Ααααχαχαχααααα, θα προσπαθήσω να μην του χαλάσω το όνειρο DarkGoth.

  13. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 01, 2016 23:14 ΜΜ

    @that's me Αν ανατρέξεις σε παλιότερα σχόλιά μου, θα διαπιστώσεις ότι έχω αναλάβει την ευθύνη για τα δεινά της ανθρωπότητας, κι ας μη μου αναλογεί. Δεν υποστήριξα πουθενά ότι είμαι «καθαρός», το γράφω και στο άρθρο.

    Ακόμα και το ότι κάθησες να γράψεις αυτά που έγραψες, για εμένα είναι κέρδος. Να μιλήσεις θέλω, κι εσύ και όλοι. Αν κάτι σε ενόχλησε, σκέψου γιατί σε ενόχλησε. Αν διαφωνείς, γράψε μου τη διαφωνία σου. Εγώ πάντως χαίρομαι γιατί, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, σου προκάλεσα σκέψεις. Κι αυτό δεν το βλέπεις συχνά στην «αρθρογραφία». Από 'κει και πέρα, αυτό που ήθελα να κάνω είναι να καταδείξω ότι το βιβλίο, αν και στόχευε εναντίον συγκεκριμένου καθεστώτος στην εποχή του, απλά περιέγραφε άψογα τη γενικότερη σαπίλα της ανθρώπινης φύσης, η οποία είναι ανεξάρτητη και δε θα θεραπευτεί μαγικά με τον ερχομό της όποιας κατάστασης. Δεν έρχονται ουρανοκατέβατα τα δεινά, άνθρωποι τα προκαλούν και τα συντηρούν. Περνάνε τα χρόνια κι όχι απλά δε μαθαίνουμε αλλά γινόμαστε χειρότεροι. Αν πιστεύεις ότι αυτά που γράφω δεν ισχύουν στην εποχή μας, είσαι ελεύθερος να παρατάξεις αντεπιχειρήματα. Αν όμως ισχύουν, τότε αναλογίσου το όποιο δικό σου μερίδιο στην ευθύνη. Έχουμε ταλέντο στην αποποίηση, όλοι μας. Πάντα μας φταίνε κάποιοι άλλοι, ανάλογα με την οπτική μας. Οι ξένοι, οι ντόπιοι, τα αφεντικά, οι υπάλληλοι, οι μέσα, οι έξω, οι πάνω, οι κάτω. Μιλάμε συνεχώς για το βλαχοβαλκάνιο «πολιτισμό» μας, αλλά το Καζαντζάκειο "Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω." το γράφουμε στην άμμο. Εγώ λοιπόν φταίω. Για όσα κάνω και για όσα δεν κάνω. Είμαι κομμάτι ενός οργανισμού, κι όταν η αρρώστια φτάνει γύρω μου, φταίω που δεν την πολεμάω.

    Το θέμα ξέρεις ποιο είναι; Αν και προσπάθησα να είμαι αρκετά περιεκτικός, κάποιοι θα ερμηνεύσουν τα γραφόμενα με βάση τη δική τους τοποθέτηση. Το έχουν κάνει ήδη με το συγκεκριμένο βιβλίο έτσι κι αλλιώς. Αυτό είναι το άλλο ταλέντο που έχουμε, να διαστρεβλώνουμε την πραγματικότητα για να χωρέσει στο μυαλό μας. Τίποτα δε διαφήμισα και στον πόλεμο του συστήματος έχουν τα πρωτεία άλλοι και βλέπεις πόσο καλά τα καταφέρνουν (not). Για να λύσεις ένα πρόβλημα, πρέπει πρώτα απ' όλα να αντιληφθείς και να παραδεχθείς ότι έχεις πρόβλημα. Εμείς δεν το έχουμε κάνει (πιστεύουμε ότι το πρόβλημα το έχουν «οι άλλοι») αλλά παρ' όλα αυτά μαλώνουμε για το ποια είναι η καλύτερη λύση. Το «εμείς» είναι για όλο τον κόσμο. Μη νομίζεις ότι ο Γάλλος π.χ. ή ο Μπαγκλαντεσιανός αντιδρούν διαφορετικά. Γι' αυτό βλέπεις παντού κάποια μορφή καθεστώτος. Αριθμητικά υπερέχει το πλήθος, υστερεί όμως σε νοητική ικανότητα, γι' αυτό και καπελώνεται πάντα από ομάδες, οργανώσεις, «συντροφικότητες», κόμματα κλπ.

  14. Εικόνα that's me
    that's me (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 23:30 ΜΜ

    Σε διαβάζω τακτικά Soul και ξέρω ότι βοηθάς όπου μπορείς, ιντερνετικά τουλάχιστον. Από κει και πέρα, έχω βαρεθεί να διαβάζω για τα κακώς κείμενα όλων γενικώς και αορίστως. Κατά την άποψή μου τα πράγματα δεν γιατρεύονται με παρεναίσεις, ούτε με διδασκαλίες. Η μάθηση χωρίς εμπειρία δεν ωφελεί, αντίθετα, καθησυχάζει και συντηρεί το υπάρχων σύστημα. Δεν μπορείς να σώσεις τους άλλους, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να τους δείξεις τους δρόμους της απελευθέρωσης που εσύ ο ίδιος βίωσες, έτσι ώστε κάποιοι από αυτούς να προβληματιστούν, να απεμπλακούν και να απελευθερωθούν.

    Και να με συμπαθάς αν ήμουν κάπως "επιθετικός", αλλά προτιμώ να είμαι αληθινός όπως αισθάνομαι κάθε στιγμή, παρά να προσποιούμαι για λόγους "ευπρέπειας".

  15. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 02, 2016 00:20 ΠΜ

    Σ' ευχαριστώ για την ανάγνωση, ακόμα κι αν διαφωνείς. Το γράψιμο, για όσους/ες δεν είναι ψωνισμένοι/ες, είναι απλά προσπάθεια επικοινωνίας και γι' αυτό χρειάζεται δέκτες. Αλλιώς δεν έχει νόημα.

    Γράφω κάπου "Ένα κατεβατό έγραψα προσπαθώντας να σου πω πού να κοιτάξεις. Το τι χρειάζεται να δεις, πρέπει να το βρεις εσύ". Για εμένα είναι σημαντικό ότι πολλές πλευρές (ακόμα και όσες λένε ότι είναι «υπέρ» σου/μου) σε/με κατευθύνουν σε συγκεκριμένα συμπεράσματα, πάντα μακριά από τη δική τους βρωμιά. Προσπαθώ να μην κάνω το ίδιο. Θέλω ο αναγνώστης/συνομιλητής να χρησιμοποιήσει τη δική του κρίση. Ακόμα και για να με αντικρούσει. Το τι πιστεύω εγώ ότι πρέπει ή μπορεί να γίνει, είναι αποκλειστικά και μόνο δικό μου θέμα, με την έννοια ότι προέκυψε από τις δικές μου εμπειρίες και τη δική μου νοητική ικανότητα. Δε θα βγω να καθοδηγήσω κανέναν/καμία, όπως τόσοι και τόσοι. Διαφέρουμε μεταξύ μας και πάντα θα διαφέρουμε. Αντί όμως να αλληλοαποκλειόμαστε και να ευχόμαστε με περισσή ανθρωπιά «ψόφο» πανταχόθεν, μήπως να τα βάλουμε κάτω και να ψάξουμε πού συμφωνούμε και τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν πρόκειται να γίνει όμως αυτό, αφενός μεν γιατί δε μπορεί να το αντιληφθεί ο «απλός άνθρωπος», αφετέρου δε γιατί τότε θα πάψουν να έχουν λόγο ύπαρξης οι διάφοροι πολέμιοι του οτιδήποτε.

  16. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 02, 2016 01:33 ΠΜ

    Δίνεις νομίζω μεγάλη βαρύτητα στην αυτοκριτική. Επίσης, και από παλιότερες συζητήσεις που κάναμε, θες να δει κάπου ο καθένας τον εαυτό του σαν φταίχτη. Δηλαδή να πει "είμαι ένοχος, είμαι ένοχος, είμαι ένοχος". "Φταίω, φταίω, φταίω". Να κάνει λοιπόν ο λαός μας τέτοια αυτοκριτική, μα τέτοια, που τύφλα να' χει η αυτοκριτική που κάνει το ζευγάρι στην ταινία του Ίγκμαρ Μπέργκμαν "Σκηνές από ένα γάμο", όπου τέσσερις ώρες αυτοκριτικάρονται, και άκρη δεν βγαίνει. Άσε Σόουλ, που σαν λαός, δεν είμαστε Σουηδοί, δεν είμαστε ευαίσθητοι και intellectual, είμαστε αρκετά χοντρόπετσοι στους χαρακτήρες.

    Αλλά, ας είναι, πες αυτοκριτικαριζόμαστε, συμπεραίνουμε πως φταίμε εμείς, και λέμε, φταίξαμε, τώρα πρέπει να εξιλεωθούμε. Ας τα καταφέρουμε μέσω της εργασίας. Να δουλεύουμε μέχρι να πέσουμε κάτω, και μέσω της δουλειάς να είμαστε σωστοί και να αποπληρώσουμε τα χρεωστούμενα. Λοιπόν εδώ, και σύμφωνα με οικονομολόγους, και στο θέμα βιωσιμότητας, και κάτω να πέφτουμε από την δουλειά, χωρίς περίθαλψη, με στερήσεις, αποπληρωμή δεν βγαίνει. Εδώ, λέει τα χρέη από δάνεια του 1821, πληρωθήκανε μέχρι πριν λίγες δεκαετίες. Μάλιστα οι δανειστές είχανε κρατήσει αν τα θυμάσαι, τα σπίρτα και τα τραπουλόχαρτα σαν μονοπώλιο, το θυμάσαι αυτό; Τα είχες πετύχει τα "Ελληνικόν Μονοπώλιον";

    Εάν τώρα φέρουμε σαν λαός τα πάνω κάτω από πλευράς οργάνωσης, να χτίσουμε εργοστάσια, να στρέψουμε την παραγωγή εκεί που θέλουμε και συμφέρει, δεν μπορούμε, διότι είμαστε σε καθεστώς μνημονίων, καθοδήγησης και επιτροπείας. Θέλω να σου πω, λύση με τις συνθήκες αυτές δεν βλέπω. Άντε, σε κάποια στιγμή, να φτάσουν τα πράγματα σε κάποια ακραία κατάσταση, να μην χρηματοδοτούν πλέον οι άλλοι, και να επιβάλλουν μια τρόικα φωτιά και λάβρα. Δηλαδή, 4 Ε τα τσιγάρα; 10 Ε τα τσιγάρα. 25% ΦΠΑ; 35% ΦΠΑ. Πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι; 50% απόλυση οι δημόσιοι υπάλληλοι. Τόσο οι συντάξεις; 50% κάτω οι συντάξεις.

    Για μετά δεν ξέρω.

    Η άλλη λύση είναι μια ανεξάρτητη πορεία, με μια πολύ σωστή διπλωματία ισορροπιών και παγκόσμιων σχέσεων. Με μια μεγάλη προσοχή στην εξωτερική πολιτική. Δεν νομίζω πως αυτό θα το επιδιώξει η οποιαδήποτε κυβέρνηση που θα προκύψει από εκλογές, την φυγή προς το κίνημα των αδεσμεύτων. Δυστυχώς είναι και πολύ δύσκολη η περιοχή μας, και οι υπάρχουσες δεσμεύσεις, από τις οποίες θα έχεις να αποδεσμευτείς. Σόουλ, να σου πω, πολλοί νέοι φύγανε, γιατί κάτσανε σκεφτήκανε πολύ σοβαρά, και συμπεράνανε πως ο λαός μας δεν θα κάνει αυτό το βήμα προόδου. Γι' αυτό διαχώρισαν την θέση τους αποχωρώντας.

  17. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 01, 2016 20:02 ΜΜ

    Σόουλ, το άρθρο σου μου άρεσε, βέβαια είναι δύσκολο, και το παίρνεις αρκετά ποιητικά και φιλολογικά. Επίσης, το κατηγορώ σου είναι προς όλες τις κατευθύνσεις τόσο, που εμένα τουλάχιστον "με έπνιξες" και δεν ξέρω από που να διαφύγω. Εντάξει, είπαμε να αντιδράσουμε μα μην ψάχνεις τον τέλειο άνθρωπο και εσύ μέσα στην τέλεια κοινωνία. Τώρα τι να απαντήσει κάποιος, διότι είσαι πολύ περιεκτικός, και σχεδόν κάθε πρόταση σου εμπεριέχει έννοιες και θέσεις.

    Λοιπόν ας υποθέσουμε πως το άρθρο το κάνεις φυλλάδιο, και με ένα μαγικό τρόπο, αποστέλλεται αυτό σε όλες τις πόρτες. Το διαβάζουνε οι Έλληνες. Για πες σε τι ποσοστό θα πούνε "τι λέει αυτός, πολύ μπερδεμένα μας τα λέει, α, ποιητής θα είναι, καλά άσε από φιλοσοφίες, άλλο τίποτα". Άλλοι μπορεί να το κατανοήσουν σε ένα μέρος, θα προβληματιστούν. Το άλλο πρωί, με το που θα δουν κανέναν πρωινά στο Sky, θα τα ξεχάσουν όλα. Μερικοί απόλυτα συνειδητοποιημένοι θα σε κατανοήσουν και θα τα φυλάξουν αυτά που είπες, όσα θυμούνται. Βέβαια είναι ταρακούνημα και στη συνέχεια ενοχές έτσι; Διότι σου λέει, δεν επαναστατείς, και αποδέχεσαι την κατάσταση. Έχεις το μερίδιο ενοχής σου.

    Αν πάρεις αρκετούς Σόουλ, που εξαθλιωθήκανε, και πεις "καλά αφού εξαθλιώθηκες και σου κλέψανε την προοπτική το μέλλον, εσύ δεν έφταιξες, γιατί δεν σηκώνεσαι να πας να καταλάβεις τη Βαστίλη"; Ξέρεις τι φοβάται, σου λέει, στην κατάληψη της Βαστίλης μπορεί να σκοτωθώ, τώρα αξίζει; Μετά, πάλι σκατά θα είναι η κατάσταση. Δεν ελπίζω. Μπα, άσε το 1917 δεν υπήρχανε όπλα και χημικά, άλλες εποχές. Άσε και το άλλο, αφήνουνε οι Ευρωπαίοι και οι Ατλαντικοί; Κι' αν γίνει επανάσταση, θα φέρουν τα F16, και θα πουν "πρέπει να επαναφέρουμε τη δημοκρατία, δεν μπορεί τώρα μερικοί αλήτες να καταλάβουν τα Ανάκτορα". "Δεν αντιπροσωπεύουν όλον το λαό, πρέπει να επέμβουμε".

    Ωραία, αν γινότανε αναίμακτα η επανάσταση, ψηφίζοντας το ΚΚΕ στις εκλογές, αν έπαιρνε 51%; Γιατί, δεν το ψηφίζουν; "Α, τους ξέρουμε κι' αυτούς, α κάνουν μ.....ς, α, νομενκλατούρες", και ότι άλλο θες. Μεγάλο μέρος των μικροϊδιοκτητών, και μικρο καταθετών δεν θέλουν να αλλάξει η κατάσταση όσο και να υποφέρουν. Ελπίζουν πως θα διατηρήσουν την μικρή τους, η μεσαία ακίνητη περιουσία, η τις καταθέσεις, η παραμένοντας στο άρμα της ΕΕ, εξασφαλίζεται η ειρήνη και η σταθερότητα. Από την άλλη οι δεσμεύσεις τη χώρας σε ΕΕ, ΝΑΤΟ, είναι πολύ ισχυρές.

    Άσε και την προπαγάνδα. Σήμερα διάβαζα στις ειδήσεις του γούγλη "Καταρρέει η Βενεζουέλα", άλλες φορές είχα διαβάσει για την Κούβα, και άλλα. Χλάπ, το καταπίνουν αμάσητο το χαπάκι οι δικοί σου. Δεν νοείται χώρα στους αδέσμευτους.

    Δεν το βλέπω τελικά για λαϊκό ξεσηκωμό Σόουλ. Τι να σου πω, εκτός αν πρώτα γίνει επανάσταση στις Ηγεμονίες, στην Βλαχία και την Μολδοβλαχία. Μπορεί να μας συμπαρασύρει.

  18. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 01, 2016 23:58 ΜΜ

    Χάρη, επειδή ανέφερες τη Βενεζουέλα, είχα παλιότερα επαφή με μια Βενεζουελανή (την εποχή του Τσάβες) και η κατάσταση που μου περιέγραφε ήταν ακριβώς όπως τη λένε. Μου μίλαγε για πείνα και εξαθλίωση, την οποία εμείς δεν την έχουμε ούτε σήμερα. Για καθημερινό πόλεμο μου έλεγε. Μπέσα. Δεν είμαι ΜΜΕ και δεν έχω κανένα λόγο να σου πω ψέματα.

    Απλά, ξέρεις τι γίνεται; Η πραγματικότητα δεν έχει ποτέ μόνο μια διάσταση. Κάποιος θα αναδεικνύει τα κακώς κείμενα. Κάποιος πιο δεκτικός στον «αριστερισμό», θα τονίζει τα καλά. Συμβαίνουν και τα δύο όμως και μάλιστα ταυτόχρονα. Διαβάζω ότι ο Μαδούρο αύξησε τον κατώτατο μισθό. Καλή κίνηση, θα σκεφτεί ο «μέσος άνθρωπος». Δεν είναι όμως, γι' αυτό και η οικονομία της χώρας βουλιάζει στον πληθωρισμό. Όταν υπάρχει πολύ χρήμα, η πραγματική του αξία μειώνεται. Είναι ο «νόμος» προσφοράς-ζήτησης και δεν έχει καμία σχέση με ιδεολογική τοποθέτηση.

    Και η Κούβα έχει πραγματικά καλή Παιδεία. Δεν αμφισβητείται αυτό. Έχει όμως και φτώχεια κι άλλα προβλήματα, γι' αυτό και έφευγαν κάποτε καραβιές οι Κουβανοί. Και οι Αργεντινοί ήθελαν «αριστερά» και μετά από 10 χρόνια εξαθλίωσης άλλαξαν γνώμη. Δεν υποστηρίζω φυσικά πως η λύση βρίσκεται στη «μη αριστερά», απλά ότι δε βρίσκεται στην «αριστερά». Δε βρίσκεται πουθενά συγκεκριμένα. Να το δούμε λίγο λογικά; Ας πάρουμε την υποθετική χώρα Α. Έχει να καλύψει (οικονομικά και μη) δέκα τομείς. Το καλύτερο δυνατό είναι να τους καλύψει όλους ισόποσα. Αυτό όμως, εκτός του ότι δε συμβαίνει ποτέ, έχει το τεράστιο μειονέκτημα ότι όλοι οι τομείς θα έχουν «ταβάνι» στην ανάπτυξή τους (αυτό που κάποιοι το λέμε εξίσωση προς τα κάτω). Από την άλλη, μπορεί να επιλέξει να ενισχύσει κάποιους συγκεκριμένους τομείς (αυτή είναι η γενική πρακτική σχεδόν όλων των χωρών). Έτσι όμως, αναγκαστικά θα υποφέρουν οι υπόλοιποι και χρειάζεται σαν αντίμετρο να μετακυλίεται η υποστήριξη και να μην παραμένει μόνιμα κάπου, ούτως ώστε όλοι να «ευημερούν» για λίγο και να «υποφέρουν» αντίστοιχα για λίγο. Ούτε αυτό συμβαίνει όμως.

    Κατάσταση στην οποία τα πάντα θα δουλεύουν ρολόι συνεχώς, δεν υπάρχει και δεν πρόκειται να υπάρξει ποτέ. Είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας και δεν ξέρω γιατί είναι τόσο δύσκολο να το καταλάβουμε. Επίσης, κάτι πολύ σημαντικό που το αγνοούν (σκόπιμα;) πολλοί. Ακόμα κι αν η χώρα Α βρεθεί σε μια ιδανική κατάσταση, δε μπορεί να επιβιώσει αποκομμένη. Θα χρειαστεί να αλληλεπιδράσει με τον κόσμο γύρω της. Έτσι, αν έχει ας πούμε «Κομμουνισμό» ενώ γύρω της υπάρχει «Καπιταλισμός», μοιραία κάποια στιγμή είτε θα εισάγει καπιταλιστικά στοιχεία είτε θα καταλυθεί πλήρως. Όπως ακριβώς έχει συμβεί στο παρελθόν και εξακολουθεί να συμβαίνει. Δε λέω κάτι σπουδαίο, τα αυτονόητα είναι.

  19. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 02, 2016 22:08 ΜΜ

    εκτος ελλαδας γιατι μου λενε οτι δεν ακουγεται τιποτα για τη βενεζουελα; ξερω δεν μπορειτε να φανταστειτε :)

  20. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 03, 2016 03:07 ΠΜ

    Το τι ακούγεται πού και με ποια συχνότητα, ουδεμία σχέση έχει με το αν συμβαίνει/δε συμβαίνει κάποιο γεγονός. Πιστεύω γνωρίζεις πώς δουλεύουν τα «νέα». Στην Αγγλία π.χ. είναι πιο σημαντικό το μελλοντικό δημοψήφισμα και ίσως να μην τους απασχολεί η Λατινική Αμερική. Επίσης, ένας από τους λόγους που ακούγεται πολύ εδώ είναι γιατί το ζαβό που πρωθυπουργεύει την είχε αναφέρει ως χώρα-πρότυπο.

    Παρ' όλα αυτά, υπάρχει διεθνής ειδησεογραφία (το πόσο αντικειμενική είναι, το αφήνω στην κρίση σου) και μπορείς να ενημερωθείς για τα γεγονότα. Για παράδειγμα, υπάρχει σοβαρή έλλειψη αγαθών. Ίσως όχι σε όλες τις περιοχές της Βενεζουέλας, υπάρχει όμως. Υπάρχουν επίσης διαμαρτυρίες και μια κίνηση για να ρίξουν το Μαδούρο. Υποκινούμενα από την αντιπολίτευση θα σου πω εγώ (δεν ξέρω αν όντως είναι τέτοια), όμως υπάρχουν κι αυτά. Επίσης, η οικονομία της χώρας υποφέρει από πληθωρισμό και ανθίζει η μαύρη αγορά. Αυτά φυσικά δε θα σου τα πει σφυριζαίος, γιατί δεν τον συμφέρει και θα στα πει νεοδημοκράτης, γιατί τον συμφέρει. Ανεξάρτητα με το ποιος τα λέει όμως, ισχύουν.

    Μετά, υπάρχει και η προπαγάνδα. Ένας «αριστερός» δημοσιογράφος μπορεί να πάει σε κάποιο καλό προάστιο (αν υπάρχει τέτοιο) και να σου δείξει ότι οι Βενεζουελανοί περνάνε ζωή και κότα. Ένας «δεξιός» θα πάει σε ένα φτωχό χωριό και θα σου δείξει εξαθλίωση. Αντικειμενική ενημέρωση όμως δεν είναι τίποτα από τα δύο. Θα ήταν μόνο αν σου έδειχναν τι συμβαίνει σε ολόκληρη τη χώρα και σου εξηγούσαν χωρίς σκοπιμότητες το λόγο για τον οποίο συμβαίνει. Αυτό βέβαια δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ, γι' αυτό καλό είναι να παρακολουθείς όλες τις πλευρές, άσχετα με το αν τις εμπιστεύεσαι. Το ότι κάποιος είναι «αντίπαλος» ή δεν ξέρω κι εγώ τι, δε σημαίνει και ότι λέει πάντα ψέματα.

  21. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 03, 2016 08:56 ΠΜ

    ναι , λοιπον εννοω οτι απο τη στιγμη που πριν χρονια οι πετρελαιοπηγες της βενεζουελας που σημαινουν ενα απο τα μεγαλυτερα αποθεματα πετρελαιου του πλανητη, που ειχαν περασει σε αμερικανικα χερια, εθνικοποιηθηκαν και ξαναεγιναν περιουσια του κρατους της βενεζουελας ειναι αναμενομενο να συμβαινουν ολα αυτα που περιγραφεις , αφου εχει πεσει η τιμη του πετρελαιου , ειναι και διπλα στις ηπα κλπ κλπ. Το οτι ακουγεται τοσο πολυ εδω στην ελλαδα ειναι επειδη η βενεζουελα εχει γινει για την ελλαδα που ιδιωτικοποιουντε λιμανια, αεροδρομια ,εχουμε και ταιπεδ κλπ, ενα αντιστοιχο παραδειγμα της βορειας κορεας καθοτι ετσι οπως εχουν γινει τα πραματα η ελλαδα χρειαζεται επισης εθνικοποιησεις κατα τη γνωμη αρκετων (και των αντιπαλων τους) αν θελει να ξαναγινει κρατος με κυριαρχικα δικαιωματα στην επικρατεια του, κατι που δεν ειναι επιθυμητο για τους φιλελευθερους και νεοφιλελευθερους ευρωυποστηρικτες κλπ. Αντιστοιχα για την ισλανδια δεν ακουμε τιποτα στην ελλαδα...

  22. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 03, 2016 12:25 ΜΜ

    Επειδή δυσκολεύομαι λίγο να καταλάβω πού το πας, θα σχολιάσω κάτι που είναι αυτονόητο. Δε μπορείς να έχεις (όλα σου τα) κυριαρχικά δικαιώματα όταν είσαι μέλος μιας ένωσης, όταν δεν είσαι αυτάρκης σε όλες σου τις ανάγκες και όταν δεν έχεις πραγματική ισχύ (οικονομική, στρατιωτική, μπλα μπλα). Πες ότι ξεπερνάμε το πρώτο. Τα άλλα δύο δεν πρόκειται να συμβούν στο Ελλαδιστάν κι ας λέει ό,τι θέλει ο κάθε πικραμένος.

    Επίσης, ενδεικτικό παράδειγμα εφαρμοσμένου σοσιαλισμού στην Ευρώπη είναι οι Σκανδιναβικές χώρες, αλλά ούτε γι' αυτές ακούμε γιατί δεν ακολουθούν κομμουνιστικό σοσιαλισμό κι έτσι δε βολεύει τη δική μας «αριστερά». Δεν ακούμε επίσης γιατί κάποτε η Σουηδία για παράδειγμα ήταν πολύ πιο «προοδευτική», με αποτέλεσμα να πέσει από τη θέση νούμερο 4 των πλουσιότερων χωρών στο νούμερο 14 σε μόλις 23 χρόνια και να αναγκαστεί να εφαρμόσει (καπιταλιστικές) μεταρρυθμίσεις. Παρ' όλα αυτά, η Σκανδιναβία βρίσκεται σταθερά στις πρώτες θέσεις σε επίπεδο ζωής. Χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι οι χώρες αυτές δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Κι από την άλλη, η Ελβετία π.χ. είναι καπιταλιστική και έχει επίσης υψηλό επίπεδο ζωής ενώ οι αντίστοιχα καπιταλιστικές Η.Π.Α. έχουν χαμηλότερο. Γιατί δεν είναι μόνο τι εφαρμόζεις αλλά και πώς.

    Ξέρεις, κάποιοι δεν έχουν κόλλημα στο κεφάλι τους με το αν θα υπάρχει σοσιαλισμός, φιλελευθερισμός και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, λες και κάποιο από αυτά είναι πανάκεια. Προσπαθούν να εφαρμόζουν κάτι που δουλεύει για όσο δουλεύει και το σταματούν αν πάει κατά διαόλου. Γι' αυτό και, εκ των πραγμάτων, προοδεύουν.

  23. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 03, 2016 13:39 ΜΜ

    χμμμ τωρα αρχισα σιγουρα και εγω να σε χανω. σοσιαλιστικες οι σκανδιναβικες χωρες; wtf σιγουρα εχουμε αλλη αποψη για το σοσιαλισμο. Η δικη μας "αριστερα" θελει κομμουνιστικο σοσιαλισμο... δεν ειμαι σιγουρος για το τι εννοεις αλλα δε νομιζω η δικη μας αριστερα να ηθελε ποτε κατι τετοιο... Η σουηδια διατηρει υψηλο επιπεδο ζωης γιατι "αναγκαστηκε;" να εφαρμοσει καπιταλιστικες μεταρυθμισεις; καπως αστειο μου φαινεται αυτο εκτος και αν δεν καταλαβα, γιατι αν ειναι ετσι αφου ο καπιταλισμος βοηθησε στην προοδο της "σοσιαλιστικης" σουηδιας να σκεφτουμε να πεσουμε με τα μουτρα στον καπιταλισμο (αν και εχουμε πεσει δηλαδη). αληθεια τον ουλωφ παλμε ποιος τον σκοτωσε θα μαθουμε ποτε; συμφωνω οτι σοσιαλισμος, φιλελευθερισμος κλπ εχουν μπαγκς αλλα απο την αλλη εγω δεν βλεπω και καποιον να προοδευει πραγματικα, ποιοι προοδευουν λοιπον;

    τεσπα παει μακρια η βαλιτσα, σε λιγο θα λεμε για τους σουηδους που δεν ειχαν για πανω απο 100 χρονια πολεμο και για τους ελβετους που μπλα μπλα. επειδη μαλλον δεν ημουν σαφης απο οτι φαινεται θα κανω μια τελευταια προσπαθεια για να μη γινομαι πολυ κουραστικος. Τους ιδιοκτητες των καναλιων και τις κυβερνησεις που επιλεγουν μνημονια δεν τους συμφερει να παιζουν ισλανδια αλλα βενεζουελα και μαλιστα με τον τροπο που θελουν πχ 5 χρονων πλανα πασαροντε για φρεσκα. Το γιατι ας το ερμηνευσει ο καθενας οπως θελει

  24. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 03, 2016 16:42 ΜΜ

    Γιατί σου φαίνεται περίεργο; Δεν είναι θέμα άποψης. Κάνε μια απλή αναζήτηση σοσιαλισμός+Σκανδιναβία. Δεν είπα ότι είναι αμιγώς σοσιαλιστικές, ούτε ότι είναι ΕΣΣΔ. Τουλάχιστον για τα σύγχρονα ευρωπαϊκά δεδομένα, είναι ό,τι πλησιέστερο σε σοσιαλισμό. Σοσιαλιστικές δομές έχουν (είχαν;) και κάποιες πόλεις στην Αυστρία. Σοσιαλιστής ήταν κι ο Πάλμε, γι' αυτό και πολλοί από τους δικούς μας ημιτασιόν σοσιαλιστές του πράσινου ήλιου έχουν να το λένε ότι τον είχε κονέ ο ζιβάγκος.

    Η δική μας «αριστερά» δεν είναι από Κ.Κ.Ε. (με την προφανή ονομασία) και παραδίπλα; Δεν ακούς τι λένε όλοι αυτοί; Το «κομμουνιστικός σοσιαλισμός» ήταν για να δείξει την αντίθεση με τον «κεντρώο/δημοκρατικό σοσιαλισμό».

    Η Σουηδία (και η λοιπή Σκανδιναβία) διατηρεί υψηλό επίπεδο ζωής γιατί δεν έχει κολλήσει σε ένα δρόμο αλλά προσαρμόζεται. Κάποτε ήταν περισσότερο σοσιαλιστική, είχε πρόβλημα, βρήκε τη λύση (στη δική της περίπτωση ήταν καπιταλιστική, δε σημαίνει ότι ο καπιταλισμός είναι το φάρμακο για τα πάντα) και συνεχίζει. Το περίφημο σκανδιναβικό μοντέλο είναι (πλέον) μείξη σοσιαλισμού και καπιταλισμού και, μέχρι τώρα τουλάχιστον, δουλεύει καλά. Ξαναλέω, αυτό δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν προβλήματα. Μπορεί αύριο-μεθαύριο να πάει κατά διαόλου.

    Υποθέτω την Ισλανδία την αναφέρεις ως καλό παράδειγμα που σκοπίμως αποφεύγουν οι δικοί μας. Αν είναι έτσι, συμφωνώ. Ξέρεις όμως ποιο είναι το θέμα; Ας αφήσουμε απ' έξω τη διαφορά μεγέθους χωρών, νομίσματος κλπ. Η Ισλανδία βίωσε οικονομική κρίση και μάλιστα πολύ βαριά, αναλογικά με το οικονομικό της μέγεθος. Πώς αντέδρασε; Μεταξύ άλλων εφάρμοσε λιτότητα, capital controls και πήρε και δάνειο με τη συμμετοχή (και) του ΔΝΤ. Ό,τι δηλαδή υποτίθεται ότι έχουμε κάνει κι εμείς. Η διαφορά είναι ότι τη λιτότητα την έκανε εκεί που έπρεπε, τα δανεικά τα αξιοποίησε αλλά και οι Ισλανδοί εξέλεξαν αξιόπιστους πολιτικούς. Δεν προσπάθησαν να βολέψουν συνδικαλιστο-συντεχνο-ψηφοφόρους, ούτε και να σώσουν ό,τι δεν έπρεπε να σωθεί. Σε αντίθεση, στο Ελλαδιστάν συνεχώς συμφωνούμε σε πράγματα (βλέπε «μνημόνια») τα οποία όμως είτε δεν εφαρμόζουμε καθόλου είτε τα εφαρμόζουμε διαφορετικά απ' ό,τι συμφωνήσαμε (τα γνωστά «υποκατάστατα») και κάθε κυβέρνηση, μαζί με τους οπαδούς της, σκίζονται για να φυλάξουν την πάρτη τους.

    Δεν ξέρω αν το έχεις κάνει αλλά μπορείς εύκολα να βρεις και να διαβάσεις τα επίσημα κείμενα των «μνημονίων». Θα διαπιστώσεις ότι αρκετά από τα μέτρα που αναφέρονται είναι αυτονόητα, όπως επίσης και ότι πολλά από αυτά που έχουν γίνει μέχρι σήμερα (από την εποχή του Some Are Ass ακόμα), δεν είναι «βαριά μέτρα που μας επέβαλαν οι κακοί ξένοι» αλλά ελληνικότατες κυβερνητικές προτάσεις που πλήττουν τους πάντες, εκτός από ορισμένες φίλα προσκείμενες στην εκάστοτε κυβέρνηση ομάδες.

    Λέμε για «μεταρρυθμίσεις» και «κόκκινες γραμμές» και άλλα διάφορα. Χρειάζεται δηλαδή να μας πει κάποιος ξένος ότι το Δημόσιο είναι κωλοχανείο ή ότι, ακόμα κι αν παραβλέψουμε ότι το ασφαλιστικό είναι σαθρά δομημένο εδώ και δεκαετίες, με την τρέχουσα οικονομική μας κατάσταση δε βγαίνουν τα κουκιά για να δίνονται σε συντάξεις τα ποσά που δίνονταν κάποτε; Όλοι τα ξέρουμε τα προβλήματα αλλά κανένας δε θέλει να κάνει κάτι πραγματικά. Και δεν εννοώ την κυβέρνηση αλλά τους πολίτες. Μισή αλλαγή να πας να κάνεις που θα ωφελήσει αληθινά το σύνολο, θα πέσουν να σε φάνε από φραγκάτοι μέχρι «υπερασπιστές της εργατιάς» συνδικαλιστές παντός είδους. Αυτό συνέβαινε πάντα, ακόμα και στα χρόνια του Βενιζέλου (όχι του χοντρού), του Τρικούπη κ.ά. Γι' αυτό, ακόμα κι αν έπαιζε κάθε μέρα Ισλανδία, εμείς θα παραμέναμε Ελλαδιστάν.

  25. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 03, 2016 17:53 ΜΜ

    λοιπον δεν το εχω (και δεν το θελω ) με τα μεγαλα κειμενα για αυτο να με συμπαθας που θα ειμαι "ολιγολογος".
    Ο κεϊνσιανισμος δεν ειναι σοσιαλισμος , μερικοι λεγαν και τον κλιντον αριστερο μαλιστα δηλαδη ετσι βαφτιστηκαν και οι σκανδιναβοι σοσιαλιστες οπως και το πασοκ, ο κεϊνσιανισμος ειναι καπιταλιστικο οικονομικο μοντελο που στοχο εχει την αυξηση της ζητησης για να αποροφησει την παραγωγη των βιομηχανων και λοιπων "αφεντικων". Τωρα επειδη αυτο προφανως γινεται με την αυξηση της αγοραστικης δυναμης ακομα και της εργατικης ταξης καποιοι το βρηκαν αυτο αριστερο και σοσιαλιστικο ή ετσι θελουν να λενε αυτο το καπιταλιστικο σκεπτικο για να ακουγεται πιο ωραιο και για παραπληροφορηση αφου δινουν καπιταλιστικο αντιδοτο για τον καπιταλισμο. Οποτε αυτα περι σοσιαλισμου στην ευρωπη τα βρισκω στην καλυτερη αστεια και οποιος θεωρει τον κεϊνσιανισμο σοσιαλισμο πραγματικα προβλημα του. Συγγνωμη που ακουγομαι αυστηρος αλλα ετσι το βλεπω πανω κατω. Καπως ετσι και για τον κρατικο καπιταλισμο του κκε. Οταν υπαρχει νομενκλατουρα και επομενως ταξικοτητα τα περι κομμουνισμου και σοσιαλισμου πανε περιπατο.
    Παμε ομως παλι πισω στο περιφημο σκανδιναβικο μοντελο (δεν υπαρχει τετοιο πραμα, υπαρχει κεϊνσιανισμος , φιλελευθερισμος, νεοφιλελευθερισμος και οι διαβαθμισεις τους, πες το και μιγμα πολιτικης οπως ο σαμαρας :) ) και οχι μονο αυτο. Οπως ειπαμε πριν, οτι συστημα εχουμε δει μεχρι τωρα εχει bugs. Μπορει ο κεϊνσιανισμος να δουλεψε καλα μετα τον πολεμο αλλα το μεγαλο του bug ηταν ο στασιμοπληθωρισμος , εκει ηρθαν καπου μετα το μπρετον γουντς αν θυμαμαι καλα οι φιλελευθεροι και ειπαν εχουμε τη λυση και αφου τα σκατωσαν (ξανα) ηρθαν οι οι νεοφιλελευθεροι με τις φουσκες των assets και τωρα αντι της καταπιεσης του βιομηχανικου κεφαλαιου εχουμε την καταπιεση των αγορων χρηματοπιστωτικων προιοντων που το bail out το καναμε bail in και φυσικα ουτε αυτο θα σταθει. Οι ιδιαιτεροτητες της καθε χωρας και οι διαφορες συνθηκες (και οι ιστορικες) κατω απο τις οποιες λειτουργουν κανουν πολυ θεμα τυχης αν θα πανε καλα και επομενως τα περι σκανδιναβικου μοντελου απλα δεν ευσταθουν.
    Για την ισλανδια κλπ σορι αλλα αν νομιζεις ή μαλλον θελεις να το δεις ετσι, οτι εκαναν οτι ακριβως και εμεις εδω με τη μονη διαφορα οτι εξελεγαν καλυτερους πολιτικους που επειδη εφαρμοζαν μνημονια κατα γραμμα ειναι σε καλυτερη θεση... ε τι να πω , ετσι ειναι αν ετσι νομιζεις. Τουλαχιστον συμφωνω οτι εδω καποιοι ημετεροι κυβερνησεων προστατευθηκαν εναντι αλλα και εις βαρος αλλων.
    Τελος μου λες οτι την εποχη του βενιζελου φταιγαν οι πολιτες. Ναι... αλλα ποσο φταιγαν ας πουμε που ο βενιζελος εδωσε τη βορεια ηπειρο για να εχει σιγουρα τα δωδεκανησα επειδη ηταν κρητικος; και γιατι (αυτος το εκανε) οι μικρασιατες προσφυγες δουλευαν τα χωραφια , που πριν ανηκαν σε τουρκους , μισιακα με τους ψηφοφορους του βενιζελου; οσο φταινε και τωρα πολιτες που πρωθυπουργος κανει το οχι ναι.
    Λοιπον αυτα τα λιγα και το κοβω, συγγνωμη, δε θα ηθελα να συνεχισω αλλο τωρα, καλα να ειμαστε και να τα λεμε για το λινουξ κλπ, εγω τουλαχιστον εχω πολλα να μαθω

  26. Εικόνα Μπαμπης
    Μπαμπης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 03, 2016 20:51 ΜΜ

    Επειδη ελαχιστοι στον κοσμο μπορουν να κατανοησουν τα οικονομικα οπως εγω, σας παραπεμπω στο site του Byron Dale για να μαθετε πως πρεπει να τυπωνεται το χρημα.

    http://www.wealthmoney.org/

  27. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 04, 2016 04:32 ΠΜ

    Κοίταξε, αν μιλήσουμε αυστηρά με όρους του 19ου αιώνα, τότε σήμερα δεν υπάρχει ούτε μισός σοσιαλιστής (στην πράξη, γιατί στα λόγια είναι εύκολο να οικειοποιηθεί κάποιος μια ταμπέλα). Δε ζούμε όμως στο 19ο αλλά στον 21ο αιώνα και ο σημερινός σοσιαλισμός δεν είναι αυτό που ήταν, όπως και όλα τα υπόλοιπα. Σου ξαναλέω, δεν έχει σημασία πώς το βλέπεις εσύ ή εγώ. Τα πράγματα είναι αυτά που είναι. Έχει καπιταλιστικά στοιχεία η Σκανδιναβία; Σαφώς και έχει και μάλιστα πολλά. Δεν είναι όμως όπως οι Η.Π.Α. Έχει και σοσιαλιστικά στοιχεία, απλά όχι απαραίτητα στην οργάνωση της οικονομίας της. Μην το βλέπεις μονόπλευρα.

    Σκανδιναβικό μοντέλο φυσικά και υπάρχει και μπορεί να προσδιοριστεί με συγκεκριμένο τρόπο. Οι επιλογές που έκαναν και κάνουν οι Σκανδιναβοί, δεν απαντώνται πουθενά αλλού. Εννοείται ότι παίζουν σημαντικό ρόλο η τύχη και οι συγκυρίες, εντούτοις νομίζω θα συμφωνήσεις ότι υπάρχουν πρακτικές που μπορούν να δουλέψουν «αν όλα τα άλλα πάνε καλά» και άλλες που δε δουλεύουν με την καμία, παρά μόνο στο μυαλό του κάθε ιδεοληπτικού. Πιο απλά, όσο κι αν χτυπιέται κάποιος ότι τη λύση θα τη δώσει ο σοσιαλισμός, ο φιλελευθερισμός, ο καπιταλισμός κλπ., στην κάθε περίπτωση το μόνο που μπορεί να δουλέψει είναι αυτό που θα καλύπτει τα κενά. Μπορεί να είναι κάποιο από τα τρία παραπάνω, μπορεί κάτι άλλο. Όποτε έχει εφαρμοστεί αποκλειστικά και απαρέγκλιτα μόνο ένα από αυτά, κάποια στιγμή τα σκατώνει. Είναι σαν να προσπαθούμε να θεραπεύσουμε κάθε ασθένεια με το ίδιο φάρμακο. Επίσης, το ότι κάτι πετυχαίνει/δεν πετυχαίνει σε μια χώρα, δε σημαίνει και ότι θα πετυχαίνει/δε θα πετυχαίνει παντού.

    Για την Ισλανδία, δεν είπα ότι έκαναν ακριβώς ό,τι κι εμείς ή ότι «σώθηκαν» επειδή υπέγραψαν μνημόνια. Να σου πω δύο πράγματα που έκαναν, τα οποία δεν κάναμε εμείς εδώ. Τιμώρησαν τους -πολιτικά και μη- υπεύθυνους αλλά και κατανόησαν ότι το πρόβλημα των ιδιωτικών τραπεζών δεν ήταν πρόβλημα του κράτους και τις άφησαν να καταρρεύσουν. Έχοντας κάνει αυτά, ήταν λογικό κι επόμενο από τη μία οι πολίτες να μην επιλέξουν πολιτικούς που υπόσχονταν την κότα με τα χρυσά αυγά (η ελπίδα έρχεται) κι από την άλλη, να καταλάβουν ότι η λύση (βλέπε μνημόνια, περικοπές κλπ) θα πονέσει αλλά θα δουλέψει. Όπως και συνέβη. Υπό μία έννοια, διέλυσαν τη χώρα και την ξαναχτίζουν απ' την αρχή. Σε αντίθεση, η δική μας έχει βρωμίσει αλλά δεν την αφήνουμε να πεθάνει.

    Όσο γι' αυτό που λες στο τέλος, αρχικά να τονίσω ότι το συγκεκριμένο (όπως και τους προηγούμενους) πρωθυπουργό τον εμπιστεύτηκαν και τον εξέλεξαν πολίτες. Δεν έκανε πραξικόπημα. Εσύ προφανώς θεωρείς ότι ο ψηφοφόρος δε φέρει ευθύνη για τις επιλογές του. Εγώ πάλι θεωρώ ότι φέρει. Αν σε κοροϊδεύουν συνεχώς, δε φταίνε αυτοί. Εσύ είσαι εύκολο θύμα. Πόσω μάλλον όταν ψηφίζεις με κριτήριο τη βόλεψή σου (όχι εσύ προσωπικά). Από 'κει και πέρα, αν ο πολίτης είναι τόσο ηλίθιος ώστε να δέχεται να ψηφίσει σε ένα δημοψήφισμα το οποίο: 1) είχε κατευθυνόμενη απάντηση από πλευράς κυβέρνησης και μάλιστα έλεγαν ότι θα το χρησιμοποιούσαν ως «όπλο» στη «διαπραγμάτευση» (το ίδιο έκαναν και τα ΜΜΕ αλλά αυτά έχουν τη «δικαιολογία» ότι δεν είναι «κυβέρνηση εκλεγμένη από το λαό»), 2) έγινε επί ενός ανύπαρκτου θέματος (θυμίζω, η ερώτηση ήταν αν συμφωνούμε με κάποια συγκεκριμένα μέτρα, τα οποία όμως είχαν ήδη αποσυρθεί από τη συζήτηση. Όχι αν συμφωνούμε γενικά με τη λήψη μέτρων ή κάτι άλλο), 3) δεν παρείχε σαφή ενημέρωση στους πολίτες, τόσο ως προς το θέμα του όσο και προς τις ενδεχόμενες συνέπειες του όποιου αποτελέσματος αλλά τα απέκρυψε σκόπιμα, τότε καλά να πάθει. Το μοναδικό πραγματικό δημοψήφισμα που θα μπορούσε να γίνει, είναι «παραμονή στην Ε.Ε. και το ευρώ ή βίαια αποπροσάρτηση και από τα δύο;». Αλλά να αναφερθούν όλες οι συνέπειες της κάθε πλευράς. Ούτε να λέγεται από τη μία ότι η παραμονή στην Ε.Ε. θα προσφέρει κάποια μαγική λύση, ούτε από την άλλη να βγαίνει ο κάθε τυχάρπαστος και να λέει ότι ξαφνικά θα πάρουμε τα πάνω μας αν αποκοπούμε, αλλά εντάξει μωρέ, μπορεί να τρώμε με δελτίο (δεν ήταν προπαγάνδα των ΜΜΕ, ο οικονομολόγος του Λαφαζάνοβιτς το είπε), μπορεί να υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις, μπορεί ουσιαστικά να πάμε κόντρα σε ολόκληρο τον κόσμο αλλά θα προκόψουμε. Παρ' όλα αυτά, παραμένει το γεγονός ότι οι 8 στους 10 που μιλάνε για τα μνημόνια, δεν έχουν την παραμικρή ιδέα τι στο καλό λένε αυτά, παρά μόνο ό,τι τους έχουν πει οι «δικοί τους». Κι όταν κάποιος όχι απλά δεν ενδιαφέρεται για να ενημερωθεί αλλά πιστεύει τον κάθε τυχόντα, ε, μην περιμένεις και πολλά.

    Και καλά όλα αυτά. Ας πούμε ότι είμαστε καλά παιδάκια, τίμια και ηθικά (οι πολίτες). Για το ότι έχουμε «δημοκρατία» αλλά η τρέχουσα κυβέρνηση εκλέχθηκε μόλις από περίπου 2 εκατομμύρια συμπολίτες μας, θα πούμε κάτι; Για το ότι δεν έχουμε ξεσηκωθεί για να ρίξουμε την κακή κυβέρνηση που μας κορόιδεψε; Ξέρεις ποιο είναι το λάθος που κάνουμε; Επειδή εσύ ή εγώ ή κάποιος τρίτος είμαστε όντως τίμιοι, θεωρούμε ότι είναι έτσι και όλοι οι υπόλοιποι κι ότι όλα τα άσχημα συμβαίνουν αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας των κακών κυβερνήσεων. Δεν είναι έτσι όμως. Κακές κυβερνήσεις θα υπάρχουν όσο υπάρχουν κακοί ψηφοφόροι-πολίτες. Αυτονόητο δεν είναι; Επανέρχομαι στα ιστορικά και λέω ότι, κάθε φορά που κάποιος επιχειρούσε να κάνει μια πραγματικά καλή αλλαγή, τον έτρωγε η μαρμάγκα. Τώρα, αν εσύ θέλεις να πιστεύεις ότι δε φταίει σε τίποτα ο «λαός», τι να σου πω; Δικαίωμά σου είναι και το σέβομαι.

    Συγγνώμη για το μακροσκελές της συζήτησης, δε θα σε ενοχλήσω άλλο.

  28. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 04, 2016 09:25 ΠΜ

    μαλλον πρεπει να πουμε μερικα πραματα παραπανω αφου καπως μαζευτηκαν μερικα απο τα προηγουμενα.
    Μα φυσικα εχουν μεγαλη ευθυνη οι πολιτες, το ειπα και παραπανω. Η ευθυνη ομως για ολα δε βαραινει μονο τους πολιτες. Το οτι το οχι εγινε ναι πχ ειναι αποκλειστικη ευθυνη του τσιπρα και των συν αυτον, οι πολιτες ψηφισαν οχι. Και τετοιου ειδους ενεργειες ειναι καθοριστικες. Μετα βεβαια που ξαναψηφισαν αυτον που τους κοροιδεψε φυσικα και εχουν μεγαλη ευθυνη.
    Σιγουρα τα πραματα εχουν αλλαξει απο το 19ο αιωνα αλλα αυτο δε σημαινει οτι πχ ο συριζα ειναι αριστερο κομμα ή οτι ο χιτλερ ηταν σοσιαλιστης επειδη ιδρυσε την volkswagen για να δωσει ενα αυτοκινητο σε καθε γερμανο. Κατα παρομοιο τροπο δε μπορω να δεχθω οτι οι σκανδιναβικες χωρες ειναι σοσιαλιστικες ή οτι ο αδωνης ειναι πατριωτης και γενικα δεν ειμαι της αποψης πως οτι δηλωσεις εισαι. Κατα τη γνωμη μου φυσικα και δε μπορεις να λες σοσιαλιστικη μια κοινωνια (και οχι μονο οικονομια) της οποιας το κυριο χαρακτηριστικο ειναι η ιδιωτικη πρωτοβουλια και μαλιστα οταν οι δομες προνοιας συρρικνωνοντε συνεχως. Τοσο απλα.
    Για την ισλανδια , εγιναν πολυ περισσοτερα απο αυτα που λες , αλλα το ζητημα ειναι οτι απλως πηγαν καλυτερα και οχι καλα ακριβως. Επειδη καποια πραματα συνεχισαν οπως πριν , δηλαδη καποιες "μνημονιακες" λογικες, οι ισλανδοι δεν ξεφυγαν τοσο πολυ απο τα προβληματα και μερικα θα τα ξαναβρουν μπροστα τους. Δηλαδη ναι μεν , οπως λες, δε λειτουργει μια ιδεοληπτικη συνταγη για ολες τις ασθενειες και θα δουλεψει αυτο που θα καλυψει το κενο, αλλά το κενο δε θα καλυφθει με παραπανω δοση απο το ιδιο φαρμακο οπως επισης λες εμμεσα (φοβαμαι ομως οτι ισως αυτο να μη καταλαβαινεις οτι το λες, ισως γιατι τα πραματα εχουν παει τοσο δεξια που ενω νομιζουμε οτι κατι ειναι κεντρο ή αριστερα ενω στην πραγματικοτητα ειναι ακομα δεξια )

    μαλλον το κουρασαμε λιγο ε; μπορει και να αξιζε τον κοπο, στο επανειδιν λοιπον

  29. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΜάιος 04, 2016 12:45 ΜΜ

    Με παρεξηγείς ενώ κατά βάθος συμφωνούμε.
    Να τα πάρουμε με τη σειρά αυτά που είπες. Φυσικά και η ευθύνη δε βαραίνει μόνο τους πολίτες. Το πρόβλημά μου εμένα είναι ότι δε θα βρεις ούτε έναν πολίτη που να σου πει ότι ευθύνεται για κάτι. Να δεχτώ ότι ψήφισε το όποιο κόμμα επειδή όντως πίστεψε κι όχι με άλλα κριτήρια. Όταν λοιπόν αυτός στον οποίο παρέδωσε την εξουσία, όχι απλά κάνει άλλα από αυτά που είπε αλλά αυτά που κάνει δεν έχουν καμία λογική και ο πολίτης δεν τον ελέγχει, τότε κακό του κεφαλιού του. Άσχετα αν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν κατευθυνόμενο, επικράτησε το όχι. Η πρωθυπουργάρα σε κορόιδεψε (ως «λαό» εννοώ) στα μούτρα σου και έκανε το όχι ναι. Η δική σου αντίδραση, ποια ήταν; Δεν υπήρξε, κι αυτή ακριβώς είναι η ευθύνη σου. Πιστεύουν πολλοί ότι ο Τζίφρας είναι απόλυτα παραδομένος και εκτελεί εντολές «των ξένων». Δεν είναι όμως κι αυτό είναι περισσότερο από εμφανές. Απλά δεν ξέρει τι του γίνεται. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να πω ότι είναι πολύ εύκολο να μιλάς όταν είσαι απ' έξω (από τη διακυβέρνηση, τη διαχείριση, όπως θέλεις πες το). Όπως οι προπονητές του καναπέ ένα πράγμα. Έχουμε φτάσει στο σημείο να φωνάζει με στόμφο ο κάθε άσχετος και να κάνει υποδείξεις. Μοιραία, κάποιοι από αυτούς τους άσχετους έφτασαν να γίνουν κυβέρνηση.

    Επιμένω να μιλάω για ευθύνη των πολιτών γιατί το πράγμα δουλεύει από κάτω προς τα πάνω. Δε θα γίνει δηλαδή καλή μια κοινωνία επειδή θα τύχει να έχει καλή διοίκηση, ούτε και πρέπει να ελπίζει ότι η διοίκηση θα είναι καλή. Αντίθετα, τα καλά άτομα θα φτιάξουν το καλό σύνολο κι έτσι θα είναι καλή και η διοίκηση. Σου φαίνεται παράλογο αυτό;

    Ο Σφύριζα δεν είναι αριστερό κόμμα. Είναι ο κατιμάς του πράσινου ήλιου με ολίγα τρίμματα αριστεράς. Αυτό που λέω όμως για τη Σκανδιναβία είναι ότι μπορεί κάποιος να έχει στοιχεία από κάτι ή να μετέρχεται συγκεκριμένες πρακτικές, χωρίς απαραίτητα να είναι αυτό το κάτι. Έτσι και οι Σκανδιναβικές χώρες έχουν σοσιαλιστικά στοιχεία αλλά δεν είναι ακριβώς σοσιαλιστικές με την πλήρη έννοια του όρου. Δε συγκρίνονται για παράδειγμα οι δομές της Σουηδίας με αυτές της Γερμανίας κι αν υπήρχε ας πούμε «καπιταλιστόμετρο» της Ευρώπης ή κάτι τέτοιο, η Γερμανία θα ήταν στις πρώτες θέσεις (με αυστηρούς προσδιορισμούς, πρώτη θα ήταν η Ελβετία) και η Σκανδιναβία θα ήταν παρακάτω. Και θα αντιστρέφονταν οι θέσεις στο αντίστοιχο «σοσιαλιστόμετρο». Επίσης, οι δομές πρόνοιας που ανέφερες είναι κατά πολύ μεγαλύτερες στη Σκανδιναβία.

    Για την Ισλανδία, δε διαφωνώ καθόλου. Σαφώς και αν συνεχίσουν να βαδίζουν στον ίδιο δρόμο, θα ξαναέχουν πρόβλημα. Να σου πω πώς το βλέπω εγώ κι αν θέλεις μου λες τη γνώμη σου. Έχεις ένα πρόβλημα. Ας το πούμε οικονομική ανισορροπία. Βρίσκεις ένα φάρμακο. Ας το πούμε «μνημόνια», με όλα τα παρελκόμενα. Το εφαρμόζεις (σωστά) και πετυχαίνεις μια σχετική ισορροπία. Μετά όμως προφανώς και θα πρέπει να έχεις σχέδιο. Ο ρόλος του «μνημονίου» δεν είναι να σε διατηρήσει εσαεί σε καλή κατάσταση αλλά απλά να μειώσει αυτά που πάνε κατά διαόλου και να σου δώσει κάποια σχετική ευελιξία στο να επιλέξεις τις επόμενες κινήσεις σου. Γιατί, για παράδειγμα, άλλη πολιτική θα χαράξεις με υποθετική ετήσια μείωση του ΑΕΠ 10% και ανεργία στο 20% κι άλλη με μείωση ΑΕΠ 2% και ανεργία 8%. Αν τώρα πάρεις το φάρμακο, πέσει ο πυρετός κι απ' τη χαρά σου ξαναγυρίσεις στις παλιές συνήθειες ή εξακολουθήσεις να παίρνεις το ίδιο φάρμακο ενώ δε σου χρειάζεται, προφανώς και θα αρρωστήσεις ξανά.

    Τέλος πάντων, δε θα μακρηγορήσω άλλο. Δε θέλεις να με κάνεις παρέα (αστειεύομαι) και θα το σεβαστώ. Ευχαριστώ για τη συζήτηση και ειλικρινά χαίρομαι που υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που μπορούν να συζητούν «ανθρώπινα».

  30. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 04, 2016 20:07 ΜΜ

    Σόουλρέιν, άντε παιδί μου να ετοιμάσεις το σακκίδιο σου να έρθεις να παρακολουθήσεις την τετραημερίδα Μαρξισμός 2016 στην ΑΣΟΕΕ, να πάρεις τηλέφωνο στην Ανταρσία όπου λέει μέλη θα φιλοξενήσουν, θα έχει εστιατόριο μέσα στη σχολή ειδικά για τα σεμινάρια, 10 ώρες την ημέρα θα είναι, και θα είναι με συζητήσεις, και μεταξύ των μελών, και σου δίνεται και δεκάλεπτο για να κάνεις ομιλία ανά συνέδριο. Μην κάθεσαι μαγκούφης να διαβάζεις τις απαντήσεις των μπιπ, Χέρμαν Χέσε, και άλλα επιπόλαια. Εκεί θα έχει σημαντικές συζητήσεις. Να ξεσκάσεις λίγο. Θα έχουνε και παιδικό σταθμό για τα παιδάκια των συνέδρων. Πρόσεξε μόνο μη σε ψήσουν και γραφτείς μέλος, πες όχι, εγώ μόνο ως φίλος θα παρακολουθώ, όχι μέλος, διότι ως μέλος σε ταράζουνε στα τηλέφωνα μια για συγκέντρωση αλληλεγγύης στους πρόσφυγες στον Έβρο, μια στα Προπύλαια, μια στα νοσοκομεία, μια στα εργοστάσια, και πολλά άλλα. Αν το αποφασίσεις, καλά να περάσεις εύχομαι.

  31. Σελίδες

Scroll to Top