BETA

Αrduino, αισθητήρες, πλέξιμο, Ανοιχτός Κώδικας

Εικόνα constantinos

1_emsta

Λίγο πολύ, όλοι βλέπουμε, διαβάζουμε για κάποια τεκταινόμενα σε διάφορους χώρους, στη τεχνολογία στη προκειμένη που σε άλλους μοιάζουν παράξενα, σε άλλους εκκεντρικά, μα τραβούν το ενδιαφέρον και αν τα ψάξουμε ανακαλύπτουμε ακόμα περισσότερα τα οποία μπορεί να έχουμε την ευχέρεια να τα εφαρμόσουμε και εμείς οι ίδιοι. Ίσως αρκετοί θα έχετε διαβάσει κάποια είδηση που κυκλοφορεί αυτές τις ημέρες για ρούχα με οπτικές εικόνες και ένα πρότζεκτ (από τις ΗΠΑ, νομίζω) τ' οποίο ζητάει χρηματοδότηση για αυτό το έργο. Θυμήθηκα πως κάπου είχα δει/ακούσει κάτι παρόμοιο να γίνεται και εδώ και έτσι μετά από λίγο ψάξιμο, "σκόνταψα" επάνω στο Oiko-nomic Threads και την Αφροδίτη. Μου κίνησε πολύ το ενδιαφέρον, δεν έχω καμία γνώση για το θέμα και έτσι το μοιράζομαι καθώς πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα δουλειά, κάτω από ανοιχτά πρότυπα και έχω την αίσθηση πως θα ενδιαφέρει και άλλους.

Επειδή, όπως είπα, είμαι άσχετος με το θέμα, μίλησα και με την Αφροδίτη, ώστε να μας τα εξηγήσει καλύτερα.

-Ας τα δούμε, καλύτερα:

Η Oiko-nomic Threads είναι μία εγκατάσταση ή μήπως καλύτερα να λέγαμε μία αλγοριθμικά ελεγχόμενη «μηχανή» πλεξίματος και φυσικά είναι Ανοιχτού Κώδικα. Το Oiko-nomic Threads είναι ένα project συλλογικής δουλειάς που γίνεται από τον Μαρίνο Κουτσομιχάλη, τη Μαρία Βαρελά και την Αφροδίτη Ψαρρά.
Την επιμέλεια του έργου έχει το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ) και το Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης (ΕΚΤ) στην Αθήνα. Μιλάμε για ρούχα με αισθητήρες και χρήση τεχνολογίας.

Το πλέξιμο το είχαμε πάντα στο μυαλό μας σαν μια επίπονη οικιακή εργασία που έχει την δική της ιστορία στην ελληνική παράδοση. Κατά τη διάρκεια της προβιομηχανικής εποχής, ο αργαλειός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εγχώρια οικονομία και αργότερα, πριν από μερικές μόνο δεκαετίες, το πλέξιμο συνδέθηκε με την εγχώρια επανάσταση. Και στις δύο περιπτώσεις, η ύφανση είναι ένα σύμβολο το οποίο υπογραμμίζει την εγχώρια παραγωγή ως τον πυρήνα της ανάπτυξης και προωθεί την υλικότητα πέρα από κάθε κοινωνική ιεραρχία.
Η εφαρμογή oiko-nomic threads αντιπροσωπεύει ένα σύστημα που, μέσω της αλυσίδας παραγωγής της κλωστοϋφαντουργίας, αλλάζει και την έννοια της εργασίας. Επανεξετάζει και επαναπροσδιορίζει την λειτουργίας μιας απαρχαιωμένης μηχανής πλεξίματος και την διαθέτει ως μέρος ενός νέου συστήματος. Μιλάμε για τη δημιουργία ενός υφάσματος σε πραγματικό χρόνο, του οποίου τόσο η διαχείριση όσο και η διακόσμηση προκύπτει από την οπτικοποίηση των βάσεων δεδομένων της Manpower Employment Offices. Και όλα αυτά γίνονται με τη χρήση επιλεγμένων σχεδίων που είναι εμπνευσμένα από την ελληνική λαϊκή τέχνη.
Όμως, ψάχνοντας το, ανακάλυψα πως δεν υπάρχει μόνο αυτό, μα μια σειρά από πρότζεκτ, τα οποία αφορούν συνδυασμό υφασμάτων τεχνολογίας, όπως για παράδειγμα το Lilytronica, ένα έργο εμπνευσμένο από τη λαϊκή παράδοση, την ποπ κουλτούρα και DIY electronics, χρησιμοποιώντας χειροποίητα κεντήματα.
Το έργο βασίζεται σε ζωντανό αυτοσχεδιασμό με τη χρήση τριών embroidered synthesizers με LilyPad Arduino.

Αυτό επίσης που είναι εντυπωσιακό είναι και το Idoru(), όπου μέσω τους σώματος ως μέσου ελέγχου, δημιουργούνται ήχοι με συνδυασμό αισθητήρων και ρούχων. Όλα αυτά με εντυπωσίασαν με το καλαίσθητο πάντρεμα δημιουργίας και τεχνολογίας, δημιουργώντας μια μοναδική τέχνη και έτσι:

"Ανακρίνοντας" την Αφροδίτη Ψαρρά:

Ρούχα με νοημοσύνη. Νοημοσύνη και τέχνη, ρούχα και τέχνη. Όλα αυτά μαζί, σ' ένα "πάντρεμα" δημιουργίας, τέχνης και τεχνολογίας. Όλο αυτό μ' εντυπωσίασε και συγχρόνως έκανε την φαντασία μου να τρέξει σε δεκάδες αντίστοιχες εφαρμογές χρήσης. Ας τα πάρουμε όμως, ένα-ένα... Με τι ασχολείσαι;

Είμαι εικαστικός και ασχολούμαι με την τέχνη των νέων μέσων. Το έργο μου εξερευνά τη σχέση ανάμεσα στην χειροτεχνία και την τεχνολογία μέσα από την δημιουργία πρωτότυπων διεπαφών ελέγχου. Αντλώ την έμπνευσή μου από την λαϊκή παράδοση, την ποπ κουλτούρα και την λογοτεχνία επιστημονικής φαντασίας. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τα τελευταία χρόνια ασχολούμαι με το physical computing και συγκεκριμένα με τον κλάδο των e-textiles (ηλεκτρονικά υφάσματα) και soft-circuits ("μαλακά" κυκλώματα) μέσα από την χρήση ψηφιακών ηλεκτρονικών.
Τα ηλεκτρονικά και ο δημιουργικός προγραμματισμός με ώθησαν να εξερευνήσω το πεδίο της ηχητικής τέχνης και να ασχοληθώ με την κατασκευή αυτοσχέδιων συστημάτων παραγωγής ήχου και έτσι ξεκίνησα να κατασκευάζω τα αυτοσχέδια κεντητά synthesizers της σειράς Lilytronica και να κάνω live performance με αυτά. Παράλληλα με το εικαστικό μου έργο, τελειώνω τη διδακτορική μου διατριβή Κυβερνοπάνκ και Τέχνη των Νέων Μέσων στην Σχολή Καλών Τεχνών της Μαδρίτης.

Και πώς προέκυψε η ενδυματολογία με την τεχνολογία;

Με την ενδυματολογία δεν έχω ασχοληθεί ποτέ. Η ενασχόλησή μου με την wearable technοlogy προέκυψε μέσα από τον πειραματισμό μου με τα ηλεκτρονικά υφάσματα και από τον ενδιαφέρον μου να εξερευνήσω το σώμα σαν interface. Το Idoru() η ηχητική performance στην οποία αναφέρεσαι είναι ένα τέτοιο σύστημα που χρησιμοποιεί την κίνηση και το σώμα ως μέσο ελέγχου του ήχου, αλλά η κατασκευή του διαδραστικού συστήματος και του ρούχου ήταν το μισό κομμάτι του πρότζεκτ. Το άλλο μισό ήταν η δημιουργία της ηχητικής σύνθεσης, η οποία έχει εξίσου μεγάλη σημασία για μένα.
Όσον αφορά το ενδιαφέρον για τον προγραμματισμό μου γεννήθηκε στο δημοτικό, όπου έκανα μαθήματα Logo και QBasic στο σχολείο, όμως τελικά η τέχνη με κέρδισε σε σχέση με τα μαθηματικά. Ευτυχώς για μένα στην εποχή μας τα όρια ανάμεσα στα επιστημονικά και καλλιτεχνικά πεδία έχουν εξαφανιστεί, η γνώση είναι διαθέσιμη σε όλους και αυτό επιτρέπει στους καλλιτέχνες να ασχοληθούν με πράγματα τα οποία δεν είχαν καν φανταστεί. Βέβαια, οφείλω να ομολογήσω ότι στην περίπτωσή μου είχα την τύχη να ζω στην Μαδρίτη για επτά χρόνια και να έχω άμεση πρόσβαση στο Medialab-Prado και σε όλη την δουλειά και τα εργαστήρια που γίνονταν εκεί.

Μίλησέ μας για το lilypad και το Oiko-nomic Threads.

To LilyPad είναι ένα μοντέλο της Arduino ειδικά σχεδιασμένο για υφάσματα, όπου αντί να χρησιμοποιεί κάποιος breadboard και καλώδια, χρησιμοποιεί ύφασμα και αγώγιμη κλωστή. Σχεδιάστηκε από την Leah Buechley στο High-Tech Low-Tech Lab του ΜΙΤ με σκοπό να συνδυάσει την τεχνολογία με την χειροτεχνία και να επιτρέψει την κατασκευή γρήγορων prototypes πάνω στο ύφασμα. Το Oiko-nomic Threads είναι ένα συνεργατικό πρότζεκτ ανάμεσα σε μένα, την Μαρία Βαρελά - εικαστικό και ιδρυτικό μέλος της Frown και τον Μαρίνο Κουτσομιχάλη - μουσικό, συνθέτη, προγραμματιστή και ερευνητή του Πανεπιστημίου του Τορίνο, το οποίο μέσα από την παραγωγή ενός υφαντού σχολιάζει την έννοια της εργασίας.
Πρόκειται για μια οπτικοποίηση των χρηματοοικονομικών δεδομένων του ΟΑΕΔ στη χώρα μας από το 2008 μέχρι σήμερα, μέσα από την παραγωγή ενός πλεκτού υφάσματος που χρησιμοποιεί μοτίβα της ελληνικής λαϊκής τέχνης. Οι βάσεις δεδομένων που μας παραχωρήθηκαν από την Διαύγεια περνούν μέσα από έναν αλγόριθμο κωδικοποίησης σε σχεδιαστικά μοτίβα, παράγεται δηλαδή ένας generative διάκοσμος ο οποίος στην συνέχεια στέλνεται σε μια απαρχαιομένη οικιακή πλεκτική μηχανή, στην οποία έχουμε αντικαταστήσει τον εγκέφαλο με ένα Arduino Due και έτσι πλέκουμε σε πραγματικό χρόνο τα δεδομένα.
Για το έργο χρησιμοποιήσαμε C++ και Computer Vision για τον αλγόριθμο και Arduino για να ελέγξουμε τα solenoids της μηχανής. Το έργο πραγματοποιήθηκε με την υποστήριξη του Εθνικού Κέντρου Τεκμηρίωσης του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και ολοκληρώθηκε μετά από έξι μήνες πολύ σκληρής δουλειάς. Όλο το documentation και ο κώδικας βρίσκεται αναρτημένος στο Github. *Σημειώνω ότι για το Oiko-nomic threads δεν χρησιμοποιήσαμε LilyPad αλλά Arduino Due. Επίσης δεν χρησιμοποιήσαμε αργαλειό, αλλά πλεκτομηχανή.

Αργαλειός και Arduinο; Μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε έτσι;

Γιατί σε ξενίζει η χρήση του Arduino με μια πλεκτομηχανή; Η σχέση ανάμεσα στην υφαντική και την τεχνολογία ήταν πάντα πολύ στενή, ήδη από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι η Αναλυτική Μηχανή του Babbage και της Lovelace βασιζόταν πάνω στον τρόπο λειτουργίας του αργαλειού Jacquard. Έτσι κι αλλιώς, η πλεκτομηχανή λειτουργεί με "ψηφιακό" τρόπο. Το πλεκτό είναι ένας πίνακας (array) και η θέση του κάθε πόντου και το χρώμα του νήματος εξαρτάται από το αν η βελόνα είναι στη θέση HIGH (1) ή LOW (0).

Όλο αυτό το σύστημα, με τις αγώγιμες κλωστές και τους αισθητήρες πίεσης στα υφάσματα, έχει προοπτικές να βγει σε γραμμή παραγωγής ή είναι πιο πολύ για επιδείξεις, show, κλπ;

Εγώ προσωπικά δεν ασχολούμαι με την μόδα, τις επιδείξεις κλπ, με ενδιαφέρει η ιδιοκατασκευή και αυτά που φτιάχνω έχουν περισσότερο έναν ερευνητικό και εικαστικό, παρά χρηστικό χαρακτήρα. Το ενδιαφέρον σε αυτό το πεδίο είναι ότι προς το παρόν τουλάχιστον απαιτείται η ανθρώπινη διαμεσολάβηση και η χειροτεχνία για την κατασκευή αυτών των συστημάτων. Φυσικά όπως βλέπουμε καθημερινά, η wearable technology είναι ένα από τα πιο ραγδαία εξελισσόμενα πεδία του physical computing.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Google έτρεξε να βγάλει στο εμπόριο τα Google Glasses, ότι η Samsung ετοιμάζεται να λανσάρει ένα ρολόι smart phone ή ότι η Apple προσέλαβε μια από τα υψηλόβαθμα στελέχη της Louis Vuitton. Επίσης, αν παρακολουθεί κανείς όλα τα νέα πρότζεκτς που βγαίνουν στο Kickstarter για crowdfunding, τα περισσότερα κυμαίνονται γύρω από τέτοιες τεχνολογίες, ενώ πρόσφατα είδα έναν 3d printer που τυπώνει σχηματικά πάνω σε οτιδήποτε. Η εποχή που το σώμα ήταν ένα απόρθητο κάστρο έχει εξαφανιστεί προ πολλού. Καλό θα ήταν να βρούμε τρόπους να ενσωματώσουμε και το σώμα μας στις σύγχρονες τεχνολογικές απαιτήσεις, αλλιώς σιγά σιγά θα το δούμε να ατροφεί.

Πες μας, κάποιες στιγμές κατά την διάρκεια όλου αυτού (αλήθεια, πόσο καιρό ασχολείσαι;) που ήταν σημαδιακές.

Ασχολούμαι με τα ηλεκτρονικά υφάσματα από τον σεπτέμβριο του 2011 και με τον δημιουργικό προγραμματισμό γενικά από το 2007, αλλά το ενδιαφέρον μου για τα νέα μέσα και τις δημιουργικές τους εφαρμογές γεννήθηκε από πολύ παλαιότερα και έχω συμμετάσχει σε αναρίθμητα εργαστήρια, πρότζεκτς άλλων καλλιτεχνών και συνέδρια γύρω από την τέχνη των νέων μέσων. Στην προσωπική μου δουλειά θα ήθελα να ξεχωρίσω την συμμετοχή μου στο φεστιβάλ ηλεκτρονικών τεχνών Piksel στο Bergen της Νορβηγίας πέρυσι και φέτος, την περσινή μου συμμετοχή στο Musicmakers Hacklab στο φεστιβάλ ηλεκτρονικών τεχνών και πειραματικής μουσικής CTM στο Βερολίνο, όπου γνώρισα προσωπικά την Hannah Perner-Wilson της οποίας τη δουλειά θαυμάζω απίστευτα και την φετινή μου συμμετοχή στο MakerFaire στη Ρώμη ως καλεσμένη της Arduino, στο οποίο έλαβα δύο βραβεία Maker of Merit, είχα την ευκαιρία να γνωριστώ με την Leah Buechley και να ακούσω από κοντά τον Bruce Sterling (θα τον γνώριζα κιόλας αν δεν με έπιανε κρίση πανικού από την συγκίνηση που στεκόταν δίπλα μου).
Επίσης στο MakerFaire έλαβα και την πρώτη επίσημη πρόταση για δουλειά στο αντικείμενό μου από την Disney Research Zurich στην οποία θα εργαστώ ως intern για τους επόμενους τρεις μήνες. Ακόμη, το Oiko-nomic Threads έγινε δεκτό στην φετινή Transmediale μέσω της έκθεσης Past Future - Future Past που οργανώνει το Goethe Institute, οπότε ετοιμαζόμαστε με την Μαρία και τον Μαρίνο για να το δείξουμε στο Βερολίνο τον γενάρη του 2014.

Την εφαρμογή και όλη την ιδέα, την έχετε κάτω από άδεια ανοιχτού κώδικα. Μάλλον ασυνήθιστο και ιδιαίτερα στις εποχές μας. Πώς έτσι;

Προσωπικά οφείλω την ενασχόλισή μου με τα ηλεκτρονικά στις τεχνολογίες ανοικτού κώδικα, οπότε θα ήταν αρκετά οξύμωρο για μένα, αυτά που φτιάχνω να είναι "κλειστά". Νιώθω μέρος μιας κοινότητας που από την πρώτη στιγμή με αγκάλιασε και μέσα από τη δουλειά μου και τα εργαστήρια που πραγματοποιώ θέλω να προωθώ αυτή την λογική. Η γνώση πρέπει να είναι ανοικτή και προσβάσιμη σε όλους, γιατί μόνο έτσι εξελίσσεται και μετασχηματίζεται σε πράξη. Βέβαια, όλοι ξέρουμε ότι αυτό μπορεί να έχει και αρνητικές διαστάσεις γιατί πάντα υπάρχουν αυτοί που εκμεταλλεύονται τη δουλειά των άλλων, αυτό πάντα βρίσκεται στη φύση των ανθρώπων. Σίγουρα όσο θα είμαι στην Disney θα λειτουργώ σε εκ διαμέτρου αντίθετη λογική και ήδη νιώθω κάπως αμήχανα γι αυτό, αλλά με κεντρίζει η ιδέα του να το δω εκ των έσω. Θεωρώ ότι μόνο βλέποντας πως λειτουργούν τα μεγαθήρια μπορείς να αντιληφθείς την δύναμη που μπορεί να έχει μία ιδέα ή μια εφαρμογή, και επίσης, μόνο έτσι μπορείς να ξέρεις πως να προφυλαχθείς στο μέλλον.
Ποτέ δεν ξέρεις τί έρχεται...

Θα μπορούσε δηλαδή, να το κάνει ο καθένας αυτό; Πόσο περίπου θα του στοιχίσει ο αρχικός εξοπλισμός;

Αν αναφέρεσαι στο Idoru() τα υλικά κοστίζουν περίπου 150 ευρώ, αλλά κάποιος με skills ηλεκτρολόγου μηχανικού θα μπορούσε να φτιάξει τα δικά του components και να του κοστίσει πολύ λιγότερο. Όσον αφορά το Oiko-nomic Threads, τα ηλεκτρονικά κόστισαν γύρω στα 80 ευρώ, αλλά η μηχανή και τα εξαρτήματά της πήγαν αρκετά ακριβά.

Γνωρίζεις πως υπάρχουν και άλλα αντίστοιχα ανοιχτού κώδικα πρότζεκτ ενδυματολογίας;

Η χρήση της λέξης ενδυματολογία δεν είναι σωστή. Τα tags που θα μπορούσε κανείς να συσχετίσει με τα ηλεκτρονικά υφάσματα είναι e-textiles, soft-circuits, wearable technology, fashion hacking, smart fabrics, electronic embroidery, textiletronics, fibertronics και πολλά άλλα... Yπάρχουν αμέτρητα πρότζεκτς ανοικτού κώδικα γύρω από τα ηλεκτρονικά υφάσματα, και σε επίπεδο σχεδιασμού, open software και open hardware. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δουλειά των Kobakant (Hannah Perner-Wilson και Mika Satomi), το eTextile Lounge της Lynne Bruning (με εβδομαδιαία tutorials γύρω από τεχνικές ενσωμάτωσης των ηλεκτρονικών στο ύφασμα) και η online εκπομπτή Wearable Wednesday της Becky Stern που προβάλλεται στο κανάλι της Adafruit Industries στο youtube. Ακόμη, στο instructables.com μπορεί κανείς να βρει πολυάριθμα tutorials για πρότζεκτς ανοικτού κώδικα για ηλεκτρονικά υφάσματα.

Σχέδια για το μέλλον; Προοπτικές;

Σχέδια υπάρχουν πολλά και ιδέες ακόμη περισσότερες. Μπορώ να πω ότι ως τώρα είχα την τύχη να πάνε όλα με το μέρος μου, να βρεθώ στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή και φυσικά μετά από πολύ δουλειά να μπορώ να ασχολούμαι με αυτό που αγαπώ. Μέσα στα άμεσα σχέδια μου είναι να βγάλω κάποια κιτάκια ηλεκτρονικών υφασμάτων σε συνεργασία με τις Frown και θα ήθελα να οργανώσω ένα συνέδριο ηλεκτρονικών υφασμάτων στην Αθήνα με ομιλητές από εξωτερικό (αλλά αυτό δυστυχώς το βλέπω πολύ δύσκολο ακόμα).

Χρησιμοποιείς πέρα από αυτό και αλλού Arduino;

Χρησιμοποιώ Arduino σε πολλές εφαρμογές, αλλά γενικά αν θα μπορούσα να σχολιάσω κάτι το οποίο με εξαγριώνει είναι η άσκοπη χρήση της τεχνολογίας. Καλό είναι να μελετήσει κανείς το τί θέλει να κάνει και για ποιό σκοπό και μετά να δει τι τεχνολογικά εργαλεία θα χρησιμοποιήσει. Δεν είμαι σύμφωνη γενικά με πρότζεκτς τα οποία έχουν γίνει με Arduino απλώς για να χρησιμοποιηθεί το Arduino.

Τι λειτουργικό σύστημα τρέχεις στον υπολογιστή σου;

Έχω Mac, οπότε δε θα σου πω ψέματα ότι τρέχω Linux. Αλλά ήμουν χρήστης Ubuntu για αρκετά χρόνια, απλά όταν κάποια στιγμή έπιασα κάποια χρήματα στα χέρια μου και κατάφερα να πάρω Mac έκανα κίνηση. Η αλήθεια είναι ότι όσο κλειστό λειτουργικό και να είναι εμένα μου έχει λύσει τα χέρια. Όταν αποκτήσω αρκετή έμπειρη στα bash commands μπορεί να ξαναγυρίσω στα Linux.

Και με όλα αυτά, δε μπορώ ν' αντισταθώ και να μη σε ρωτήσω την άποψή σου για το θέμα των Κοινών, για το δικαίωμα στη γνώση και τον διαμοιρασμό.

Πιστεύω ότι η γνώση και η πληροφορία πρέπει να είναι ανοικτή και προσβάσιμη σε όλους. Τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε σχηματίζουν τον χαρακτήρα, την αντίληψη μας για τον κόσμο και την κριτική μας σκέψη.

Θεωρείς το έργο που μετέχεις και ως μια πολιτική πράξη συνάμα;

Ναι. Θεωρώ ότι το έργο μου έχει πολιτικό χαρακτήρα γιατί εκφράζει μια DIY διάθεση και μια έντονα γυναικεία ευαισθησία σε πεδία που θεωρούνται άκρως ανδροκρατούμενα, όπως τα ηλεκτρονικά και ο προγραμματισμός.

Τι είναι αυτά που θα έπρεπε να ρωτήσω και δεν το έκανα; :P

Νομίζω ότι τα κάλυψες όλα ;)

ch1

Oι φωτογραφίες, λένε πολλά επίσης:

57_rolandpad11_emstk

>>> η ιστοσελίδα της Αφροδίτης

 

ΙΝFO: η σελίδα του LilyPad

Αν δείτε στη σελίδα υπάρχουν και άλλα πολύ ενδιαφέροντα πρότζεκ. Επικεντρωθήκαμε όμως, με ερωτήσεις στο Oiko-nomic Threads, λόγω της εμφάνισης αντίστοιχων στο Kickstarter.
Φυσικά πίσω από αυτή την δουλειά υπάρχει μια ολόκληρη ομάδα και συλλογική εργασία.

  • Σχόλια

0 Comments:

Scroll to Top