BETA

Editorial Μαρτίου 2017: Ας μιλήσουμε για ταξικότητα

Εικόνα Helen

Θεωρούμε πως δεν έχει σημασία να αναφερθούμε στο δυστύχημα που συνέβη τις προάλλες στον εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, το οποίο δυστυχώς, όπως και το κάθε τι, αποτελεί προϊόν πολιτικών σκοπιμοτήτων. Έχει χυθεί τόσο δικτυακό μελάνι για το θέμα, που δεν έχει νόημα να ειπωθεί κάτι περισσότερο. Όμως, στην συγκεκριμένη περίπτωση, αυτό που ξεχώρισε στις διάφορες τοποθετήσεις ήταν το θέμα της ταξικότητας, σε συνδυασμό με την μοιρολατρία και τον διαμοιρασμό ευθύνης. Μάλιστα, κάπου διάβασα πως ο πατέρας που έχασε γυναίκα και παιδί, είναι θύτης και θύμα!
Δεν πρόκειται βέβαια να μπούμε στην διαδικασία ανάλυσης της ταξικότητας στο δυστύχημα, ούτε και σε αυτήν της «ισότητας» απέναντι στον θάνατο. Σαφώς και εκφράζουμε άποψη, θα προσπαθήσουμε όμως να δούμε τι ισχύει κοινωνικά και μέσα από εκεί μπορούν να προκύψουν τα συμπεράσματα του κάθε ανθρώπου, αν και όσον αφορά το συγκεκριμένο θα έπρεπε πρωτίστως να αναρωτηθούν άπαντες για το αν ένας 23χρονος, θα μπορούσε να οδηγεί ένα μηχάνημα σχεδιασμένο για τεράστιες ταχύτητες και επιταχύνσεις.

- Ας δούμε λίγο τα εξής:

1. Έχουμε όλοι οι άνθρωποι ίδια πρόσβαση, τόσο σε βασικά υλικά διατροφής, όσο και σε άλλα καταναλωτικά προϊόντα;

Η απάντηση είναι προφανής και παντού δίπλα μας. Στις γειτονιές, στα σπίτια, στα ρούχα... Οπουδήποτε. Υπάρχουν τα Saxo μα υπάρχουν και οι Porche, υπάρχουν οι σάπιες τομάτες μα υπάρχουν και οι αρίστης ποιότητας, υπάρχουν τα Armani μα υπάρχουν και τα Chi-Li (κινέζικα) και πάει λέγοντας.
Όλα αυτά μπορούν να βρίσκονται σε πολύ κοντινή απόσταση στην αγορά, μα δεν σημαίνει πως έχουν πρόσβαση στα ίδια όλοι οι άνθρωποι.

Κατά συνέπεια, αυτό σημαίνει πως ο πιο αδύνατος οικονομικά, θα είναι πιο προσεκτικός σε όσα αγοράζει, καθώς πολύ δύσκολα θα μπορέσει να τα αντικαταστήσει και σε κάποιες περιπτώσεις ίσως του στοιχίσουν πολλά περισσότερα (πχ, αν το αυτοκίνητό του αποτελεί και αντικείμενο της εργασίας του). Αντίθετα ο πλούσιος θα αποκτήσει καλύτερης ποιότητας προϊόν, το οποίο - όσο και αν το θέλει - αδυνατεί να το αποκτήσει ο πιο φτωχός και συν τα άλλα θα έχει την δυνατότητα αντικατάστασης (στο παράδειγμα με το αυτοκίνητο, απλά θα χρησιμοποιήσει το δεύτερο).

Έτσι, σαν αποτέλεσμα, ανάλογα την οικονομική κατάσταση, διαφορετική είναι η ζωή του καθενός, αρχίζοντας από διατροφή και στέγη, φτάνοντας στο οτιδήποτε άλλο. Και όπως είναι ευνόητο σε όλες τις διαστρωματώσεις υπάρχουν διάφορες κλίμακες (ανάμεσα στους φτωχούς, στους οικονομικά εύρωστους και στους πλούσιους).

2. Υπάρχει ισοπολιτεία και ισονομία;

Ήδη το πιο πάνω δίνει την μισή απάντηση. Όσον αφορά την «ισονομία» που ευαγγελίζεται η αστική δημοκρατία, είναι πλασματική όσο η ίδια (η αστική δημοκρατία) και ίσως, το πιο απλό, θα ήταν να αναρωτηθούμε ποιοι και με ποια κριτήρια δημιουργούν τους νόμους; Άραγε, αν αύριο δίναμε το νομοθετικό σύστημα σε κάθε πολίτη της χώρας και τους λέγαμε να διαγράψουν όποιον νόμο και διάταξη δεν επιθυμούν ή θεωρούν άδικο, νομίζετε πως θα έμενε τίποτα στο τέλος;

Και αν αυτό δεν κάνει αντιληπτό πως η νομοθεσία διαμορφώνεται από μια οικονομική ελίτ μέσω πολιτικών υπάλληλων, μια ματιά στην απόδοση της δικαιοσύνης, στην καθημερινή πραγματικότητα, κάνει σαφές πως είναι ακραία ταξική ως και ρατσιστική.

Υπάρχουν ίσες ευκαιρίες στην μόρφωση, στην υγεία, σε όλα όσα καθορίζουν την ποιότητα ζωής η οποία είναι ούτως ή άλλως ανθρώπινο δικαίωμα;
Η απάντηση είναι προφανής και δυστυχώς απορρέει και από την αποδοχή της κανονικότητας. Πού και πώς διαμορφώνεται αυτή η κανονικότητα; Μα όπως οι νόμοι. Από το κάθε εγχώριο και διεθνές οικονομικό κατεστημένο που αποτελούν μια ελάχιστη πληθυσμιακή μερίδα.

Συνεπώς, διαπιστώνουμε πως στις αστικές δημοκρατίες δεν συνυπάρχουν ισότητα και δικαιοσύνη. Αυτό λοιπόν τις καθιστά άδικες.

Όμως, ποια είναι τα κοινά σημεία που συναντούνται (σχεδόν) άπαντες;

Σίγουρα είναι αρκετά που υπάγονται σε όλο αυτό που γενικώς και αορίστως (δυστυχώς), αποκαλείται «Σύστημα», μα προεξέχον νομίζω πως είναι όλο αυτό που ονομάζεται «ποπ κουλτούρα» και σαφώς αποτελεί ένα από τα πιο σπουδαία δημιουργήματα του καπιταλισμού.

Η Pop Κουλτούρα σε γενικές γραμμές είναι αυτή που ορίζεται ως ψυχαγωγία μας - τηλεόραση, ταινίες, ραδιόφωνο, μουσική, περιοδικά - όλα σχεδιασμένα για να διατηρούν τον καταναλωτικό τρόπο ζωής. Αυτά τα «όργανα» χρησιμοποιούνται επίσης για να εκμεταλλευτούν τις βαθιές ανασφάλειες που μας έχουν, εντέχνως, διοχετεύσει η εκπαίδευση, η κυβέρνηση, οι επιχειρήσεις. Όλα αυτά γίνονται, με πολύ ανεπαίσθητο τρόπο. Όλη αυτή η πλύση εγκεφάλου που μας γίνεται καθημερινώς είναι ένας ψυχικός, διανοητικός και πνευματικός προγραμματισμός.
Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί το λένε «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ»; Τίποτα δεν πηγαίνει σε όλα τα mainstream (mainstream = δεσπόζουσα τάση) μέσα ενημέρωσης που να μην έχει πρωτίστως «εξυγιανθεί» και κατασκευαστεί ειδικά για να επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Το κοινωνικό στάτους μετριέται φυσικά με το χρήμα και τα υλικά «αγαθά», μα τα κοινά στοιχεία όλων των κοινωνικών στρωμάτων είναι το yolo. Προφανώς και αυτό το yolo εξαρτάται από το χρήμα, μα επίσης και από άλλες συνθήκες. Για παράδειγμα άλλο το yolo του κάγκουρα, άλλο το yolo του μεσοαστού και άλλο του πλούσιου. Σε κάθε περίπτωση όμως, το αποτέλεσμα που πιθανόν να επιφέρουν είναι το ίδιο και πόσο μάλλον αν αυτό το yolo γίνεται σε δημόσιο χώρο. Προφανώς δεν αποδοκιμάζουμε το yolo, μα το πρόβλημα είναι όταν αυτό μπλέκει στην ζωή και στις ατομικές ελευθερίες των υπολοίπων.

Και εδώ όμως υπάρχει ταξικότητα. Είναι παρατηρημένο και αποδεδειγμένο, πως όσο περισσότερα χρήματα έχει κάποιος, τόσο και πιο υπεροπτικά φέρεται. Είτε αυτό έχει να κάνει με την κυκλοφοριακή αγωγή, είτε και αν πρόκειται για οποιαδήποτε πράξη.
Έτσι, και ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσης - που το χρήμα αναδιανέμεται δηλαδή - υπάρχει το φαινόμενο της απέχθειας προς τους πλούσιους. Ένα «φαινόμενο» που πριν κάποια χρόνια, ένας θρησκευτικός ταγός το κατέκρινε, μιλώντας για φθόνο των φτωχών έναντι των πλουσίων.
Από χείλη πολιτικών και δημοσιογράφων, ακούσαμε ξεκάθαρα πως οι φτωχοί κάνουν λάθος επιλογές και πως τέλος πάντων, κακώς έχουν λόγο (ψήφο προφανώς) στα κοινά.

Εδώ έχουμε άλλο ένα σπουδαίο κατόρθωμα του καπιταλισμού που ως τώρα κανένα ευθέως απολυταρχικό καθεστώς δεν το έχει επιτύχει. Είναι ιστορικά καταγεγραμμένο πως οι λαοί μπορούν να ανεχτούν πολλά. Φτώχεια, κακουχίες, δυστυχίες, μα δεν μπορούν να ανεχτούν για πολύ την καταφανή έλλειψη δικαιοσύνης.
Αυτό όμως είναι κάτι που τείνει να αλλάξει στις σύγχρονες κοινωνίες. Οφείλεται βέβαια σε όσα αναφέραμε πιο πάνω περί κανονικότητας, νομοθεσιών κλπ. Ο «μέσος άνθρωπος» δεν αγωνίζεται πλέον για να ανατρέψει την αδικία που κάνουν οι λίγοι εις βάρος του, αλλά αντίθετα αγωνίζεται για να κάνει - όσο το δυνατόν πιο κοντά - αυτά που μπορούν οι πλούσιοι. Ακόμα και αν αναγκαστικά, αρκείται στα μιμίδια.

Η ανάγκη για μια γεύση ζωής των πλουσίων, διάσημων, ισχυρών, ευγενών, γαλαζοαίματων ή όπως αλλιώς, ξεπηδάει καθημερινά μέσα από το life-styling της ποπ-κουλτούρας και έχει γίνει διαταξική επιβολή. Ως ακόμα και το underground / μποέμ έγινε μόδα μέσα στους κανόνες αυτής της «κουλτούρας» μέσα σε μια γκρίζα και αδιέξοδη αστική καθημερινότητα.

Αυτό που λέμε ως «πάλη των τάξεων», ξεκινάει από πιο παλιά, πριν από τον 19ο αιώνα που ο καπιταλισμός άρχισε να αλλάζει τα πάντα, βαδίζοντας στα χνάρια του φεουδαρχισμού. Όμως οι άνθρωποι ποτέ δεν ήταν ανόητοι. Ο φόβος ήταν που τους κρατούσε πάντα. Μέχρι που έφταναν στο τέλμα. Μια τέτοια μαζική εξέγερση, συνέβη πολύ πριν από την Γαλλική επανάσταση και ήταν ο Πόλεμος των Χωρικών. Μια εξέγερση που έλαβαν μέρος 300.000 άνθρωποι (και αυτοί που έχασαν την ζωή τους εκτιμούνται άνω των 100.000) υπό τον ήχο της κραυγής: «οmnia sunt communia - όλα είναι κοινά».

Την 15η Μαΐου 1525, έγινε μια μεγάλη ετερόκλητη εξέγερση δουλοπάροικων, πολιτών και ευγενών κατά της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Ξεκίνησε ως εξέγερση ενάντια στην φεουδαρχία και εξελίχτηκε, υπό την καθοδήγηση του αναβαπτιστή Thomas Müntzer, σε πόλεμο ενάντια σε κάθε θεσμική εξουσία με σκοπό την σύσταση μιας ιδιότυπης χριστιανικής κοινότητας που θα βασιζόταν στην ισότητα, στον ελεύθερο έρωτα και στην κοινοκτημοσύνη.

Θεωρητική, εμπειρική και ιστορική μορφή:

Κατά τον Χέγκελ, οι τομείς της κοινωνικής πραγματικότητας, (οικονομία, κράτος, θρησκεία κλπ), οι αρχές και οι σχέσεις της κατανόησής τους, θεμελιώνονται στην γενετική τους καταγωγή με βάση ένα υποκείμενο που δημιουργεί την κοινωνία και αποτελεί μονογραμμική αρχή της ιστορίας μέσα στην αυτοανάπτυξή της.
Δηλαδή πως όλα είναι εκφράσεις ενός κεντρικού υποκειμένου, μίας ουσίας, και αυτό το υποκείμενο-ουσία είναι το «απόλυτο πνεύμα». Για τον Φόυερμπαχ όμως που το ζητούμενό του ήταν να ανατρέψει τον Χέγκελ, αποτελεί το «συγκεκριμένο υποκείμενο». Έχουμε κοινώς μια θεωρητική και μια εμπειρική μορφή με τις δυο πιο πάνω απόψεις.

Αντίθετα, ο Μαρξ ξεκόβει από την προβληματική του υποκειμένου και της ουσίας, είτε έτσι, είτε αλλιώς και λέει πως κάθε μορφή κοινωνίας είναι δομή που απαρτίζεται από ορισμένα αντικειμενικά επίπεδα, οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό, δομή στο εσωτερικό της οποίας ένα επίπεδο έχει πάντα δεσπόζοντα ρόλο, που σε τελευταία ανάλυση καθορίζει το όλο και αυτό είναι το οικονομικό.
Παρόλα αυτά,τονίζονται οι τεράστιες διαφορές των μορφών της ταξικής πάλης τόσο στα «ιστορικοπολιτικά» έργα του, όσο και στο Κεφάλαιο. Ιδιαίτερα όμως στο δεύτερο, βλέπουμε να έχει την οπτική του πως οι ανταγωνιστικές τάξεις δεν «συναντώνται» ποτέ. Και είναι γεγονός πως οι αστοί (ή καπιταλιστές) δεν εμφανίζονται ποτέ ως κοινωνική ομάδα αλλά αποκλειστικά ως «προσωποποίηση», «μάσκες», «φορείς», του κεφαλαίου και των ποικίλων λειτουργιών του.
Μόνον όταν οι λειτουργίες αυτές συγκρούονται μεταξύ τους, οι «ταξικές μερίδες» των καπιταλιστών - επιχειρηματίες και χρηματιστές, έμποροι - αρχίζουν να αποκτούν κοινωνιολογική υπόσταση.
Αντίθετα, το προλεταριάτο εμφανίζεται από την αρχή απέναντι στο κεφάλαιο χρήμα ως συγκεκριμένη απτή πραγματικότητα («συλλογικός εργάτης», «εργασιακή δύναμη») στην διαδικασία παραγωγής και αναπαραγωγής.

Η διαχρονικότητα:

Νομίζω πως έγινε αντιληπτό και με πιο «ιστορικές» αναφορές, καθώς σε καμία περίπτωση δεν επιθυμώ να μιλήσω για τις θεμελιώδεις έννοιες του «ιστορικού υλισμού» και όλα τα σχετικά. Από την μια δεν έχει σημασία και από την άλλη ο Μαρξ (μα και άλλοι σαν τους Μπακούνιν ή τον Κροπότκιν) έχει αλλοιωθεί από τους λενινιστές.

Θα πρέπει όμως να κρατήσουμε ότι οι ταξικές διαφορές δημιουργούνται από την κεντρική ιδέα που ξεκινάει από το βοναπαρτισμό, ότι δηλαδή, η αστική τάξη δεν μπορεί να ασκήσει η ίδια, ως τάξη, την πολιτική εξουσία. Η αναζήτηση του πώς συντάσσονται ο πολιτισμός, το κράτος και το βιομηχανικό σύστημα, είναι ένα σημαντικό βήμα για να δούμε πώς δομούνται οι παγκόσμιες σχέσεις εξάρτησης και καταπίεσης. Οι λεγόμενες «ταξικές» αναλύσεις βασίζονται σε μια έντονη ιδεολογικοποίηση και εν τέλει αποδοχή του εξουσιαστικού οικοδομήματος που ονομάζεται πολιτισμός. Το γεγονός είναι ότι η βιομηχανοποίηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων μετασχημάτισε τις κοινωνικές συνθήκες και διαστρωματώσεις οδηγώντας στις κοινωνίες του σήμερα.

Ο ταξικός αγώνας είναι διαχρονικός. Υπήρχε στον λεγόμενο «αρχαίο κόσμο», στον μεσαίωνα, ακόμα και σε μεταεπαναστατικές κοινωνίες. Ανέκαθεν οι άρχουσες τάξεις προσπαθούν να πείσουν, όχι απλώς τους εκμεταλλευόμενους αλλά και τους εαυτούς τους, ότι η εξουσία τους είναι και δικαιολογημένη και ωφέλιμη, στην πράξη. Πλέον μπορούμε να μιλάμε καθαρά για έλλειψη ταξικής συνείδησης του μέσου αστού. Ο τρόπος ζωής του, είναι αυτός που αναφέραμε: ένα μιμίδιο των πλουσίων.
Ελάχιστοι σήμερα είναι οι άνθρωποι που μπορούν να κατανοήσουν πως ο πόρος είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και πως για την δημιουργία κάθε πλούσιου χρειάζεται να υπάρξει ένας αριθμός φτωχών που αυξάνεται γεωμετρικά ανάλογα του πλούτου.

Η πρώτη απεργία η οποία καταγράφηκε σε ιστορικά αρχεία της εποχής, πραγματοποιήθηκε στην αρχαία Αίγυπτο το 1152 π.Χ., ενάντια στην Δυναστεία του Φαραώ Ραμσή. Ένας τεχνίτης της βασιλικής Νεκρόπολης στο Deir el-Medina προσπαθεί και τα καταφέρνει να οργανώσει την πρώτη γνωστή απεργία των εργαζομένων στην ιστορία της ανθρωπότητας! Το γεγονός καταγράφηκε με λεπτομέρειες σε έναν πάπυρο της εποχής, που διατηρήθηκε και βρίσκεται σήμερα στο Τορίνο.

Άλλα σπουδαία γεγονότα που διασώθηκαν στην διάρκεια των αιώνων και μας βοηθούν να κατανοήσουμε την ταξική πάλη στην εποχή τους, ήταν η εξέγερση του Σπάρτακου το 72 πΧ που συντάραξε την δουλοκτητική Ρώμη, η κομμούνα της Θεσσαλονίκης που προέκυψε ύστερα από νικηφόρα εξέγερση του λαού της Θεσσαλονίκης εναντίον της βυζαντινής αριστοκρατίας και διήρκεσε από το 1342 έως το 135.

Αν το καλοσκεφτούμε, ως ακόμα και ο θάνατος έχει ταξικό πρόσημο αρκετές φορές.

Στην πραγματικότητα, είναι κάτι σαν αυτό που είχα διαβάσει κάποτε:

Όλοι γεννιόμαστε κάτω από τον ίδιο ουρανό, μα δεν βλέπουμε όλοι τα ίδια αστέρια.

Επίλογος:

Ο καλπάζων φασισμός στον «δυτικό κόσμο» δεν είναι τίποτε άλλο από στρατιωτικοποιημένο καπιταλισμό που προσπαθεί να συσπειρώσει ετερόκλητα κοινωνικά μέρη με μόνο κοινό σημείο έναν αφηρημένο συντηρητισμό και μια ενστικτώδη αποστροφή της ελευθερίας.

Στην παρούσα κατάσταση, στο καλύτερο που μπορούν να οδηγήσουν οι λεγόμενες «ταξικές αναλύσεις» και οι «ταξικού» προσανατολισμού αγώνες είναι σε μια μεταρρύθμιση των υφιστάμενων εργασιακών ή άλλων νόμων ή ακόμα στον μετασχηματισμό της κυριαρχίας με επανάσταση.
Για κάποιους μια τέτοια εξέλιξη μπορεί να είναι θεμιτή, όχι όμως γι’ αυτούς/-ές που μάχονται για την καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας και την αναρχία. Η εξέγερση ενάντια σε κάθε συνθήκη αιχμαλωσίας, αντιβαίνει κάθε αναμάσημα των θεσμών, των ρόλων και των δομών της κυριαρχίας και της μαζικής κοινωνίας. Η αναρχία διαχέεται εκεί που δημιουργούνται ρήγματα στους θεσμούς και στις επίπλαστες ανέσεις του πολιτισμού.

Η δράση προς αυτήν την κατεύθυνση, είναι η εξέγερση του άγριου ενστίκτου που δεν ενδιαφέρεται για την αναδιανομή του «παραγόμενου πλούτου» αλλά την καταστροφή της μαζικής παραγωγής, αποτελώντας κομμάτι της αναζήτησης μιας πλήρους νοήματος ζωής.
Η υπόθεση της απελευθέρωσης νοηματοδοτείται ουσιαστικά από την προσπάθεια για την ανάκτηση της αλλοιωμένης μας αγριότητας (φυσικής υπόστασης) και όχι μέσα από την θυματοποίηση και την εσωτερίκευση της θέσης του αιώνια «καταπιεσμένου», ζωντανεύοντας έτσι εν τέλει την συνείδηση ότι αποτελούμε κομμάτι της φύσης που ακόμα και τώρα, μπορούμε να εξεγερθούμε με τρόπο λυσσαλέο ενάντια στην εξημέρωση από τον πολιτισμό.

Επομένως είναι σημαντική η επίτευξη της πολιτικής συνειδητοποίησης των ατόμων που απαρτίζουν την κοινωνία, η οποία με την σειρά της θα οδηγήσει στην συλλογικοποίηση και ενεργό πολιτική δράση αυτών, με τελικό σκοπό την ανατροπή του σημερινού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας και την αντικατάστασή του από έναν άλλο. Η διεξαγωγή χειραφετητικών αγώνων στον σύγχρονο κόσμο είναι πιο αναγκαία από ποτέ, ώστε να έρθει η γενιά που θα κάνει την επανάσταση για την αταξική κοινωνία.

Το χρήμα και το κέρδος δεν είναι απλά ταξικά, μα απολύτως «τοξικά».

- Αν μη τι άλλο, ας μην ξεχνάμε την αλήθεια που είναι και η δύναμη, η οποία εκφράζεται εύγλωττα σε ένα σύνθημα:

Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά.
Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά (ιδιωτικά και κρατικά).

[το άρθρο είναι συνεργατικό, ενώ εμπεριέχει και ορισμένα στοιχεία από τα: Πολιτική οικονομία, Θέσεις, Αδάμαστο]

  • Σχόλια

16 Comments:

  1. Εικόνα μιχάλης
    μιχάλης (χωρίς επαλήθευση)Mar 02, 2017 08:47 ΠΜ

    Παρόλο που συμμερίζομαι κάποιες απόψεις σας, θα παραδεχόμουν εσάς τους αναρχικούς αν πολεμούσατε στα αλήθεια την εξουσία.Πολλούς αναρχικούς που έχω ακούσει και διαβάσει έχουν ηλίθιες απόψεις, σπάνε και καίνε ξένες περιουσίες και το παίζουν ψευτόμαγκες φορόντας μια κουκούλα.Απορώ αν πράγματι νοιάζονται να αλλάξουν ριζικά τον κόσμο τους προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο ή απλά θέλουν να βγάζουν το άχτι επειδή έτσι τους έμαθαν.Εσύ μου φαίνεσαι φυσιολογικό άτομο ανάμεσα σε όλη αυτή την αντινόηση που επικρατεί γύρω μας.Κάποια πράγματα δεν είναι δεδομένα όπως η ελευθερία,δικαιοσύνη,ειρήνη κτλ και εννοείται ότι όλα αυτά δεν μας χαρίστηκαν παρόλο που αρχίζουν να περιορίζονται και να διαστρεβλώνονται σιγά σιγά

  2. Εικόνα constantinos
    constantinosMar 02, 2017 16:48 ΜΜ

    Αν και καθόλου συγκρίσιμο, θα στο πω με ένα πιο απλό παράδειγμα για να το καταλάβεις:

    50 τύποι με μπλούζες του Παναθηναϊκού, πάνε και σπάνε τα γραφεία της ΑΕΚ.
    Όμως, αυτοί οι 50 τύποι φόραγαν μπλούζες του Παναθηναϊκού. Ήταν όμως;
    Αν ήταν του Ολυμπιακού και το έκαναν για προβοκάτσια;

    Θέλω λοιπόν να πω, ότι ας μην πέφτουμε στην πλάνη της εικόνας και της υπερβολής των ΜΜΕ και ας πάψουμε να δεχόμαστε πως καθένας είναι και αυτό που δηλώνει.

    Χρειάζεται σαμποτάζ στην κρατική μηχανή; Φυσικά και χρειάζεται. Η καταστροφή των νέων ακυρωτικών για παράδειγμα, είναι πολιτική πράξη και μοναδικός τρόπος αντίδραση σε μια διαταραγμένη ναι ψυχικά νοσούσα νομιμότητα.

    Ταυτίζεσαι με την τράπεζα και την ληστεία ή τις φθορές σε αυτήν. Γιατί;
    Δεν είναι ανόητο να ταυτίζεσαι με τον εχθρό σου;

    Στο τέλος-τέλος για δες γύρω σου τι συμβαίνει.
    Για να στο πω πιο απλά, μεταφέρω ένα μέρος μιας ανακοίνωσης του Ρουβίκωνα:

    «Εγώ την δουλειά μου κάνω…

    Ο μπάτσος που χτυπάει τους πολίτες, γέρους, παιδιά, τυφλούς μετανάστες, σου λέει πως εκτελεί εντολές…
    Τη δουλειά του κάνει…

    Ο δημοτικός υπάλληλος, που με περισσό ζήλο, κατεβάζει πανό, τις σκηνές κ τις αφίσσες, σου λέει πως εκτελεί εντολές…
    Τη δουλειά του κάνει…

    Ο ελεγκτής στα λεωφορεία, που ξεφτιλίζει τους ανθρώπους για ενάμισι ευρώ…
    Τη δουλειά του κάνει…

    Ο κλητήρας που σου παίρνει το σπίτι και σου κάνει έξωση…
    Τη δουλειά του κάνει…

    Οι καταμετρητές της Δ.Ε.Η και της Ε.Υ.Δ.Α.Π., που κόβουν το ρεύμα και νερό στους φτωχούς…
    Τη δουλειά τους κάνουν…

    Ο δικαστικός που μοιράζει εκατόν τριάντα χρόνια φυλακή σε εικοσάχρονα παιδάκια…
    Τη δουλειά του κάνει…

    Ο στρατιωτικός που κάνει καψώνια στους φαντάρους…
    Τη δουλειά του κάνει…

    Ο πολιτικός κι ο βουλευτής με τις μίζες, τα Βατοπέδια, τις SIEMENS, τα ρουσφέτια…
    Κι αυτός τη δουλειά του κάνει…

    Ο δημοσιογράφος που λέει ψέματα και εξυπηρετεί τα μεγαλοσυμφέροντα…
    Κι αυτός τη δουλειά του κάνει…

    Ο συνδικαλιστής που ξεπουλάει τους αγώνες των εργαζομένων…
    Κι αυτός τη δουλειά του κάνει…

    Ο παπάς που εμπορεύεται τον «παράδεισο»…
    Κι αυτός τη δουλειά του κάνει…

    Τα κόμματα που πέφτουν σαν αρπαχτικά εκεί που βλέπουν ψηφουλάκια…
    Τη δουλειά τους κάνουν…

    Ο πρωθυπουργός που ξεπουλάει τη χώρα και το λαό…
    Τελικά όλα δουλεύουνε ρολόι, το σύστημα καλά κρατεί και τη δουλειά του κάνει…»

  3. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Mar 02, 2017 13:44 ΜΜ

    πολλα θα μπορουσα να πω, αλλα σε δυο θα σταθω.
    οσον αφορα την τελευταια ρηση, τωρα που καθιερωνεται η αυτοματοποιηση μπορει το γραναζι να γυρνα και χωρις τον εργατη. Αν θελετε ενα παραδειγμα να αναφερουμε τους ταμειες σε τραπεζες που οπως φαινεται σχετικα συντομα δε θα υπαρχουν.
    και τελος δεν καταλαβαινω γιατι λετε οτι δεν ενδιαφερεστε για την αναδιανομη του πλουτου. Δεν εχει νοημα η δικαιοτερη αναδιανομη προς τα κατω; και εχει νοημα η καταστροφη της μαζικης παραγωγης; πχ τα διαφορα ηλεκτρονικα τσιπακια που χρησιμοποιουμε θα ηταν καλλιτερα να γινοντε χειροποιητα;

  4. Εικόνα Helen
    HelenMar 02, 2017 16:56 ΜΜ

    Για την «αναδιανομή» του πλούτου, όπως λες, φροντίζει ο σοσιαλισμός ετσι δεν είναι;
    Όμως, ακόμα και ο πιο αδαής γνωρίζει πως ο σοσιαλισμός πρακτικά, είναι μια αποκλίνουσα μορφή του καπιταλισμού.

    Και τα αυτοματοποιημένα συστήματα όμως, εργάτες δεν θα πρέπει να φτιάξουν; Χρειάζονται πολλές δεκαετίες ακόμα μέχρι οι μηχανές να αυτοεπισκευάζονται.

    Μα ακόμα και αν αύριο επικρατούσαν παντού οι αυτοματισμοί και τα ρομπότ, τι θα γινόταν το υπάρχον οικονομικό σύστημα; Προφανώς θα τιναζόταν στον αέρα και μάλλον θα επακολουθούσε μια χαοτική περίοδος.

    Γενικότερα χρειάζεται μια αναθεώρηση σε θέματα τα οποία ακουμπάν ευαίσθητες χορδές του αστού, όπως για παράδειγμα η έννοια της ιδιοκτησίας.

  5. Εικόνα ok
    ok (χωρίς επαλήθευση)Mar 02, 2017 20:42 ΜΜ

    ειλικρινα δεν καταλαβαινω τι θες να πεις για την αναδιανομη. Παντως θα συμφωνησω οτι ο σοσιαλισμος (της σουηδιας , οχι αυτος πχ του landauer που επισης μιλαγε για σοσιαλισμο αλλά προφανως καμια σχεση) ειναι μια άλλη μορφη του καπιταλισμου (εξαλλου το εχω ξαναπει καπου εδω μεσα στο μπλογκ). Οποτε δεν καταλαβαινω γιατι η αναδιανομη του πλουτου προς τα κατω δεν ειναι επιθυμητη. Μηπως εσυ λες για αναδιανομη τυπου trickle down και για αυτο μπερδεψα τα μπουτια μου; (παντως το ξεκαθαρισα οτι λεω για αναδιανομη προς τα κατω)

    προφανως και τα αυτοματοποιημενα συστηματα τα φτιαχνουν εργατες και επισης μπορει να δημιουργηθουν νεες θεσεις εργασιας σχετικες με αυτα τα συστηματα, δεδομενου ομως οτι αυτα τα αυτοματοποιημενα συστηματα τα επιλεγουν για να μειωσουν το εργατικο κοστος και οχι για να διατηρηθει η «απασχοληση» , θεωρω οτι η συρρικνωση του αριθμου των εργαζομενων και την αυξηση της ανεργιας αναμενομενη. Αυτο ομως δε με οδηγει στο συμπερασμα να καταργηθει η μαζικη παραγωγη αλλά να αποκτησει (η μαζικη παραγωγη) κοινωνικο προσημο, δηλαδη αναδιανομη προς τα κατω (παλι αυτο) και αρα θα συμφωνησω με την τελευταια σου προταση οτι «Γενικότερα χρειάζεται μια αναθεώρηση σε θέματα τα οποία ακουμπάν ευαίσθητες χορδές του αστού, όπως για παράδειγμα η έννοια της ιδιοκτησίας.»

  6. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Mar 02, 2017 21:12 ΜΜ

    Εν τω μεταξύ η ιδιοκτησία είναι και μία παγίδα. Διότι σε καθηλώνει στο ίδιο μέρος. Είχα διαβάσει μια στατιστική, σχετικά με το θέμα των αμερικανών δανειοληπτών που έχασαν τα σπίτια τους από τις τράπεζες, και έλεγε πως ο μέσος αμερικανός αλλάζει σπίτι κάθε 5 περίπου χρόνια. Δεν ξέρω πως λειτουργεί εκεί το σύστημα, αλλά μάλλον πουλάνε, και αγοράζουν νέο αλλού.
    Αλλά η αγορά λειτουργεί πιο ομαλά. Εδώ ο παραλογισμός είναι τα ενοίκια, και οι εξωπραγματικές τιμές που ζητούν.

    Μέχρι τώρα έβγαζαν από τη μύγα ξύγκι, και ζητούσαν παράλογα ποσά για διαμερίσματα μάπες, που τους έκαναν απλά ένα βάψιμο και το ονόμαζαν ανακαίνιση. Με αυτές τις τιμές ενοικίων σε σχέση με τους μισθούς, ο εργαζόμενος ήθελε μια μικρή έστω ιδιοκτησία, για να γλυτώσει από αυτών τα νύχια εννοείται. Ακόμα, και εν μέσω κρίσης, συνεχίζουν το ίδιο βιολί.

    Το θέμα με το δικό σου διαμέρισμα είναι πως κολλάς σε μια περιοχή, τα χρόνια περνούν, η ζωή φεύγει, και τελικά μια μέρα των ημερών σε παίρνουν μέσα στο φέρετρο μέσα από αυτό το παλιό διαμερισματάκι. Κανείς δεν πήρε τίποτα μαζί του, και όταν δεν έχεις και παιδί για να το μεταβιβάσεις, είναι ακόμα πιο μίζερο.

  7. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Mar 02, 2017 16:56 ΜΜ

    Πολύ ωραίο άρθρο, αλλά και δύσκολο, ειδικά στο δεύτερο μέρος. Με προβλημάτισε πολύ αυτό το γεγονός, και δεν ξέρω, θα κάνω έναν ατυχή παραλληλισμό που μου έρχεται στο μυαλό. Είναι σαν να αγοράζει ένας νεαρός έναν core i7 που τον είχε μόνο για σερφάρισμα η για να ανοίγει το Libre Office. Θέλω να πω, εμένα μου φαίνεται λογικό αν ο νεαρός ήταν καθαρά αυτοκινητιστής επαγγελματίας, τον ενδιέφερε το ράλλυ, η μηχανική αυτοκινήτου, αλλά το να πάρει κάποιος που δεν είναι ούτε χομπίστας ένα τέτοιο αμάξι, είναι μια ματαιοδοξία.

    Δηλαδή, γιατί να πάρεις core i7, είτε είσαι gamer, είτε προγραμματιστής και κάνεις συνέχεια compile τον πυρήνα Linux η προγράμματα που γράφεις. Αλλιώς, το να έχεις i7 απλά και μόνο για να εντυπωσιάσεις τους φίλους σου, δείχνει μια κενότητα. Θα επιρρίψω ευθύνες στον γονέα για την ανατροφή του παιδιού του, και την αγορά του αυτοκινήτου. Ως νέο τον δικαιολογώ μόνο στην έλλειψη της κριτικής ικανότητας.

    Ο λαϊκός όμως, και οι δηλώσεις του, με ξένισαν. Σημαντική λεπτομέρεια είναι το ότι δεν παρκάρισε στον νόμιμο χώρο παρκαρίσματος των αυτοκινήτων (και έτσι έχει και εκείνος μια ευθύνη, έστω μικρή, διότι στον χώρο αυτό επιτρεπόταν μόνο νταλίκες). Δηλαδή μια προχειρότητα από μέρους του. Σε αυτά που δήλωσε, διάβασα ορισμένα πράγματα χριστιανικού περιεχομένου, φαίνεται αληθινός, επειδή και από το όνομα του, κάτι Υπάτιο τον λέγανε, την γυναίκα του πως την λέγαν, Ευλαμπία, τέλος πάντων, δεν είδα κάποιο είδος κριτικής για την αγωγή των νεαρών.

    Για μένα οι δύο νέοι, ειδικά ο οδηγός, δεν έχουν εντελώς το αδιάβλητο, συγνώμη κιόλας.

    Ναι μεν βγάζεις την ορμή σου ως νέος, αλλά όταν η ορμή αυτή γίνεται και δημόσιος κίνδυνος, τι συμβαίνει; Γιατί, ναι ρε παιδί μου, αν πάρεις Playstation 4, η i7, να πω του έκανε το χατήρι ο πατέρας, και βεβαίως το PS4 δεν θέτει σε κίνδυνο άλλους. Και πόσα να του παίρνεις του νέου, αν δεν δει και εκείνος πως το χρήμα βγαίνει με την εργασία. Προσωπικά το ευχαριστιόμουν όταν αγόραζα ορισμένα εξαρτήματα PC όταν τα δούλευα, παρά να ήταν έτοιμα από αλλού.

    Yolo; Ομολογώ πως δεν την ήξερα την λέξη, επιδειξιμανία δηλαδή; Α, αυτό που κάνουν οι συμπατριώτες μου οι κυπραίοι. Είναι αστείο. Να κρίνεις τον άλλον από τα ρούχα, τα παπούτσια, το αμάξι, την δουλειά που κάνει, το αν έχει πλούσια γυναίκα, και περιουσία.

  8. Εικόνα Pragma_linux
    Pragma_linux (χωρίς επαλήθευση)Mar 02, 2017 22:14 ΜΜ

    Εγώ έχω φιλοσοφικές απορίες. Διαβάζοντας διάφορα από τις θεωρείες του Bacunin και τις παραλλαγές της κατά καιρούς. Ειδικά τις απόψεις του περί ηθικής του αγώνα του. Θεωρεί, αν κάνω λάθος διορθώστε με, ότι οι νόμοι της κοινωνίας, "οι ηθικοί νόμοι" δεν προσδιορίζονται από την ίδια την κοινωνία, το Θεό τον ίδιο, θρησκευτικούς ηγέτες, δασκάλους, φιλόσοφους, διανοούμενους κ.λ.π να μην επεκτείνομαι οπότε είναι αυτές που έχει το άτομο και τις θεωρεί "φυσιολογικές" , αυτοπροσδιοριζόμενες ,κ.ο.κ Το άτομο αυτοπροσδιορίζεται και αυτή η κανονικότητα της ηθικής του και των αναγκών του δικαιολογούν τον αγώνα του.

    Ωραία. Αν υποθέσουμε ότι το Α άτομο θεωρεί ηθικό να κάνει έρωτα με την κόρη του αφού αυτός την έφερε στη ζωή. Άποψη και ηθική στάση του ατόμου αυτού " Δε θα φάς πρώτος από το δέντρο που φύτεψες εσύ ; " Έχει το δικαίωμα να το κάνει και να αγωνιστεί για αυτό του το δικαίωμα ; Η κόρη δικαιούται να απαντήσει σκοτώνοντάς τον ;

    To άτομο Β θεωρεί ότι το χωράφι σου είναι πολύ μεγάλο ή πιο εύφορο, αφού είναι αδύνατο να είναι όλα τα χωράφια το ίδιο εύφορα και μεγάλα, έχει το δικαίωμα να πάρει μέρος του δικού σου ή να σε σκοτώσει. Υπάρχει κάποιος νόμος που να του το απαγορεύει ή είναι δικαίωμα του κατόχουν του χωραφιού να τον αντιμετωπίσει σκοτώνοντάς τον;

    Τα παραδείγματα μπορούν να είναι πολλά και καταλήγουν σε μια εικόνα πραγματικά αυθεντική της κοινωνίας των ανθρώπων χωρίς παρεμβάσεις από θρησκείες, δόγματα, φιλόσοφους ή άλλης παρεμβολής στην αυθεντική συμπεριφορά του ατόμου που θυμίζει ανθρώπους σπηλαίων. Η βία φυσικά παρούσα και απαραίτητη αφού η μη βία είναι αδυναμία υπεράσπισης των δικαιωμάτων του ατόμου.

    Ποιανού ατόμου είναι σωστές οι θέσεις, η ηθική, η συμπεριφορά ;
    Είναι απαραίτητο ένα σύστημα να θωρακίσει αυτόν που δε μπορεί να αντισταθεί; Ας πούμε τον πατέρα μου μετά τα 60.
    Είναι απαραίτητο ένα σύστημα να θωρακίσει το χωράφι μου γιατί πέρασα τα 40 και νιώθω ότι δε μπορώ πια να τα βάλω με πολλούς όταν πάνε να μου το κλέψουν.

    Η Βία είναι αυτοσκοπός στον αυτοπροσδιορισμό ή αποτέλεσμά του ; Η αγάπη είναι αδυναμία, δικάσιμη ή πρέπει να υπακούσει σε συστεμικούς νόμους; Γιατί ρωτάω για την αγάπη; Γιατί αν πούμε οτι έχω μια τάση να συμπονώ κάποιους που οι άλλοι θεωρούν μιάσματα και προσπαθώ να κατανοήσω τις συνθήκες που τους οδήγησαν σε ατοπήματα τι θα γίνει όταν οι άλλοι τους βαράνε και τους δέρνουν ; Και ας κάνουν καλά που τους δέρνουν αφού είναι πρεζόνια, κλέφτες και πόρνες - σύμφωνα με την αυτόδικη αντιμετώπιση της ανομίας.

    Πως ένα σύστημα ή δόγμα ( τέτοιο θεωρώ και τις απόψεις του Bacunin ) θα μείνει καθαρό από επιβολή ή προσωπική φιλοδοξία. Γιατί κάποιος θα μπορούσε να πει " Οι οπαδοί του bacunin είναι τελικά όργανα του χ ή του ψ "
    Πραγματικά χωρίς να προσφέρω καμία ειρωνία για τους συντάκτες ή έμμεσες αναφορές για κόμματα στο φόρουμ θα ήθελα να ακούσω απόψεις.

    Έχω ακούσει Τις διαφορές Μαρξισμού και Αναρχίας , δε μπορώ να κατανοήσω πως μπορούν πρακτικά να συμπέσουν στον προσδιορισμό διαχείρησης της "δικαιοσύνης" σύμφωνα με τις απόψεις και των δύο. Γιατί αναγνωρίζω τον Μαρξιστικό λόγο αυτό που δε μπορώ να αναγνωρίσω όταν διατυπώνονται απόψεις είναι τι είναι μαρξιστικό και τι αναρχι(στι)κό.

    Οι τάξεις, το ταξικό . Υπάρχουν όσο υπάρχει οργανωμένο σύστημα. Δεν έχει άλλη πιο απλή ανάλυση. Γιατί και στο κομμουνισμό πάλι υπήρξε ταξική διαχείρηση και διαστρωμάτωση. Για μας που ζήσαμε σε ανάλογες χώρες τουλάχιστον αυτό είναι ξεκάθαρο.

    Άρα πάλι δε μπορώ να δω πρακτική, όχι θεωρητική, σχέση του μαρξιστικού λόγου με αυτόν του Bacunin.

  9. Εικόνα debianass
    debianass (χωρίς επαλήθευση)Mar 03, 2017 02:05 ΠΜ

    Πιστεύω πως το άρθρο αγγίζει ως ένα βαθμό ορισμένες αλήθειες, ταυτόχρονα όμως απομακρύνεται από αυτές. Φαινομενικό και πραγματικό. Ο λόγος (με την έννοια της λογικής) ανάγει το κάθετί στο επίπεδο του κατανοητού από μας. Αν βλέπαμε π.χ. στον ουρανό της Αθήνας να πετάει ένας δράκος, οι περισσότεροι θα τον αντιλαμβάνονταν σαν χαρταετό γιατί αυτό ταιριάζει στη λογική τους. Αυτή είναι η "κανονικότητα" και όχι ο νόμος. Είναι μια συνειδησιακή κατάσταση κι όχι μια κατεστημένη τάξη.
    Προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε με όρους τάξης μια πραγματικότητα αποδεδειγμένα χαοτική.
    Αυτή είναι η μιά έννοια της ταξικότητας που δεν αναλύεται κοινωνικά αλλά καθορίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι.

    Δεδομένου ότι το άρθρο είναι συνεργατικό, τέτοιες αντιφάσεις είναι αναμενόμενες. Η αντίφαση παράγει κίνηση, στην περίπτωσή μας σκέψη. Μπορεί όμως και καλύτερα. Να παράγει αρμονία. Οχι τάξη, αλλά χαοτική ισορροπία. Μια συνεργατική διαδικασία που "μπορεί και καλύτερα" είναι να προηγείται μια ελεύθερη συζήτηση πάνω στο θέμα (μπορεί και διαδικτυακά), να καταγράφονται όλες οι συνιστώσες, να θίγονται όλες οι πτυχές και να αναλαμβάνει κάποιος (κυκλικά ίσως) να το συντάξει. Αλλά ένας (-μία-ένα), όχι όλοι μαζί, αλλιώς οι αντιφάσεις είναι αναπόφευκτες. Σε μια συμφωνική ορχήστρα μπορεί να παίζουν εκατοντάδες όργανα και να εκφράζονται άλλοι τόσοι μουσικοί. Οταν όμως ο ήχος δεν είναι ένας τότε δημιουργεί δυσφορία.

    Σε ότι αφορά τις κοινωνικές τάξεις τώρα, αυτό είναι ένα ζήτημα που έχει απασχολήσει πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των αυτοπροσδιοριζόμενων ως "αναρχικών". Πολλές φορές αμφισβητήθηκε η ύπαρξή τους από εκείνους που σήμερα τις έχουν κάνει σημαίες. Αντικειμενικά ωστόσο, σε μια κοινωνία που είναι αποδεκτή θεσμικά η εκμετάλλευση και εξουσία ανθρώπου από/σε άνθρωπο, υπάρχουν εκείνοι που εκμεταλλεύονται άλλους κι εκείνοι που τους εκμεταλλεύεται κάποιος άλλος. Εκείνοι που εξουσιάζουν κι εκείνοι που εξουσιάζονται. Και αυτές οι τάξεις, είτε μας αρέσει είτε όχι, χωρίς να είναι απόλυτα διακριτές και συνειδητοποιήσιμες, είναι καθόλα υπαρκτές.

    Οι Οικονομιστές (Σμιθ, Μαρξ κλπ) τις έχουν ορίσει επαρκώς, η ανάλυσή τους αν μη τι άλλο είναι ακριβής. Εκείνο που αποδείχτηκε ολέθριο στη σκέψη τους, ήταν η απόπειρα να ερμηνεύσουν τα πάντα αιτιοκρατικά, όπως στην οικονομία. Αν μη τι άλλο, αυτή αποδείχτηκε η κυρίαρχη αντίφαση ανάμεσα στους διαλεκτικούς και τη διαλεκτική. Αν η πραγματικότητα ήταν ένα ντετερμινιστικό σύστημα δε θα ήταν διαλεκτικό και αντίστροφα. Σε ένα ανοιχτό σύνολο η αιτιοκρατία ανατρέπει κάθε διαλεκτικό νόμο, κι εδώ ερχόμαστε πάλι στην "ταξικότητα" με την έννοια που αναφέρθηκα αρχικά. Προσπάθησαν να ερμηνεύσουν το χάος με όρους τάξης, επειδή αυτοί οι όροι τους είναι κατανοητοί.

    Η κοινωνική αδικία είναι πρωτίστως ταξική. Και αυτή η "μαρξιστική" ταξικότητα κυριαρχεί και διαπερνά κάθε άλλη πτυχή της ζωής. Δεν είναι όμως μόνο ταξική. Δεν καταπιέζεται το ίδιο ένας ιθαγενής με ένα μετανάστη ή ένας άντρας με μια γυναίκα. Ο καταπιεσμένος δεν είναι απαραίτητα μη-καταπιεστής. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι πομποί ή δέκτες εκμετάλλευσης ή καταπίεσης. Είναι αγωγοί. Κι όταν είναι αγωγοί, μπορούν να γίνουν και διακόπτες. Εχουμε δηλαδή μια ροή "κακών" (ανεκπλήρωτες ανάγκες, εργασία και λοιπές δυσάρεστες καταστάσεις) από τα πάνω προς τα κάτω και ταυτόχρονα μια ροή "καλών" από τα κάτω προς τα πάνω σε μια κοινωνική πυραμίδα ιεραρχίας.

    Αυτή η κοινωνική οντότητα ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού. Θα πρέπει όλοι να παίζουν το ρόλο τους για να λειτουργήσει, κι εδώ που τα λέμε, εκτός από την κορυφή κανείς δε βρίσκεται στην εκάστοτε θέση αυτόβουλα. Ομως αυτόβουλα μετακυλά όσα "κακά" της έρχονται από τα πάνω προς τα κάτω, και για να το κάνει αυτό υποχρεώνεται να αποδίδει όσα "καλά" της έρχονται από κάτω προς τα πάνω.

    Αιτία της ροής αυτής που συνιστά την κοινωνική αδικία και ταυτόχρονα την κοινωνική συνοχή, είναι η τάση του καθενός και καθεμίας να επιδιώκει περισσότερα προνόμια για τον εαυτό του απ'ότι για τον άλλο. Τον οποιονδήποτε άλλο. Περισσότερα προνόμια ο λοχαγός από το φαντάρο, περισσότερα ο άνδρας από τη γυναίκα, περισσότερα ο ιθαγενής από τον "ξένο", κι αυτό εν μέρει είναι αποδεκτό από όλους.
    Δεν είναι λίγοι αυτοί οι "αντιεξουσιαστές", και δε μιλαω για "δήθεν", μιλάω για καθόλα κινηματικούς "αναρχικούς", που διατηρούν προνομιακούς ρόλους για την πάρτη τους, την κάστα ή και το φύλο τους.

    Δε χρειάζεται λοιπόν να ψάξουμε σε καμιά "κακούργα κενωνία" και κανένα "μικροαστό πατριώτη" για να βρούμε καλούς αγωγούς της κοινωνικής-ταξικής αδικίας. Υπάρχουν δίπλα μας, στα κινήματά μας, στις συλλογικοποιήσεις μας, στις καταλήψεις μας, κρύβονται μέσα στα ρούχα μας.

    Από αυτούς τους "καλούς αγωγούς" που διατηρούν "ειδικά βάρη" και προνόμια, προσωπικά θα προτιμούσα -από επαναστατικής σκοπιάς- έναν παναθηναικό προλετάριο που τσακίζει στο ξύλο έναν ολυμπιακό προλετάριο. Τουλάχιστον αυτός κάνει αυτό που είναι. Θα προτιμούσα έναν ασφαλίτη που καίει τρόλευ για να συκοφαντήσει τους αναρχικούς από έναν "αναρχικό" που διατηρεί προνόμια έναντι οποιουδήποτε άλλου.
    Γιατί το φαινομενικό, οι τόνοι λάσπης ξεπλένονται, αυτό που σε καταστρέφει από μέσα είναι η σάπια αλήθεια.

    Οι αναρχίες είναι πολλές. Είναι περισσότερες από τους αναρχικούς. Ολες είναι εφαρμόσιμες και πολύ πιο δίκαιες από οποιοδήποτε εξουσιαστικό ιδεολόγημα. Καμιά από αυτές όμως δε μπορεί να οριστεί σαν τέτοια διατηρώντας προνόμια.

    Η αποποίηση κάθε προνομίου έναντι των άλλων σε καθιστά από αγωγό-διακόπτη.
    Φυσικά ένας διακόπτης σε θέση αγωγού θεωρείται από το μηχανισμό της κοινωνικής αδικίας "ελαττωματικός" και αντικαθίσταται. Ενίοτε αποβάλλεται. Η επανάσταση που μπορεί να αποβληθεί είναι αυτοθυσία. Αφήνει τις παρακαταθήκες της αλλά δεν αποτελεί λύση*. Μόνη λύση (με άπειρες πιθανές μορφές όμως) είναι μια επανάσταση που δε μπορεί να αποβληθεί, το να γίνουν τόσοι πολλοί οι "διακόπτες" που να μην υπάρχει πλέον ροή από πάνω προς τα κάτω κι από κάτω προς τα πάνω. Μια Κοινωνική Επανάσταση αξιοπρεπών ανθρώπων που να έχουν απαρνηθεί κάθε τους προνόμιο. Αν είναι αναρχικοί η όχι, το ίδιο μου κάνει.

    *Μια τέτοια παρακαταθήκη που έκρυψαν επιμελώς οι "οχτωβριανοί επαναστάτες" αφορά τη ναρόντνικη και μηδενιστική δράση, αυτό που οι ίδιοι, σε πλήρη συμφωνία με το καπιταλιστικό στρατόπεδο ονομάτισαν αργότερα "τρομοκρατία". Ειδικότερα, ο μεγάλος αδελφο του Λένιν, Αλέξανδρος Ίλιτς Ουλιάνωφ, που εκτελέστηκε για απόπειρα δολοφονίας του Τσάρου, επηρρέασε σε μεγάλο βαθμό τη σκέψη του. Ισως περισσότερο από την ταξικότητα, όσο κι αν ήθελε να το ερμηνεύει διαφορετικά. Ιστορικά πάντως, ο Βλαδίμηρος αποτελεί σήμερα εξίσου παρακαταθήκη (και όχι λύση), και μάλιστα σε πολύ μεγάλο μέρος της αρνητική.

  10. Εικόνα debianass
    debianass (χωρίς επαλήθευση)Mar 04, 2017 15:24 ΜΜ

    Μιας και αναφέρθηκε ο φασισμός, και καθώς εκτός από αίμα έχει χυθεί κι αρκετό (ψηφιακό και μη) μελάνι για χάρη του, θα ήθελα να μείνω στα ιστορικά γεγονότα που έχουν άμεση σχέση με την κατα-Μαρξ ταξικότητα.
    Ο Μπενίτο Μουσολίνι δεν ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα σαν εθνικιστής. Ηταν αυτό που θα λέγαμε σοσιαλιστής-επαναστάτης και μάλιστα με σαφείς αναρχοσυνδικαλιστικές αναφορές.
    Εδωσε σημαντικούς ταξικούς αγώνες στα εργατικά συνδικάτα της Ιταλίας κι όταν είχε να αντιμετωπίσει τον απεργοσπαστικό μηχανισμό οργάνωσε ομάδες αντι-βίας, εργατικής αυτοάμυνας, εφαρμόζοντας τη μεταφορά "μια βέργα μόνη της σπάει εύκολα, ένα δεμάτι βέργες δε μπορεί κανείς να το σπάσει". Αυτό το δεμάτι βέργες στα ιταλικά λέγεται "faccio" (φάτσιο). Ετσι οργάνωσε τις εργατικές του πολιτοφυλακές, ομάδες στρατιωτικής δομής που κατέβαιναν στις απεργίες με σκοπό να περιφρουρήσουν τους απεργούς από επιθέσεις της αστυνομίας ή του απεργοσπαστικού μηχανισμού των αφεντικών. Αυτές οι εργατικές πολιτοφυλακές ονομάστηκαν "Φάτσιο" και οι εργάτες που τις στελέχωναν ονομάστηκαν "φασίστες".
    Δεν είναι λοιπόν διόλου περίεργο το γεγονός ότι, τουλάχιστον σε πρώτη φάση, στελεχώθηκαν από ανθρώπους με ταξική συνείδηση, ακόμα και αναρχοσυνδικαλιστές. Ορισμένοι από αυτούς μάλιστα παρέμειναν στο φασιστικό κόμμα ακόμα κι αφού ο Ντούτσε δήλωνε απροκάλυπτα ότι "το έθνος είναι σημαντικότερο της τάξης".

    Ετσι ξεκίνησε ο φασισμός. Από ταξικά καταπιεσμένους και όχι "μικροαστούς" όπως αρέσκονταν να αναφέρουν στις αναλύσεις τους οι αριστεροί προπαγανδιστές προκειμένου να υποβαθμίσουν το φασιστικό κίνδυνο και να δικαιολογήσουν την αποχώρησή τους από τις αντιφασιστικές ομάδες των Arditi Del Popolo αφήνοντας τους αναρχικούς μόνους τους να εξοντωθούν από τους φασίστες.

    Ο φασισμός ξεκίνησε από προλετάριους "χειραφέτες" που αντί να αποποιηθούν τα προνόμιά τους επινόησαν νέα.

    Κι ερχόμαστε στο σήμερα όπου "αναρχικοί" -αυτή τη φορά- "χειραφέτες" ανέλαβαν ρόλους "faccio" περιφρουρητών σε αντιφασιστική (!!!) πορεία, δηλώνοντας σε όσους διαμαρτυρήθηκαν για την απαράδεκτη επίδειξη προνομίων τους "εσύ κι εγώ δεν είμαστε ίσοι". Μιλάμε για μια δήλωση που έγινε απέναντι σε μετανάστη αναρχικό, που δεν προσπάθησε να εκτρέψει το χαρακτήρα της πορείας απλά διαμαρτυρήθηκε για τη στάση των όψιμων "faccio". Οταν ο τελευταίος, παρά τις δυσκολίες της γλώσσας κατάφερε να συντάξει κάποιο καταγγελτικό κείμενο (που απλά κατέγραφε τα γεγονότα όπως συνέβησαν) και να το δημοσιεύσει σε κινηματικό μέσο, λογοκρίθηκε με προσχηματικές αφορμές. Οταν τελικά κατάφερε να το δημοσιεύσει "κόβοντας" αναφορές που θα έπρεπε να υπάρχουν, έγινε κόκκινο πανί και εκδιώχθηκε από άλλη αντιφασιστική κινητοποίηση από τα ίδια προνομιούχα "faccio" εξαιτίας του ότι "δεν έβγαλε το σκασμό". Ο αναρχικός μετανάστης που δεν έχει τις "γνωριμίες", τα "κονέ" και τα προνόμια των "χειραφετών", αποχώρησε απορημένος...

    Τα παραπάνω δεν αποτελούν "κουτσομπολιά" ή "συκοφαντίες" ούτε εμπλέκομαι προσωπικά και "γράφω τον πόνο μου". Δυστυχώς δεν ήμουν παρών, τα έμαθα από δημόσια κείμενα και δικές μου έρευνες.
    Ψάχνουμε τους φασίστες; Ας αρχίσουμε από τα διπλανά μας "faccio".

  11. Εικόνα Αυτεξούσιος
    ΑυτεξούσιοςMar 06, 2017 17:41 ΜΜ

    Χε-χε, βρίσκεσαι σε καλό δρόμο.
    Ειλικρινά χαίρομαι και αισθάνομαι και λίγο υπερήφανος
    που δεν έπεσα έξω για σένα.
    Τον ίδιο πόνο έχουμε και άλλοι.

  12. Εικόνα debianass
    debianass (χωρίς επαλήθευση)Mar 06, 2017 23:40 ΜΜ

    Περί ελευθερίας και ισοτιμίας, Μπα Τζιν (Μπα Κιν) 1921:
    https://aixmi.wordpress.com/2017/03/04/%CF%80%CF%8E%CF%82-%CE%B8%CE%B1-%CE%B8%CE%B5%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%83%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CE%B8%CE%B9%CE%BD%CE%AC-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%8D%CE%B8%CE%B5%CF%81/
    Κινέζος λογοτέχνης και θεωρητικός του αναρχισμού. Το όνομά του προέρχεται από τους ΜΠΑκούνιν-ΚροπότΚΙΝ.

  13. Εικόνα asinoro
    asinoro (χωρίς επαλήθευση)Mar 05, 2017 10:00 ΠΜ

    Εάν διαβάσει κάποιος/ποια την φάρμα των ζώων του Τζώρτζ Οργουελ, θα αρχίσει να συνειδητοποιεί την πραγματική ανθρώπινη φύση της απληστίας και του εγωισμού, όπου ο συνδυασμός τους έφερε τα πάνδεινα στην ανθρωπότητα και τώρα στο φυσικό του περιβάλλον.

  14. Εικόνα Pragma_linux
    Pragma_linux (χωρίς επαλήθευση)Mar 12, 2017 20:41 ΜΜ

    Προσπαθώ με όσο πιο ανοικτό μυαλό μπορώ να κατανοήσω την Aναρχία. Βρίσκω ενδιαφέροντα τα λινκς που δίνονται, ειδικά από τον debianass. Καστοριάδη είχα διαβάσει παλιά, τώρα πάλι τον ξαναδιαβάζω. Δεν μπορώ πραγματικά να δω ένα πρακτικό μοντέλο διακυβέρνησης ή εξουσίας, να εκτιμήσω πως θα γίνει η ζωή μου αν επιλέξω να πιστέψω σε ένα αταξικό μοντέλο αναρχικού τύπου. Δεν τρολάρω, απλώς θέλω να δω ας πούμε ένα μοντέλο που να λέει πως θα διαχειριστεί η Αναρχία (κατανοώ ότι η λέξη διοίκηση περικλύει ταξικό παράγοντα) τα θέματα της πόλης μου, του νομού μου, της χώρας μου. Τα θέματα υγείας, παιδείας και πρόνοιας.
    Η Αναρχία μπορεί να υπάρξει μόνο σε μια χώρα ή προυποθέτει ότι όλος ο κόσμος θα γίνει Αναρχικός. Θα προσπαθήσει να επιβληθεί;
    O Αναρχικός αγώνας σημαίνει και στρατοκρατία ; Exθρός του Αναρχικού. Aπ'τη στιγμή που υπάρχει δομή στον αγώνα και σκοπός υπάρχει κίνδυνος ο πολεμικός αγώνας να επεκταθεί στην παιδεία και στη συμπεριφορά; Έτσι νιώθω εγώ τη στρατοκρατία. Εντάξει μπορεί ο κουμμουνισμός να κατηγορήθηκε για στρατοκρατία, ειδικά ο Μαρξισμός των Σταλινικών αλλά εγώ δε βλέπω πως μπορούσε να μην είναι τέτοιος απ'την αρχή ακόμη του αγώνα, δε βλέπω πως θα μπορούσε να μην υπήρχε αντίφαση στα δικαιώματα των μειονοτήτων και στο διεθνισμό. Αλλά φυσικά αυτή είναι δική μου εκτίμηση.
    Σύμφωνα με τα σημερινά μοντέλα (μαθηματικά, συμπεριφορικά) ανάλυσης της συμπεριφοράς μιας μειονότητας έχει προκύψει ο όρος "Δικτατορία της μειονότητας". Για να μην μακρυγορώ με ανάλυση αυτών των μοντέλων μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο "The Black Swan: The Impact of the Highly Improbable" του Nassim Nicholas Taleb. Εκεί αναλύεται με μαθηματικά και θεωρητικά μοντέλα αυτή η "έμμεση εικόνα" που δημιουργεί μια μειονότητα. Θα μπορούσε να ήταν ένα κοινόβιο Αναρχικών, μια μουσουλμανική μειονότητα με περίεργες συνήθειες για τα σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών, μια κοινότητα ατόμων με ιδιαίτερες θρησκευτικές απόψεις. Ο υπόλοιπος κόσμος νιώθει ότι απειλείται απ'αυτή τη μειονότητα. Αυτό το νιώθουμε νομίζω όλοι μας όταν πλέον σκεφτόμαστε για μειονότητες, επαναστατικό αγώνα ή οτιδήποτε, άσχετα αν δεν έχουμε κάνει κάτι μεμπτό. Όταν το είχα διαβάσει το 2013 πρώτη φορά λέω μέσα μου "να δεις ότι θα δώσει φόρα σε ακροδεξιές συμπεριφορές ακόμη και σε κλίμακα κράτους και συμμαχίας κρατών". Νομίζω ότι ψιλοεπαληθεύομαι με τις σημερινές συμπεριφορές κρατών και πολιτικών. Τώρα όσον αφορά την αναρχία που αρχικά είπα ότι θέλω να κατανοήσω. Αν υποθέσουμε ότι ακόμη και μέσα στα μέλη της μπορεί να υπάρξει φασιστική συμπεριφορά που πρέπει να καταπολεμηθεί, ποια θα μπορούσε να είναι η συμπεριφορά της στην απειλή μιας μειονόητητας άλλης χώρας, άλλων πεποιθήσεων. Θα είναι πολέμιά της; Αυτό δεν θα ήταν στρατοκρατικό παράδοξο με την ελευθερία και την αγάπη που προσφέρει στις μειονότητες;
    Ελπίζω να γίνεται κατανοητό ότι μιλάω ευθέως και χωρίς ειρωνία και προσπαθώ να κατανοήσω. Να ακούσω απόψεις να με κάνουν να σκεφτώ και να προσπαθήσω να καταλήξω κάπου, όσο μπορέσω.
    Βέβαια θα μπορούσε να μην υπάρχει συγκεκριμένο μοντέλο, αφού καταλαβαίνω ότι η Αναρχία έχει πολύ μεγάλο πεδίο συμπεριφορών που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν Αναρχικές αλλά ίσως και μια προσωπική εκτίμηση, έστω και θεωρητικά θα μπορούσε να δώσει μια εικόνα μοντέλου σε μένα.

  15. Εικόνα debianass
    debianass (χωρίς επαλήθευση)Mar 13, 2017 15:07 ΜΜ

    Μετά το Δεκέμβρη του '08 υπήρξε μια προσπάθεια από ορισμένες συλλογικότητες, πολλές από τις οποίες δεν υπάρχουν πια, να συνταχτεί κάποιο πρόγραμμα αναρχικής οργάνωσης. Δηλαδή να αναφερθούν ορισμένα παραδείγματα αναρχικής οργάνωσης στην τροφή, ύδρευση, ενέργεια, εκπαίδευση, γεωπολιτική κλπ. Δυστυχώς δεν προχώρησε η προσπάθεια για να έχουμε κάτι απτό σαν επίπεδο αναφοράς σήμερα στο συγκεκριμένο τόπο.
    Μια από τις έρευνες που έγιναν και μπορώ να μιλήσω γι αυτήν αφού συμμετείχα, ήταν σχετικά με τις κομμούνες της επαναστατημένης Ουκρανίας 1917-1921. Εκεί ο Μαύρος Στρατός, οι αναρχικές στρατιωτικές δυνάμεις απελευθέρωναν σταδιακά τη γη από την εξουσία και καλούσαν τους εργάτες/αγρότες να συναντηθούν για να αποφασίσουν από κοινού την περαιτέρω πορεία τους. Διάβασε σχετικά το προσωρινό μανιφέστο της Μαχνοβτσίνα: http://nestormakhno.info/greek/mani1920.htm
    Εκεί αποφασίστηκαν διαφορετικά πράγματα ανα περιοχή. Αλλού η γη και τα μέσα παραγωγής επήλθαν στην κυριότητα της συνέλευσης και αποφάσιζαν όλοι/ες από κοινού πως θα τα διαχειριστούν (ελευθεριακός κομμουνισμός). Αλλού μοιράστηκαν εξίσου, ο καθένας έβγαζε τη δική του παραγωγή και γίνονταν μεταξύ τους ανταλλαγές (αυτόνομος κοινοτισμός). Αλλού υπήρξε συνδιασμός και των δύο, π.χ. διαχειρίζονταν τη γη συλλογικά ενώ κάθε νοικοκυριό είχε τα δικά του ζώα. Ολα αυτά συμπλήρωσαν το παζλ της Ελεύθερης Ουκρανίας. Σε κάθε περίπτωση δε θα έπρεπε να αδικείται κανείς, να εκμεταλεύεται ή να εξουσιάζει άνθρωπος τον άνθρωπο. Οσο τηρούσαν αυτή τη συνθήκη, ήταν ελεύθεροι να αποφασίζουν άπειρες παραλλαγές οργάνωσης της ζωής τους.
    Το αποτέλεσμα ήταν να έχουν μια αύξηση της τάξης του 61% ετησίως στο κατα κεφαλήν εισόδημα των εργαζομένων, την ίδια στιγμή που στη γειτονική (και πλουσιότερη) Ρωσία υπό την κυριαρχία των Μπολσεβίκων, υπήρχαν εργαζόμενοι που πέθαιναν από την πείνα.
    Ετσι κατηγόρησαν τους αναρχικούς της Ουκρανίας ότι ήταν "κουλάκοι" (μεσαία τάξη αγροτών) αφού είχαν περισσότερα αγαθά από τους Ρώσους εργάτες (οι οποίοι δεν αυτοδιαχειρίζονταν την παραγωγή) και κατέστειλαν την επανάσταση με πρωτεργάτη τον Λέοντα Τρότσκυ που ήταν τότε γραμματέας της Πετρούπολης και διοικητής του Κόκκινου στρατού.
    Το αποτέλεσμα ήταν να εκδηλωθεί λιμός στην Ουκρανία (υπό τη διοίκηση των μπολσεβικιστών) με απώλειες πολλά εκατομμύρια ζωές Ουκρανών. Ο ίδιος ο Στάλιν παραδέχτηκε στο παρασκήνιο των συνομιλιών της Γιάλτας, μετά το Β'Παγκ.Πόλεμο, ότι οι νεκροί του λιμού της Ουκρανίας ξεπερνούσαν τις χειρότερες εκτιμήσεις του εβραικού ολοκαυτώματος.
    Δυστυχώς, όπως έγραφε η Εμμα Γκόλντμαν (η οποία αρχικά είχε στηρίξει την επανάσταση των μπολσεβίκων), ο Στάλιν δεν προέκυψε από το πουθενά, ήταν απλά ο συνεχιστής της εξουσιαστικής πολιτικής του μπολσεβικισμού.
    Περισσότερα στοιχεία θα βρείς στην "Ιστορία του Μαχνοβιτικού κινήματος" του Πιοτρ Αρσινώφ εδώ: http://anwthrwskw.espivblogs.net/files/2014/02/Istoria_toy_maxnobitikoy_kinhmatos_1918-1921.pdf
    Τα γεγονότα αυτά ήρθαν στη δημοσιότητα σε μια εποχή ανταγωνισμού ανάμεσα στο δυτικό καπιταλιστικό κόσμο και το σοβιετικό κρατικοκαπιταλιστικό σύστημα, οπότε ήταν εύκολο να τα αναγάγουν σε πόλεμο προπαγάνδας των καπιταλιστών ή των ναζί. Ετσι υπήρξε δυσπιστία απέναντι στα γεγονότα και οργανωμένη επιχείρηση συγκάλυψης που επικαλούνται οι υποστηρικτές του εξουσιαστικού σοσιαλισμού μέχρι σήμερα.

  16. Εικόνα Pragma_linux
    Pragma_linux (χωρίς επαλήθευση)Mar 13, 2017 22:05 ΜΜ

    Ευχαριστώ για τα λινκς και την απάντηση!

Scroll to Top