BETA

Η Ιστορία του Δικτυακού Ακτιβισμού

Εικόνα Maria

Είτε πρoάγοντας την ευαισθητοποίηση είτε καλώντας τους πολίτες σε δράση, η τεχνολογία έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, συνδέοντας τους ανθρώπους με έναν κοινό στόχο· την αλλαγή.

Φυσικά πρόσωπα ή ομάδες ανθρώπων, όπως αυτές διαμορφώνονται δρουν, και αλληλεπιδρούν μέσω μηνυμάτων στις διαδικτυακές ομάδες συζητήσεων [Internet E-mail Discussion Groups (listservs), Forums κ.ά.], στο Facebook και σε αντίστοιχες προσκλήσεις υποστήριξης, είναι πλέον η νόρμα (ο άγραφος κανόνας) για πολλούς ακτιβιστές.
Στην εποχή του διαδικτύου, υπάρχει και ο ηλεκτρονικός ακτιβισμός, ο οποίος ακούει στο όνομα χακτιβισμός.
Ο Ακτιβισμός, ως έννοια, ανήκει γενικά στην ρεαλιστική σκέψη και στον εθελοντισμό. Με τον όρο αυτό δηλώνεται χαρακτηριστικά όχι τόσο η θεωρητική αντίληψη του ανθρώπου περί του κόσμου γύρω του, όσο η θέλησή του να τον διαμορφώσει ανάλογα με τις επιθυμίες του «επί τω βέλτιστω», με την ανάλογη δράση του (δείτε: O ακτιβισμός απέναντι στο κράτος εποπτείας της NSA και των άλλων).

Όλα ξεκίνησαν την δεκαετία του 1990· και, μέχρι σήμερα, η ανάπτυξη συνεχίζεται. Οι δράσεις αυξάνονται· και, όλο και πιο συχνά, ως κινητήρια δύναμη των εξεγέρσεων.

Η έλευση του Web 2.0 σήμανε μια δεύτερη γενιά υπηρεσιών οι οποίες βασίζονται στο διαδίκτυο, όπως οι ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης (social networking sites), τα wiki και τα εργαλεία επικοινωνίας που δίνουν έμφαση στην ηλεκτρονική συνέργεια και στην ανταλλαγή μεταξύ των χρηστών.
Με το Web 2.0 και την έκρηξη της κοινωνικής δικτύωσης τα τελευταία χρόνια, ο καθένας έχει φωνή μέσω του Διαδικτύου· και πολλοί χρησιμοποιούν την φωνή τους για την κινητοποίηση δράσεων.

Ακολουθεί ένα χρονοδιάγραμμα μερικών σημαντικών στιγμών του online (δικτυακού) ακτιβισμού, οι περισσότερες εκ των οποίων οδήγησαν σε μια φυσική διαμαρτυρία ή επηρέασαν άμεσα κάποια αλλαγή και προκάλεσαν ουσιαστική μετατροπή.

 

Η Ιστορία του Δικτυακού Ακτιβισμού

1. Lotus Marketplace – ΗΠΑ, Απρίλιος 1990

Το 1990, έκανε την εμφάνισή του το Lotus Marketplace:
Τα νοικοκυριά θα έφερναν λέει την επανάσταση στην βιομηχανία του μάρκετινγκ.

Αντ' αυτού, προκάλεσε νέες ανησυχίες για την προστασία της ιδιωτικής ζωής των καταναλωτών και το κοινό ανέλαβε δράση.

Το Lotus Marketplace ήταν ένα πρόγραμμα βάσης δεδομένων το οποίο αναπτύχθηκε από κοινού από την εταιρεία Lotus Development Corporation (η οποία ανέπτυξε το λογισμικό) και την εταιρεία Equifax (η οποία ήταν ο πάροχος των πληροφοριών).

Το Lotus Marketplace ανακοινώθηκε την 10η Απριλίου 1990 αλλά ακυρώθηκε λίγους μήνες μετά, την 23 Ιανουαρίου 1991, λόγω των μαζικών διαδηλώσεων και των απειλών για μηνύσεις λόγω του ότι παραβίαζε την ιδιωτική ζωή των πολιτών.
Οι δύο εταιρείες που προαναφέραμε συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν το προϊόν, το οποίο περιείχε τα ονόματα, τις διευθύνσεις και την αγοραστική συμπεριφορά 120 εκατομμυρίων Αμερικανών σε μορφή CD-ROM.
Οι καταναλωτές, που δεν είναι πάντα κορόιδα και απαθείς, οργανώθηκαν μέσω e-mail και πινάκων μηνυμάτων, θέτοντας ως πρωταρχικό στόχο να βρουν τον τρόπο να επικοινωνήσουν με την Lotus και να εξαιρεθούν από τον κατάλογο.
Τελικά, περίπου 30.000 άνθρωποι έκαναν το ίδιο, καθιστώντας τον εν λόγω αγώνα ως αυτό που πολλοί θεωρούν σαν την πρώτη online διαμαρτυρία.

Εν όψει απρόβλεπτων κριτικών, η Lotus και η Equifax αποφάσισαν στις αρχές του 1991 να μην δώσουν στην κυκλοφορία την βάση δεδομένων.

 

2. Ζαπατίστας (Zapatistas) – Μεξικό, από το 1994 έως σήμερα

Το κίνημα των Ζαπατίστας ξεκίνησε από το κόμμα EZLN στο Μεξικό, μια επαναστατική αριστερή ομάδα που σχεδίαζε να χρησιμοποιήσει μη βίαιες τακτικές για να βοηθήσει τους ιθαγενείς της πολιτείας Τσιάπας, προκειμένου να επωφεληθούν των φυσικών πόρων της περιοχής.

Η οργάνωσή τους γινόταν, κατά πολύ μεγάλο μέρος, μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email) και των «ομάδων συζήτησης» (usenet groups). Κάποιες από τις πρώτες επιθέσεις τους ήταν οι επιθέσεις τύπου DdoS, προκειμένου να «ρίξουν» τις κυβερνητικές ιστοσελίδες και να τραβήξουν την προσοχή του κοινού στους στόχους τους.

Info: Οι επιθέσεις τύπου DDOS (Denial Of Service - που στα Ελληνικά μεταφράζονται περίπου ως Επίθεση Άρνησης Παροχής Υπηρεσιών) γίνονται εναντίον ενός υπολογιστή (server), ή μιας υπηρεσίας που παρέχεται, οι οποίες έχουν ως σκοπό να καταστήσουν τον υπολογιστή ή την υπηρεσία ανίκανη να δεχτεί άλλες συνδέσεις και έτσι να μην μπορεί να εξυπηρετήσει άλλους πιθανούς πελάτες. Αν και ο όρος αφορά κυρίως δικτυακές υπηρεσίες, δεν περιορίζεται μόνο σε αυτές αλλά αναφέρεται και σε άλλα πεδία όπως ο μικροεπεξεργαστής (CPU) όπου μία αντίστοιχη επίθεση καταναλώνει τους πόρους του μικροεπεξεργαστή.

Ο Εθνικοαπελευθερωτικός Ζαπατίστικος Στρατός (EZLN) είναι ένα ειρηνικό επαναστατικό αντάρτικο κίνημα, με έδρα την νότια πολιτεία Τσιάπας, την πιο φτωχή πολιτεία του Μεξικού. Αποτελούμενο κυρίως από ιθαγενείς ινδιάνους Μάγια, οι Ζαπατίστας έχουν κηρύξει ανοιχτό πόλεμο ενάντια στο 65χρονο διεφθαρμένο, αμερικανο-υποκινούμενο δικτατορικό καθεστώς του κυβερνώντος κόμματος PRI και βέβαια ενάντια στο σύστημα συνολικά καθώς πιστεύουν ότι το παρόν πολιτικό σύστημα εκμεταλλεύεται τους πολίτες, λόγω της καθαρά αντιπροσωπευτικής φύσης του και της εμφανούς αποσύνδεσης από τον λαό και τις ανάγκες του.

Οι Ζαπατίστας ξεκίνησαν την ένοπλη εξέγερσή τους την 1η Ιανουαρίου του 1994, την ημέρα δηλαδή που τέθηκε σε ισχύ η συμφωνία NAFTA (βορειοαμερικάνικη συμφωνία ελεύθερης αγοράς)· συμφωνία η οποία τα επόμενα χρόνια θα έφερνε το 65% - 75% του πληθυσμού της χώρας κάτω από το όριο της φτώχειας και θα διεύρυνε το χάσμα ανάμεσα στους φτωχούς και στους πλούσιους.

 

Ιανουάριος 1994. 03:00 πμ

Ο πρόεδρος του Μεξικού Κάρλος Σαλίνας ντε Γκορτάρι έχει πάει για ύπνο χαρούμενος που, προς το τέλος της θητείας του, το Μεξικό εντάχθηκε στην Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής, ή αλλιώς NAFTA. Αγαθά, κεφάλαια και υπηρεσίες, τώρα θα κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα στο Μεξικό, στον Καναδά και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Φυσικά, η συμφωνία δεν αναφέρει τίποτα σχετικά με το μεθοριακό τείχος μεταξύ του Μεξικού και των ΗΠΑ. Ελεύθερη κυκλοφορία εμπορευμάτων, κεφαλαίων και υπηρεσιών, είπαμε, όχι ανθρώπων.

Την ίδια στιγμή, η κατάργηση των μέτρων προστατευτισμού του εμπορίου, ανοίγει ουσιαστικά την οικονομία του Μεξικού στα καναδικά και αμερικανικά αγαθά, που παράγονται φθηνότερα και σε μεγαλύτερες ποσότητες (σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και γενετικά τροποποιημένα). Αυτό σημαίνει άσχημα νέα για τους αγρότες του Μεξικού, οι οποίοι βρίσκουν επίσης μια ταμπέλα που αναγράφει «προς πώληση», να κρέμεται πάνω στα ejidos τους (την κοινόχρηστη γη), που μέχρι τότε προστατευόταν από την ιδιωτικοποίηση μέσω του Συντάγματος του Μεξικού.

Η μηχανή προπαγάνδας της κυβέρνησης, ωστόσο, μπορεί να «πουλήσει» την συμφωνία με άφθονες φανφάρες, επαινώντας τον πρόεδρο για αυτόν το «θρίαμβο»: Το Μεξικό τελικά περιλαμβάνεται στον Πρώτο Κόσμο.

Οι αυτόνομες κοινότητες των Ζαπατίστας, μέχρι και σήμερα, λειτουργούν με βάση την ιδεολογία τους που ακούει στο όνομα Ζαπατίσμο, η οποία είναι συνδυασμός παραδοσιακών πρακτικών των Μάγια με στοιχεία αναρχισμού και ελευθεριακού σοσιαλισμού. Το σημείο G της ιδεολογίας τους είναι η πολιτικοποίηση και συμμετοχή όλων των πολιτών στις αποφάσεις. Με αυτοοργανωμένες κοινότητες και αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, οι αποφάσεις παίρνονται από τα κάτω προς τα πάνω και συνεχίζουν να οργανώνονται μέσω διαδικτύου.

Το κίνημα των Ζαπατίστας ελπίζει να βοηθήσει όλες τις ομάδες που θεωρούν ότι περιθωριοποιούνται από τις απανταχού κυβερνήσεις, ανάμεσά τους οι γυναίκες και οι κοινότητες ΛΟΑΤ (αγγλικά LGBT, Lesbian-Gay-Bisexual-Transgender, που αναφέρεται στα Λεσβιακά, Ομοφυλόφιλα, Αμφισεξουαλικά και Τρανσεξουαλικά άτομα).

 

3. MoveOn.Org – ΗΠΑ, 15 Σεπτεμβρίου 1998

Έχοντας απηυδήσει με το Κογκρέσο το οποίο δεν ασχολούνταν με τίποτε άλλο παρά με τα ερωτικά του Μπιλ Κλίντον με την Μόνικα Λεβίνσκι, οι επιχειρηματίες της Silicon Valley, Joan Blades και Wes Boyd βγήκαν στο διαδίκτυο για να στείλουν ένα μήνυμα στην Ουάσιγκτον:

Μομφή στον Πρόεδρο Κλίντον και να προχωρήσουμε στα πιεστικά ζητήματα του Έθνους.

Η απλή online αίτηση, η οποία ονομάστηκε MoveOn.org, είχε αρχικά αποσταλεί σε περίπου 100 μέλη της οικογένειας και σε φίλους και, μέσα σε μια εβδομάδα, είχε συγκεντρώσει 100.000 υπογραφές.

Τελικά, η αίτηση συγκέντρωσε μισό εκατομμύριο υπογραφές.

Αυτήν την στιγμή, το MoveOn.org είναι ένα site, με 5.000.000 μέλη, που δίνει την δυνατότητα στους συμμετέχοντες να προτείνουν ιδέες για την αλλαγή του πολιτικού σκηνικού.

 

4. Οι διαδηλώσεις εναντίον του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ (World Trade Organization Protests in Seattle) – 30 Νοεμβρίου 1999

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου (γνωστός και ως ΠΟΕ) είναι ο μοναδικός διεθνής οργανισμός που ασχολείται με τους κανόνες οι οποίοι διέπουν το εμπόριο μεταξύ των χωρών.
Στα τέλη Νοέμβρη του 1999, το Σιάτλ επιλέχτηκε για να πραγματοποιηθεί ο 3ος γύρος διαπραγματεύσεων του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου για την διεύρυνση και επιτάχυνση της διαδικασίας της οικονομικής παγκοσμιοποίησης.

Στον αντίποδα αυτών των διαδικασιών, διοργανώθηκαν 4ήμερες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, με διαδηλωτές απ' όλο τον κόσμο. Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οργανώσεις της αριστεράς, φοιτητές, επίσημα εργατικά συνδικάτα αλλά και ανεξάρτητες συλλογικότητες κατέβηκαν στους δρόμους, ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο διαδήλωσης ενάντια σε διεθνή συνδιάσκεψη στις ΗΠΑ.

Οι κινητοποιήσεις, που έμειναν γνωστές με το όνομα «Μάχη του Σιάτλ» (Battle in Seattle), αποτέλεσαν μία από τις πρώτες και εντυπωσιακότερες εμφανίσεις του «κινήματος κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης» αλλά και μια από τις εντυπωσιακότερες εμφανίσεις της αστυνομίας, με πάνω από 600 συλλήψεις, και πυρ με πλαστικές σφαίρες, δακρυγόνα και σπρέι πιπεριού κατά των διαδηλωτών.

Ειδικά την 30η Νοεμβρίου, υπολογίζεται ότι 50.000 - με άλλες πηγές να μιλάνε για μέχρι και 100.000 - διαδηλωτές και δεκάδες ομάδων και οργανώσεων βγήκαν στους δρόμους (και από τον αναπτυσσόμενο κόσμο), ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο διαδήλωσης κατά διεθνούς Διάσκεψης στις ΗΠΑ, και αφήνοντας πλούσια κληρονομιά για τις μετέπειτα διεθνείς διασκέψεις.

Παρόλο που το κίνημα το οποίο έδρασε στο Σιάτλ, το 1999, υπήρξε ετερόκλητο - τόσο στις δράσεις, όσο και ως προς το ιδεολογικό υπόβαθρο – εντούτοις βρήκε, στο πρόσωπο της νεοφιλελεύθερης οικονομικής πολιτικής, τον μοχλό συσπείρωσής του· και στο διαδίκτυο, το μέσο συντονισμού του.

Η οργάνωση των διαδηλώσεων είχε αρχίσει μήνες πριν, από τον Νοέμβριο του 1999, κυρίως μέσω Διαδικτύου ανάμεσα σε τοπικές, εθνικές και διεθνείς οργανώσεις. Διαδικτυακές λίστες διανομής, με κεντρική την StopWTORound, επέτρεπαν σε πλήθος κόσμου από κάθε άκρη του κινήματος να έρχεται σε επαφή με ολόκληρο το κίνημα και να βάζει το όνομα του σε πιο εξειδικευμένες λίστες. Πολλοί οργανισμοί, όπως το Focus on the Global South στην Μπανγκόγκ ή το International Centre for Sustainable Trade and Development στην Γενεύη, δημοσίευαν συχνά δελτία πληροφοριών πάνω στην Διάσκεψη, ενώ πολλοί φίλοι του κινήματος δημοσίευαν ειδήσεις. Συχνά δελτία προέρχονταν και από τα εθνικά αντι-ΠΟΕ κινήματα στην Ευρώπη, Καναδά, Αυστραλία, ΗΠΑ και Ινδία και λιγότερο συχνά από τα εθνικά κινήματα σε Αφρική, Λατινική Αμερική και Ασία.

 

30 Νοεμβρίου

Τρίτη 30 Νοεμβρίου 1999 και ώρα 7 το πρωί· οι ομάδες Direct Action Network που οργανώθηκαν μέσω του ιντερνέτ, προχώρησαν σε ξαφνικά μπλοκαρίσματα κεντρικών αρτηριών, διακόπτοντας την κυκλοφορία από και προς το Συνεδριακό Κέντρο όπου θα πραγματοποιούνταν η Διάσκεψη.

Εκατοντάδες ακτιβιστών, διαδηλωτές από τον αναπτυσσόμενο κόσμο, μαθητές, φοιτητές, καλλιτέχνες, κρατώντας πολύχρωμες κούκλες και μαριονέτες, κατέφθασαν από διαφορετικά σημεία της πόλης και μπλόκαραν τις 13 κύριες οδούς που περικύκλωναν το συνέδριο.

Τελικά το κίνημα του Σιάτλ έστειλε τους αντιπροσώπους του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου πίσω στα ξενοδοχεία τους, μιας και οι συνομιλίες κατέρρευσαν, χωρίς να παρθεί καμία απόφαση σε αυτήν την συνδιάσκεψη.

Πέραν του ότι η εξέγερση ή «μάχη του Σιάτλ» (όπως καθιερώθηκε στην γλώσσα του αμερικάνικου κινήματος), τάραξε τα ήρεμα νερά της αμερικάνικης κοινωνίας, σε μια φάση ανόδου της οικονομίας, επιβολής του «αμερικάνικου ονείρου» και προσπάθειας επέκτασης της κυριαρχίας των ΗΠΑ στον πλανήτη, οι διαδηλωτές του Σιάτλ απέδειξαν ότι υπάρχει και «μια άλλη Αμερική» η οποία αντιστέκεται και οργανώνεται ενάντια στις νεο-φιλελεύθερες πολιτικές.

Το σημαντικότερο όλων όμως είναι ότι η εξέγερση αυτή αποτέλεσε τον προπομπό ενός ζωντανού και δυναμικού κινήματος, με διεθνή χαρακτήρα, ενάντια στην νεο-φιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση· ένα κίνημα που για τα επόμενα χρόνια, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, θα διαδήλωνε μαζικά ενάντια σε συνόδους του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου ή των G8 (η λεγόμενη Ομάδα των Οκτώ ή G8, ονομασία που προήλθε εκ του αγγλικού περιφραστικού όρου Group 8, είναι μια «άτυπη» ομάδα 8 χωρών που θεωρητικά χαρακτηρίζονται ως οι περισσότερο βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου), σε μια σειρά από πόλεις. Στην συνέχεια, το κίνημα αυτό συνδέθηκε και με το μεγάλο αντιπολεμικό κίνημα που εκδηλώθηκε ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003, με εκατομμύρια κόσμου να διαδηλώνουν σε κάθε γωνιά της γης ενάντια στην πολιτική Μπους.

Τα δύο αυτά κινήματα έβγαλαν στους δρόμους εκατομμύρια νέους ανθρώπους και εργαζόμενους στον πλανήτη, διαμόρφωσαν συνειδήσεις σε μαζικό επίπεδο και έδωσαν την ευκαιρία σε όλον αυτόν τον κόσμο να γνωρίσει την αξία του συλλογικού και οργανωμένου αγώνα.

 

5. Καλιφόρνια· διαδηλώσεις για την Μετανάστευση (California Immigration Protests) – Λος Άντζελες, 27 Μαρτίου 2006

26 Μαρτίου 2006· μια δυναμική έκρηξη στους δρόμους των ΗΠΑ που εξέπληξε τους πάντες, ακόμα και τους συμμετέχοντες σε αυτήν. Τα γυμνασιόπαιδα του Λος Άντζελες μαθητές χρησιμοποίησαν τις online υπηρεσίες μηνυμάτων για να οργανώσουν μια αποχώρηση από τις τάξεις, προκειμένου να διαμαρτυρηθούν για τις προτεινόμενες αλλαγές του αμερικάνικου μεταναστευτικού δικαίου.

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν σε ολόκληρη την χώρα: 300.000 στο Σικάγο, 50.000 στο Ντένβερ, 10.000 στο Ντιτρόιτ και στο Milwaukee, 10 - 20.000 στην Νέα Υόρκη, 20.000 στο Phoenix και περίπου 500.000 – 1.000.000 στην «Gran Marcha» στο Λος Άντζελες. Την ώρα που το Αμερικανικό Κογκρέσο και η Γερουσία έκαναν τις θλιβερές τους συζητήσεις για την «μεταναστευτική μεταρρύθμιση», οι ίδιες οι κοινότητες που επηρεάζονται από αυτήν, απέδειξαν ότι δεν είναι παθητικά αντικείμενα αλλά ενεργητικά υποκείμενα σε αυτήν την συζήτηση.

Την μέρα της Gran Marcha, η λευκή φιλελεύθερη αριστερά φάνηκε να έχει χάσει την κινητοποίηση και να μην γνωρίζει για την συνάντηση στο Olympic και στο Broadway.
Τα μη αγγλόφωνα μέσα και η Καθολική Εκκλησία έπαιξαν ένα σημαντικό ρόλο στην κινητοποίηση των ανθρώπων για αυτές τις διαδηλώσεις. Τα ισπανόφωνα μέσα προπαγάνδιζαν την διαδήλωση συνεχώς για δέκα ημέρες. Ο Καρδινάλιος Roger Mahony, που ηγείται της μεγαλύτερης Καθολικής Αρχιεπισκοπής στην χώρα, χαρακτήρισε το νομοσχέδιο Sensenbrenner ως παραβίαση των Χριστιανικών αρχών, επισημαίνοντας ότι ο σκοπός της εκκλησίας είναι να βοηθά τους φτωχούς. Ο Mahony φάνηκε αργοπορημένος σε αυτήν την υπόθεση. Την δεκαετία του 80 και 90 είχε εναντιωθεί στο έργο του Πατέρα Luis Olivares να παραχωρήσει καταφύγιο και άσυλο σε φτωχούς και σε άπορους. Ο Olivares, στα κηρύγματά του, αναφερόταν τακτικά στα Λεβιτικά 19:33-34. «Και αν ένας ξένος διαμένει στην γη σας, μην τον εξοργίσετε. Αλλά ο ξένος που κατοικεί μαζί σας θα είναι μαζί σας σαν να έχει γεννηθεί μαζί σας και θα τον αγαπάτε όπως τους εαυτούς σας. Γιατί ήσασταν και εσείς ξένοι στη γη της Αιγύπτου»…
Χρειάστηκε να περάσουν δεκαπέντε χρόνια για τον Καρδινάλιο Mahony, για να αντιληφθεί ότι οι Λατινοαμερικάνοι είναι το παρόν και το μέλλον της Καθολικής Εκκλησίας στην Καλιφόρνια (το 75% από τα 5.000.000 της Αρχιεπισκοπής, της Νότιας Καλιφόρνιας, είναι Λατινοαμερικάνοι).

 

Αποχή Φοιτητών – Μαθητών

Την 28η Μαρτίου ήρθε η σειρά των μαθητών. Σαράντα χιλιάδες μαθητές των Λυκείων του Λος Άντζελες βρέθηκαν έξω από τις τάξεις και τα μαθήματά τους, συνεχίζοντας το κύμα διαμαρτυρίας ενάντια στα μέτρα που σκοπεύουν να μετατρέψουν τις οικογένειές τους σε εγκληματίες.

Και ενώ τα ισπανόφωνα μέσα συνεισέφεραν στο γιγαντιαίο ξέσπασμα στις 25 Μαρτίου, ένα κείμενο-μήνυμα και το MySpace βοήθησε στην επιτυχία μιας καθολικής αποχής από τα μαθήματα (που ήταν μεγαλύτερη και από την περίφημη των Τσικάνος του 1968 καθώς και από τις αποχές του 1994) και αντιμετώπισε την βία και καταστολή της αστυνομίας.

Η Ένωση Σχολείων του Λος Άντζελες κλείδωσε τους μαθητές μέσα στα σχολεία εκείνο το απόγευμα, αλλά οι μαθητές συνέχισαν να διαδηλώνουν όλη την εβδομάδα.

Ο Δήμαρχος Antonio Villaraigosa που υποστήριξε την Gran Marcha, απογοήτευσε τους μαθητές ζητώντας τους να γυρίσουν πίσω στα μαθήματά τους.

31 Μαρτίου· ο ραδιοφωνικός σταθμός KPFK έβγαλε στον αέρα μια Συζήτηση Μαθητών στο Δημαρχείο που κράτησε τέσσερις ώρες και στην οποία οι μαθητές εξηγούσαν, με πάθος, τις ενέργειές τους και τις απόψεις τους για την πραγματικότητα της Μετανάστευσης Υπάρχουν ορισμένοι επίμονοι μύθοι, σε αυτήν την χώρα, για την «παράνομη μετανάστευση»· ότι η συζήτηση επικεντρώνεται κυρίως στους Μεξικανούς μετανάστες, αλλά στην πραγματικότητα μόνο οι μισοί από τον παράνομο εργατικό πληθυσμό είναι Μεξικάνοι. Ένα 10-15% είναι Λατινοαμερικάνοι, προερχόμενοι από άλλες χώρες, εκτός από το Μεξικό.

6. Κολομβία· διαδηλώσεις εναντίον των Las FARC (Un Millón de Voces Contra Las FARC) – Καλιφόρνια, Φεβρουάριος 2008

Τον Φεβρουάριο του 2008, περισσότεροι από 12 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο διαδήλωσαν εναντίον των Las FARC, των Επαναστατικών Ενόπλων Δυνάμεων της Κολομβίας, μιας φατρίας ανταρτών που τρομοκρατούν τον κολομβιανό λαό εδώ και δεκαετίες. Τον Δεκέμβριο του 2007, μετά την απελευθέρωση ορισμένων ομήρων, ο Oscar Morales, ένα 33χρονος μηχανικός, από τον αποτροπιασμό του για την κατάσταση στην χώρα του, δημιούργησε μια ομάδα στο Facebook ονόματι «Un Millón de Voces Contra Las FARC» («Ένα Εκατομμύριο Φωνές εναντίον των Las FARC»).
Σύντομα η ομάδα είχε χιλιάδες μέλη και ο Μοράλες οργάνωσε μια πορεία για να διαμαρτυρηθούν εναντίον των Las FARC και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των ομήρων που οι Las FARC τους κρατούσαν αιχμάλωτους.

Αργότερα, το 2008, ο Μοράλες ίδρυσε το Ίδρυμα «Ένα εκατομμύριο φωνές» («One Million Voices Foundation»), το οποίο παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κολομβία και συνεργάζεται στενά για την απελευθέρωση των ομήρων του Las FARC.

 

7. Ιράν· διαδηλώσεις για τις αμφισβητούμενες εκλογές (Iran Election Protests) – Ιούνιος 2009

13 Ιουνίου 2009· οι ιρανοί φοιτητές συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για την εξαιρετικά αμφισβητούμενη επανεκλογή του ιρανού προέδρου Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Επειδή οι διαδηλωτές επικοινωνούσαν μέσω των κοινωνικών δικτύων, η ιρανική κυβέρνηση έκλεισε την πρόσβαση στο Ιντερνέτ.

Η πρόσβαση βέβαια σιγά-σιγά επανήλθε, μα πολλά social media (μέσα κοινωνικής δικτύωσης) και ειδησεογραφικές ιστοσελίδες είχαν μπλοκαριστεί.

Οι διαδηλωτές χρησιμοποιούσαν τα social media για να δίνουν λίστες των proxy servers για να ξεφύγουν από από τους περιορισμούς, αλλά οι αρχές παρακολουθούσαν την κατάσταση και σταδιακά μπλόκαραν αυτούς τους Proxy Servers (ελληνιστί, διακομιστές μεσολάβησης, οι οποίοι μας παρέχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο ενώ συγχρόνως συγκεντρώνουν και μόνοι τους αντίγραφα αρχείων, των web ιστοσελίδων, συμβάλλοντας σε ένα ταχύτερο browsing και με αυξημένη ιδιωτικότητα, καθώς ανάμεσα στα υπόλοιπα, δεν φανερώνουν και την πραγματική μας IP).

Ένα από τα σημεία καμπής των διαμαρτυριών συνέβη online (σε απευθείας σύνδεση), όπως η δολοφονία μιας νεαρής Ιρανής, Neda Soltani, που καταγράφηκε σε βίντεο. Ερασιτεχνικά βίντεο από τον θάνατό της κατέκλυσαν το Διαδίκτυο και ενίσχυσαν τις κραυγές συσπείρωσης των οπαδών στο Ιράν και σε όλο τον κόσμο.

 

8. WikiLeaks – ΗΠΑ, 5 Απριλίου 2010 έως σήμερα

Wikileaks· η ιστοσελίδα που δημιούργησε το 2006 ο, κατά τους Αμερικανούς και αρκετούς άλλους, Αυστραλός «επικίνδυνος χάκερ» (sic) Τζούλιαν Ασάντζ και από το πουθενά απέκτησε πρόσβαση σε εκατοντάδες χιλιάδες απόρρητα έγγραφα (της περιόδου 2006-2009) των μυστικών υπηρεσιών και της διπλωματίας των ΗΠΑ.
Ο Τζούλιαν Ασάντζ, υπήρξε φυσικομαθηματικός, χάκερ και προγραμματιστής· και το γεγονός ότι το Wikileaks ιδρύθηκε με στόχο την «δημοσιοποίηση απόρρητου υλικού» ασφαλώς δημιουργεί αρκετά ερωτήματα για τις σχέσεις που έχουν καλλιεργήσει ο ίδιος και οι συνεργάτες του.

[πιο αναλυτικά: - Το Wikileaks από μέσα. -Διαλύοντας τον μύθο;
- Wikileaks· τι είναι και τι εξυπηρετεί το Wikileaks [αλήθειες και ψέματα]
- Wikileaks: ΗΠΑ, η κύρια πηγή χρηματοδότησης της τρομοκρατίας]

Το WikiLeaks είναι ένας μη-κερδοσκοπικός οργανισμός που δημοσιεύει απόρρητο «υλικό» στο site του από ανώνυμες πηγές ειδήσεων και πληροφοριοδότες. Αν και ξεκίνησε το 2006, η ιστοσελίδα έγινε πασίγνωστη το 2010 (τον Μάιο του 2010 μάλιστα, η «New York Daily News» κατέταξε το WikiLeaks πρώτο στην λίστα των «ιστοσελίδων που θα μπορούσαν να αλλάξουν εντελώς την ειδησεογραφία»), όταν δημοσίευσε υλικό από την αεροπορική επιδρομή της 12ης Ιουλίου 2007 στην Βαγδάτη.
Το βίντεο έδειχνε ελεύθερους σκοπευτές σε ελικόπτερο των ΗΠΑ να σκοτώνουν ιρακινούς δημοσιογράφους, μεταξύ άλλων.

Τον Απρίλιο του 2010, το WikiLeaks δημοσίευσε βίντεο από ένα περιστατικό του 2007 οπότε και Ιρακινοί άμαχοι πολίτες θανατώθηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες, σε μια ιστοσελίδα που καλείται Collateral Murder. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, το WikiLeaks δημοσίευσε το «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Αφγανιστάν» («Afghan War Diary»), μια συλλογή περισσότερων των 76.900 εγγράφων σχετικά με τον Πόλεμο στο Αφγανιστάν τα οποία μέχρι τότε δεν ήταν διαθέσιμα στο ευρύ κοινό. Τον Οκτώβριο, η ομάδα δημοσίευσε ένα πακέτο περίπου 400.000 εγγράφων υπό τον τίτλο «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Ιράκ» («Iraq War Logs») σε συντονισμό με μεγάλους κερδοσκοπικούς οργανισμούς ΜΜΕ. Λίγες εβδομάδες αργότερα, την 28η Νοεμβρίου, το WikiLeaks ξεκίνησε να δίνει στην δημοσιότητα 251.287 διπλωματικά έγγραφα, με την Αμερικανική Κυβέρνηση να κάνει λόγο για «επίθεση κατά της διεθνούς κοινότητας».

[πιο αναλυτικά: Το χρονολογικό ιστορικό του Wikileaks]

Με την δημιουργία του WikiLeaks, το 2006, ξεκίνησε κάτι που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί ως τότε· να φτιάξει ένα ηλεκτρονικό «γραμματοκιβώτιο» στο οποίο θα καταλήγουν οι διαρροές από ολόκληρο τον κόσμο. Όπως είχε πει στο CΝΝ:

Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει ότι το WikiLeaks είναι αναμφίβολα η πιο αξιόπιστη πηγή πληροφοριών που υπάρχει επειδή δημοσιεύουμε υλικό από πρωτογενείς πηγές και αναλύσεις βασισμένες σε αυτές.

Ο κατάλογος των αποκαλύψεών του δεν έχει τελειωμό. Από τα τεκταινόμενα στο Γκουαντάναμο, ως το περιεχόμενο του λογαριασμού της Σάρα Πέιλιν στο Υahoo και από τα μυστικά έγγραφα του πολέμου στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, ως τον σημερινό πακτωλό αποκαλύψεων από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. (Μην ξεχνάμε και την σχετικά πρόσφατη προειδοποίησή του πως το Debian Ανήκει Στην NSA).

 

9. Εκπαιδευτική Διαμαρτυρία στο New Jersey (New Jersey Education Protests) – ΗΠΑ, 27 Απριλίου 2010

Χιλιάδες μαθητές γυμνασίου στο Νιου Τζέρσεϊ συμμετείχαν σε απεργία, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις περικοπές στην εκπαίδευση. Η διαμαρτυρία πυροδοτήθηκε από μια πρόσκληση για δράση στο Facebook.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε από τον 18χρονο Michelle Ryan Lauto, φοιτητή του Πανεπιστημίου Pace που είχε τελειώσει το γυμνάσιο στο Νιου Τζέρσεϊ. Ο Lauto ανέλαβε δράση όταν ο κυβερνήτης Chris Christie ανακοίνωσε ότι θα μειώσει κατά 820 εκατομμύρια δολάρια την εκπαιδευτική χρηματοδότηση.

16.000 περίπου σπουδαστές ψήφισαν «Ναι», στην διαμαρτυρία που ξεκίνησε ο Lauto μέσω του Facebook.

Η οργάνωση της διαμαρτυρίας, έγινε κατά κύριο λόγο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – από το MySpace και, φυσικά, το Facebook από όπου και ξεκίνησε.

 

10. Διαδηλώσεις στην Ελλάδα (Greek Protests) – Μάιος, 2010 έως σήμερα

Οι κινητοποιήσεις στην Ελλάδα ξεκίνησαν την 5η Μαΐου 2010, όταν ο κόσμος οργανώθηκε προκειμένου να δώσει μια ηχηρή απάντηση στην κρίση χρέους της χώρας.

Όλα ξεκίνησαν την άνοιξη του 2010 όταν πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα σειρά από γενικές απεργίες σχετιζόμενες με τα σκληρά οικονομικά μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση· δύο πακέτα νέων οικονομικών μέτρων σε διάστημα δύο μόλις μηνών, καθώς το πρώτο πακέτο δεν κατάφερε να ανακόψει την πτωτική πορεία της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές. Η σειρά των μέτρων προκάλεσε αντιδράσεις οι οποίες κορυφώθηκαν με την απεργία της 5ης Μαΐου που συνοδεύτηκε από διαδηλώσεις στην Αθήνα.

Περισσότεροι από 120.000 άνθρωποι διαδήλωσαν στην Αθήνα κατά των οικονομικών μέτρων της κυβέρνησης. Διαδηλώσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, όπως στην Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά, στην Πάτρα, στην Λάρισα και στο Ηράκλειο.
Ήταν μία από τις μεγαλύτερες απεργιακές κινητοποιήσεις που έλαβαν χώρα στην Ελλάδα από το 1973· τα πάντα παρέλυσαν, από τις πτήσεις και τα δρομολόγια πλοίων, μέχρι τα σχολεία και τα νοσοκομεία.

Τρεις άνθρωποι έχασαν την ζωή τους.

Οι διαμαρτυρίες εξαπλώθηκαν και, εμπνευσμένο από τις εν λόγω κινητοποιήσεις, ήταν και το κίνημα που δημιουργήθηκε στην Ισπανία, το «Κίνημα των Αγανακτισμένων Πολιτών»Indignant Citizens Movement»). Το κίνημα, μέσα από το Facebook, καλούσε τον κόσμο σε όλη την χώρα να κατεβεί σε διαμαρτυρία.

Κάποια από τα συνθήματα των διαδηλώσεων ήταν geeky:

Error 404, Democracy was not found.

ελληνιστί:

Σφάλμα 404, η Δημοκρατία δεν βρέθηκε.

 

11. Αραβική Άνοιξη (Arab Spring) – 18 Δεκεμβρίου 2010 έως σήμερα

Η Αραβική Άνοιξη αναφέρεται σε μια σειρά από επαναστάσεις και εξεγέρσεις σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και την Βόρεια Αφρική, αρχής γενομένης από την Τυνησία την 18η Δεκεμβρίου, 2010.

Την τυνησιακή επανάσταση ακολούθησε και η αιγυπτιακή επανάσταση, ο εμφύλιος πόλεμος στην Λιβύη, οι εξεγέρσεις στο Μπαχρέιν, στην Συρία και στην Υεμένη, μεγάλες διαδηλώσεις στην Αλγερία, στο Ιράκ, στο Ομάν, στο Μαρόκο, στην Ιορδανία, και σε πολλές άλλες χώρες.

Μεγάλο μέρος των πληροφοριών σχετικά με τα συμβάντα, διαδίδονταν μέσω των blogs, του Twitter και των ομάδων στο Facebook, με ειδήσεις για το τι συνέβαινε στο εσωτερικό της κάθε χώρας.

Πολλά hashtags στο Twitter, όπως το #Jan25, που ξεκίνησε η αιγυπτιακή επανάσταση, εξακολουθούν να είναι ενεργά.

 

12. Κίνημα 15-M – Ισπανία, Μάιος, 2011

Το Κίνημα 15-Μ (που σχετίζεται με την 15η Μαΐου, την ημερομηνία της πρώτης διαμαρτυρίας) ήταν μια σειρά ειρηνικών διαδηλώσεων που έλαβαν χώρα σε όλη την Ισπανία τον Μάιο του 2011. Οι διαδηλωτές (μεταξύ άλλων) αντιτίθενται στην ανεργία, στις περικοπές κοινωνικής πρόνοιας και στην ισπανική πολιτική.

Ο λόγος για την κινητοποίηση που έλαβε χώρα στην Πουέρτα δελ Σολ, μία από τις γνωστότερες και κεντρικότερες πλατείες της ισπανικής πρωτεύουσας. Χιλιάδες νέοι Μαδριλένιοι συγκεντρώνονταν κάθε βράδυ εκεί, διαμαρτυρόμενοι για την οικονομική κρίση. Ανάλογες συγκεντρώσεις έγιναν και σε άλλες πόλεις της Ισπανίας, ιδιαίτερα της Ανδαλουσίας.

Όλα ξεκίνησαν το βράδυ της 15ης Μαΐου, γι' αυτό και το κίνημα αποκαλείται «Κίνημα 15-Μ». Το βράδυ της Τρίτης, στην Πουέρτα δελ Σολ, συγκεντρώθηκαν κάπου 4.000 άτομα (σύμφωνα με την Αστυνομία), ενώ και το πρωί της Τετάρτης παρέμεναν σε σκηνές περίπου 400 άτομα. Εν τω μεταξύ, είχε ήδη προγραμματιστεί και νέα συγκέντρωση για το βράδυ και για κάθε βράδυ μέχρι την Κυριακή 22 Μαΐου, ημέρα τοπικών εκλογών.

Οι συμμετέχοντες ξεκαθαρίζουν πως δεν ανήκουν σε κανένα κόμμα, δεν υποκινούνται από κανέναν και πως η όλη η κινητοποίηση ουσιαστικά διοργανώθηκε από τα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης.

Κυκλοφόρησε και μια διακήρυξη γνωστή ως «plataforma Democracia Real Ya!», ενώ ομάδες είχαν ήδη δημιουργηθεί και στο Facebook.

Οι διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν σε 166 πόλεις σε ολόκληρη την χώρα, με κάποιες από αυτές να διαρκούν περισσότερο από ένα μήνα.

Στο Facebook δημιουργήθηκαν σελίδες για κάθε πόλη, προκειμένου να συσπειρώσουν τους πολίτες. Στο Twitter, το hashtag #spanishrevolution μετέδιδε τα συμβάντα των διαδηλώσεων.

 

13. Οι γυναίκες στο τιμόνι (Saudi Women Driving) – Σαουδική Αραβία, Ιούνιος 2011

17 Ιουνίου 2011· ακτιβίστριες, μέσω των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης, καλούν τις γυναίκες της Σαουδικής Αραβίας να βγουν στους δρόμους και να οδηγήσουν αυτοκίνητα, παραβιάζοντας μαζικά τον νόμο που απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν.

Μέσα από το Facebook και το YouTube, οι ακτιβίστριες της Σαουδικής Αραβίας καλούν τις γυναίκες της χώρας να βγουν στον δρόμο οδηγώντας, σε μια κίνηση διαμαρτυρίας ότι είναι οι μόνες στον κόσμο που απαγορεύεται, διά νόμου, να πιάσουν τιμόνι.

Η εκστρατεία τους με τίτλο «Women2drive», είχε ξεκινήσει στο ιντερνέτ δύο μήνες πριν, καλώντας όλες τις γυναίκες στην Σαουδική Αραβία που έχουν δίπλωμα οδήγησης να πάρουν το τιμόνι.

Σε ανάλογη διαδήλωση, η οποία είχε οργανωθεί για τον ίδιο σκοπό το 1990, βέβαια οι διαδηλώτριες είχαν συλληφθεί.

Αυτήν την φορά, όμως, οι διοργανώτριες δηλώνουν ότι ο αγώνας θα συνεχιστεί «μέχρι την έκδοση βασιλικού διατάγματος που θα επιτρέπει στις γυναίκες να οδηγούν.

Η απαγόρευση - η οποία, όπως τονίζουν, αποτελεί τεράστιο εμπόδιο στην ελευθερία κίνησης και περιορίζει την δυνατότητά τους να εκπληρώσουν τις καθημερινές τους δραστηριότητες, όπως να πάνε στο σουπερμάρκετ ή τα παιδιά στο σχολείο - αναφέρεται σε ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστία η οποία ζητά την αλλαγή του νόμου που αντιμετωπίζει τις γυναίκες ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.

Οι ακτιβίστριες για τα δικαιώματα των γυναικών τόνιζαν πως κανείς νόμος δεν απαγορεύει στην Σαουδική Αραβία στις γυναίκες να οδηγούν, αφού η απαγόρευση βασίζεται σε σχετική φάτουα (θρησκευτικό διάταγμα) που εφαρμόζεται στην Σαουδική Αραβία και βασίζεται σε μία δογματική ερμηνεία του Ισλάμ που προβλέπει τον διαχωρισμό των δύο φύλων.

Σύμβολο της εκστρατείας υπήρξε η Μάναλ αλ-Σαρίφ, μία 32χρονη σύμβουλος ασφάλειας της Πληροφορικής η οποία ένα μήνα πριν (22 Μαΐου 2011) συνελήφθη επειδή οδήγησε το αυτοκίνητό της και έδωσε στην δημοσιότητα βίντεο στο Youtube στο οποίο φαινόταν να οδηγεί. Διαζευγμένη και μητέρα ενός μικρού αγοριού πέντε ετών, εξηγούσε στο βίντεο ότι οι μετακινήσεις της ήταν ορισμένες φορές εφιάλτης.

Το σχετικό αίτημα για την απελευθέρωση της Μάναλ αλ Σαρίφ, το οποίο απευθυνόταν στο βασιλιά Αμπντάλα, συγκέντρωσε 3.345 υπογραφές ενώ περισσότερα από 24.000 άτομα εξέφρασαν την υποστήριξή τους στην Μάναλ αλ-Σαρίφ μέσω του Facebook.

 

14. Οι εξεγέρσεις στο Λονδίνο (London Riots) – Αγγλία, 4 Αυγούστου 2011

4 Αυγούστου 2011 και ώρα 18:15· στο Τότεναμ του βόρειου Λονδίνου, ο 29χρονος Mark Duggan, μαύρος, πατέρας 4 παιδιών, πέφτει νεκρός από τις σφαίρες της βρετανικής αστυνομίας κατά την διάρκεια συμπλοκής πάνω στην προσπάθεια σύλληψής του.

Μια ειρηνική διαμαρτυρία περίπου τριακοσίων (300) ανθρώπων που συγκεντρώθηκαν γύρω από το αστυνομικό τμήμα της Τότεναμ. Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ότι η βία ξέσπασε ως αντίδραση σε μια αντιπαράθεση μεταξύ ενός έφηβου διαδηλωτή και ενός αστυνομικού.

Το συμβάν ενέπνευσε βίαιες ταραχές σε όλο το Λονδίνο, που συντονίστηκαν κυρίως μέσω του BlackBerry Messenger.

Τα blogs στο ιντερνέτ μεταδίδουν τα συμβάντα και τις μαρτυρίες από αυτόπτες μάρτυρες. Το libcom γράφει:

Η εκτέλεση του Mark Duggan σε ένα ραδιοταξί στο Tottenham Hale από μπάτσους οπλισμένους με υποπολυβόλα το βράδυ της Πέμπτης 4ης Αυγούστου, αναγνωρίζεται γενικά σαν το γεγονός που αποτέλεσε το εφαλτήριο για τις ταραχές που ακολούθησαν. Ωστόσο, σε αντίθεση με αντίστοιχα γεγονότα όπως αυτά στο Brixton και στο Τότεναμ το 1985, όπου εκτεταμένη συλλογική βία ακολούθησε μέσα σε λίγες ώρες ή το πολύ σε μια μέρα, σε αυτήν την περίπτωση, δεν υπήρξε μια τέτοια άμεση ανταπόκριση. Η οικογένεια και οι φίλοι του Mark Duggan (και ένα μεγάλο μέρος ολόκληρου του Τότεναμ) περίμενε μια εξήγηση από την αστυνομία· μια εξήγηση που όμως ποτέ δεν ήρθε. Τελικά, μια διαδήλωση, με επικεφαλής την οικογένεια, πορεύθηκε προς στο αστυνομικό τμήμα του Τότεναμ το απόγευμα του Σαββάτου, σχεδόν δύο ημέρες μετά τον πυροβολισμό. Μετά από αρκετές ώρες αναμονής μπροστά στα κορδόνια των διμοιριών που περιφρουρούσαν το τμήμα, και χωρίς καμία προσπάθεια από αυτούς να διαπραγματευτούν με το πλήθος ή να προσφέρουν οποιαδήποτε δήλωση, μια νεαρή γυναίκα η οποία επιχείρησε να εισέλθει στο τμήμα δέχθηκε επίθεση από τα ΜΑΤ. Αυτό το περιστατικό, γύρω στις 20:20, αποτέλεσε τον πυροκροτητή που οδήγησε στην πυρπόληση δύο κοντινών εγκαταλελειμμένων αυτοκίνητων της αστυνομίας στην οδό Tottenham High Road και ύστερα απ' την όχι ιδιαίτερα εμφανή αντίδραση των ΜΑΤ, την πυρπόληση ένα ολόκληρου λεωφορείου.
Όπως θυμάται ένας αυτόπτης μάρτυρας:

I got back to Tottenham around twelve o'clock and the first thing I noticed is that there were loads of people on the street, you're not used to seeing that many people out in Tottenham at twelve o'clock. I didn't see any of the rioting yet. It was just people out and about. There was loads of Turkish boys, loads of Somalians, there was Africans, Jamaicans, White guys, Irish guys, Polish...it was like the whole of Tottenham was out... I see Grandmas, Grandads, little kids, it was like a party, like a carnival atmosphere, it was a bit strange.

Everyone was cheering, chanting, 'No Justice, No Peace', 'Rest in Peace Mark Duggan'.

δηλαδή:

Γύρισα στο Τότεναμ γύρω στις δώδεκα και το πρώτο πράγμα που παρατήρησα είναι ότι υπήρχαν ένα σωρό άνθρωποι στο δρόμο· δεν είμαστε συνηθισμένοι να βλέπουμε πολλούς ανθρώπους στο Τότεναμ τέτοια ώρα. Δεν είχα δει τίποτα από τις ταραχές ακόμα. Ήταν απλά άνθρωποι έξω και στην γύρα. Υπήρχαν πολλά αγόρια από Τουρκία, πολλοί από Σομαλία, υπήρχαν Αφρικανοί, Τζαμαϊκανοί, λευκοί, παιδιά απ' την Ιρλανδία, την Πολωνία· ήταν λες και όλο το Τότεναμ ήταν έξω... Έβλεπα γιαγιάδες, παππούδες, μικρά παιδιά, ήταν σαν πάρτι· ήταν λίγο παράξενο.

Όλοι φώναζαν «Δεν υπάρχει ειρήνη, χωρίς δικαιοσύνη», «Αναπαύσου εν ειρήνη Mark Duggan».

 

Οι ταραχές συνεχίζονταν και οι άνθρωποι πλέον συρρέουν στο Twitter για να συντονίσουν τις προσπάθειές του μέσω του Διαδικτύου. Χαρακτηριστικά, να πούμε ότι ένας στους 170 επισκέπτες του Διαδικτύου στο Ηνωμένο Βασίλειο, την 8η Αυγούστου, ήταν στο Twitter.com.

[Πηγή]

  • Σχόλια

0 Comments:

Scroll to Top