BETA

Editorial Σεπτέμβρη 2015: Η Αλχημεία της Αλήθειας στο Κοινωνικό Matrix

Εικόνα Evi

Πριν κάποια χρόνια, είχα βρεθεί σε ένα συνέδριο που συν τ' άλλα εκείνη την εποχή, επικεντρωνόταν στις TuneUp εφαρμογές. Θυμάμαι πως σε κάποιο από τα διαλείμματα ένας από τους δημιουργούς μιας πασίγνωστης εφαρμογής του είδους, έλεγε με έμφαση πως αυτοί του είδους οι εφαρμογές θα εξαπλωθούν πολύ γρήγορα, καθώς οι άνθρωποι για “ψυχολογικούς” λόγους θα αρκούνται στο να πατούν ένα κουμπί που επιδιορθώνει κάποια πράγματα. Πράγματι αυτές οι εφαρμογές ελέγχου και ειδοποιήσεων για το πότε το σύστημά σου έχει προβλήματα μνήμης, έλλειψης χώρου και άλλων προβλημάτων που τα τακτοποιούν μ' ένα άγγιγμα / κλικ κάνουν θραύση και ιδιαίτερα πλέον στις φορητές συσκευές. Το πρόβλημα όμως είναι πως δεν  apps που να κάνουν κάτι αντίστοιχο και στον ανθρώπινο εγκέφαλο. Η διαφορά με τις ανθρώπινες διεργασίες, είναι πως γίνονται συνεχώς με αποτελέσματα την συνεχή κατανάλωση “εγκεφαλικής cpu” και φυσικά την κόπωση του “συστήματος”. Όμως, έχουμε καταφέρει να γίνουμε εξπέρ στο να κρύβουμε αυτές τις διεργασίες ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό. Σαν αποτέλεσμα λοιπόν, το σύστημα δημιουργεί μια δική του εικονική πραγματικότητα και αυτό είναι ένα κοινωνικό Matrix, δίχως συνωμοσίες, νέες τάξεις πραγμάτων και άλλα τέτοια. Το θέμα είναι πως αυτή η εικονική πραγματικότητα, καλύπτει την αλήθεια και αυτό γίνεται συνειδητά από μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας.

Ο Μπρεχτ είχε γράψει ένα δοκίμιο περί της αλήθειας και της δυσκολίας του να την γράψει κάποιος, αναφερόμενος στους δημοσιογράφους. Στον 21ο αιώνα όμως, γνωρίζοντας πως οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί ψεύδονται, το θέμα είναι να δεχτεί κάποιος την αλήθεια, επειδή αν την δει, θα πρέπει και να την αντιμετωπίσει, βάζοντας τον εαυτό του έξω από το Matrix. Και το να είσαι έξω από το σύστημα, όταν αυτό καθορίζει την κανονικότητα, σίγουρα είναι δύσκολο ως... "αιρετικό”.
Βέβαια δεν είναι μόνο το Matrix με την μορφή που αναφέραμε, καθώς χρειάζεται και η εξυπνάδα για ν' αναγνωρίσει κάποιος την αλήθεια, επειδή αυτή κυκλοφορεί σε πολλές δόσεις και “αποχρώσεις”.
Και ερχόμενο σε αντίθεση με τα λεγόμενα του Μπρεχτ, πλέον η πλασματικότητα της αλήθειας χρησιμοποιείται κυριολεκτικά ως όπλο.

Τόσο συνειρμικά, όσο και πραγματικά, βλέπουμε να έχει αντικατασταθεί η λέξη "ελευθερία" από την λέξη "δημοκρατία" και αυτή της "ισότητας" με της "τιμιότητας". Όμως, τις στιγμές που κάτι μας επαναφέρει στην πραγματικότητα (της αλήθειας) και αποκοβόμαστε για λίγο από το matrix μας αντιλαμβανόμαστε την αλήθεια. Αντιλαμβανόμαστε αυτό που είμαστε όλοι εμείς οι "τίμιοι άνθρωποι" (από την εφημερίδα Le Bandit du Nord και σε μετάφραση του aixmi.wordpress.com):

Αντιλαμβανόμαστε τελικά, πως "τίμιος άνθρωπος", είναι ο πειθήνιος, ο δούλος, ο σερνόμενος εργαζόμενος που χαιρετάει, σέβεται, και υποκλίνεται ενώπιον του αφεντικού που τον αναγκάζει να πεθαίνει από την πείνα που είναι τίμιος άνθρωπος. Ο επιτηρητής που είναι το σκυλί στην υπηρεσία του αφεντικού, που μοιράζει πρόστιμα, που σκούζει για την λιγότερη δραστηριότητα ενός εργαζόμενου, που τον απολύει και βυθίζει την οικογένειά του στην φτώχεια, που είναι τίμιος άνθρωπος. Ο στρατιώτης που παρατάσσεται και εκτελεί σωστά τις ηλιθιότητες που έχει διαταχθεί να εκτελέσει, που δέχεται τις προσβολές ενός δεκανέα ή οποιουδήποτε άλλου βαθμού χωρίς να βλεφαρίζει, που επιτρέπει στον εαυτό του να αποκαλείται βλάκας, τεμπέλης, και ηλίθιος είναι τίμιος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που σκοτώνει τους ομοίους του σε μια εξέγερση ή μια μάχη χωρίς ενδοιασμούς είναι τίμιος άνθρωπος. Ο άνθρωπος που, εργαζόμενος σε ένα κατάστημα που έχει στην διάθεσή του 4,000 ή 5,00 ευρώ και που – για να φυλάει την περιουσία ενός χοντρού χαραμοφάη που πίνει σαμπάνια στο σαλόνι του – δεν έχει την γενναιότητα να πάρει πέντε φράγκα για να αποτρέψει τα παιδιά του από το να υποφέρουν από την πείνα είναι τίμιος άνθρωπος.
Το δουλοπρεπές και σερνόμενο σκυλί, το καρφί, ο νόμιμος δολοφόνος, ο δειλός, και ο άκαρδος είναι όλοι τίμιοι άνθρωποι. Ηλίθιοι εργαζόμενοι, που κολακεύεστε αποκαλώντας σας τίμιους, πάτε με τους αστούς που σας ληστεύουν! Στο όνομα της τιμιότητας μοστράρετε τα πεινασμένα σας πρόσωπα δίπλα στις στρογγυλές κοιλιές τους. Πάτε στην βάση των παλατιών τους και φτιάξτε τις παράγκες σας.
Από την μεριά μας, απεχθανόμαστε το σκυλί που γλείφει το χέρι που το χτυπά. Αγαπάμε τη γάτα που γρατζουνάει το άτομο που την βλάπτει, και αν ακόμα αναγνωρίζαμε τον νόμο θα μηνούσαμε για συκοφαντική δυσφήμιση όποιον μας αποκαλούσε τίμιους.

Και το χειρότερο όλων, είναι πως ανακαλύπτουμε ότι αυτό ακριβώς είμαστε: "τίμιοι άνθρωποι" / δούλοι. Και μαζί μ' αυτό έρχεται ξαφνικά η συνειδητοποίηση πως η "δημοκρατία" δεν συνεπάγεται και "ελευθερία". Συνειδητοποιούμε πως για να γίνει ο άνθρωπος ελεύθερος, χρειάζεται να κατακτήσει όλα εκείνα τα στοιχεία της ελευθερίας του και να τα εδραιώσει.

Όμως όλα αυτά θέλουν αγώνα, χρειάζονται θέληση, επιβάλλουν αποκοπή από το matrix και εκεί είναι το δύσκολο. Εκεί είναι που η επιστροφή σε αυτό και στην "τιμιότητα" είναι πιο εύκολη, καθώς δεν χρειάζεται αγώνα, παρά μόνο φρούδες ελπίδες. Άλλωστε, αν το σκεφτούμε, πιο εύκολο μας είναι να αποδεχτούμε τον παρακάτω δοσμένο ορισμό της" ισότητας":

Όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι ενώπιον του νόμου, χωρίς καμία διαφορά μεταξύ του υψηλής καταγωγής και του "βλάχου".

παρά τον αληθινό:

Όλοι οι πολίτες να είναι ίσοι.

Τελεία. Χωρίς "υψηλής" και 'χαμηλής" καταγωγής, χωρίς φτωχούς και πλούσιους.

Αυτά όμως χρειάζονται συμμετοχή και όχι εκπροσώπους, όχι ηγέτες, όχι "φωτισμένους". Διαβάζουμε και αυτήν την προεκλογική περίοδο στο διαδίκτυο δεκάδες άρθρα περί "προδοτών πολιτικών", περί "ανίκανων ηγετών" και κυκλοφορούν και διάφορες σχετικές φωτογραφίες. Ναι, καλά ολ' αυτά, όμως γιατί δεν προχωράνε στο πιο βασικό που είναι και η αλήθεια:

Οι "ηγέτες" υπάρχουν, επειδή εσείς τους δημιουργείτε. Οι πλούσιοι και οι φτωχοί γίνονται επειδή υπάρχουν οι "ηγέτες" που εσείς νομίζετε πως χρειαζόσαστε. Η έλλειψη ισονομίας και οι άδικοι νόμοι, δημιουργούνται από τους "ηγέτες" που δημιουργείτε.
Όπως έγραφε χαρακτηριστικά ο Ερρίκο Μαλατέστα, το 1920 (στην εφημερίδα Umanità Nova):

Κανείς δεν μπορεί να κρίνει με βεβαιότητα ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο, ποιος είναι κοντύτερα στην αλήθεια, ή ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί το καλύτερο για τον καθένα και για όλους μας. Η ελευθερία σε συνδυασμό με την εμπειρία, είναι ο μοναδικός τρόπος να ανακαλύψουμε την αλήθεια και τι είναι καλύτερο· και δεν μπορεί να υπάρξει ελευθερία αν υπάρχει άρνηση της ελευθερίας του να σφάλλεις. [...]

Όταν κανείς μιλάει για ελευθερία μιλάει για μια κοινωνία στην οποία κανείς δεν θα μπορούσε να χαλιναγωγήσει τους συνανθρώπους του δίχως να συναντήσει σθεναρή αντίσταση, στην οποία, πάνω απ’ όλα, κανείς δεν θα μπορούσε να αρπάξει και να χρησιμοποιήσει τη συλλογική ισχύ για να επιβάλλει τις επιθυμίες του στους άλλους και στις ίδιες τις ομάδες που είναι η πηγή της εξουσίας.[...]

Ο άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Αλλά τότε πού θα βρει κανείς επίσης ανθρώπους που δεν θα είναι μονάχα αρκετά καλοί να συμβιώνουν ειρηνικά με τους άλλους, αλλά και ικανοί να ελέγχουν τις ζωές των άλλων με έναν αυταρχικό τρόπο; Και ας πούμε ότι υπήρχαν, ποιος θα τους διόριζε; Θα επιβάλλονταν μόνοι τους; Αλλά ποιος θα τους προστάτευε από την αντίσταση και τη βία των "εγκληματιών"; Ή θα επιλεγόντουσαν από τον "κυρίαρχο λαό", που θεωρείται πολύ αδαής και πολύ κακός για να ζει εν ειρήνη, αλλά ξαφνικά αποκτά όλες τις απαραίτητες καλές ιδιότητες όταν πρόκειται για το ζήτημα τού να ερωτηθεί για να επιλέξει τους κυβερνώντες του;

Tην απάντηση σε αυτό, την δίνει έναν χρόνο αργότερα (1921), ο Μπα Κιν, σ' ένα εξαιρετικό κείμενό του με τίτλο: "Πώς θα θεσπίσουμε μια αληθινά ελεύθερη και ισότιμη κοινωνία;"

Η καπνιά πάνω από την ελευθερία του λαού είναι το Κράτος. Από τότε που το Κράτος ήρθε στην ύπαρξη, έχουμε σταματήσει να είμαστε ελεύθεροι. Ασχέτως τι κάνουμε ή τι λέμε, το Κράτος χώνει τη μύτη του. Το μόνο που ζητάμε είναι να ζούμε με αγάπη με τα αδέλφια μας από άλλα έθνη, αλλά το Κράτος θα μας είχε πατριώτες με κάθε κόστος, θα μας έγραφε στους στρατούς του και θα μας ανάγκαζε να δολοφονούμε τους γείτονές μας.[...]

Τι φρίκη! Τόσα πολλά για τα προνόμια που το Κράτος μας έχει φέρει. Σφετεριζόμενοι για τους εαυτούς τους τους πόρους που είναι η κοινοπολιτεία του πλανήτη μας, οι καπιταλιστές μας λιανίζουν σε μια φτώχεια που μας αρνείται το δικαίωμα να ζήσουμε. Όχι πως το Κράτος τους τιμωρεί γι’ αυτό: ακόμη χειρότερα, τους προστατεύει μέσα από μια σωρεία νόμων.[...]

Ο λαός δεν έχει τίποτα να φάει και δεν έχει άλλη επιλογή από το να κλέβει το φαγητό του: πηγαίνει γυμνός και δεν έχει άλλη επιλογή από το να κλέβει ρούχα: δεν έχει άλλη επιλογή από το να κλέβει όλα όσα χρειάζεται. Ο λαός οδηγείται σε όλα αυτά από τους καπιταλιστές. Και εδώ έρχεται το Κράτος, στο μεγαλείο του, απορρίπτοντάς μας ως ληστές και αποφασίζοντας ότι δεν είμαστε κατάλληλοι για τίποτε άλλο πέρα από το εκτελεστικό απόσπασμα..[...]

Βλέποντάς το από αυτήν τη σκοπιά, μπορούμε να δούμε ότι η «ελευθερία και η ισότητα» που προ ολίγου έχουμε μιλήσει είναι εξωγήινες για το λαό! Πράγματι, μπορεί κανείς να μιλήσει εδώ για "ελευθερία" και "ισότητα"; Αρνούμαι να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε ελευθερία αυτού του είδους! Κάθε ισότητα αυτής της κατηγορίας! Αλλά τι είναι τότε αληθινή ελευθερία και αληθινή ισότητα; Εδώ έρχεται η απάντησή μου: η Αναρχία. Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία. Και ο κομμουνισμός είναι η αληθινή ισότητα. Μόνο μια κοινωνική επανάσταση μπορεί να μας επιτρέψει να οικοδομήσουμε μια πραγματικά ελεύθερη και πραγματικά ισότιμη κοινωνία..[...]

Αλλά τι είναι Αναρχία;

Αναρχία είναι η τοποθέτηση του Κράτους και των παρελκόμενων θεσμών του στον Κατάλογο και την συλλογική κυριότητα των μέσων παραγωγής και των αγαθών που παράγονται. Κάθε άτομο που συμβάλλει σύμφωνα με την ικανότητά του και παίρνει σύμφωνα με τις ανάγκες του. Και εργάζεται κοινόχρηστα σύμφωνα με την ικανότητα του ατόμου: όποιος έχει τη δυνατότητα να είναι γιατρός κάνει τα ιατρικά, και όποιος έχει την ικανότητα να μεταλλεύει κάνει την εξόρυξη. Περισσότερος χρόνος αφιερωμένος σε απλές εργασίες και λιγότερος χρόνος σπαταλημένος σε περίπλοκες ή κουραστικές. Ένας οργανισμός για να σας βρίσκει φαγητό όταν είστε πεινασμένοι, ρούχα να φορέσετε και μια στέγη κάτω από την οποία να προφυλάσσεστε. Όλοι στην λήψη της ίδιας εκπαίδευσης, χωρίς διάκριση ανάμεσα στον έξυπνο και τον αργόστροφο.

Και αν σε αυτό το σημείο, κάποιοι/ες, "αγριεύτηκαν", με την λέξη αναρχία, προφανώς επειδή αυτή είναι μια "κακή λέξη" για το matrix, ας ξεκαθαρίσουμε αυτό το ερώτημα:

Ποια διαφορά υπάρχει ανάμεσα στους αναρχικούς και τους άλλους ανθρώπους;

Η απάντηση είναι πολύ σύντομη:

Καμία!

Και γιατί; Για λογαριάστε το εξής:

Πάρτε μια λίστα και πραγματοποιήστε μια ενδιαφέρουσα σφυγμομέτρηση: συμβουλευτείτε τους πάντες γύρω σας σχετικά με τις μεταρρυθμίσεις που θα έπρεπε να διεκπεραιωθούν και θα διαπιστώσετε ότι όλοι είναι θιασώτες της κατάργησης είτε ενός είτε κάμποσων νόμων.
Όταν έχετε συγκεντρώσει όλες αυτές τις απόψεις, αθροίστε το σύνολο των καταργήσεων των νόμων που ζητείται από κάθε άτομο και δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο που να πρέπει να γίνει από το να κάψουμε τον ποινικό κώδικα. Αυτό είναι εκείνο που απαιτούν οι αναρχικοί. Είναι το άθροισμα των προσδοκιών όλων, το αποτέλεσμα του όγκου των μεταρρυθμίσεων, και στην υλοποίηση αυτής της σφυγμομέτρησης θα έχετε γράψει ένα αναρχικό βιβλίο.

Έτσι δεν είναι; Αυτή δεν είναι η αλήθεια;

Ευρισκόμενοι λοιπόν, λιγότερο από τρεις εβδομάδες από τις επικείμενες εκλογές, απεγκλωβιστείτε από το matrix, κάντε ένα "system reboot" ή τέλος πάντων, όπως το είχε πει ο Μπα Κιν:

Φίλοι του κόσμου της εργασίας, βλέπετε απλά πόσο ελεύθερη η κοινωνία απαλλαγμένη από όλη την απολυταρχική εξουσία θα ήταν; Βλέπετε πόσο ισότιμη θα ήταν; Είστε πρόθυμοι να οικοδομήσετε μια τέτοια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας; Λοιπόν τότε, κάντε την κοινωνική επανάσταση και τελειώστε με αυτές τις αχρείες πολιτικές.
Για χάρη της έλευσης μιας κοινωνίας ελευθερίας και ισότητας, ας ελπίσουμε ότι εσείς και οι φίλοι σας θα συσπειρωθείτε μαζί! Όσο τα υπομένετε όλα με παραίτηση, θα είστε φορβή για τους καπιταλιστές!
Αν δεν με πιστεύετε, θα δείτε και μόνοι σας!

 

 

[ευχαριστούμε το aixmi.wordpress.com, για τ' αποσπάσματα]

  • Σχόλια

4 Comments:

  1. Εικόνα tsallinia
    tsallinia (χωρίς επαλήθευση)Σεπ 01, 2015 14:40 ΜΜ

    Πολύ ωραία όλα αυτά που έγραψες στο editorial. Δυστυχώς όμως ουτοπικά. Σε μία εποχή όπου ο εθνικισμός και ο καπιταλισμός καλά κρατούν, αν μπορούσαμε να κάνουμε μία επανάσταση στο γεωγραφικό χώρο που συμβατικά ονομάζουμε Ελλαδα, τα υπόλοιπα κράτη θα μας έτρωγαν ζωντανούς. Μα με ασθένειες (και μη εισαγωγή των κατάλληλων φαρμάκων), μα με πόλεμο, μά, μά μά... Άσε που τα ανώτερα πολιτικά συστήματα απαιτούν ανώτερο μορφωτικό επίπεδο, επίπεδο που δυστυχώς τόσο εμφατικά απουσιάζει από τους χαλεπούς καιρούς μας....

    Με αγάπη και σεβασμό στον αγώνα σας
    tsallinia

    υγ) ευτυχώς υπάρχει και το linux να μας υπενθυμίζει τι μπορεί να επιτύχει μία ομάδα ανθρώπων με κοινό όραμα...

  2. Εικόνα Evi
    EviΣεπ 02, 2015 01:32 ΠΜ

    Δεν έχεις άδικο, ίσως όλα αυτά να ακούγονται ουτοπιστικά, μέσα στο κλίμα της εποχής που είναι γεμάτο από φανατικά ιδεολογήματα και μέσα στην ευρύτερη κοινωνική μελαγχολία να φαίνονται ακόμα πιο ουτοπιστικά, ίσως και γραφικά.
    Αλλά από την άλλη, ίσως και να είναι ουτοπία να πιστεύουμε πως δε μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα....

  3. Εικόνα ο γνωστός
    ο γνωστός (χωρίς επαλήθευση)Σεπ 02, 2015 10:06 ΠΜ

    Εύγε Έβη! Ένα υπέροχο άΘρο!

  4. Εικόνα dimnikos
    dimnikos (χωρίς επαλήθευση)Σεπ 14, 2015 22:00 ΜΜ

    Καλα τα λες και μου δινεις'την εντυπωση οτι γραφεις στη διαδρομη η'εστω οτι την διαβαζεις'
    καθως' το στυλ σου με παραπεμπει'εκει

Scroll to Top