BETA

Είναι αναρχικοί οι V ; [μέρος Α]

Εικόνα Haris

Είναι αναρχικοί οι V ; (μέρος Α)

Εισαγωγή

Είναι ο V αναρχικός; Αρχικά, το ζήτημα αυτό μπορεί να φαίνεται ρητορικό. "Φυσικά ένας V είναι αναρχικός!" Θα μπορούσαμε να διακηρύξουμε. Αλλά αν δεν αναλύσουμε το θέμα με λεπτομέρεια, πώς μπορούμε να είμαστε θετικοί;

Προκειμένου να διαπιστωθεί αν ο V είναι στην πραγματικότητα ένας αναρχικός, θα πρέπει να συγκρίνουμε τους στόχους του, με τους στόχους του αναρχικού, και, το πιο σημαντικό, να αναλύσουμε τα κίνητρα του V για την επίτευξη των στόχων του, αν μέσα του τα κίνητρα αυτά δεν βρίσκονται σε συντονισμό με την ελευθεριακή ηθική, και αν ο V τελικά δικαιολογεί τα τυχόν μη ελευθεριακά του κίνητρα. Επιπλέον, προκειμένου να κάνουμε αυτές τις απαραίτητες συγκρίσεις, θα πρέπει πρώτα να ξέρουμε τι είναι ο αναρχισμός.

Τι είναι ο αναρχισμός;

Πρώτα, και κυριότερα, θα πρέπει να τονιστεί πως αναρχισμός δεν είναι α-νομικός. Καθώς η ανομία σημαίνει “χωρίς νόμους”, η αναρχία εννοείται “χωρίς νομοθέτες”. Στη συνέχεια θα πρέπει να σημειωθεί η διαφορά ανάμεσα στους ηγέτες και τους νομοθέτες. Οι ηγέτες μπορούν να εκλεγούν από έναν πολίτη, και στη συνέχεια να εγκαταλειφθούν από τον ίδιο, και χωρίς τη συγκατάθεση ενός άλλου, οι νομοθέτες είναι εκείνο το συγκεκριμένο είδος ηγετών στους οποίους είναι αναθετημένο να επιβάλλουν με τους εαυτούς τους ορισμένα μη συναινετικά θέματα. Ο αναρχισμός δεν απαγορεύει την ύπαρξη των ηγετών per se, αλλά προϋποθέτει την απαγόρευση της διακυβέρνησης.

Είναι ατυχές το γεγονός πως ο κόσμος συγχέει την αναρχία, ένα σύστημα στο οποίο ευδοκιμεί μια αυθόρμητη τάξη, με το χάος της ανομίας. Αυτό γίνεται διότι δεν αφιέρωσαν τον χρόνο να μάθουν τι είναι στην πραγματικότητα ο αναρχισμός. Όλο αυτό, οδηγεί εσφαλμένα στο συμπέρασμα πως οι αναρχικοί είναι φυσικά βίαια άτομα, και πως όποιος δηλώνει “ειρηνικός αναρχικός” ή χρησιμοποιεί τον όρο “ειρηνική αναρχία” θα πρέπει να είναι ουτοπιστής. Όσοι δεν καταλαβαίνουν την αναρχία συνήθως ρωτούν “Πως μπορούμε να αποτρέψουμε τη βία χωρίς νόμους”; Ενώ δεν ενοχλήθηκαν με το να σκεφτούν πως μπορούμε να έχουμε νόμο, χωρίς να έχουμε ένα μονοπώλιο μιας νομοθετικής υπηρεσίας δια της βίας, χωρίς να δημιουργήσουμε μια πολιτική τάξη.

Η αναρχία δεν είναι μια ουτοπία. Καθώς οι ουτοπίες δεν μπορούν να υπάρξουν στον πραγματικό κόσμο, οι αποκεντρωμένες μέθοδοι καταπολέμησης της βίας μπορούν. Για να πάμε παραπέρα, αντίθετα με τον Λενινισμό, ο αναρχισμός δεν απαιτεί το αδύνατο του να αλλάξει την ανθρώπινη φύση, και να δημιουργήσει έναν νέο σοβιετικό άνθρωπο. Περισσότερο ο αναρχισμός προσαρμόζει τον εαυτό του να δουλεύει με την φύση του άνδρα και της γυναίκας, αναγνωρίζοντας πως οι άνθρωποι εμπνέονται από αυτό που οι οικονομολόγοι λένε “ορθολογική ιδιοτέλεια”.

Πολλοί αναρχικοί όπως ο Λύσανδρος Σπούνερ, ήταν ισχυρά επηρεασμένοι από την κλασσική σύλληψη της έννοιας των φυσικών νόμων και των φυσικών δικαιωμάτων. Αυτή είναι η θέαση πως τα δικαιώματα δεν χορηγούνται από μια ανώτερη δύναμη όπως την κοινωνία, την πολιτεία, η ακόμα και τον Θεό. Παρόλο που όλοι οι αναρχικοί δεν συμφωνούν εδώ, αντίθετα λοιπόν οι άνθρωποι έχουν προσωπικά, αναφαίρετα και έμφυτα δικαιώματα, από την αρετή της φύσης, σαν ανθρώπινες υπάρξεις και οντότητες. Το έργο του Σπούνερ “Φυσικός νόμος της επιστήμης του δικαίου” είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα της ύπαρξης των φυσικών παγκόσμιων αρχών της δικαιοσύνης.

Έτσι, όπως βλέπουμε, καθώς η ανομία εννοείται χωρίς νόμους, η αναρχία εννοείται χωρίς νομοθέτες. Στην πράξη, αυτές οι καταστάσεις ύπαρξης είναι διαμετρικά αντίθετες η μία με την άλλη, για κάθε σύστημα που απαγορεύει την διακυβέρνηση, αλλά απαραίτητα προωθεί τους κανόνες, αλλά ειδικά τον κανόνα πως εκεί μπορούν να μην υπάρχουν νομοθέτες. Τι είναι λοιπόν η αναρχία, είναι ένα σύστημα που απαγορεύει κάθε και όλες τις (εναρξιακές) επιθετικότητες, καθώς η επιθετικότητα ορίζεται όχι σαν η χρήση της βίας per se, αλλά την κατεύθυνση της δύναμης συγκεκριμένα. Εάν το άτομο Α επιτίθεται στο άτομο Β, και το άτομο Β χρησιμοποιεί ίση και αντίθετη αντίδραση για να υπερασπίσει τον εαυτό του, τότε είναι το άτομο Α που είναι ο επιτιθέμενος όχι το άτομο Β. Έτσι, ο αναρχικός θα ερμηνεύσει τις πράξεις του ατόμου Α σαν εγκληματικές, ενώ του ατόμου Β μέσα στους φυσικούς νόμους. Αυτή την απαγόρευση της επιθετικότητας ονομάζουμε αξίωμα μη επιθετικότητας, είναι η ολοκλήρωση του νόμου σε μια αναρχία, και η επιβολή αυτού του κανόνα θα εξαλείψει αποτελεσματικά όλες τις καταναγκαστικές ιεραρχίες.

Για να το τοποθετήσουμε αλλιώς, όταν ο Τζακ ληστεύει, βιάζει η δολοφονεί τον Τζιλ, ο Τζακ κάνει μια πράξη επιθετικότητας ενάντια στον Τζιλ, και έτσι δημιουργεί μια καταναγκαστική ιεραρχία όπου ο Τζακ είναι το αφεντικό, και ο Τζιλ ο δουλοπάροικος. Ο Τζακ είναι ο κυρίαρχος, και ο Τζιλ ο σκλάβος, που ο Τζακ μεταχειρίζεται σαν αντικείμενο. Όταν λαμβάνει χώρα η παραπάνω πράξη, ένα έγκλημα στην περίπτωση μας, η αναρχία χάνεται, και αντικαθίσταται από την Αρχή, η την εγκαθίδρυση μιας Πολιτείας.

Η Αναρχία αποκαθίσταται όταν ο εγκληματίας Τζακ, πληρώνει μια αποζημίωση στον Τζιλ, και του αποδίδει όλα αυτά που δικαιωματικά της ανήκαν, και μάλιστα επιπρόσθετα την αποζημιώνει για το χαμό του δικαιώματος της να διαχειριστεί τον χρόνο της όπως ήθελε εκείνη. Επιπλέον η Τζιλ, θα μπορούσε να μεταχειριστεί ένα όπλο για να αμυνθεί, ενάντια στον βιαστή της, και αυτό μοιάζει να είναι εντάξει.

Μάλιστα (η γνώμη του συγγραφέα Άλεξ), δεν έχει κάτι εναντίον των εκτελέσεων των δολοφόνων, όσο το θύμα συνεναίσει στην εκτέλεση (σημείωση, εδώ είναι ένα λάθος, διότι το θύμα είναι ήδη νεκρός), όσο ο φονιάς είναι πράγματι ένοχος, και όσο η εκτέλεση δεν πραγματοποιείται από κάποια Πολιτεία. Βέβαια, (σημειώνει ο συγγραφέας), όλοι οι αναρχικοί δεν συμφωνούν μαζί μου, στο επιτρεπτό των εκτελέσεων των ανθρωποκτόνων, και αυτό το δέχομαι. Είμαστε ελεύθεροι να συζητήσουμε ο ένας με τον άλλον. Έτσι, οι άναρχο ειρηνιστές όπως ο Λέων Τολστόι, και ο Ρόμπερτ Λε Φέβρ, μπορούν να απορρίψουν όλα τα αντίποινα ενάντια στους επιτιθέμενους, και να ακολουθήσουν την πολιτική του “να γυρνάς και το άλλο μάγουλο”. Κάποιος δεν είναι ανάγκη να είναι ειρηνιστής για να είναι αναρχικός, όμως ένας πρέπει να είναι αναρχικός για να είναι αληθινός ειρηνιστής.

Έτσι, ο αναρχισμός, δεν απαγορεύει την βία ως αντίποινο, αλλά μόνο την βία εκ προθέσεως και εξ' αρχής. Συμπερασματικά, μπορεί κάποιος να ανακόψει την επιθετική βία, με μια δύναμη απάντησης κατευθυνόμενη προς την επιθετική βία. Έτσι, ενώ ο Τζακ μπορεί να θεωρηθεί ότι παραβιάζει τα δικαιώματα της Τζιλ για να της κλέψει ας πούμε μια τσιχλόφουσκα, είναι τότε επιτρεπτό για την Τζιλ να χρησιμοποιήσει μια μικρή ποσότητα της δύναμης της για να ανακτήσει την τσιχλόφουσκά της, ωστόσο δεν μπορεί να εκτελέσει τον Τζακ γι' αυτή του την πράξη. Η βία αντίδρασης, πρέπει να είναι ανάλογη με την βία δράσης (επίθεσης), όταν αυτό δεν συμβαίνει, ο τιμωρός αποτυγχάνει να είναι πράκτορας της δικαιοσύνης, και αντίθετα γίνεται πράκτορας του εγκλήματος. (Murray N. Rothbard “Η ηθική της ελευθερίας” σελίδες 80-85).

Αυτοί που εξακολουθούν να αναρωτιούνται αν ο αναρχισμός είναι ένα είδος ουτοπισμού, μπορούν να ακολουθήσουν τη συζήτηση με την ερώτηση “πως μπορεί να αποφευχθεί η επιθετική βία χωρίς την μεσολάβηση του κράτους”; Όπως είπαμε ο αναρχισμός δεν απαγορεύει την βία σαν αντίδραση στην επιθετική βία, και ένα άτομο μπορεί να επιλέξει να υλοποιήσει την (μη καλή) μέθοδο της συνεχούς άμυνας όπως του να κάθεται όλη μέρα στην εξώπορτα με μια καραμπίνα, να δημιουργήσει μια κοινότητα όπου θα ρωτήσει έναν γείτονα να προσέχει την ιδιοκτησία του και ο ίδιος να προσέχει την ιδιοκτησία του γείτονα αναλόγως, η να μισθώσει μια υπηρεσία προστασίας για τις ανάγκες προστασίας του. Η τρίτη εκδοχή μοιάζει να είναι είναι η περισσότερο πρακτική, και επειδή οι ιδιωτικές υπηρεσίες προστασίας αναλαμβάνουν να προσφέρουν στους πελάτες τους υπηρεσίες υψηλού επιπέδου για να τους κρατήσουν ικανοποιημένους, και να μην τους χάσουν, αυτό και μόνο δικαιολογεί το ότι θα είναι πολύ περισσότερο αποτελεσματικό αντί για ένα κρατικό μονοπώλιο μέσω της αστυνομίας.

Η ιδέα των ιδιωτικών υπηρεσιών προστασία δεν είναι καινούργια. Κατά τις πρόωρες αναζητήσεις μου (συνεχίζει ο συγγραφέας), βρήκα κάποια πράγματα στον Γάλλο ελευθεριακό οικονομολόγο Γουσταύο Ντε Μολινάρι και στην εργασία του “Η παραγωγή της ασφάλειας” το 1849. Αλλά και μια άλλη από τις αγαπημένες μου παρενθέσεις, έρχεται από τον δέκατο ένατο αιώνα, και τον Αμερικανό αναρχικό Βενιαμίν Τάκερ, που περιγράφει τους αναρχικούς γράφοντας πως “Είναι απλώς μη τρομοκρατημένοι δημοκράτες του Τζέφερσον, πιστεύουν πως η καλύτερη κυβέρνηση είναι αυτή που κυβερνά λιγότερο, και πως αυτοί που κυβερνούν λιγότερο, δεν κυβερνάνε καθόλου”.

Ακόμα και την απλή λειτουργία της αστυνομίας του να προστατεύει τους πολίτες και την ιδιοκτησία, αρνούνται, επειδή είναι υποστηριζόμενη από την υποχρεωτική φορολογία της κυβέρνησης”. “Η προστασία που ψάχνουν, κάτι για να είναι ασφαλείς, όσο χρειάζεται, είναι με εθελοντισμό και συνεργατισμό για την αυτοάμυνα, η κάτι σαν εμπόρευμα που μπορούν να αγοράσουν, όπως οποιοδήποτε άλλο εμπόρευμα (υπηρεσία), με τους κανόνες της προσφοράς, καλύτερη υπηρεσία στη χαμηλότερη τιμή. Κατά την άποψη τους, (μια κρατική μονοπωλιακή υπηρεσία ασφάλειας), είναι επιβολή σε έναν απλό άνθρωπο για να πληρώσει (με τους φόρους), και να υποστεί μια προστασία που ο ίδιος δεν ζήτησε και δεν επιθυμεί. (Benjamin R. Tucker “Κράτος, σοσιαλισμός και αναρχισμός”).

Οι αναρχικοί πιστεύουν πως η νόμιμη ιδιοκτησία (σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς για παράνομη ιδιοκτησία), μπορεί να αποκτηθεί μόνο με τρεις τρόπους:

α) Κάνοντας ιδιόκτητο κάτι που δεν ανήκει σε κανέναν

β) Από την λήψη ενός υλικού άπω προηγούμενο ιδιοκτήτη ως δώρο.

γ) Από την λήψη ενός υλικού αγαθού από προηγούμενο ιδιοκτήτη μέσω του εμπορίου (μιας συναλλαγής).

Η ιδιοκτησία η μεταβολή της ιδιοκτησίας χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη θεωρείται σφετερισμός και κλοπή.

Για παράδειγμα αν κάποιος είναι ένας αγρότης, και έχει ιδιοποιηθεί φυσικά ένα κομμάτι γης, αυτό διαμέσου της ανάμιξης της εργασίας του με το έδαφος, και στη συνέχεια έρθει κάποιος άλλος και ρίξει εκεί αλάτι εν αγνοία του, τότε αυτό σημαίνει σφετερισμό, αφού χωρίς την συνέναιση ο άλλος έχει παραβιάσει τον έλεγχο στη γη του προηγούμενου. Το να κάνει κάποιος μεταβολή χωρίς συγκατάθεση είναι μια πράξη επιθετικότητας, που δημιουργεί μια καταναγκαστική ιεραρχία, όπου εκείνος που μεταβάλλει θεωρείται σαν κυρίαρχος, και ο νόμιμος ιδιοκτήτης σκλάβος. Γι' αυτό ο στόχος των αναρχικών είναι η αποκαθήλωση κάθε εξαναγκασμένης ιεραρχίας, ενώ ο σφετερισμός μιας δίκαια αποκτημένης ιδιοκτησίας δεν συγχωρείται.

Οι αναρχικοί αναγνωρίζουν πως υπάρχουν ακόμα άδικες ιδιοκτησίες, όπως εκείνες που αποκτήθηκαν με επιθετική βία η μέσω πολιτικής βίας. Κάθε τρόπος απόκτησης ιδιοκτησίας έξω από τους τρεις νόμιμους κανόνες που αναφέρθηκαν είναι φυσικά άνομος, το ίδιο και οι μέθοδοι απόκτησης αγαθών πέρα από τις τρεις που ειπώθηκαν. Όλες οι ανήθικες μέθοδοι είναι τρόποι επιθετικής βίας, η οποία απαγορεύεται από τις ηθικές της αναρχίας. Έτσι, κάθε άτομο που αποκτά ιδιοκτησία πέρα από τους τρεις κανόνες, χάνει το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, και τα αγαθά θεωρούνται αντικανονικά κεκτημένα, χωρίς ιδιοκτήτη, και είναι ελεύθερα για άλλους προς λήψη.

Οι αναρχικοί πιστεύουν πως χωρίς την Πολιτεία, και τα ιδιότροπα διατάγματα της, την ιδρυματοποίηση της επιθετικότητας, θα μπορούσε να υπάρξει μια αυθόρμητη τάξη, που θα ήταν ειρηνική και παραγωγική. Παρόλο που η έννοια της αυθόρμητης τάξης είναι παλιά, από τους Ταοιστές, ο πρώτος μοντέρνος σκεπτικιστής που εξέτασε το θέμα ήταν ο Γάλλος αναρχικός Πιέρ Ζοζέφ Προυντόν, που κατέληξε πως “η αναρχία είναι τάξη”.

Η αυθόρμητη τάξη σχετίζεται με τις θέσεις του Άνταμ Σμίθ στο έργο “Το αόρατο χέρι”, που επίσης προωθήθηκε ισχυρά από τον αυστριακό οικονομολόγο και ελευθεριακό Νόμπελ Λαουρέτις Φον Χέιγκ. Λοιπόν, ο στόχος του αναρχικού είναι να δει το τέλος του χάους και της Πολιτείας, και να φέρει την ανάληψη της κοινωνίας στην αναρχία, ένα σύστημα δηλαδή που αποφεύγει την επιθετικότητα και τις εξαναγκαστικές ιεραρχίες (που κανονικά πηγάζουν από την ύπαρξη την κρατική).

Το ζωτικό κλειδί είναι πως ο αναρχισμός είναι αυστηρά και αντικειμενικά αντίθετος στην επιθετική βία έναρξης, σε όλες τις μορφές της, όπου η επιθετικότητα αναγνωρίζεται καθαρά (ως η αρχική βία), η μια απάτη κατά κάποιου προσώπου, η έναν άδικο σφετερισμό ιδιοκτησίας του άλλου.

Είναι αναρχικοί οι στόχοι των V ;

Για να δούμε αν είναι αναρχικοί οι στόχοι των V θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν οι V προωθούν αυτό που έχει περιγραφεί αλλού ως Πανταρχία (omniarchy). Η αντίθετα ο V προωθεί την ειρήνη και την τάξη. Εάν η αναρχία είναι ένα σύστημα όπου κανείς δεν κυβερνά κανέναν, η πανταρχία είναι σύστημα που κάθε άτομο κυβερνά τον οποιονδήποτε άλλον. Αυτοί που βρίσκονται μέσα σε μια πανταρχική κοινοπολιτεία θα έβρισκαν τους εαυτούς τους σε μια κατάσταση ανομίας, χωρίς περιορισμούς στις δραστηριότητες τους. Σε κάθε λεπτό, θα μπορούσαν να σκοτώσουν η να σκοτωθούν, να βιάσουν η να βιαστούν, και πολλά άλλα. Θα ήταν ένας Χομπεσιανός πόλεμος των όλων εναντίον όλων.

Κάντε ό,τι επιθυμείτε

Καθώς οι V αναφέρονται σε μια χώρα του “κάντε ό,τι θέλετε”, κάποιος μπορεί να συμπεράνει πως ο V είναι κάποιο είδος ανομιστή που θέλει να προωθήσει την πανταρχική ιεραρχία των όλων σε όλους, και έτσι δεν είναι ολοκληρωμένα αναρχικός. Όμως τα παραπάνω θα ήταν μια βιαστική παρερμηνεία του V.

Ο V παίρνει τον όρο “Χώρα του Κάνε ό,τι Θέλεις” από ένα βιβλίο με τίτλο “Το μαγικό δέντρο” που γράφτηκε από την κ. Ένυντ Μπλάιτον και δημοσιεύτηκε το 1943. Στην πραγματικότητα, σε μια σκηνή, ο V διαβάζει το βιβλίο στην Ήβη (σελίδα 68). “Έχω διαβάσει τμήματα αυτού του βιβλίου της Μπλάιτον και όπως διαπιστώνω μέχρι τώρα δεν έχει να κάνει τίποτα με τον αναρχισμό”.

Τα παιδιά (στο βιβλίο), επισκέπτονται μια μαγική χώρα, στην οποία κάθε ηδονική επιθυμία μπορεί να πραγματοποιηθεί, όπως να τρώει κάποιος παγωτό, να οδηγεί ένα τρένο, και να ιππεύει ελέφαντες. Η “Χώρα του κάνε ό,τι θέλεις” παρουσιάζεται από την κ. Μπλάιτον σαν ένα είδος ουτοπίας, και όπως παρουσιάζεται μαγική, δεν μπορεί να υπάρξει στον πραγματικό κόσμο. Σίγουρα ο V αναγνωρίζει το παραπάνω, και χρησιμοποιεί την φράση (Χώρα του Κάνε ό,τι Θέλεις), μεταφορικά.

 

(τέλος του μέρους Α, δείτε το μέρος Β τελευταίο).

 

Πηγή

  • Σχόλια

14 Comments:

  1. Εικόνα DarkGoth
    DarkGothΜάιος 04, 2016 23:26 ΜΜ

    προφανως ισχυει η φραση, οτι η δικη μου ελευθερια σταματαει εκει που αρχιζει η ελευθερια του αλλου. μπορω να κανω κυριολεκτικα οτι θελω, ΑΛΛΑ φτανω μεχρι το σημειο που δεν βλαπτω τους αλλους, και δεν στερω ελευθεριες απο τους αλλους. το «κανε οτι θελεις» μπορει να ισχυσει και κυριολεκτικα.

  2. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 05, 2016 03:12 ΠΜ

    Έχει μερικά πολύ καλά σημεία, ενώ σε άλλα υπάρχουν κενά. Μπορώ να σου πω, με εξέπληξε το κείμενο, γιατί πολλά από αυτά που λέει τα είδα πρώτη φορά μπροστά μου. Πιστεύω οι έννοιες να έγιναν κατανοητές, δηλαδή με τους ηγέτες και τους νομοθέτες, τους ηγέτες στον κοινοβουλευτισμό, όπως τους εκλέγεις, έτσι και τους πετάς (βέβαια τους τρως στη μάπα για την τετραετία, και μάλιστα όταν σου τα αλλάζουν εντελώς αυτά που είχαν πει πριν, και εν μέσω της τετραετίας δεν μπορείς να τους ξεφορτωθείς). Οι νομοθέτες, αυτή που νομοθετεί στη βουλή είναι η κυβέρνηση. Οι κυβερνητικοί βουλευτές τους ανατέθηκε (από τον λαό), να νομοθετήσουν, και νομοθετούν σε πολλά μη συναινετικά θέματα, διότι στα περισσότερα, η αντιπολίτευση δεν συναινεί, η κυβέρνηση περνάει όμως τους νόμους.

    Το άλλο σημείο που αγνοούσα είναι το θέμα της βίας έναρξης. Σου λέει δηλαδή πως κάθε βία έναρξης είναι καταδικαστέα, και αντικανονική. Αντίθετα, η βία αντίδρασης στη βία έναρξης θεωρείται κανονική. Λογικό είναι έτσι; Το αδύνατο σημείο είναι πως καμιά φορά η βία αντίδρασης στην βία έναρξης δεν είναι ελεγχόμενη, οπότε εκεί είναι ερώτημα, δηλαδή ο αμυνόμενος δεν κάθεται να ζυγίζει ακριβώς πόση βία αντίδρασης θα εφαρμόσει, η του ξεφεύγει κιόλας.

    Άλλο σημείο που με εξέπληξε είναι πως ο Βενιαμίν Τάκερ, και προφανώς πολλοί άλλοι της εποχής, προσπαθούσαν να κατατάξουν τους αναρχικούς ή στους Δημοκρατικούς η στους Ρεπουμπλικάνους ( ;;; ) δηλαδή δεν είχαν που αλλού να τους κατατάξουν, και τους είχαν βάλει σαν δημοκρατικούς του Τόμας Τζέφερσον; Το άλλο σημείο που εκπλήσσει είναι πως αντί να δινόταν έμφαση στην τότε καταστολή της εποχής, η αντίθεση ήταν πως δεν δέχονταν τον ρόλο της αστυνομίας λόγω της συντήρησης της από την φορολογία και της θεώρησης της σαν κρατικό μονοπώλιο δυνάμεων ασφαλείας.

    Ένα κενό υπάρχει στο θέμα της ιδιοκτησίας, λοιπόν κατανοώ τους τρεις κανόνες ιδιοκτησίας, το κενό είναι στο πνευματικό δημιούργημα, που ενδιαφέρει βέβαια τον κόσμο του Linux. Δηλαδή, ένας που γράφει κώδικα, ο κώδικας προέρχεται από το πουθενά, προέρχεται από τον ίδιο, σαν αποτέλεσμα της πνευματικής του προσπάθειας, εδώ ο κώδικας που ανήκει; Εναπόκειται δηλαδή στον συγγραφέα του κώδικα (μέσα στο αναρχικό σύστημα λέω), να αποφασίσει αν θα τον προσφέρει ελεύθερα ως δώρο στην κοινότητα, η θα τον κρατήσει κλειστό; Και συνολικά, τι γίνεται όσον αφορά τα πνευματικά έργα στον αναρχισμό; Δηλαδή πες γράφεις ένα βιβλίο μέσα σε μια αναρχική κοινωνία, το βιβλίο θεωρείται εξ' αρχής ανοικτό, η η απόφαση είναι δική σου να το δώσεις για μεταβολές με GPL.

    Το θέμα μεταβολής, είναι κατανοητό. Εδώ είναι κάτι που ενοχλεί όσον αφορά τα πνευματικά, διότι αν ο άλλος αποφασίσει να κρατήσει κλειστό τον κώδικα, και ιδιόκτητο, τότε κάθε ένας που θα προσπαθήσει να κάνει μεταβολή, παραβιάζει. Άρα, μόνο αν ο συγγραφέας αποφασίσει για το ανοικτό του πράγματος, οι μεταβολές είναι κανονικές. Λογικά όλα αυτά. Δεν δίνεται έμφαση στον ρόλο της κοινότητας, είναι ένα θέμα που διαφεύγει εντελώς από τον Άλεξ, ίσως γιατί ο Άλεξ (που έγραψε το αρχικό άρθρο), είναι ζωγράφος. Θα περίμενα βέβαια να έκανε ξεχωριστή παράγραφο για τα πνευματικά.

    Τα πράγματα με τους V μπερδεύονται στο δεύτερο μέρος, ίσως γιατί πιάνει σαν βάση το βιβλίο της Μπλάιτον από ότι κατάλαβα. Πάντως είναι ένα ενδιαφέρον άρθρο, και ελπίζω να σας προκάλεσε μικρές εκπλήξεις, όπως και σε εμένα.

  3. Εικόνα maythe4th
    maythe4th (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 05, 2016 01:26 ΠΜ

    Παιδιά να ρωτήσω κάτι λίγο άσχετο? Γιατί ορισμένοι όπως ο snowden/wikileaks/ISIS χρησιμοποιούν twitter και οχι facebook? Το ίδιο ισχύει για τους διαμαρτυρόμενους στην Τουρκία. Γενικά υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος ? Το twitter θεωρείται πιό ελευθερο μέσο απο το facebook απο την φύση του?

  4. Εικόνα AndreasV
    AndreasVΜάιος 05, 2016 15:41 ΜΜ

    Πάρα πολύ ωραίο @Haris. Προσωπικά (άσχετα αν συμφωνω σε όλα ή κάποια) το χάρηκα!
    "Well done & thank you for share" που λένε κι οι Εγγλέζοι ;)

    Εύηχη η "ορθολογική ιδιοτέλεια", κεκαλυμμένη φυσική επιλογή; Χμ, ίσως! (που θα έλεγε κι ο Δαρβίνος).

    Με την Ιδιοκτησία έχω ένα μικρό κενό στους τρεις κανόνες που (imo) ακροβατούν (λίγο!) στην επικίνδυνη γενίκευση ή στην ισόβια ιδιοκτησία (από τον παππού στον εγγονό) που μου θυμίζει αρκετά τις φεουδαρχικές κοινωνίες (λίγο πριν την Βιομηχανική Επανάσταση).

    Για την "πνευματική ιδιοκτησία" (απορία του φίλου @Χάρη λίγο παραπάνω) νομίζω οτι η κοινότητα Open Source έχει δώσει ήδη την απάντηση και κατά την άποψη μου αρκετά ξεκάθαρα. Εδώ μάλιστα φαίνεται οτι αν προσπαθήσουμε να ορίζουμε κάτι a-priori ίσως δεν μπορούμε να το κάνουμε τόσο καλά όσο μπορεί αυτό από "μόνο του" να πάρει ένα δρόμο ως αποτέλεσμα "συλλογικής ροής".

    Αυτά προς το παρόν και... περιμένω κι εγώ το 2ο μέρος για συνολικές συζητήσεις. :)

  5. Εικόνα Νοτης
    Νοτης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 05, 2016 17:27 ΜΜ

    Τι παει να πει χωρις νομοθετες? Και ποιος θα φτιαχνει τους νομους? Τι παει να πει εναρξιακη επιθετικοτητα? Δηλαδη το ατομο Α αν πειναει δεν θα ληστεψει το ατομο Β που εχει λεφτα? Αναρχικες αερολογιες.

  6. Εικόνα Ανώνυμος
    Ανώνυμος (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 05, 2016 20:59 ΜΜ

    Τι πάει να πει ΜΕ νομοθέτες που νομοθετούν υπέρ των πλουσίων και με αποτέλεσμα καλπάζουσα εγκληματικότητα;

  7. Εικόνα Evi
    EviΜάιος 05, 2016 22:06 ΜΜ

    Σκάψου πρώτα αυτό που λες, για το ποιοι φτιάχνουν τους νόμους, πως και γιατί και μετά έλα να συζητήσουμε τα υπόλοιπα,όπως αν σαν άνθρωπος έχεις ανάγκη να σου καθορίζουν άλλοι τι είναι σωστό και λάθος, τι είναι ηθικό και τι ανήθικο, το γιατί οι νόμοι δεν είναι δίκαιοι και ίσοι για όλους και έχουν επιφέρει φοβικά αντανακλαστικά στην κοινωνία.

  8. Εικόνα Νοτης
    Νοτης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 06, 2016 13:35 ΜΜ

    Εσυ Evi, διορθωσε με αν κανω λαθος, εγραψες παλιοτερα οτι μενεις Σουηδια. Τι γυρευει μια αναρχικη στη Σουηδια να απολαμβανει το σκανδιναβικο μοντελο? Ετσι γινομαι και εγω αναρχικος.

  9. Εικόνα Helen
    HelenΜάιος 06, 2016 14:06 ΜΜ

    Η ηλιθιότητα βαράει κόκκινο, με τα όσα νομίζετε μερικοί σαν επιχειρήματα. Το πως μπορει να ειναι μετανάστρια ή μετανάστης κάποιος σου λέει κάτι; Ή και από γονείς άλλης εθνικότητας;
    Και από εκεί και πέρα, τόση ηλιθιότητα πια; Αν δηλαδή κάποια-ος είναι αναρχική-ος, θα πρέπει να ζει σε σπηλιές, να τρώει ρίζες και να περιφέρεται μόνο στα βουνά και στα λαγκάδια;
    Τόσο κοινωνική αμορφωσιά πια; Τόσο zero εγκεφαλικός ιστός; Τόσο μηδενική και ευτελής επιχειρηματολογία;
    Μόνο Χριστίνα Σιδέρη και Άδωνη διαβάζεις;

  10. Εικόνα Νοτης
    Νοτης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 06, 2016 15:04 ΜΜ

    Ναι, στα βουνα και στα λαγκαδια να περιφερεται αλλιως τι αναρχικος ειναι?

  11. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 06, 2016 14:45 ΜΜ

    Tώρα θυμήθηκα και τις καθαρίστριες, στείλανε τα ΜΑΤ στις καθαρίστριες; Για στάσου ρε φίλε, έλεος! Κλείσανε τα εργοστάσια ζάχαρης, κλείσανε την χαλυβουργία, κλείσανε τα ναυπηγεία, οι εργάτες χωρίς δουλειά, απολύσανε τους καθηγητές, κλείσανε νοσοκομεία για να σου λένε μετά τα ιδιωτικά νοσοκομεία έλα, πως να έρθω δεν έχω λεφτά. Για στάσου γιατί έχουμε ανεχτεί πολλά στο φινάλε και δεν έπρεπε. Οι δρόμοι βρωμάνε απ' τα σκουπίδια και πήγανε να ρίξουν ξύλο στις απολυμένες καθαρίστριες; Και ποιος ιδιώτης θα τις προσλάβει μεσήλικες γυναίκες; Το δικαίωμα στη δουλειά είναι θεμελιώδες. Δεν μπορείς να μην δίνεις δουλειά, τι ιδιωτικός τομέας, ο ιδιωτικός δεν μπορεί να απορροφήσει εργαζόμενους, και αν το κάνει, τι με μισθούς 400 Ε, μα σοβαρά μιλάμε τώρα;

  12. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 05, 2016 23:59 ΜΜ

    Αυτό, είναι εύκολο στην κατανόηση, και το θέτουν πολύ ωραία μάλιστα. Αντικανονικός είναι αυτός που ξεκινάει την βία. Αυτός που απαντάει στην βία είναι αποδεκτός. Ένα παράδειγμα, πες εσύ ήσουν ένας δημόσιος υπάλληλος και σε απολύσανε. Σου δώσανε ένα χρόνο επίδομα ανεργίας, και μετά, άντε πνίξου. Πρόσεξε, είναι υποχρεωμένοι να σου δώσουν δουλειά. Δεν μπορεί στα 40, στα 50 να σε πετάνε στα σκουπίδια. Δουλειά δεν σου δίνουν, αποζημίωση σκατά.

    Πας λοιπόν εσύ να κατέβεις με το πανό στη διαδήλωση, γιατί θες δουλειά, θες να ζήσεις. Και τι κάναν, επί προηγούμενης κυβέρνησης, κλείσανε τους δρόμους και βγάλαν τα ΜΑΤ. Πας να περάσεις στην πέφτει ένας ΜΑΤ, και εσύ παλεύεις. Στην περίπτωση αυτή, την βία την ξεκινά η Πολιτεία, δεν την ξεκινάς εσύ. Λυπάμαι που το λέω, μα εδώ ο εργαζόμενος έχει απόλυτα το δίκιο με το μέρος του, και το να σε μπουζουριάσουνε στην κλούβα είναι κατάφωρη αδικία. Όπως επίσης να σου κάνουν απαγόρευση πρόσβασης στην πλατεία.

    Να πιάσουμε τους νομοθέτες έτσι; Ποιος τους έδωσε το πράσινο φως για να προχωρήσουν σε πράγματα όπως την ένταξη στην ευρό ζώνη, έγινε δημοψήφισμα μήπως; Ενέκρινε ο λαός; Όχι. Ούτε νομίζω πως κάνουν σαφή τα προγράμματα τους πριν ζητήσουν την ψήφο. Είναι θολές οι προγραμματικές δηλώσεις προ των εκλογών. Μετά νομοθετούν, αλλά ο λαός πόσα εγκρίνει, εν έκρινες εσύ το μεσοπρόθεσμο; Όχι.

  13. Εικόνα Anima Mundi
    Anima Mundi (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 07, 2016 02:14 ΠΜ

    Άλλο βία (ξεκίνημα ή όχι), άλλο η αντίδραση, άλλο η αυτοάμυνα. Στις πολεμικες τέχνες εξ ανατολής γίνονταί ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις επι των θεμάτω αυτών.
    Το οφθαλμός αντί οφθαλμού δεν το βλέπω να βγάζει πουθενά, όσο δίκαιο και αν φαίνεται. Το ποιος βάρεσε πρώτος, οδηγεί σε καταστάσεις βεντέτας.
    Την κοινωνία που σε πετάει, δεν την έχεις ανάγκη. Κανέναν που σε εγκαταλείπει. Η ψευδαίσθηση ελευθερίας, δικαιοσύνης και δικαιωμάτων είναι κινούμενη άμμος.

  14. Εικόνα mashine gun
    mashine gun (χωρίς επαλήθευση)Μάιος 07, 2016 05:29 ΠΜ

    We rule, όλα τα άλλα δεξιά, αριστερά, άκρο περα δώθε... τρίχες κατσαρές...

Scroll to Top