BETA

Η Αναίρεση της Αναίρεσης

Εικόνα AndreasV

Η αναίρεση της αναίρεσης μιας θέσης δεν οδηγεί πίσω στην αρχική θέση που απαιτήθηκε να αναιρεθεί, αλλά επαυξάνει την αρχική αναίρεση δημιουργώντας μια νέα θέση, σαν μια κίνηση σε μια σπείρα από μέσα προς τα έξω.

Μια από τις αρχές της συνεχούς εξέλιξης (ως εικόνα μιας γνησίως αύξουσας αριθμητικής προόδου) είναι η αυτοαναίρεση: Πρέπει να τραβήξεις το "χαλί" κάτω από τα πόδια σου για να καταλάβεις ή έστω να "ενημερωθείς" για το τι βρίσκεται κάτω απ' αυτό και στην συνέχεια (αν θέλεις) το ξανα-στρώνεις ή φτιάχνεις ένα καινούριο. Να ξέρεις όμως πως ότι κι από τα δύο κάνεις θα βρεθείς σε μια νέα κατάσταση. Φυσικά θα πρέπει να αναλάβεις και το κόστος όλου αυτού του εγχειρήματος μιας και πολλές φορές δεν είναι μικρό ούτε λίγο. Πρέπει να έχεις "ανοιχτό" μυαλό και να προσπαθήσεις να απαλλαγείς από τις προκαταλήψεις σου.

Κάτω λοιπόν από αυτό το πρίσμα ας ξαναδούμε κάποιες βασικές αρχές (τις οποίες κάποιοι λένε οτι "πρέπει" να δεχόμαστε αξιωματικά) ώστε να ρίξουμε και μια ματιά στην "άλλη πλευρά".

 

Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω

x001. "Στο υπέρθυρο της Ακαδημίας του ΠΛάτωνα στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε η επιγραφή: «Μηδείς αγεωμέτρητος εισίτω μου την στέγην», δηλαδή δεν επιτρεπόταν να φοιτήσει κάποιος στην Ακαδημία, εάν δεν γνώριζε Γεωμετρία, τουτέστιν Μαθηματικά. Όταν κάποιος νέος εξέφρασε την επιθυμία να παρακολουθήσει μαθήματα στην Ακαδημία, ο Ξενοκράτης, ο οποίος υπήρξε μετά τον Πλάτωνα και το Σπεύσιππο διευθυντής της Ακαδημίας, τον ρώτησε, εάν γνωρίζει Γεωμετρία. Στην αρνητική απάντηση του είπε: «Πορεύου· λαβάς γαρ ουκ έχεις φιλοσοφίας», δηλαδή «πήγαινε, δεν έχεις την απαιτούμενη προπαίδεια, για να μάθεις Φιλοσοφία». (Διογένης, Λ. ΙV, 10.) " (Πηγή)
Το παραπάνω μπορούμε να πούμε οτι ορίζει ένα Ιερατείο γνώσης στην οποία δεν μπορεί να συμμετέχει όποιος κι όποιος. Πρέπει να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις και βασική εξ' αυτών είναι να ξέρει κάποιος Μαθηματικά.

x002. Αν σας θύμισε κάτι πιο πρόσφατο η λέξη "Ιερατείο", τότε δεν έχετε πέσει έξω στο να μαντέψετε την επόμενη άποψη:
"...γράφει ο Steven Levy στο βιβλίο του Hackers - Ήρωες της Επανάστασης των Υπολογιστών:

Την άνοιξη του 1959 το πανεπιστήμιο προσέφερε την πρώτη σειρά μαθημάτων στον προγραμματισμό υπολογιστών. Την εποχή εκείνη απαιτούσε αρκετό χρόνο ο προγραμματισμός ενός υπολογιστή. Έπρεπε κανείς να δώσει εντολές με διάτρητες κάρτες σε αυτό το μηχάνημα, γιατί δεν υπήρχε οθόνη. Ωστόσο έπρεπε επίσης να προσπεράσεις τους μηχανικούς της IBM, που αποκαλούσαν τους εαυτούς τους "το ιερατείο" και επέβλεπαν τον υπολογιστή. Όταν οι πρώτοι hackers όπως ο Peter Samson, o Bob Saunders και ο Alan Kotok ήθελαν να χρησιμοποιήσουν ένα από αυτά τα μηχανήματα κόστους ενός εκατομμυρίου δολαρίων, εκδιώκονταν από το μηχάνημα από το ιερατείο." (πηγή)

x003. Πάμε τώρα στους ίδιους τους Hackers των υπολογιστών - αναφέρομαι στους γνήσιους hackers και όχι στους wannabe μέτριους ηλίθιους. Βασικό "συστατικό" για να γίνεις Hacker (το οποίο διαποτίζει όλο το αναφερόμενο κείμενο του Steve Raymond) είναι να είσαι αρκετά έξυπνος (να έχεις δηλαδή υψηλό IQ) και φυσικά να ξέρεις οπωσδήποτε προγραμματισμό. Αναρωτιέμαι αν κατά κάποιο τρόπο έχει επαναληφθεί και εδώ η ιστοριούλα που περιγράφηκε στο x001.
Αν πήγε κάποιος μετρίου IQ στον Linus Torvalds (λέμε τώρα κάποιο τυχαίο όνομα hacker...) και του είπε οτι θέλει να μπει στην ομάδα των Kernel Developers του Linux αλλά δεν ξέρει προγραμματισμό αλλά δεν θεωρεί οτι χρειάζεται κι όλας. Το πιο πιθανό είναι ο φίλος μας ο Linus να τον έστελνε στο διάολο, κι ακόμα παραπέρα!
Οι Hackers είναι ελιτιστές και συχνά ανάγωγοι, κυρίως είρωνες και μερικοί βρωμόστομοι... Βέβαια αυτό έχει παρεξηγηθεί και κάποιοι που θέλουν να παραστήσουν τον Hacker είναι επίσης ανάγωγοι είρωνες και βρωμόστομοι, αλλά αυτό είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν (είναι άλλωστε το πιο εύκολο).
Δεν είναι καθόλου εύκολο oι Hackers να σε θεωρήσουν έναν από αυτούς και για να γίνεις αποδεκτός στο σινάφι τους. Πρέπει να έχεις τουλάχιστον τα απαραίτητα προσόντα: Πολύ καλές γνώσεις προγραμματισμού, δημοσιευμένο έργο aka υψηλό IQ και κάποια άλλα χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο κείμενο του Steve.

Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Ένα Ιερατείο ίσως...;

Μάλιστα ίσως κάποιοι κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν και ως "ρατσιστές" όταν τα προσόντα για την εισαγωγή σου στο Ιερατείο αυτό έχουν να κάνουν με τα φυσικά χαρακτηριστικά κάποιου.
Και ερχόμαστε στο ερώτημα: Πόσο σημαντικό είναι άραγε το "Ιερατείο" για να κρατηθεί η συνοχή, η ποιότητα και το υψηλό επίπεδο μιας ομάδας με κοινούς στόχους;
Πόσο "επιτυχημένο" θα ήταν το όραμα του Linus ή του Stallman αν πλαισιωνόταν από μέτριους προγραμματιστές χαμηλής νοημοσύνης;
Μήπως (λέω μήπως) το Ιερατείο είναι απαραίτητο - αρκεί να μην είναι άλλων αλλά δικό μας;

 

Hackers & Βαρεμάρα!

Προσωπικά αν βρισκόμουν στην θέση των Linus, Stallman και ανάλογων προσωπικοτήτων θα βαριόμουνα οικτρά! Το να πηγαίνω τόσο συχνά (για να μην πω "διαρκώς" - ίσως θα ήμουν αυστηρός) σε παρουσιάσεις, συνέδρια και να αναλώνομαι ΤΟΣΟ πολύ στο να ορίσω άδειες λογισμικού (GPL, v1,1.1,2 κλπ), να ψάχνω πόσο νομικά κατοχυρωμένες είναι, αν έχουν "παραθυράκια" που θα μπορούσε κάποιος να παραβιάσει αυτό τον Αναρχισμό (με την καλή του έννοια) που θέλω εγώ να περάσω (για μένα πάντα) θα ήταν απίστευτα βαρετό. Άσε που θα με κρατούσε μακρυά από τον αρχικό μου στόχο και σκοπό, αυτό δηλαδή που γουστάρω να κάνω - που είναι να γράφω κώδικα και άρθρα.
Προσοχή, για να μην παρεξηγηθώ εδώ: Δεν λέω οτι είναι κακό ή περιττό, λέω οτι είναι βαρετό!

 

Προγραμματισμός, Σύμπαν και Αναρχία

Ο κώδικας και όλη η τεχνική κουλτούρα που κρύβεται κάτω από την πληροφορική είναι φαινομενικά ντετερμινιστική. Υπακούει σε αυστηρούς κανόνες που πηγάζουν από μία καθαρά δυική βάση. Με βάση την Κινέζικη φιλοσοφία όμως και το ίδιο το Σύμπαν αποτελεί την συνισταμένη αμοιβαία αποκλειόμενων δυισμών. Στο σύμπαν όμως κυριαρχεί η εντροπία... ή μήπως όχι; Μήπως εντροπία ονομάζεται η ανθρώπινη αδυναμία να βρει το μοτίβο;
Μήπως το ίδιο το σύστημα είναι αυτό που κάθε φορά το αλλάζει; Μήπως η αρχή εδώ είναι η έλλειψη της ή καλύτερα: Μήπως η αυτοαναίρεση είναι η αρχή; Η μη αρχή. Η μη ύπαρξη σταθερής αρχής κάθε φορά από ένα σύστημα που αυτοαναιρείται καθώς επαναλαμβάνεται.
Η τέχνη του προγραμματισμού ακολουθεί το συμπαντικό μοτίβο, αυτό της Αναρχίας (ετυμολογικά). Οι προγραμματιστές και μάλιστα οι εθισμένοι προγραμματιστές (μέρος των οποίων είναι και Hackers) είναι κατά φύση Αναρχικοί.

 

Το φαινόμενο Προμηθέα (binary again!)

Πολλοί άνθρωποι χάρισαν στην ανθρωπότητα την γνώση χαρίζοντας οι ίδιοι την ελευθερία τους και την ζωή τους στο εκάστοτε αυστηρό σύστημα. Από τον Προμηθέα μέχρι τον Aaron Swartz και τον Julian Paul Assange έδωσαν στην δημοσιότητα γνώση που με βάση το εκάστοτε status-quo δεν θα έπρεπε να κατέχει.
Τι ακριβώς όμως σημαίνει να δίνεις σε όλους μια γνώση;
Από την μία σημαίνει με μια φωτιά, ακόμα κι ο τελευταίος γυμνός άνθρωπος στο πιο απομακρυσμένο και Βορεινό (ή Νότιο) σημείο του πλανήτη θα μπορούσε να ζεσταθεί και να μείνει ζωντανός αλλά από την άλλη μπορεί και να σημαίνει πως με μια φωτιά θα μπορούσαν κάποιοι να κάψουν όλα τα βιβλία του πλανήτη και όλα τα δάση με τα ζώα μαζί... με ότι αυτό μπορεί να συνεπάγεται... φτου! πάλι δυισμός!

 

Το Δυικό και η Αρχή

Τελικά ποιος έχει το δίκιο; Ποιος κάνει το σωστό; Ο Stallman με τα βαρετά Licenses του, ο Aaron που έβγαλε public όλες της επιστημονικές δημοσιεύσεις, ο άγνωστος Hacker που κρατά κρυφό το 0day που βρήκε στον TCP/IP πρωτόκολλο;
Υπάρχει μοτίβο για το τι πρέπει να κάνουμε κάθε φορά; Υπάρχει κάποια αρχή εδώ;
Η απάντηση πλέον μπορεί να έρθει ως απλή συνεπαγωγή...

Happy Hacking...

  • Σχόλια

13 Comments:

  1. Εικόνα Κυριάκος Οικονομίδης

    "Τελικά ποιος έχει το δίκιο;"
    Το δίκιο είναι για μένα υποκειμενική έννοια και το αντιλαμβάνεται ο καθένας με το δικό του τρόπο. Όλοι έχουν δίκιο και όλοι έχουν άδικο! :)

    "Ποιος κάνει το σωστό;"

    Αυτός που δεν δημιουργεί πραγματικά προβλήματα στον συν-άνθρωπό του! Αυτός που προσφέρει. (ασχέτως αν πληρώνεται ή όχι).

  2. Εικόνα Gianna
    GiannaΑυγ 23, 2015 22:03 ΜΜ

    Αυτό είναι κάπως γενικότητα. Το "σωστό" είναι η τεχνολογία η επιστήμη και η εξέλιξη να είναι προς όφελος της ανθρωπότητας και του πλανήτη και όχι με όφελος το κέρδος των εταιρειών. Πιστεύω πως και χωρίς την ύπαρξη των εταιρειών πως η τεχνολογία και η επιστήμη θα αναπτυσσόταν αλλά με διαφορετική κατεύθυνση από την τωρινή. Με τα δεδομένα που συμβαίνουν τώρα, το hacking σε κάθε σημείο της ζωής μας μοιάζει αναγκαιότητα.

  3. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 26, 2015 20:22 ΜΜ

    Ομολογώ πως το "αναίρεση της αναίρεσης" με βρήκε απροετοίμαστο. Θυμάμαι απο την μουσική, πως στο πεντάγραμμο έγραφες δίπλα απο τη νότα μια δίεση ή μια ύφεση, και αυτή ίσχυε μέχρις ότου έγραφες την αναίρεση. Στη συνέχεια ίσχυε η αναίρεση ΑΛΛΑ δεν ξανάγραφες αναίρεση για να αναιρέσεις την προηγούμενη, έγραφες πάλι δίεση η ύφεση, σημάδι ότι παύει η αναίρεση και επανέρχεσαι στην δίεση η ύφεση.

    Θυμάμαι επίσης πως διπλή άρνηση ισοδυναμεί με κατάφαση.

    Για το κεφάλαιο σύμπαν και αναρχία, δεν ξέρω, είχα παρακολουθήσει ατελείωτα ντοκιμαντέρ ένα Χειμώνα, και νομίζω πως τελικά συμπέρασμα δεν βγάζει κανείς εύκολα. Αν εννοούμε ως αναρχία την μη ύπαρξη αρχής, και πως το Big Bang έγινε ταυτόχρονα παντού και όχι σε ένα συγκεκριμένο σημείο, διότι άλλοι το παρουσιάζουν ως τέτοιο, άλλοι όμως βλέπουν ένα σημείο μοναδικότητας ως την αρχή της έκρηξης. Άρα αυτό το σημείο κάπου πρέπει να βρίσκεται και να αποτελεί μια αρχή (έναρξη). Μέσα όμως στο σημείο αυτό, θα μπορούσε να υπάρχει αναρχία. Επίσης θα μπορούσε να υπάρχει στην έννοια του "τίποτα" ως έναρξη του σύμπαντος (αυτό θα ήταν και το χάος; ). Αν θεωρήσουμε το αναρχία σαν μη ύπαρξη νομικής εξουσίας, πως μπορούμε να το πούμε αφού απο την άλλη παντού ισχύουν οι νόμοι της φυσικής; Θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό για τις μαύρες τρύπες, όπου οι νόμοι της φυσικής μπορεί και να μην ισχύουν. Αυτό θα χαροποιούσε τους αναρχικούς καθώς οι μαύρες τρύπες είναι οι ισχυρότερες οντότητες στο σύμπαν.

    Που είναι ο Soulrain να μας φωτίσει;

  4. Εικόνα AndreasV
    AndreasVΑυγ 26, 2015 21:33 ΜΜ

    Αγαπητέ Χάρη καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σου. Μερικοί είναι και δικοί μου, για να είμαι και συμβατός άλλωστε και με την βασική ιδέα που κρύβεται πίσω από το άρθρο αυτό. Αυτή του "Τα πάντα ρει".
    Ενδιαφέρον το παράδειγμα σου με την μουσική. Λυπάμαι (και ντρέπομαι λίγο) αλλά πρέπει να ομολογήσω οτι δεν το γνώριζα. Σε γενικές γραμμές αυτό το παράδειγμα όμως (imo πάντα) δεν νομίζω οτι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αντιπαραβολή με την ιδέα του άρθρου αυτού. Θεωρώ (και νομίζω συνάμα) οτι αυτό που συμβαίνει στην μουσική είναι απλά μια ανθρώπινη "παρέμβαση", μια σύμβαση, για να μπορέσει λειτουργήσει το "μοντέλο". Κάτι ενάντια στην αναρχία (ίσως), ενάντια στην φαινομενική "αταξία" ή καλύτερα ενάντια στην τάξη που εμείς ΔΕΝ μπορούμε να αντιληφθούμε... ;)
    Όσο για το Big Bang, τις μαύρες τρύπες και για το ΠΟΥ ο χρόνος και χώρος βρισκόταν λίγα χιλιοστά του δευτερολέπτου πριν την έκρηξη νομίζω οτι ακόμα δεν μπορούμε να απαντήσουμε, και για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω αν θα μπορέσουμε να απαντήσουμε ever. Έχω μια υποψία οτι είμαστε κλειδωμένοι σε πολύ λίγες διαστάσεις και πολύ λίγες αισθήσεις για να μπορέσουμε να αντιληφθούμε αυτό που κάποιοι ονομάζουν "ΤΟ ΟΛΟΝ".

  5. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 27, 2015 17:31 ΜΜ

    Εγώ δεν είχα ποτέ καταλάβει την θεωρία του χάους. Αυτό που καταλάβαινα είναι πως ορισμένα πράγματα λειτουργούν χαοτικά, και με τυχαιότητα, όπως για παράδειγμα ο καιρός ή οι σεισμοί. Δηλαδή αυτά τα χαοτικά συστήματα είναι αναρχικά; Μπορούμε να πούμε αυτό και για την αρχή της αβεβαιότητας του Χάιζεμπεργκ όπου η θέση ενός ηλεκτρονίου μέσα στο άτομο στην τροχιά του δεν είναι προβλέψιμη, άρα λειτουργεί αναρχικά το ηλεκτρόνιο;

    Στην μουσική, η αναρχία υπάρχει σίγουρα στην Φρη τζαζ, αυτή που έπαιζε ο Ornette Coleman. Μπορεί να το πει κάποιος αυτό και για τον τζαζ αυτοσχεδιασμό, όμως ο αυτοσχεδιασμός λειτουργεί μέσα σε συγκεκριμένες κλίμακες. Η μοντέρνα τζαζ πάντως μπορεί κατα τη γνώμη μου να θεωρείται αναρχική μουσική. Ίσως και εκείνη η ηλεκτρονική μουσική που έβγαζε ο Ιάννης Ξενάκης;

  6. Εικόνα AndreasV
    AndreasVΑυγ 27, 2015 20:18 ΜΜ

    Δεν ξέρω αν υπάρχουν ντετερμινιστικές απαντήσεις στις ερωτήσεις σου. Μπορεί ο καιρός να είναι αναρχικός ή να είναι υπο συνθήκες, η Μουσική επίσης. Πολύ φοβάμαι όμως πως όταν πάμε να απαντήσουμε εύκολα σε τέτοιες ερωτήσεις γινόμαστε θύματα του (δικαιολογημένου ως ένα σημείο) ανθρωπομορφισμού μας. Θέλω να πω οτι εμάς μας ενδιαφέρει να προβλέψουμε τον καιρό, του ίδιου του καιρού όμως του είναι παγερά αδιάφορο για το αν μπορεί να προβλεφτεί. Γενίκευσε το τώρα αυτό και θα δεις οτι κάποια "φαινόμενα" είναι πέρα από την δική μας "οπτική".

  7. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΑυγ 27, 2015 21:50 ΜΜ

    Χάρη, η θεωρία του χάους δεν εμπεριέχει τυχαιότητα. Στο Σύμπαν δεν υπάρχει "τύχη". Για να την κατανοήσεις -ίσως- καλύτερα, σκέψου ότι το χάος της θεωρίας δεν έχει τη συνηθισμένη έννοια (της μη προβλεψιμότητας π.χ.) αλλά εννοείται ως "αταξία". Εντούτοις, η θεωρία υποστηρίζει μέσες άκρες ότι τα χαοτικά μοντέλα, ενώ φαινομενικά διέπονται από τυχαία γεγονότα, στην πραγματικότητα ακολουθούν συγκεκριμένους κανόνες. Στην ουσία λέει ότι από κάτι "απλό" μπορεί να προκύψει κάτι περίπλοκο, όχι τυχαίο. Η Free Jazz είναι ωραίο παράδειγμα. Έχεις τη βάση (τους κανόνες της μουσικής) κι από εκεί μπορεί να προκύψει είτε η "απλή" Jazz είτε η "περίπλοκη" Free. Και οι δύο όμως ακολουθούν τους κανόνες, απλά με διαφορετικό τρόπο.

    Για το Big Bang, με τα μέσα που διαθέτουμε σήμερα, έχουμε φτάσει στο "λίγο μετά" αφότου συνέβη. Παραπέρα δε μπορούμε να πάμε προς το παρόν. Γενικότερα πάντως, πιστεύω ότι -εκτός κι αν συμβεί τεράστια αλλαγή στην πορεία της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους- δε θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε το "Όλον". Απ' τη μία, η αντίληψή μας έχει όρια, με αποτέλεσμα σε σημεία να διαφέρει αυτό που "είναι" (παρατηρούμε) με αυτό που "θεωρούμε ότι είναι". Ένα απλό παράδειγμα: για τα ανθρώπινα δεδομένα, η Γη είναι τεράστια. Η Γη όμως, ως μάζα, χωράει μέσα στο Δία περίπου 1300 φορές. Ασύλληπτα και αδιανόητα μεγέθη. Σκέψου τώρα ότι υπάρχουν άστρα τα οποία έχουν τρομακτικά υπερπολλαπλάσιο μέγεθος, τόσο από το Δία, όσο και από τον Ήλιο μας. Δεν το χωράει ο νους, που λέμε.

    Κι απ' την άλλη, είναι αδύνατο να κατανοήσεις κάτι "σφαιρικά" όταν αποτελείς μέρος του. Και οι άνθρωποι είμαστε ένα (απειροελάχιστο) μέρος του "Όλου". Δε μπορούμε λοιπόν να παρατηρήσουμε "απ' έξω".

    Σχετικά με τους νόμους της Φυσικής, παρότι κρατάνε καλά, δεν ισχύουν απόλυτα παντού. Αυτό θα αποδειχθεί πιθανότατα όταν καταφέρουμε να κατανοήσουμε τη φύση των κβάντα. Ακόμα και στις μαύρες τρύπες ανατρέπονται νόμοι. Δυστυχώς όμως, αδυνατούμε να παρατηρήσουμε τι συμβαίνει εντός τους και υλικά (δε μπορεί να πλησιάσει τίποτα σε κοντινή απόσταση) αλλά και πιο πρακτικά (σκοτάδι, πισσοσκόταδο).

    Σε πιο γενικό πλαίσιο, η γνώση που έχουμε συγκεντρώσει μέχρι τώρα μας δίνει ώθηση αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και τροχοπέδη. Γιατί αυτό; Μα γιατί, μη γνωρίζοντας κάτι άλλο, επιχειρούμε να ερμηνεύσουμε αυτά που παρατηρούμε σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε ότι ισχύουν. Κατά κάποιο τρόπο αγνοούμε έναν ευρύτερο κανόνα που ορίζει ότι αυτά που ισχύουν, ισχύουν μέσα στο σύστημα αναφοράς τους. Έτσι, θέτουμε π.χ. ως "απαραίτητη" προϋπόθεση για τη δημιουργία ζωής την ύπαρξη συνθηκών παρόμοιων με τις γήινες. Ποιος μας λέει ότι δεν υπάρχει κάπου οργανισμός που ζει αναπνέοντας κάποιο αέριο που για εμάς είναι θανατηφόρο, που δε χρειάζεται νερό κλπ; Είναι αυτός ο ανθρωπομορφισμός, που λέει και ο Ανδρέας. Επίσης, μιας και ανέφερε παραπάνω τις διαστάσεις, οι άνθρωποι μπορούμε να αντιληφθούμε επαρκώς μόνο τρεις. Δεν υπάρχουν όμως μόνο τρεις. Αν τώρα υπάρχει ένα τετρα- ή πολυδιάστατο ον, δε θα μπορέσουμε ποτέ να το δούμε, ακόμα κι αν στέκεται δίπλα μας. Αυτό είναι ένα απλό παράδειγμα που αναφέρεται συχνά και αποδόθηκε καλά και στην ταινία Interstellar. Κι όμως, αντικειμενικά δε μπορούμε να κατανοήσουμε πώς γίνεται να βρίσκεται κάτι δίπλα μας αλλά να μην το παρατηρούμε με κανένα μέσο.

  8. Εικόνα AndreasV
    AndreasVΑυγ 27, 2015 22:50 ΜΜ

    ...εκτός του γεγονότος οτι συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ σε όλες τις επισημάνσεις του Soulrain, τα γραφόμενα του για τα μεγέθη που έχουμε να "αντιμετωπίσουμε" στο Σύμπαν μου έφεραν στο μυαλό και την περίφημη απόσταση (call me χώρο) και τον αδελφό του, τον... χρόνο!
    Κοιτάξτε τώρα πως συνδέεται ο χώρος με τον χρόνο:
    Οι περισσότεροι πλανήτες απέχουν δισεκατομμύρια έτη φωτός από εμάς (μην ξεχνάτε οτι το έτος φωτός μετρά απόσταση). Δηλαδή το φως ταξιδεύει δισεκατομμύρια χρόνια για να έρθει από αυτούς σε εμάς. Αυτό σημαίνει οτι τους βλέπουμε όπως ήταν δισεκατομμύρια χρόνια πριν ΚΑΙ το ίδιο αυτοί βλέπουν εμάς...
    Δείτε τώρα το εξής παράδειγμα:
    -Έστω οτι υπάρχει ένα συμπαντικό ημερολόγιο και δείχνει οτι σήμερα είναι 27/08/2015 για όλο το σύμπαν.
    -Έστω τώρα ότι εμείς έχουμε βάλει στο "μάτι" έναν υπέροχο πλανήτη που απέχει μόλις 100 έτη φωτός. Δηλαδή εμείς τον βλέπουμε όπως ήταν το 1915...
    -Έστω οτι ξεκινάμε με ένα διαστημόπλοιο που τρέχει με την ταχύτητα του φωτός να πάμε εκεί. Θα φτάσουμε σε 100 χρόνια, δηλαδή το 2215!
    Άρα όταν θα μπορέσουμε να δούμε αυτόν τον υπέροχο πλανήτη από κοντά θα έχουν περάσει 200 χρόνια από αυτό που βλέπαμε όταν τον κοιτάγαμε από την γη μας...

    Σκεφτείτε τώρα οτι οι περισσότεροι γαλαξίες απέχουν δισεκατομμύρια έτη φωτός από την γη μας, δηλαδή τους βλέπουμε όμως ήταν πριν δισεκατομμύρια χρόνια.... ΜΠΟΡΕΙ λοιπόν αυτήν την συμπαντική ημέρα που έχουμε σήμερα 27/08/2015, πάρα πολλοί ήλιοι και πλανήτες που βλέπουμε από την γη μας, να μην υπάρχουν πια...

    Τι πιθανότητα έχουμε (αν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε ΕΣΤΩ με την ταχύτητα του φωτός) να τους βρούμε... ζωντανούς, αφού όταν θα φτάσουμε εκεί θα έχουν περάσει τα διπλά έτη;

    Πόρισμα Ι: Περιβαλλόμαστε από Φαντάσματα...
    Πόρισμα ΙΙ: Ο χρόνος και ο χώρος είναι μια "πλάνη" για τα δεδομένα μας...

  9. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΑυγ 28, 2015 00:03 ΠΜ

    Ο χώρος και ο χρόνος είναι μια νοητική σύμβαση που βοηθάει τον ανθρώπινο νου στην προσπάθειά του να κατανοήσει αλλά και σε πρακτικά ζητήματα. Δεν αποτελούν κάτι υπαρκτό συμπαντικά. Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να διαιρέσουμε μια ημέρα σε 154 ώρες. Δε θα άλλαζε απολύτως τίποτα στο Σύμπαν.

    Με τον ίδιο τρόπο, αυτό που εμείς αποκαλούμε “χρόνο” κυλάει εντελώς διαφορετικά στο διάστημα, πάντα σε σύγκριση με τα επίγεια. Αν μπορούσαμε να στείλουμε αστροναύτες για δεκαετίες κάπου, θα γύριζαν και δε θα μας έβρισκαν ζωντανούς.

    Για τα “φαντάσματα” που λες Ανδρέα, είναι χαρακτηριστικό αυτό που λένε ότι, όταν πέφτει ένα αστέρι και κάνεις μια ευχή, στην ουσία εύχεσαι σε κάτι νεκρό, εφόσον έχει πάψει να υπάρχει πολύ πριν το δούμε εμείς. Ένα εντυπωσιακό δείγμα αυτού είναι τα λεγόμενα Pillars of Creation. Δημιουργήθηκαν κατά τις πρώτες στιγμές του Σύμπαντος και δεν υπάρχουν πια. Κι όμως, εμείς μπορούμε να τα δούμε. Είναι και λίγο ανατριχιαστικό. Βλέπουμε φαινόμενα που υπάρχουν στη δική μας αντίληψη αλλά όχι στην “πραγματικότητα”. Ακόμα λοιπόν και αν μαθαίναμε όλα τα μυστικά του Σύμπαντος, ουσιαστικά θα μαθαίναμε κάτι παρελθοντικό, που δεν ισχύει πια.

    Έχουμε κάνει τόσα “σπουδαία” βήματα κι όμως, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε ακόμα σε πρωτόγονο στάδιο. Κάποτε έφευγαν Ευρωπαίοι για ταξίδι στο άγνωστο, χωρίς κανένα εχέγγυο. Μετά από χιλιάδες χρόνια, το ίδιο θα κάνουμε κι εμείς οι “εξελιγμένοι”. Βρισκόμαστε στο 2015 (λες και σημαίνει κάτι αυτό) και σχεδιάζουμε να στείλουμε στον Άρη ανθρώπους που θα γνωρίζουν εκ των προτέρων ότι δε θα επιστρέψουν. Θα τους εφοδιάσουμε όσο καλύτερα μπορούμε και θα τους πούμε “καλή τύχη”. Είναι ελπιδοφόρο και τραγικό συνάμα.

    Κι έτσι, για να το κάνουμε πιο sci-fi, έχετε σκεφτεί ότι κι εμείς οι ίδιοι μπορεί να είμαστε “παρελθόν” και να μην υπάρχουμε πια; Απλά ένα “φως” σε κάποιο τηλεσκόπιο.

  10. Εικόνα constantinos
    constantinosΑυγ 28, 2015 00:44 ΠΜ

    Θα μπορούσαμε δηλαδή να πούμε πως η μόνη σταθερά είναι ο χώρος και κινούμαστε σε αυτόν έχοντας εφεύρει τον χρόνο.

  11. Εικόνα akounadis
    akounadisΑυγ 28, 2015 23:41 ΜΜ

    Soulrain Να προσθέσω και εγώ ότι ακόμα και το παρελθόν αυτών των άστρων μας δίνει δείγματα για να μελετήσουμε τι μπορούμε να κάνουμε και τι μπορεί να γίνει στο μέλλον, κάτι που ακόμα και αυτό έχει γίνει παρελθόν ενώ το αποκαλούμε μέλλον. "Τρομερό" ...χαχαχα!!

    Constantinos
    Και ο χώρος πλέον "αρχίζει" να μην ανήκει σε σταθερά μονάδα μέτρησης. Πλησιάζουμε, για την ανακάλυψη της 4ης διάστασης. Πάμε για το "πέρα" των τριών γνωστών. :p

  12. Εικόνα Gianna
    GiannaΑυγ 28, 2015 00:19 ΠΜ

    Το χάος λέγεται πως είναι η πολυπλοκότητα της ύπαρξης. Πρακτικά όμως, άρχισε να απασχολεί επιστημονικά από τα τέλη του 19ου αιώνα, όταν ο αστρονόμος Poincare διαπίστωσε πως το πρόβλημα των τριών ουρανίων σωμάτων (μελέτησε το πρόβλημα του Ήλιου, της Γης και της Σελήνης) ήταν και παραμένει άλυτο. Αρα, δεν μπορεί να προβλεφθεί η τροχιά οποιουδήποτε ουράνιου σώματος που δέχεται την επίδραση δύο η περισσοτέρων άλλων σωμάτων. Η προσπάθεια λοιπόν να υπολογιστεί η τροχιά πχ του Πλούτωνα, δεν είναι δυνατή, αφού δέχεται την επίδραση του Ηλιου και άλλων οκτώ πλανητών. Ο Poincare αποκάλυψε το χάος στο Ηλιακό σύστημα και μαζί ανακάλυψε την απρόβλεπτη εξέλιξη ενός μη γραμμικού συστήματος. Είχε κατανοήσει πως πολύ μικρές επιδράσεις μπορούν να μεγεθυνθούν μέσω της ανάδρασης. Γι' αυτό και διατύπωσε την άποψη:
    "Μια ελάχιστη αιτία που διαφεύγει της προσοχής μπορεί να προκαλέσει ένα σημαντικό αποτέλεσμα".

    Όμως κάπου στη δεκαετία του 50, άρχισε να κερδίζει έδαφος και αυτό οφείλεται στη μελέτη του Kolmogorov, αλλά ο πρώτος όμως που διέκρινε πως η επανάληψη (iteration) γεννά το χάος, ήταν ο μετεωρολόγος Lorenz όταν μια ημέρα για να ελέγξει μια πρόγνωση που είχε πάρει από τον υπολογιστή, ξαναέδωσε τα δεδομένα του για τη θερμοκρασία, ατμοσφαιρική πίεση και της διεύθυνσης του ανέμου αλλά αυτή τη φορά με γνωστοποιημένους αριθμούς. Και περίμενε να του βγάλει ο υπολογιστής την ίδια πρόγνωση. Τα νέα αποτελέσματα ήταν τελείως διαφορετικά και μάλλον έτσι κατάλαβε πως η μεγέθυνση των διαφορών οφείλεται στο συνδυασμό μη γραμμικότητας και επανάληψης.
    Η ονομασία όμως Θεωρία του Χάους οφείλεται στον μαθηματικό του Πανεπιστημίου του Maryland Jim York μόλις το 1975. Μια θεωρία που συνεχώς εξελίσσεται κυριεύοντας όλους τους τομείς της επιστημονικής έρευνας: από την διαστημική έως τη δυναμική των υγρών, τις ακτίνες laser έως τις χημικές αντιδράσεις, από τις τηλεπικοινωνίες (λευκός θόρυβος της γραμμής) έως την καρδιολογία, από την οικονομία έως την νευροφυσιολογία. Αλλά ενδιαφέρει τελευταία και τους μουσικούς, τους συγγραφείς, τους ψυχαναλυτές και άλλους πολλούς.

    Βέβαια η λέξη Χάος χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο, σε διαφορετικές περιπτώσεις, από διαφορετικούς ανθρώπους. Αλλά η έννοια του χάους στην θρησκεία ή στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία ή στην σημερινή εποχή μας (χάος=διάλυση, σύγχυση, μπάχαλο, αταξία κλπ) ή ακόμη και στην αναπαράσταση του με διάφορα σύνολα τύπου Mandelbrot και άλλη η έννοια του χάους στην επιστήμη. Στην επιστήμη το χάος ορίζεται σαν την εξαιρετικά ευαίσθητη εξάρτηση της κίνησης από τις αρχικές συνθήκες.

    Όμως η λέξη χάος εκφράζει κάτι κοινό για όλους: Την αστάθεια και την αταξία Τα παραδείγματα από την καθημερινή ζωή, είναι πολλά. Ο καπνός του τσιγάρου που στροβιλίζεται σε πολύπλοκες και απρόβλεπτες δίνες. Η ροή του νερού που στάζει από μια βρύση. Το νερό των κυμάτων που σκάζουν πάνω σε μια ακτή. Το μελάνι που διαχέεται μέσα σε ένα ποτήρι νερού με απρόβλεπτο τρόπο. Στην αστρονομία μπορεί να έχουμε μια τυχαία μεταβολή κάποιας ιδιότητας (κλίση τροχιάς, εκκεντρότητα τροχιάς κάποιου πλανήτη κλπ). Στη βιολογία, στην κοινωνιολογία, στην οικονομία και τέλος στην ιατρική έχουμε παρόμοιες εκδηλώσεις χαοτικής συμπεριφοράς. Αλλά τα παραδείγματα δεν τελειώνουν εδώ.

    Κοινωνικά τώρα υπάρχει και μια ακόμα παράμετρος που ονομάζεται: "παλμική δράση" και είναι μια συνεχής ροή ανθρώπων που ενώνονται, χωρίζουν και ξαναενώνονται, συχνά σε νέους συνδυασμούς ομαδοποιήσεων. Ο πιο σίγουρος τρόπος που μπορεί να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι μέσα από μικρές αποκεντρωμένες αυτόνομες ομάδες (π.χ. ομάδες συγγένειας) που έχουν την ικανότητα να λαμβάνουν αποφάσεις για τον εαυτό τους, για το πότε και με ποιόν θα συνεργαστούν.
    Όπως είναι ευνόητο αυτή η παλμική τακτική καθιστά τον έλεγχο του πλήθους σχεδόν αδύνατο καθότι συνεχώς "ανασυντάσσει το πλέγμα απειλών" και δεν αντιστοιχεί σε ένα προκαθορισμένο μοντέλο που η αστυνομία θα μπορούσε να αναλύσει και τελικά να εξουδετερώσει. Αυτή η μη-προβλεψιμότητα είναι που αποτελεί και τον ακρογωνιαίο λίθο της θεωρίας του χάους.

    Το πιο πάνω θα μπορούσε στο είδος του να το επιβεβαιώσει και ένας βιολόγος, με ένα παράδειγμα δημοφιλές στη θεωρία του χάους, αυτό με τα βακτήρια που λειτουργούν παλμικά, δημιουργώντας ολοένα και διαφορετικά μοντέλα σύνδεσης.
    Αν θυμάστε ο Planc που είναι και από τους πιο διακεκριμένους στοχαστές του χάους, είχε πει (περίπου) πως:
    "κάθε μοντέλο είναι οργανικό και αποτέλεσμα τυχαίων δυνάμεων στο περιβάλλον, η ολοένα και διαφορετική σύσταση και η πυκνότητα (παλμός) των βακτηρίων είναι που κάνουν τους οργανισμούς τους τόσο ανθεκτικούς και προσαρμόσιμους."

    Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε πολλά ακόμα γι αυτό, όπως την διάχυση και άλλα που αποδεικνύουν πως η "θεωρία του χάους" απασχολεί κάθε τομέα και σίγουρα τα κέντρα εξουσίας και καταστολής.

    Απλά έβαλα μερικά ακόμα "στο τραπέζι" για συζήτηση :)
    Άλλωστε αν παρακολουθήσουμε από τη φύση μέχρι καθημερινές μας καταστάσεις πως η απλότητα μπορεί να μετατραπεί σε πολυπλοκότητα είναι αρκετό για να καταλάβουμε την ύπαρξη της χαοτικής πραγματικότητας.

  13. Εικόνα ~skmp
    ~skmp (χωρίς επαλήθευση)Αυγ 31, 2015 22:50 ΜΜ

    Writing code is just self expression, and that's all it is. There's nothing ethical attached to it. I'm an ethicfag meself, but the truth is people just do it because it's fun. Linus is passionate about the Kernel, so it's not boring to him, Stallman is passionate about preserving the HBC spirit, so it's not boring to him. What you are passionate about, is not boring to you. Social justice might be something you are passionate about, but that doesn't mean you can expect others to agree with you. Freedom doesn't work like that. If it is important to you, be inspired and do something about it. Ιερατεία κτλ είναι υπάρχουν μόνο οταν information flow is not free or otherwise trivially accessible - aka almost never on the internet age. I recommend: "Coding Freedom" by Coleman (pdf).

    Have a great night~

Scroll to Top