BETA

Κοινωνία: Γιατί δεν έγινε η επανάσταση; [μέρος πρώτο]

Εικόνα Haris

Εδώ και μερικά χρόνια οι περισσότεροι βιώσαμε μια πολύ δυσάρεστη κατάσταση. Αυτή είχε μεγάλες επιπτώσεις στις ζωές μας. Άλλοι έχασαν την δουλειά τους, απολύθηκαν, άλλοι βρέθηκαν σε κίνδυνο να χάσουν το σπίτι τους ή να μην μπορούν να αποπληρώσουν ένα χρέος. Σαν αποτέλεσμα των απολύσεων, των μειώσεων των μισθών, της εξαφάνισης των εργασιακών δικαιωμάτων, ήρθαν σαν ντόμινο άλλες επιπτώσεις όπως κατακόρυφη πτώση του βιοτικού επιπέδου, ξαφνική φτώχεια, και άλλα πρωτόγνωρα φαινόμενα. Συνάνθρωποί μας έχασαν τις ζωές τους από αυτοκτονίες ή αδυναμία αντιμετώπισης ασθενειών. Όλα αυτά ήταν άνετα συγκρίσιμα με διηγήσεις ηλικιωμένων που είχαν ζήσει περιόδους όπως μετά το τέλος των παγκοσμίων πολέμων.

Παράλληλα, οι εξελίξεις στην παγκόσμια σκηνή κρατούσαν κομμένη την ανάσα ή φόβιζαν. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης έδιναν καταιγιστικές πληροφορίες, αντιφατικές πολλές φορές, αλλά ο καθένας καταλάβαινε πως ακολουθούσαν μια κοινή γραμμή, αυτή της υποστήριξης των πρώην κυβερνητικών θέσεων ή αυτών της Ε.Ε. Ο λαϊκός παράγοντας φαινόταν παγωμένος, για ένα μεγάλο διάστημα, αυτό που ακολούθησε τις αρχικές εκδηλώσεις των αγανακτισμένων. Υπήρχε μια κινητικότητα όσον αφορά τον καθημερινό εξαντλητικό αγώνα της επιβίωσης σε ατομικό επίπεδο ή, τουλάχιστον, σε επίπεδο οικογένειας, λαϊκού νοικοκυριού. Ένα μεγάλο ερώτημα τίθονταν, πλανιόταν.

Αφού όλα αυτά συνέβαιναν, αφού τα λαϊκά στρώματα υπέφεραν τόσο, γιατί δεν υπήρξε μια άμεση αντίδραση; Μια μαζική λαϊκή αντίδραση; Με λίγα λόγια γιατί δεν έγινε ποτέ η επανάσταση;

Οι παρουσιαστές των consumer εκπομπών των καναλιών μεγάλης θέασης σχολίαζαν πως "ο λαός δεν αντιδρά". Άρα, δέχεται όλα αυτά. Δέχεται, αποδέχεται και εν μέρει μπορεί να συμφωνεί. Την απάντηση δεν έδινε κάποιος συζητητής των πάνελ εκτός από κάποιες γενικολογίες όπως "υπάρχει ένας φόβος". Σίγουρα λοιπόν είναι ένα ερώτημα που βασάνισε όλους μας, προσπαθήσαμε να δώσουμε μια εξήγηση, αλλά δεν τα καταφέραμε. Ψάχναμε τις αιτίες, στους άλλους ή στον ίδιο μας τον εαυτό. Και η ερώτηση ήταν εκεί, αμείλικτη: Μα γιατί δεν γινόταν επανάσταση; Το ερώτημα ήταν μια πρόκληση.

Προκαταβολικά θα πω πως η προσωπική μου σκέψη και έρευνα είναι μια προσπάθεια για να δοθεί μια απάντηση. Δεν σημαίνει πως τα επιχειρήματα θα ανταποκρίνονται στην αλήθεια, αυτό θα το κρίνετε εσείς. Το δεύτερο σημείο είναι πως το άρθρο το γράφω για να διαφωνήσετε, όχι να συμφωνήσετε. Μέσα από αυτές τις διαφωνίες και έναν εποικοδομητικό διάλογο, ίσως καταφέρουμε να φτάσουμε σε κάποια συμπεράσματα. Ή τουλάχιστον να τα προσεγγίσουμε.

Μια  τακτική που θα μεταχειριστώ για την συγγραφή του άρθρου προέρχεται από την επιστήμη της ανάλυσης συστημάτων (παρακλάδι του προγραμματισμού Η/Υ). Ενδιαφέρουσα μέθοδος στην ανάλυση ήταν οι συνεντεύξεις. Με λίγα λόγια, όπως θα λέγαμε σήμερα, το feedback. Χρειαζόντουσαν λοιπόν γνώμες και απαντήσεις που θα λαμβάνονταν σοβαρά υπόψη για την επίλυση του παζλ. Μαζί, ήρθε να βοηθήσει η Φυσική με δύο πολύ σημαντικές αρχές της. Όλα αυτά θα τα εξετάσουμε στη συνέχεια του άρθρου. Ιδού λοιπόν οι λόγοι που δεν έγινε η πολυπόθητη για εμάς τον λαό, ανατροπή ή το "γιατί δεν το τολμήσαμε". 

Κατά πρώτο λόγο, η αιτία που δεν έγινε επανάσταση δεν έχει να κάνει μονολεκτικά με ένα πράγμα. Πρόκειται για αποτέλεσμα πολλών αιτίων. Σε μερικούς από εμάς υπάρχουν κάποια από αυτά τα αίτια, σε άλλους όχι -ή και αντιστρόφως. Θα ακολουθήσει λοιπόν μια απαρίθμηση παραγόντων που συνέβαλλαν μαζί στο αποτέλεσμα, στο ότι δεν υπήρξε η λαϊκή αντίδραση.

1. Αρχή της αδράνειας

Πρόκειται για έναν θεμελιώδη νόμο της Φυσικής, της μηχανικής. Ανακαλύφθηκε από τον Γαλιλαίο, και τελειοποιήθηκε στην διατύπωση από τον Νεύτωνα. Τι ακριβώς λέει; Μας λέει πως όταν σε ένα υλικό σώμα η συνισταμένη των εξωτερικών δυνάμεων είναι ίση με το μηδέν, τότε το σώμα είτε παραμένει ακίνητο, είτε εκτελεί ευθύγραμμη ομαλή κίνηση. Η αρχή της αδράνειας μας λέει και κάτι άλλο σημαντικό, πως -στην φύση- ένα σώμα τείνει να διατηρήσει την κινητική του κατάσταση και αντιδρά σε κάθε μεταβολή.

Ας φανταστούμε αυτό ως εξής, έχουμε επάνω στο γραφείο μας ένα φλιτζάνι. Στο φλιτζάνι αυτό ασκούνται η βαρύτητα και η αντίδραση του τραπεζιού, άρα η συνισταμένη είναι μηδέν, και το σκεύος παραμένει ακίνητο. Θα τείνει να παραμένει ακίνητο εκτός αν εξασκηθεί επάνω του μια άλλη δύναμη που θα υπερνικήσει την δύναμη αδράνειας και, έτσι, θα καταφέρει να το μετακινήσει.

Σύμφωνα με την αρχή της αδράνειας, και αν την μεταφέρουμε σε κοινωνικό επίπεδο, η υπάρχουσα κατάσταση έτεινε με κάθε τρόπο να διατηρηθεί από μόνη της. Όλα τα παραπάνω μπορούν να εξηγήσουν την φράση του "καναπέ" ή της "καρέκλας". Πράγματι χρειαζόταν μια εξωτερική δύναμη αρκετά ισχυρή, ένα ερέθισμα που θα σήκωνε κάποιους από την αδράνειά τους. Αυτό το ερέθισμα θα έπρεπε να προέρχονταν από κάπου. Από πού όμως; Εδώ θα έπαιρνα την πρώτη συνέντευξη συζήτηση από έναν άνθρωπο που ανήκε στον χώρο των καλών τεχνών.

-Γιατί πιστεύεις πως δεν υπάρχει μια αντίδραση σε όσα συμβαίνουν;
-Θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να βγει μπροστά μια μεγάλη προσωπικότητα από τον χώρο του πνεύματος, και να πει κάποια πράγματα. Ίσως θα έπρεπε αυτό να γίνει μαζικά και από άλλες προσωπικότητες. Όπως στην δεκαετία του 70' και της επταετίας έβγαιναν πολλοί του πολιτιστικού χώρου από ευρωπαϊκές χώρες, ποιητές, συγγραφείς, μουσικοί, και συνέβαλλαν με ομιλίες τους στην ανάπτυξη ενός αντιστασιακού κινήματος στην Ελλάδα.
-Γενικά, τους εδώ οι καλλιτέχνες πώς τους βλέπεις;
-Πολλοί αντέδρασαν και έκαναν ανάλογες ομιλίες και εξέφρασαν θέσεις. Άλλοι όχι.
-Γιατί;
-Θα σου απαντήσω. Ξέρεις, στον καλλιτεχνικό χώρο, μερικοί είχαν κάποια ανάγκη το σύστημα. Απευθύνθηκαν κάποτε για να κάνουν μια έκθεση, μια συναυλία, ήθελαν βοήθεια για παραγωγή σε κάποιο δίσκο, μια ταινία, οι ζωγράφοι για να αγιογραφήσουν μια εκκλησία, όλα αυτά. Τώρα, προτιμούν να σιωπούν. Δες πώς εξυπηρετήθηκαν κατά κάποιον τρόπο. Ορισμένοι του χώρου μας δεν τα πήγαιναν και πολύ καλά με την εφορία. Με κατανοείς.
-Ναι, σε καταλαβαίνω. Άρα προτίμησαν την σιωπή σε αυτή την περίπτωση.
-Τους καθηγητές, σαν ανθρώπους του πνεύματος, πώς τους βλέπεις;
-Αρκετοί εξέφρασαν την αντίθεσή τους, πέρα από τους οικονομολόγους. Άλλοι όχι, για ευνόητους λόγους.
-Δηλαδή;
-Απλώς δεν θέλει κάποιος να χάσει την έδρα του και τα προνόμια που αυτή συνεπάγεται. Και εννοώ αν αποφασίσει να αντιπαρατεθεί με το σύστημα. Αλλά για τους καθηγητές, θα πρέπει να πουν την γνώμη τους οι φοιτητές. Αν δηλαδή στέκονται στο ύψος που πρέπει.
-Κατάλαβα.

2. Οι ρήσεις "σας διορίσαμε" και "τα φάγαμε μαζί"

Πρόκειται για φράσεις που η προηγούμενη καθεστυκία κατάσταση αλλά και τα ΜΜΕ συντήρησαν για ένα διάστημα. Οι παραπάνω προτάσεις συζητήθηκαν πολύ και προκάλεσαν μεγάλες αντιδράσεις σε ανθρώπους του καθημερινού μόχθου. Πράγματι οι ρήσεις ήταν πολύ γενικευμένες και αποφεύχθηκε να αποσαφηνισθεί το "ποιοι τα έφαγαν μαζί". Δεν τονίστηκε πως χαμηλόμισθοι και φτωχοί δεν συνέναισαν ποτέ στις φιέστες των (άχρηστων πολλές φορές σήμερα) "μεγάλων έργων", ολυμπιακών αγώνων, πλαστής ευμάρειας, τραπεζικές φούσκες, είσοδο στην ευρωζώνη. Ουσιαστικά επρόκειτο για μια μεταφορά ευθυνών και δημιουργία ενοχών από το μηδέν. Οι ενοχές αυτές βρήκαν εύφορο έδαφος σε αρκετούς. Με λίγα λόγια μερικοί είπαν στον εαυτό τους "ναι έφταιξα, τώρα δεν μπορώ να επαναστατήσω, θα πρέπει να σιωπήσω και να υποστώ τις συνέπειες για όσα είμαι φταίχτης". Παράλληλα, η τότε καθεστυκία τάξη προωθούσε και άλλες έμμεσες μπηχτές όπως "ήσουν φοροφυγάς, σπάταλος και τεμπέλης, τώρα πληρώνεις τον λογαριασμό της κακοδιαχείρισής σου".

Και το "σας διορίσαμε"; Δεν εξηγήθηκε ο λόγος το γιατί υπήρξε η ανάγκη των περίφημων διορισμών, όσοις έγιναν. Γιατί λοιπόν ορισμένοι συνάνθρωποί μας είχαν την ανάγκη να διοριστούν; Γιατί κατέφευγαν σε αυτή τη λύση;

Η απάντηση είναι πως πρόκειται για ένα μεγάλο πρόβλημα που δημιουργεί ο καπιταλιστικός τρόπος ανάπτυξης και ο ιδιωτικός τομέας. Το ότι η εύρεση εργασίας δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη, και υπάρχει η εκμετάλλευση. Στο πρώτο σημείο λοιπόν, η ανυπαρξία μιας μόνιμης δουλειάς δεν επέτρεπε σε έναν άνθρωπο να προγραμματίσει για την ζωή του, ενώ στην δεύτερη περίπτωση όταν κάποιος διαπίστωνε πως έπεφτε θύμα εκμετάλλευσης, εγκατέλειπε την συγκεκριμένη δουλειά. Το αποτέλεσμα θα ήταν περίοδοι ανεργίας και αδυναμία δημιουργίας μιας οικογένειας, παιδιών και πορεία μιας φυσιολογικής ζωής. Φυσικά οι εργασιακοί κανόνες παραβιάζονταν όσον αφορά τον ιδιωτικό, και η απουσία του συνδικαλισμού βοηθούσε στο παραπάνω. Το σύστημα του ιδιωτικού τομέα μοιάζει πως μπορεί να λειτουργεί -μέχρις ένα σημείο- στις μεγάλες καπιταλιστικές χώρες, όμως ειδικά στην δική μας φαίνεται πως είναι πολύ στραβό. Για την δεύτερη συνέντευξη μίλησα με έναν οδηγό ταξί.

-Πώς πηγαίνει η δουλειά σου;
-Όχι καλά, υπάρχει μεγάλη κρίση. Πριν το ταξί δούλευα σε ένα fast food, αλλά έφυγα.
-Γιατί;
-Υπήρχε εκμετάλλευση. Στην αρχή με προσέλαβαν για σερβιτόρο, μετά μου είχαν φορτώσει και άλλα, αποθηκάριο, φορτοεκφορτωτή προμηθειών, ταμείο. Εγώ δεν είχα πάει για τα παραπάνω, και το ωράριο καταστρατηγείτο. Και να ήθελα να μείνω, δεν μπορούσα και τελικά εγκατέλειψα.
-Τι γνώμη έχεις για τον ιδιωτικό τομέα;
-Γενικά εκμεταλλεύονται, ρίχνουν τα μεροκάματα, και ο μεροκαματιάρης δεν βγάζει τον μήνα. Τελικά τους σιχτιρίζεις και προτιμάς να φύγεις.
-Στο εξωτερικό τι γίνεται;
-Έξω ναι μεν υπάρχει δουλειά σαν μόχθος, αλλά τα χρήματα είναι ανάλογα.

Η τρίτη συνομιλία μου ήταν μέσω chat με έναν Αμερικανό εργαζόμενο.

-Φορολογείται εκεί η οικία, και γενικά οι μισθοί σας πώς είναι;
-Κάθε πολιτεία έχει διαφορετική φορολογία στην ατομική οικία. Για να ανταπεξέλθεις, εννοείται πως οι μισθοί είναι καλοί ώστε να μπορείς να την βγάζεις. Τι μισθό παίρνεις εσύ στην Ελλάδα;
-Όταν δούλευα έπαιρνα κάτω από χίλια (δικά σας) δολάρια.
-Και τι δουλειά κάνεις; Μπιφτεκάς (burger maker); Συνήθως αυτά τα χρήματα παίρνουν εδώ οι μπιφτεκάδες.
-Καλά χρήματα, ποιοι τομείς παίρνουν σε εσάς;
-Μερικοί τομείς είναι καλά αμειβόμενοι όπως η νοσηλευτική, η πληροφορική, οι δικηγόροι, συνήθως οι τομείς αυτοί είναι παντού καλά αμειβόμενοι.
-Υπάρχουν φτωχοί;
-Πάντα υπάρχουν, είναι όσοι έπεσαν έξω, είχαν αποτυχία, ατυχία, κύρηξαν πτώχευση, ή απλά έμπλεξαν με αλκοολισμό, καταστράφηκαν από διαζύγιο με διατροφή παιδιών, απολύθηκαν, τέτοια.

Για να κλείσουμε την ενότητα, ας θυμηθούμε φράσεις που συνήθως ακούγαμε από γονείς, συγγενείς η γνωστούς. "Μην παντρευτείς ακόμα, περίμενε να διοριστείς πρώτα, και μετά θα φτιάξεις οικογένεια", και "Επιτέλους διορίστηκες! Τώρα μπορείς να βρεις μια γυναίκα και να παντρευτείς".

3.  Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν αντιτέθηκαν αρκετά

Εδώ και χρόνια παρατηρήθηκε το φαινόμενο οι εργαζόμενοι να απομακρύνονται όλο και περισσότερο από τους συνδικαλιστικούς τους ηγέτες και τα σωματεία. Οι λόγοι είναι πως βλέπουν τους συνδικαλιστές μακρινούς, απομονωμένους ή λανθασμένους στις ενέργειές τους. Άλλοι πιστεύουν πως υπάρχουν κάποιες κρυφές συμφωνίες με τους εργοδότες και έτσι γίνονται υποχωρήσεις. Πέρα από αυτά, το συνδικαλιστικό κίνημα ίσως βρέθηκε αιφνιδιασμένο από την γενικευμένη επίθεση της προπαγάνδας για την κρίση, αλλά και των τότε τετελεσμένων κυβερνητικών αποφάσεων.

Ήταν φανερό πως αγωνιστικές μέθοδο,ι που ακολουθούνταν παλιότερα, δεν μπορούσαν να ακολουθηθούν τώρα. Οι κομμουνιστές κατηγορούν πολλές συνδικαλιστικές ηγεσίες ως δοτές ή απλά υποχωρημένες. Οι εργαζόμενοι κλειστήκαν στον εαυτό τους και σε μια μοναξιά. Οι 24ωρες απεργίες τελικά δεν έφερναν αποτέλεσμα (πότε έφερναν άραγε), ενώ με τις πολυήμερες υπήρχε ο μπαμπούλας του κλεισίματος του εργοστασίου ή της επιχείρησης. Αν αυτό δεν είχε αποφασιστεί ήδη από τα πριν. Αλλά είναι γνωστό πως οι λόγοι για τα κλεισίματα ήταν άλλοι, και όχι οι απεργίες και η διεκδίκηση από τους εργαζόμενους των δικαιωμάτων τους.

4. Η σύγχυση

Ο λαϊκός κόσμος που αποτελείται κατά ένα μεγάλο μέρος από μεσήλικες, γέρους και συνανθρώπους προηγούμενης γενιάς, που δεν είχαν γνώση της τεχνολογίας και άρα δεν είχαν πρόσβαση στο διαδίκτυο για να διαβάσουν και να παρακολουθήσουν τις εναλλακτικές γνώμες, αφέθηκε βορά στην προπαγάνδα των ΜΜΕ (σε αυτά θα αναφερθούμε παρακάτω). Τα τελευταία, πέρα από την υποστήριξη των τότε συντηρητικών και μνημονακών κυβερνητικών θέσεων, προκαλούσαν ηθελημένα ή άθελά τους την σύγχυση. Τα πάνελ συζήτησης έμοιαζαν απλά με έναν θόρυβο ή κοκορομαχίες, που δυσκολευόταν κάποιος να βγάλει συμπέρασμα. Αντίθετα μπερδεύονταν περισσότερο.

Οι γνώμες ήταν πάμπολλες και συνήθως από ανθρώπους που είτε είχαν άγνοια του αντικειμένου, είτε ήταν στημένοι και υποστήριζαν συγκεκριμένες προκάτ (ή προπληρωμένες) θέσεις. Φαινόταν πως υπήρξε μια γενικευμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης με άσχετα θέματα, όπως ανακάλυψη αρχαιοτήτων, εκμετάλλευση υποθετικών υδρογονανθράκων, πράσινη ενέργεια και παρόμοια. Παράλληλα, δόθηκε βήμα σε ακροδεξιές απόψεις.

Ουσιαστικά δεν τέθηκε ποτέ ξεκάθαρα το δίλημμα των δύο διαφορετικών δρόμων, του ευρωμονόδρομου και ενός άλλου εναλλακτικού, μιας ανεξάρτητης και αξιοπρεπούς πορείας (θα πρέπει να θυμηθούμε το κίνημα των αδεσμεύτων της δεκαετίας 1970). Δηλαδή, ενώ θα έπρεπε να υπάρχουν δύο ουσιαστικοί πόλοι, είχαμε έναν κατακερματισμό. Αν πάμε πίσω στο παρελθόν βλέπουμε πως οι κατευθύνσεις ήταν δύο. Η μία εκφραζόταν από τον καπιταλισμό με ηγέτιδα δύναμη τις ΗΠΑ και τον Φορντ, και ο άλλος δρόμος από τον κομμουνισμό, την Σοβιετική Ένωση και τον Μπρέζνιεφ. Μια χώρα θα έπρεπε να διαλέξει συνασπισμό, εκτός αν ανήκε στον τρίτο δρόμο των αδεσμεύτων όπως είπαμε χωρών. Τα πράγματα όμως ήταν σαφή, σαφέστατα. Είσαι ή καπιταλιστής ή κομμουνιστής.

5. Ο ρόλος των ΜΜΕ

Λίγο πολύ, οι περισσότεροι ξέρουν για τον ρόλο των ιδιωτικών ΜΜΕ. Εξάλλου είναι ιδιωτικά και λειτουργούν σαν επιχειρήσεις, άρα έχουν τα δικά τους συμφέροντα, και εξυπηρετούν προφανώς και κάποια συγκεκριμένα άλλα. Όσοι εργάζονται σε αυτά, προφανώς και ακολουθούν τις κατευθυντήριες γραμμές που δίνονται. Άλλοι το κάνουν από ιδεολογία, άλλοι από παραδοπιστία και άλλοι από οικονομική ανάγκη. Ένα φαινόμενο που παρατηρεί κάποιος όσον αφορά τα ιδιωτικά ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις, είναι αυτό του "πέρα βρέχει". Με λίγα λόγια, άσχετα την ανθρωπιστική κρίση που υπάρχει γύρω, ανοίγοντας το ραδιόφωνο ακούει κανείς beat μουσική, διαφημίσεις για club, party, για εξωτικά ακριβά εστιατόρια, high στέκια. Στην τηλεόραση σαπουνόπερες με αστικό στυλ, νέα για τηλεοπτικούς σταρ, θεατρικούς, μαγειρική με εκλεπτυσμένα φαγητά. Και αναρωτιέται πώς παρουσιάζονται όλα αυτά, ενώ αποφεύγετο πάση θυσία να παρουσιαστεί το πρόβλημα της πτώχευσης, σίτισης, ανεργίας, στέγης.
Αφήστε το θέμα που ακόμα και προβληματισμένος και σωστά σκεπτόμενος να ήταν κάποιος, ακούγοντας ραδιόφωνο ας πούμε έλεγε στον εαυτό του "μα μήπως τελικά εγώ κάνω κάτι λάθος, αφού ο κόσμος χορεύει, διασκεδάζει, τρώει, είμαι εγώ ο outsider, ο ακοινώνητος και ο αποτυχημένος";

Γιατί τα ΜΜΕ κρατούσαν αυτή τη στάση πέρα από την υποστήριξη των τότε κυβερνητικών και ευρωπαϊκών δανειστικών θέσεων;

Ουσιαστικά ένα ΜΜΕ αποζητά την τηλεθέαση, και την ακροαματικότητα. Προσπαθούσαν λοιπόν να την εξασφαλίσουν με κάθε τρόπο, προβάλλοντας πλασματικές καταστάσεις και όχι μια δυσάρεστη πραγματικότητα. Ξέρουν πως τηλεθεατές ή ακροατές ήθελαν να ξεφύγουν σε ένα ψεύτικο όνειρο μιας αστικής ζωής για να ξεχάσουν λίγο τα προβλήματα της καθημερινότητας, την πίεση και την φτώχεια. Μέσω της ακροαματικότητας εξασφαλίζονταν και οι διαφημίσεις, που συνέβαλλαν στην επιβίωση του ιδιωτικού ΜΜΕ. Αν και καταχρεωμένα, αποτυχημένα, τα ιδιωτικά ΜΜΕ το πάλευαν μέσω της σαχλαμάρας, της κακογουστιάς, της χαμηλής ποιότητας και της προπαγάνδας. Αλίμονο σε όσους τα έπαιρναν στα σοβαρά και τα παρακολουθούσαν. Πολλοί το έκαναν, και εξακολουθούν να το κάνουν. Δεν θα σχολιαστεί καθόλου το θέμα διαπλοκής, αλλά και της τότε κυβερνητικής κατεύθυνσης καθώς αυτά είναι καλώς εννοούμενα από τον αναγνώστη.

6. O γρίφος της Ε.Ε

Για να ξεκινήσουμε από το παρόν, τίθεται εδώ και χρόνια ένα δίλημμα. Μέσα στην Ε.Ε, ή έξω από την Ε.Ε; Αυτό γινόταν πιο συγκεκριμένο, Μέσα στην ευρωζώνη ή έξω από την ευρωζώνη. Ήταν ολοφάνερο πως η προπαγάνδα των προηγούμενων ετών ευνοούσε το δεύτερο. Η ιστορία με την Ε.Ε είχε ξεκινήσει την δεκαετία του 80' όταν η τελευταία πλασαρίστηκε στους συνανθρώπους μας σαν μια ένωση των λαών. Αυτή θα εξασφάλιζε την σύγκλιση του επιπέδου ζωής, εργασίας, μισθών, θα προστάτευε από επιθέσεις ξένων κρατών, θα διεκδικούσε δίκαια συμβάλλοντας έτσι στον αγώνα ενός κράτους πέρα από το να επικαλείται το διεθνές δίκαιο για δικαιώματά του και γνωστά προβλήματα. Θα έφερνε ποιότητα στον αγροτικό τομέα, στην βιοτεχνία, βιομηχανία αλλά και την ανάλογη ανάπτυξη στα πλαίσια και την παραγωγή αγαθών που θα τηρούσαν τα παγκόσμια και ευρωπαϊκά standards.

Θα βοηθούσε στην ανάπτυξη με ορισμένες επιδοτήσεις. Από τα παλιά, το κομμουνιστικό κόμμα είχε επισημάνει πως όλα αυτά ήταν φρούδα, και πως η Ε.Ε δεν ήταν η ΕΣΣΔ των λαών. Αντίθετα, ήταν μια καπιταλιστική ένωση που θα ευνοούσε τους μεγάλους του κεφαλαίου και τις τράπεζες, και όχι τον λαϊκό κόσμο. Η πολιτιστική ενοποίηση δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι και πυροτέχνημα. Πραγματοποιήθηκε κιόλας; Δηλαδή ήταν ανάγκη να γίνει η Ε.Ε για να υπάρξει πολιτιστική ανταλλαγή και επικοινωνία μεταξύ των λαών, αυτή εξάλλου υπήρχε και πριν. Στον τομέα της άμυνας, η Ε.Ε δεν φάνηκε να προσφέρει και πολλά, ακόμα και σε αυτόν των νόμιμων γεωπολιτικών διεκδικήσεων και επίλυσης προβλημάτων κοινοτήτων όπως στο κυπριακό.

Το ευρώ αποδείχθηκε ένα σκληρό ελεγχόμενο νόμισμα, όπως εξάλλου θα ελέγχονταν και οι οικονομίες των χωρών και θα υποβάλλονταν πολιτικές, ασύμβατες πολλές φορές για τις χώρες μέλη, από τα πάνω. Στον αγροτικό τομέα επιβλήθηκαν επίσης ασύμβατες  καλλιέργειες, αλλά και μη συμφέρουσες. Οδηγίες όπως ο περιορισμός καλλιέργειας ελιάς, καπνού, αλλά και πολιτικές -όπως η αντικαπνιστική εκστρατεία ή η μη συμφέρουσα τελικά ανάπτυξη της ενέργειας από ΒΑΠΕ- στραγγάλιζαν τις οικονομίες γιατί λειτουργούσαν και σαν ντόμινο. Η χώρα διέθετε τα καλύτερα λάδια, καπνά, εσπεριδοειδή και ψάρια. Σε όλα αυτά, η Ε.Ε έβαλε περιορισμούς ή κατήργησε την παραγωγή. Έγινε αποβιομηχάνιση και αποβιοτέχνιση. Ο τουρισμός περιοριζόταν από το σκληρό ευρώ.

Στον πολύ λαϊκό κόσμο, η Ε.Ε και η ευρωζώνη έμοιαζαν πλέον παγίδα και ένα μέρος όπου αναγκαστικά κάποιοι άλλοι σε έσπρωχναν και σε παρότρυναν ή πίεζαν για την παραμονή. Εντύπωση προκάλεσε η πολύ μεγάλη προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, με απόλυτες θέσεις υπέρ της παραμονής στην ευρωζώνη, ειδικά όταν άλλες χώρες δεν συμμετέχουν όπως Βρετανία, Νορβηγία, και πηγαίνουν καλά με τις δικές τους τοπικές οικονομίες. Η αποχώρηση από το κοινό νόμισμα προβάλλονταν πάντα σαν καταστροφή, ενώ από την Ε.Ε δείχνονταν σαν μια περιθωριοποίηση, αποφεύγοντας να τεθεί παράδειγμα άλλων κρατών που δεν βρίσκονται σε ενώσεις, όπως η Ιαπωνία. Ταυτόχρονα επισείονταν το φόβητρο της απότομης πτώχευσης σε περίπτωση αποχώρησης από το κοινό νόμισμα.

7. Ο κοινωνικός αυτοματισμός

Τα προηγούμενα χρόνια και λόγω των απολύσεων που έγιναν στον δημόσιο τομέα, προωθήθηκε μια φιλολογία κατά των δημοσίων υπαλλήλων και υπέρ του ιδιωτικού τομέα, και των ιδιωτικοποιήσεων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι κατηγορήθηκαν έμμεσα ως τεμπέληδες, κοπανατζήδες, αντιπαραγωγικοί, γραφειοκράτες, συνδικαλιζόμενοι, περιττοί, άχρηστοι και άλλα. Πολλά αρνητικά σημεία του δημόσιου τομέα (που φυσικά υπάρχουν αναλόγως και στον ιδιωτικό), υπερτονίζονταν, και με αυτόν τον τρόπο δικαιολογούνταν πιο εύκολα οι απολύσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις σε βάρος του περιβάλλοντος όπως Σκουριές, Ελληνικό, παραλίες και άλλα.

Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική, και ήταν σαφές πως μεγάλη μερίδα των δημοσίων υπαλλήλων έδιναν μεγάλη μάχη και προσωπικό αγώνα μέσα στις υπηρεσίες τους για να εξασφαλίζεται η εύρυθμη λειτουργία των τελευταίων. Οι καθηγητές στα σχολεία, οι οδοκαθαριστές, οι καθαρίστριες, οι σχολικοί φύλακες, οι νοσοκόμοι. Μέσα στην αυτοθυσία τους αυτή υπήρχε ακόμα και η προσφορά αναλωσίμων και υλικού από μέρους τους. Απολυμένοι υπάλληλοι κυρίως μεσήλικες βίωσαν την καταστροφή της ζωής τους καθώς δεν μπορούσαν να ξαναβρούν δουλειά, λόγω της ηλικίας. Αλλά η προπαγάνδα ήταν πολύ ισχυρή. Στο λεωφορείο άκουγες διαλόγους σαν και τον παρακάτω:

-Εσείς οι οδηγοί είστε τεμπέληδες. Το λεωφορείο δεν έρχεται στην ώρα του. Όταν ιδιωτικοποιηθούν όμως, όλα θα διορθωθούν.
-Μάλλον δεν καταλάβατε πως με τις ιδιωτικοποιήσεις θα καταργηθούν δρομολόγια που θεωρούνται μη συμφέροντα. Εσείς τελικά δεν θα μπορείτε να πάτε στην δουλειά σας και δεν σημαίνει πως με την ιδιωτικοποίηση τα οχήματα θα συντηρούνται όπως και πριν. Οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι πανάκεια. Τα αρνητικά και τα κακώς κείμενα υπάρχουν σε όλους τους τομείς. Σημασία έχει να τα διορθώνουμε.

8. Ο φόβος για αναταραχές ανάλογες με αυτές γειτονικών κρατών

Βρεθήκαμε σε μια παγκόσμια συγκυρία που περιλαμβάνει εξάρσεις θρησκευτικές και εθνικιστικές. Το κακό ξεκίνησε δυστυχώς με την διάλυση της ΕΣΣΔ, την πτώση του ανατολικού μπλοκ και των κομμουνιστικών κρατών. Δεν θα μπορούσε να γίνει μεγαλύτερη καταστροφή από αυτό. Πράγματι η ΕΣΣΔ ήταν η εγγυήτρια χώρα των εργασιακών δικαιωμάτων παγκόσμια, αλλά και ο θεματοφύλακας της επανάστασης και της μαρξιστικής ιδεολογίας. Μετά την διάλυση, εντάθηκαν εθνικισμοί και θρησκευτικοί φανατισμοί. Αναταραχές όπως αυτές των χωρών της βόρειας Αφρικής, της Άπω Ανατολής και της Ασίας, φάνταζαν πολύ εκφοβιστικές ως προς την εξάπλωσή τους.

Θα πρέπει να τονιστεί, όμως, πως στις χώρες εκείνες οι ταραχές αυτές δεν ήταν ταξικές αλλά εθνικές και θρησκευτικές διαφορές μεταξύ εθνοτήτων. Μπορεί λοιπόν να φόβιζαν στο στυλ πως αν γινόταν μια κοινωνική επανάσταση, ταξικής φύσης, τα πράγματα θα κατέληγαν ανάλογα με τα κράτη στα οποία έχουμε τις αναταραχές αυτές. Ήταν ένας παράγοντας αρνητικός στον λαϊκό κόσμο ως προς την αντίδραση. Πολλοί σκέφτηκαν πως "αρκετά συμβαίνουν γύρω μας, ας μην κινούμαστε και πολύ, ίσως ψάχνουμε για μπελάδες. Ναι, υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, φτωχοποίηση, αλλά σε σύγκριση και με τους άλλους...".

9. Μετανάστευση στο εξωτερικό

Αρκετοί βρήκαν σαν λύση τη μετανάστευση. Αποφάσισαν πλέον πως η χώρα και ό,τι συμβαίνει σε αυτήν δεν τους αφορά πλέον -και απλά έφυγαν, όσοι μπόρεσαν.

10. Εξάντληση από τον προσωπικό αγώνα της επιβίωσης

Αρκετοί, ένα μεγάλο μέρος του κόσμου ρίχτηκε σε έναν προσωπικό αγώνα επιβίωσης για να αντιμετωπίσει την κρίση. Οι συλλογικότητες έμοιαζαν να μην έφερναν το ποθούμενο αποτέλεσμα (;) Πολεμήθηκαν και πολύ. Σίγουρα υπήρχε ο παράγοντας της καταστολής, αν δει κάποιος ας πούμε συγκεντρώσεις του κινήματος "Δεν πληρώνω", θα έβλεπε τις αντιδράσεις του συστήματος και την προσπάθεια καταστολής των τότε συγκεντρώσεων. Από τον αγώνα του καθενός, σαν αποτέλεσμα ήρθε η εξάντληση. Οι πολλές ώρες δουλειάς, η άκαρπη αναζήτηση εργασίας, η ψυχολογική κατάπτωση, η κατάθλιψη, η έλλειψη βασικών αγαθών, χρημάτων για το μήνα. Όλα αυτά συνέβαλαν στην πλήρη απογοήτευση και την απομόνωση. Έτσι, το επαναστατικό φρόνημα και η ανάλογη διάθεση κάμφθηκαν σε σημαντικό βαθμό. Αρκετοί συνάνθρωποι έμειναν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο και επικοινωνία. Ίσως να μην μπορούσαν να επικοινωνήσουν και με την συλλογικότητα ή το κίνημα που ανήκαν για να συντονίσουν μια διαμαρτυρία ή κάτι ανάλογο.

11. Ο φόβος των μπολσεβίκων

"Όταν έρθουν οι μπολσεβίκοι θα μας πάρουν τα σπίτια μας, και την περιουσία μας! Όλα θα γίνουν κρατικά (δηλαδή λαϊκή περιουσία), και θα υπάρχει κοινοκτημοσύνη".

Για να αντιμετωπίσω την παραπάνω φράση μπαμπούλα, και την αντικομμουνιστική φιλολογία πήρα δύο συνεντεύξεις. Η πρώτη από έναν φίλο μου που ζει σε χωριό σε μια από τις "ξεχασμένες" περιοχές από την πολιτεία, την Εύβοια.

-Πώς είναι η κατάσταση στο χωριό σου;
-Χάλια. Υπάρχει ανεργία και εγκατάλειψη. Οι πιο πολλοί νέοι έχουν ήδη φύγει για την Αθήνα, τον Βόλο ή την Θεσσαλονίκη, και ο τόπος έχει ερημώσει. Μόνο γέρους βλέπεις, και ένα μεγάλο κέντρο υγείας - νοσοκομείο που το παλεύουμε, δεν μας το φτιάχνουνε.
-Αφού είναι έτσι η κατάσταση, δεν στράφηκε ο κόσμος στο ΚΚ όπως ας πούμε στην Μυτιλήνη;
-Όχι.
-Γιατί;
-Οι παππούδες και οι γιαγιάδες έχουν μνήμες από τον εμφύλιο. Ξέρεις πως η Ελλάδα πέρασε και από πολλά στάδια με δεξιές κυβερνήσεις όπου η αριστερά κυνηγιόταν ή συκοφαντούνταν σαν "σιδερένιο παραπέτασμα".
-Πού τοποθετούνται πολιτικά οι συγχωριανοί;
-Στα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας, αυτό για το παρελθόν. Τώρα ακόμα είναι κολλημένοι.
-Για ποιο λόγο;
-Τα γνωστά. Τους τάζουνε διάφορα, ένα θερμοκήπιο, μια γεώτρηση, ένα αρδευτικό κανάλι ή κάποια βόλεψη για ένα άνεργο παιδί.
-Κατάλαβα. Και τι καλλιεργείτε;
-Ελιές και καλαμπόκια.
-Λοιπόν, ξέρεις πως στην ΕΣΣΔ είχαν το σύστημα του συνεργατισμού και της κολεκτίβας; Εκεί, ενώνονταν οι αγρότες σε μια κοινή έκταση, και μοιράζονταν τα μηχανήματα τα τρακτέρ, έκαναν δηλαδή μια συλλογική καλλιέργεια. Έτσι πετύχαιναν πολύ περισσότερο, συνεταιριστικά εννοώ.
-Ε, άντε πήγαινε στο καφενείο να μιλήσεις στους δικούς μας για την κολεκτίβα. Μα πού ζεις; Δεν ξέρεις πως για μια πήχη χωράφι ή για μια κατσίκα πιάνουνε την καραμπίνα; Όσο για τους συνεταιρισμούς είχανε και εδώ κάτι, έγιναν ατασθαλίες από τους επικεφαλής, και ο συνεταιρισμός χάλασε.
-Κατάλαβα.
-Και να σου πω και κάτι άλλο, ξέρεις πως οι δικοί μας λένε "το χωράφι ΜΟΥ", το "κτήμα ΜΟΥ", "τα ζώα ΜΟΥ". Σιγά μην αφήσουνε να έρθουν οι μπολσεβίκοι να τους τα πάρουνε.
-Γιατί μωρέ; Από αλλού θα έρθουνε οι μπολσεβίκοι;;; ΕΜΕΙΣ είμαστε οι μπολσεβίκοι!!! Εσύ! Εγώ! Οι εργαζόμενοι είμαστε οι μπολσεβίκοι!!!
-Άντε τράβα και πες τα αυτά στους εδώ. Θα σε αγνοήσουν και θα εξακολουθήσουν να παίζουν τάβλι.

Η δεύτερη συνέντευξη, δεν ήταν ακριβώς συνέντευξη, ήταν μια συζήτηση που είχα πριν αρκετά χρόνια στη δεκαετία του 90'. Ήταν με μια κυρία από την Ουκρανία, που λεγόταν Μαρία. Στην ηλικία ήταν μεγάλη, και ήταν μαζί μας ως οικιακή βοηθός σε ηλικιωμένο άτομο με άνοια. Στις ελεύθερες ώρες της, βρήκα μια ευκαιρία για να την ρωτήσω για την ζωή τους στην χώρα της όταν ήταν Σοβιετική Ένωση.

-Κυρία Μαρία, θέλω να σας ρωτήσω κάποια πράγματα αλλά θέλω να μου πείτε την αλήθεια. Είναι σχετικά με την ζωή στην πρώην ΕΣΣΔ.
-Ναι, θα σου πω την αλήθεια.
-Το πρώτο που θέλω να σας ρωτήσω, και να μου απαντήσετε ειλικρινά, είναι το πώς ήταν καλύτερη η ζωή σας, πριν με την Σοβιετική Ένωση, ή μετά, όταν έφυγε πλέον ο κομμουνισμός;
-Ήμασταν καλύτερα με τον κομμουνισμό.
-Γιατί; Εξηγήστε μου.
-Πρώτα πρώτα, είχαμε όλοι δουλειά. Κανένας δεν ήταν άνεργος. Πάντα είχες δουλειά. Εγώ εργαζόμουν ως νοσοκόμα στο τοπικό νοσοκομείο της κωμόπολης. Ήμουν πολύ ευχαριστημένη.
-Πόσες μέρες άδειας είχατε τον χρόνο;
-Είχαμε 20 ημέρες άδειας.
-Πότε γίνονταν η συνταξιοδότηση εκεί;
-Ξεκινούσες να δουλεύεις στα 20 σου χρόνια, και σύνταξη έπαιρνες στα 55. Το ωράριο ήταν 8ωρο.
-Πού πηγαίνατε διακοπές;
-Τις διακοπές σου τις έκανε το κράτος δωρεάν. Εμείς πηγαίναμε για ιαματικά λουτρά στην Μαύρη Θάλασσα, στα παράλια. Σε πολύ μεγάλο και ωραίο ξενοδοχείο, με πισίνα, με όλες τις ανέσεις. Όλα ήταν δωρεάν, μαζί και οι λουτροθεραπείες. Εγώ έκανα θερμά λουτρά για τη μέση μου. Σε περιποιούνταν, με μασέζ, γυμναστήριο, ομπρέλες στην θάλασσα, σερβιτόροι, είχαν ωραία φαγητά. Δεν πλήρωνες τίποτα.
-Αααα!!!
-Βέβαια.
-Εδώ κυρία Μαρία, σαν εργαζόμενος δεν έχεις λεφτά να πας διακοπές. Αφού τα δωμάτια είναι πανάκριβα, τα νησιά, το σκέφτεσαι. Ξέρετε πόσα χρόνια έχω να πάω κάπου τα Καλοκαίρια;
-Όχι εμείς πηγαίναμε κάθε χρόνο.
-Το σπίτι που μένατε στο χωριό, ήταν δικό σας;
-Όλα τα σπίτια, ανήκαν στο κράτος. Ήταν σαν δικό μας, μέναμε εκεί δύο γενιές. Από το σπίτι σου δεν σε έβγαζε ποτέ κανένας. Το κράτος, σου το παραχωρούσε και έμενες. Για να σε βγάλει η πολιτεία, το σοβιέτ, και να σε πάει αλλού, θα έπρεπε να υπάρχει κάποιος πολύ σοβαρός λόγος, να ήσουν κακοποιός, να έκανες έγκλημα, κάτι τέτοιο. Πλήρωνες ένα πολύ μικρό συμβολικό ποσό σαν είδος ενοικίου.
-Α, κάτι σαν τα κοινόχρηστα τα δικά μας δηλαδή.
-Ναι, σαν τα κοινόχρηστα.
-Δείξτε μου μερικές φωτογραφίες του σπιτιού σας.

Στις φωτογραφίες είδα ένα πέτρινο σπίτι, σαν δικό μας παλιό αρχοντικό επαρχίας. Ήταν ψηλοτάβανο, πετρόχτιστο και με μεγάλα δωμάτια. Η κουζίνα του ήταν σαν το σαλόνι το δικό μου. Υπήρχαν χαλιά στους τοίχους για περισσότερη θέρμανση. Είχε δικό του κήπο και αυλή.

-Κυρία Μαρία, είναι πάρα πολύ ωραίο σπίτι! Θα ήθελα πολύ να έμενα εκεί. Πέστε μου, με την θέρμανση το Χειμώνα τι κάνατε;
-Είχαμε το γκάζι (το φυσικό αέριο). Ερχόταν από τη Ρωσία και ήταν πολύ φτηνό. Ζεσταινόμασταν όλο το Χειμώνα χωρίς πρόβλημα. Πάντα το σπίτι μας ήταν ζεστό, και εκεί να ξέρεις πως ο Χειμώνας είναι πολύ βαρύς. Μαγειρεύαμε επίσης με το γκάζι, και ανάβαμε θερμοσίφωνα πάλι με το αέριο.
-Αααα!!! Εδώ κυρία Μαρία γίνεται καυγάς στην πολυκατοικία για το αν θα βάλουμε πετρέλαιο ή όχι! Και το καλοριφέρ ανάβει με τσιγκουνιά. Με τους άλλους λογαριασμούς τηλέφωνο, ηλεκτρικό, πώς ήταν;
-Ήταν φτηνοί, δεν ξόδευες και πολύ ρεύμα, αφού όλα γίνονταν με το φυσικό αέριο, τηλέφωνο πάλι ήταν φτηνά και συμβολικά όλα αυτά. Μπορούσες άνετα και τα πλήρωνες.
-Αυτοκίνητο είχατε;
-Ναι ένα παλιό, Ανατολικής Γερμανίας. Δεν ήταν σπουδαίο αλλά έκανε την δουλειά του. Πηγαίναμε εκδρομές με αυτό.
-Δείξτε μου λίγες φωτογραφίες από την ζωή σας στο χωριό.
-Ναι, εδώ είναι από τον γάμο της κόρης μου.

Παρατήρησα πως είχαν πολλά μακρόστενα τραπέζια με κάθε είδους φαγητά και λιχουδιές. Πολλές παράξενες σαλάτες, κρασιά, φρούτα, λαχανικά και δεν έλειπε τίποτα. Με έκπληξη είδα σε μια μεγάλη πιατέλα ένα μαγειρεμένο αγριογούρουνο με μήλο.

-Κυρία Μαρία, αυτό εδώ πού το βρήκατε; Είναι πολύ ακριβό εδώ, ένα ρολό από αυτό ξέρετε πόσο κάνει;
-Αυτά τα κυνηγάνε στο δάσος ο Ιγκόρ με έναν φίλο του. Πιάνουν ένα και το φέρνουν, το μαγειρεύουμε και τρώει όλο το χωριό.
-Αααα!!! Εξηγήστε μου, όλα αυτά τα φαγητά, τόσα τραπέζια, πού τα βρήκαν τα λεφτά ο γαμπρός με τη νύφη; Εδώ φοβάται τα έξοδα να παντρευτεί κάποιος και δεν τολμάει.
-Εκεί όταν παντρευόσουν δεν πλήρωνες τίποτα, πήγαινες στο δημαρχείο με την γυναίκα σου και παντρευόσασταν. Στη συνέχεια καταθέτατε ένα στεφάνι στο μνημείο του κόκκινου στρατού. Τα φαγητά όλα του γάμου, αλλά και την επίπλωση, στα κάνει δώρο η κοινότητα του χωριού. Μαγειρεύουμε όλοι, και έτσι φτιάχνονταν τα τραπέζια που βλέπεις. Όλοι δίνουν στο νέο ζευγάρι πράγματα, κουβέρτες, σεντόνια, πιάτα, διάφορα. Όλα τα αναλάμβανε το κράτος και η κοινότητα. Το σχολείο του παιδιού, τον παιδικό σταθμό, τα εμβόλια, τον παιδίατρο.
-Αααα!!!
-Ναι, η ζωή μας ήταν πολύ ωραία τότε.
-Και μετά;
-Μετά όλα χάθηκαν. Ήρθε ο Γέλτσιν. Ανεργία, φτώχεια, μετανάστευση, ξενιτιά. Και εγώ αναγκάστηκα να φύγω από την χώρα μου, δεν υπήρχε πια δουλειά.

12. Κατάρρευση του ευρωσυστήματος από μόνου του

Ερχόμενοι στον επόμενο λόγο, βλέπουμε την περίπτωση όπου οικονομολόγοι λένε πως με τις παρούσες συνθήκες, αποπληθωρισμό και αυστηρή λιτότητα, αλλά και τις πολιτικές που ακολουθούνται, η αγορά και η καθημερινή ζωή οδηγούνται σε ένα αδιέξοδο ή τα περιθώρια στενεύουν όσον αφορά το κοινό νόμισμα. Έτσι η θεωρία που προβάλλουν είναι πως μια περίπτωση είναι μια κατάρρευση του συστήματος αυτού από μόνη της. Έτσι, ο λαός δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα, απλά να περιμένει να συμβεί αυτό για να αποδεσμευτεί.

Στο σημείο αυτό τελειώνει και το πρώτο μέρος του άρθρου για τους λόγους που δεν έγινε η επανάσταση. Θα ακολουθήσει το δεύτερο μέρος (τελευταίο) όπου θα γίνει ανάλυση για τις υπόλοιπες αιτίες. Το πρώτο μέρος θα κλείσει με το video του παραδοσιακού ρωσικού τραγουδιού Polyushka Polye που είχε μεταφραστεί στα ελληνικά στην δεκαετία του 50, με τον τίτλο "λειβάδι λειβαδάκι". Ας το ακούσουμε, και ας δούμε μέσα μας ένα όραμα, μιας κοινωνίας δίκαιης, όπου ο καθένας μπορεί να ξεδιπλώσει την ζωή του, να προοδεύσει, να σπουδάσει, να μορφωθεί, να φτιάξει την οικογένειά του, να συνεργαστεί με τους συνανθρώπους του, να παράγει πολιτισμό. Μια κοινωνία εργατική, λαϊκή. Χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς αδιέξοδα, χωρίς φόβους.

Τέλος, να πω πως το άρθρο αφιερώνω στα μέλη του site, και ειδικά στην Μαρία Αφεντούλη.

  • Σχόλια

79 Comments:

  1. Default User Picture
    perikΦεβ 22, 2015 21:48 ΜΜ

    https://www.youtube.com/watch?v=vBpeV4BE0fk

  2. Εικόνα Soulrain
    SoulrainΦεβ 22, 2015 23:11 ΜΜ

    Φίλε Χάρη, εφόσον επιζητάς εποικοδομητική διαφωνία και τυγχάνει να έχω έφεση στη διαφωνία (κατά πώς φαίνεται), θα προσπαθήσω να συμμετάσχω στη συζήτηση κι ελπίζω να το κάνουν και πολλοί άλλοι.

    Πρώτα όμως, επέτρεψέ μου ένα σχόλιο. Βαδίζοντας λοιπόν προς τα 30 μου, όντας “πολίτης του κόσμου” και ζώντας στη σύγχρονη εποχή μας, προσωπικά θεωρώ ντροπή να μιλάμε ακόμα στο έτος 2015 που βρισκόμαστε για Αριστερά, Δεξιά, επανάσταση, “λαό” κλπ. Αντί να αναζητήσουμε τρόπους συνύπαρξης, ακόμα μαλώνουμε για το ποιου οι πεποιθήσεις είναι σωστές και ποιου όχι, εκφραζόμαστε με ρητορική του παρελθόντος και ερμηνεύουμε τον κόσμο μας βασιζόμενοι σε γεγονότα περασμένων αιώνων. Αν έχω μια ευχή, αυτή είναι η κατάλυση πάσης φύσεως ιδεολογιών. Ανατρέχοντας στην ανθρώπινη ιστορία, ο κόσμος άλλαζε κάθε φορά που το επεδίωκαν οι άνθρωποι. Όχι αριστεροί, όχι δεξιοί, όχι ρεπουμπλικάνοι, όχι δημοκράτες. Άνθρωποι, υποκινούμενοι από ανθρωπισμό. Όλοι μας, είτε είμαστε πλούσιοι πετρελαιάδες είτε ζούμε στις φαβέλες, κατά βάθος έχουμε τις ίδιες βασικές ανάγκες. Επιλέγουμε όμως να φτύσουμε πάνω τους και να χωριστούμε σε στρατόπεδα. Δεν υπάρχει εξ ορισμού καλή και κακή κατεύθυνση. Το δρόμο το φτιάχνουμε μόνοι μας, κάθε μέρα, κάθε δεκαετία, κάθε αιώνα. Όσο ευθύνονται κάποιοι που “παρασέρνουν” (άβουλη είναι;) την ανθρωπότητα σε κακό δρόμο, άλλο τόσο ευθύνονται άλλοι που απέτυχαν να της δείξουν κάποιον καλύτερο. Οι κοινωνίες δεν εμφανίζονται ως δια μαγείας. Χτίζονται από τα μέλη τους. Αν η Χ κοινωνία είναι “κακή”, δεν είναι στρουθοκαμηλισμός το να υποστηρίζουμε ότι ευθύνονται οι 5 από τους 100; Οι υπόλοιποι 95 δεν είναι υπόλογοι;

    Ας επιχειρήσω λοιπόν να “απαντήσω” στις αιτίες που παραθέτεις, όσο πιο συνοπτικά μου είναι δυνατόν.

    1. Αρχή της αδράνειας

    Η μη αντίδραση συνιστά αποδοχή. Ανεξαρτήτως του λόγου, είτε είναι από φόβο, είτε είναι από “ξεβόλεμα”, πάντα είναι μη αντίδραση. Αν ο βράχος κυλήσει και δεν υπάρχει εμπόδιο, θα συνεχίσει να κυλάει και είναι ανύπαρκτη η σημασία του γιατί δεν τον εμποδίσαμε. Διαφωνώ κάθετα με την ανάγκη κάποιου “μπροστάρη”. Δηλαδή, το αν θα υπερασπίσω τη ζωή μου και τη δική σου, αν θα έχω πραγματικό ενδιαφέρον για τους συνανθρώπους μου, εξαρτάται από το αν θα με παρακινήσει κάποιος; Ακόμα κι έτσι, γιατί να μην είμαι εγώ αυτός που θα παρακινήσει άλλους; Το να έχω φτάσει στον πάτο και να μην αντιδράω, ελπίζοντας σε σωτήρες και ήρωες, άραγε τι δηλώνει για εμένα;

    Επίσης, κάτι που πολλοί δεν αναφέρουν είναι το ότι αντίδραση υπάρχει μετά από ενόχληση. Το ότι δεν αντιδράμε ως κοινωνία σε κάτι μπορεί πολύ απλά να σημαίνει ότι κατά βάθος δε μας ενοχλεί. Το βλέπεις παντού, ελάχιστοι είναι αυτοί που αντιδρούν όσο δε θίγονται τα δικά τους “κεκτημένα”, ακόμα κι αν ο κόσμος γύρω καίγεται. Επανέρχομαι στον ανθρωπισμό και λέω ότι προσωπικά θα επιθυμούσα η σπίθα της “επανάστασης” να είναι για τον καθένα μας η προστασία αυτού που θα χάσεις εσύ, ο άλλος, ο έξω από εμένα κι όχι η διατήρηση των δικών μου συμφερόντων. Αυτό δεν το έχουμε ως ανθρωπότητα, σίγουρα όχι ως ελληνική κοινωνία και δεν ξέρω αν θα το αποκτήσουμε ποτέ.

    Μετά, είναι και το τι εκλαμβάνει ο καθένας ως αντίδραση. Το να ξελαρυγγιαστώ στο Σύνταγμα και να επιστρέψω στο σπίτι μου και να κλέψω την εφορία "από ανάγκη", είναι αντίδραση; Το να έρθω στο μαγαζί σου, εσύ να μη μου κόψεις απόδειξη αλλά κι εγώ να μη σε υποχρεώσω να κόψεις, είναι αντίδραση; Το να παραπονιέμαι ότι δεν έχω να φάω αλλά να αγοράζω δύο πακέτα τσιγάρα την ημέρα, είναι αντίδραση; Πραγματικά γεγονότα στο μέρος που ζω: το να μου δίνει λάδι η εκκλησία γιατί είμαι άπορος κι εγώ να το πουλάω γιατί έχει καλή τιμή, είναι αντίδραση; Το να είμαι άνεργος πατέρας με δύο παιδιά, να μου βρίσκουν δουλειά και να μην πηγαίνω γιατί "σιγά μη δουλέψω μόνο για 20 ευρώ την ώρα", είναι αντίδραση;

    2. Οι ρήσεις "σας διορίσαμε" και "τα φάγαμε μαζί"

    Ισχύουν στο έπακρο. Και όσοι ανήκουν στην ομάδα “μα εμένα δε με διόρισε κανένας”, “δεν έκλεψα την εφορία”, ας αναλογιστούν αν γνώριζαν τέτοιες περιπτώσεις και δεν αντέδρασαν κι αν έκαναν ποτέ κάτι απτό για να εξαλείψουν αυτή την πρακτική. Τόσο απλά. Πάψτε επιτέλους να λέτε ότι ζούσατε στο δικό σας συννεφάκι και δε γνωρίζατε τι συνέβαινε γύρω σας. Οι υπόλοιποι μπορούν να συνεχίσουν να κοροϊδεύουν τους εαυτούς τους και να το παίζουν τιμητές των πάντων. Είμαστε κοινωνίες, αγαπητοί μου συνάνθρωποι. Το πόσο κακός θα είναι ένας είναι ευθέως ανάλογο με το πόσο εμείς του επιτρέπουμε να είναι. Θα αναφέρω ξανά φράση πρώην συναδέλφου από σχετική συζήτηση κι εσείς σκεφτείτε απλά πόσοι από εσάς υποστηρίζετε κατά βάθος το ίδιο: “Ακόμα κι αν εγώ ως πολίτης είμαι λαμόγιο και πάω στο βουλευτή για ρουσφέτι, εκείνος πρέπει να είναι τίμιος και να με διώξει”. Σοβαρά ρε φίλε; Ξεπλένεις τη δική σου ατιμία βασιζόμενος στο τι θα πράξει ο βουλευτής; Και καλά εσύ. Εγώ που σε ακούω, γιατί δε σε βουλώνω;

    3. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν αντιτέθηκαν αρκετά

    Εννοείς εκείνους τους καλούς ανθρώπους που φαινομενικά μάχονται για τα εργασιακά δικαιώματα αλλά στην πραγματικότητα γεμίζουν τις τσέπες τις δικές τους (άντε, εξασφαλίζουν και κάποια “δικαιώματα”, για λίγους όμως) στην υγεία τον κορόιδων; Τι είπαμε ότι συμβαίνει όταν ψάχνουμε σωτήρες και ήρωες; Γιατί εσύ, κύριε εργαζόμενε, δίνεις εξουσία στον τάδε ώστε να μιλάει εξ ονόματός σου; Δεν έχεις τα κότσια να διεκδικήσεις μόνος σου; Γιατί βασίζεσαι σε άλλους;

    “Το ότι η εύρεση εργασίας δεν είναι πάντα εξασφαλισμένη...” Ως άνεργος, ρωτάω: γιατί να είναι; Το ότι αυτός ο δρόμος θα οδηγήσει ακόμα και τους άχρηστους (ναι, δεν ωραιοποιώ τα λεγόμενά μου) στο να έχουν εξασφαλισμένη, ενδεχομένως και καίρια, θέση σε αυτό που αποκαλούμε παραγωγική μηχανή, το παραβλέπουμε; Για να σώσουμε τα χλωρά που καίγονται μαζί με τα ξερά, η απάντηση είναι το να “αξιοποιήσουμε” και τα ξερά μαζί με τα χλωρά; Έχω μια λίγο διαφορετική πρόταση (ίσως βέβαια να εννοούσες το ίδιο). Αντί να ζητάμε “εξασφαλισμένη εύρεση εργασίας”, ας προσπαθήσουμε για εξασφαλισμένη ισονομία στην αναζήτηση εργασίας. Κυνηγάμε την ίδια θέση και είσαι καλύτερος από εμένα; Καλώς να την καταλάβεις. Δεν έχεις διάθεση να δουλέψεις αλλά ούτε και τα απαραίτητα προσόντα; Να πας σπίτι σου. Πέρα απ' αυτό, αν αναλογιστούμε και το θηρίο που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο, η εξασφαλισμένη εργασία προκαλεί πτώση στην απόδοση.

    4. Η σύγχυση

    Οι κοινωνίες αποτελούνται από άτομα διαφόρων ηλικιακών βαθμίδων, βιωμάτων και εμπειριών. Είναι αδύνατο να έχουν όλοι κοινό ζητούμενο. Αδύνατο; Όχι βέβαια. Είναι απολύτως εφικτό, αν πάψουμε να υποκινούμαστε από την τάδε ή τη δείνα ιδεολογία, πεποίθηση, τοποθέτηση, θεώρηση, αν σταματήσουμε να υπερασπιζόμαστε ο καθένας το “δικό” του και στραφούμε σε αυτά που κάποιοι χαζοί κάποτε ονόμασαν “πανανθρώπινες αξίες”. Το θέλουμε; Μάλλον όχι.

    5. Ο ρόλος των ΜΜΕ

    Να με συγχωρείτε αλλά αυτό είναι μια από τις αθάνατες ελληνικές παθογένειες. Το να κατηγορούμε δηλαδή πάντα κάποιον για τις δικές μας ενέργειες. Αν βασίζεις τις απόψεις σου σε αυτό που βλέπεις, ακούς ή διαβάζεις σε οποιοδήποτε μέσο, χωρίς να μπαίνεις στην επίπονη διαδικασία της κριτικής ανάλυσης, καλά να πάθεις. Σαν να λέμε, ευθύνεται ο προπαγανδιστής αλλά όχι αυτός που καταπίνει την προπαγάνδα. Χμ, τι καιρό κάνει στο μυαλό σας;

    Θα πει κάποιος, μα δεν είναι όλοι “έξυπνοι”, “μορφωμένοι”, ικανοί να ξεχωρίσουν το ψέμα. Αφού αναφέρω ότι πολλοί από εσάς πιστεύετε ό,τι σας λέει ο κάθε Πρετεντέρης ότι συμβαίνει στη ζωή και την τσέπη σας, χωρίς απλά να κοιτάξετε την ίδια τη ζωή και την τσέπη σας, θα πω ότι σαφώς, κάποιοι δε μπορούν να ξεχωρίσουν το ψέμα. Εμείς όμως που μπορούμε και τους γνωρίζουμε, γιατί δεν τους βοηθάμε; Σίγουρα ο δικός μας λόγος θα έχει μεγαλύτερη αξία για εκείνους από τη τηλεόραση.

    6. O γρίφος της Ε.Ε

    Η σημερινή Ε.Ε. δεν είναι αυτό που οραματίστηκαν εκείνοι που συνέλαβαν την ιδέα (όπως συμβαίνει με πολλές ιδέες). Η Ε.Ε. προοριζόταν να γίνει ομόσπονδη συνένωση λαών, υπό κοινές αξίες και κοινά ιδανικά. Απέτυχε όμως και γι' αυτό ευθύνονται όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετέχοντες. Λιγότερο ή περισσότερο, μικρή σημασία έχει.

    Τώρα, για το ευρώ, είναι πλέον γνωστό ότι, αν και ισχυρό νόμισμα, δημιουργήθηκε κάτω από λανθασμένες συνθήκες και με ελλιπείς κανόνες.

    7. Ο κοινωνικός αυτοματισμός

    Όταν μάχεσαι μόνο προς υπεράσπιση του συμφέροντός σου, αναπόφευκτα αυτό θα σε οδηγήσει κάποτε σε σύγκρουση με παλαιότερους “συμμάχους”. Οτιδήποτε “δικό μου”, δολοφονεί την κοινωνική συνοχή. Απλά και ρεαλιστικά.

    8. Ο φόβος για αναταραχές ανάλογες με αυτές γειτονικών κρατών

    Εξαρτούμε δηλαδή τη δική μας πορεία από το τι συνέβη στον οποιοδήποτε άλλο. Ο μόνος τρόπος για να συμβεί και σε εμάς το ίδιο, είναι να ακολουθήσουμε τα ίδια βήματα υπό τις ίδιες συνθήκες. Από τα μαθηματικά, αν οι μεταβλητές είναι ίδιες, το αποτέλεσμα θα είναι πάντα το ίδιο. Αν αλλάξει κάποια μεταβλητή, αλλάζει και το αποτέλεσμα. Πώς θα μπορούσε να αλλάξει; Αν παρατηρήσουμε με καθαρό μάτι προηγούμενα γεγονότα, κρατήσουμε τα σωστά (κι όχι όσα νομίζουμε εμείς ότι ήταν σωστά) και προσαρμόσουμε τα λάθη. Η ιστορία λένε, όταν δε διδάσκει, επαναλαμβάνεται. Εγώ θα πω απλά ότι, ως “λαός”, έχουμε την τάση να μη μαθαίνουμε από την ιστορία.

    9. Μετανάστευση στο εξωτερικό

    Αυτό δεν το θεωρώ αιτία. Ακόμα κι αν δεχτούμε ότι οι μετανάστες είναι προδότες που εγκαταλείπουν το πλοίο (όπως αισχρά πιστεύουν πολλοί ανάμεσά μας), η πλειοψηφία παραμένει εντός. Το αποτέλεσμα της μάχης δεν εξαρτάται από την αριθμητική υπεροχή αλλά από τις προθέσεις και την ικανότητα των μαχόμενων.

    10. Εξάντληση από τον προσωπικό αγώνα της επιβίωσης

    Συμβαίνει. Αλλά δεν είναι δικαιολογία. Σκεφτείτε, κάποιοι, κάπου, βίωσαν και βιώνουν πολέμους. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και δε σταματούν να αντιστέκονται. Αυτά συμβαίνουν μόνο αν βασίζεις την “επανάσταση” σε αυθόρμητη αλλά προσχεδιασμένη συγκέντρωση μέσω του Facebook.

    11. Ο φόβος των μπολσεβίκων

    Άντε, να δεχτούμε ότι, εν έτει 2015, υπάρχουν αυτοί οι μπολσεβίκοι. Και θα μας πάρουν τα σπίτια. Την ίδια στιγμή, μας τα παίρνουν κάποιοι άλλοι. Οπότε, προς τι ο φόβος;
    Ειρήσθω εν παρόδω, καλά τα λέμε εμείς οι φτωχοί και μη έχοντες αλλά γιατί αποφεύγουμε επιμελώς να αναφέρουμε το γεγονός ότι η ιδιοκατοίκηση στην Ελλάδα είναι σε τεράστιο ποσοστό, πολύ μεγάλο για το μέγεθος και την οικονομία της χώρας κι επίσης πολύ μεγάλο συγκριτικά με άλλες, περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες; Γιατί δεν τολμάμε να επιχειρήσουμε να αναλύσουμε τι δηλώνει αυτό για τις πρακτικές του “σοφού και κατατρεγμένου λαού”;

    12. Κατάρρευση του ευρωσυστήματος από μόνου του

    Αν δεν αλλάξει κάτι, αυτό θα συμβεί πιστεύω. Με δύο ενδεχόμενα, κατά τη γνώμη μου. Το λιγότερο πιθανό, να επιστρέψουμε στην πρότερη κατάσταση όπου κάθε χώρα θα είναι για τον εαυτό της. Πιο πιθανό όμως είναι να σχηματιστεί κάτι που να αντιπροσωπεύει αυτό που ήδη υπάρχει και ονομάζεται “Ευρώπη δύο ταχυτήτων”. Με ποιο τρόπο, δε γνωρίζω. Θα υπάρχει “Βόρεια και Νότια Ένωση”; Θα υπάρχει ένωση του ανεπτυγμένου βορρά και οι νότιοι θα είναι καθένας μόνος του; Ίδωμεν. Το σίγουρο πάντως είναι ότι, αν δε φροντίσουμε να διορθώσουμε τους εαυτούς μας, δε θα μας σώσει το πού θα βρισκόμαστε σε μερικά χρόνια ως χώρα. Ακούς λαέ βασανισμένε; (pun intented). Πλύνε τα μούτρα σου πριν πας να μιλήσεις για τις ατιμίες των άλλων, για αξιοπρέπεια και άλλα ωραία.

    Αυτά από εμένα. Μπορείτε να συμφωνήσετε, να διαφωνήσετε, να χλευάσετε και ό,τι άλλο θέλετε. Ως ένας από εσάς όμως, εύχομαι κάποια στιγμή να βάλετε μυαλό.

    Υ.Γ. προς Χάρη: η “δίκαιη κοινωνία” είναι εκείνη όπου όλοι οι έχοντες καλή πρόθεση θα έχουν ίσες ευκαιρίες. Όπου οι έχοντες κακή πρόθεση θα τιμωρούνται μεν, δίκαια δε. Όπου ο “πιο ικανός” θα έχει τη δυνατότητα να διεκδικήσει με δίκαιο τρόπο κάποια καλύτερη κατάσταση από τον “λιγότερο ικανό”, εφόσον θα είναι βέβαιο ότι χρησιμοποιεί απλά τις ικανότητές του κι όχι πλάγιους τρόπους. Η “δίκαιη κοινωνία” δεν είναι “εργατική”. Είναι εκείνη όπου, και πάλι μέσα από ίσες ευκαιρίες, ο καθένας θα κατορθώνει αυτό που μπορεί, κοινώς θα παίρνει ό,τι του αξίζει.

    Τη “δίκαιη εργατική κοινωνία” την οραματίζονται τα απανταχού ΚΚ. Και τη θέλουν με επιβολή ισότητας προς τα κάτω. Αναλογίσου απλά πόσες δυνατότητες είχε ένας ικανός επιστήμονας για παράδειγμα στην ΕΣΣΔ να ανέλθει σε ανώτερη θέση κι αν είχε σημασία η ατομική ικανότητα. Ή αν ένας ικανός εργαζόμενος μπορούσε απλά και τίμια να ζητήσει αύξηση. Εγώ δε θέλω καλή ζωή για όλους ανεξαιρέτως γιατί από μόνο του αυτό είναι αδικία. Θέλω καλή ζωή (δεν εννοώ πλούτη) για όσους την αξίζουν πραγματικά, κακή για τους ανάξιους (τεμπέληδες, άεργους, λαμόγια κλπ) και πρόνοια για τους με καλή πρόθεση μεν, χωρίς ιδιαίτερες ικανότητες δε (αυτό που λέμε αναξιοπαθούντες).

  3. Εικόνα Maria
    MariaMar 01, 2015 15:19 ΜΜ

    Θέτει (μπράβο Χάρη) τόσα ζητήματα το άρθρο, που δεν ξέρεις από πού να πρωτο-ξεκινήσεις.

    Ας αρχίσω λοιπόν με την διαφωνία μου με σένα Soulrain :P

    Όσον αφορά τα μέσα ενημέρωσης: Θυμάμαι ότι (για κάποιο από τα άρθρα που έγραψα για τα ΜΜΕ -τρία που θυμάμαι είναι αυτά: Η Ημερήσια Ατζέντα των ΜΜΕ Καθοδηγεί και Ελέγχει και Ο τρόπος σκέψης από πού καθορίζεται; Από τα mainstream media, το Matrix; και Editorial Απριλίου 2013 - H βιομηχανία του ψεύδους!) είχα διαβάσει μια ξένη έρευνα που εξηγούσε πώς ο συνεχόμενος “βομβαρδισμός” οδηγεί τον άνθρωπο στο να πιστέψει αυτά που του πλασσάρουν. Εκεί λοιπόν οι επιστήμονες εξηγούσαν ακόμα και το ανά πόση ώρα πρέπει να επαναλαμβάνεται από τα ΜΜΕ “κάτι” / μία “άποψη” / “ιδέα”, ώστε να καθορίσει την πραγματικότητά μας.

    Καλά, για το δε θέμα του “μαζί τα φάγαμε”, θα έχεις καταλάβει πως διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως. Δεν πρόκειται να αφήσω κανέναν (και δεν αναφέρομαι σε σένα φυσικά -θα καταλάβεις στο τέλος τι εννοώ) να μου πιπιλίσει το μυαλό ότι φταίω εγώ γιατί οι άνθρωποι ψάχνουν στους κάδους σκουπιδιών την ίδια ώρα που ο βουλευτής κάθε μήνα παίρνει 750 ευρώ μόνον για.... γραμματόσημα (ειδικά για τις επιστολές που θα στέλνει στους ψηφοφόρους του -όχι για οτιδήποτε άλλο σχετικά με την αλληλογραφία του).

    Ούτε να με πείσει ότι τα φάγαμε μαζί.

    Γιατί, ξέρεις, ε, ΑΥΤΟ θέλουν. Να νιώσουμε συνένοχοι για να κάτσουμε και να “την φάμε” αδιαμαρτύρητα.

  4. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 05, 2015 02:13 ΠΜ

    Μαρία, το ξανα-ματα-θέτω το ερώτημα και σε σένα. Αν σε μια κοινωνία 100 ατόμων οι 95 είναι πάντα και εξ ολοκλήρου δίκαιοι και οι 5 άδικοι, πόσο πιθανό είναι να διεισδύσει η αδικία σε κάθε πτυχή αυτής της κοινωνίας και τι δηλώνει αυτό για τους 95 δίκαιους;

    Μπορείς να διαφωνείς όσο θέλεις, η πραγματικότητα όμως είναι αυτή που είναι. Και η πραγματικότητα λέει ότι υπάρχει αγρότης με Ferrari, περιπτεράς που πουλάει τα 0,50ml νερό 3 ευρώ κάτω απ' την Ακρόπολη, ταβερνιάρης που την Καθαρά Δευτέρα (πρόσφατο κι επιβεβαιωμένο) εμφανίζει ειδικό τιμοκατάλογο ημέρας με διπλές τιμές, βενζινάς που κλέβει στο πετρέλαιο, διαχειριστής που επίσης κλέβει τους ενοίκους στο πετρέλαιο, ιδιοκτήτης που χτίζει σπίτι με παράνομη άδεια, "τυφλός" ταξιτζής που φυσικά παίρνει επίδομα αναπηρίας, άγαμες θυγατέρες που επίσης παίρνουν επίδομα γιατί δεν έκαναν τίποτα στη ζωή τους (επιβραβεύουμε και τους άχρηστους δηλαδή) κλπ κλπ. Και υπάρχουμε κι όλοι εμείς που τα γνωρίζουμε αυτά εδώ και χρόνια και δε μιλάμε. Άρα είμαστε συνένοχοι. Λέμε και ξαναλέμε για Δημόσιο, ΔΕΗ κτλ. Ποιος δουλεύει εκεί; "Καθημερινοί" άνθρωποι δεν είναι; Δε ζητάμε απόδειξη από το φίλο μας το φούρναρη αλλά "πωπω, εκείνο το club στη Μύκονο δεν έκοβε αποδείξεις". Υποκριτές είμαστε Μαρία. Και μας το λένε κατάμουτρα οι "ξένοι" και τους βρίζουμε.

    Αν θέλουμε να μιλάμε για δικαιοσύνη, ο βουλευτής που θα πάρει μίζα 1.000.000 και ο υδραυλικός που δε θα δηλώσει 100 ευρώ ΦΠΑ είναι και οι δύο κλέφτες. Και πρέπει να απαιτήσουμε να διωχθούν και οι δύο. Όχι "πιάσε πρώτα το μεγαλοκαρχαρία".

    Τώρα βέβαια, αν εσείς πιστεύετε ότι μια χώρα 10.000.000 βούλιαξε γιατί μόνο 5000 άτομα (πόσοι να είναι οι βουλευτές και οι παρατρεχάμενοι διαχρονικά;) "έτρωγαν", δε θα σας πείσω για το αντίθετο. Μήπως όμως μπορείς να μου εξηγήσεις πώς γίνεται εδώ και 40 χρόνια ο τίμιος λαός με τα σωστά κριτήρια να εκλέγει συνεχώς διεφθαρμένους;

    Δεν ξέρω τι λένε τα ΜΜΕ, γιατί δεν ενημερώνομαι. Στην ίδια χώρα ζούμε, βλέπω κάθε μέρα τι συμβαίνει. Αυτό που ξέρω είναι ότι δε μπορείς να διορθώσεις ένα λάθος αν πρώτα δεν παραδεχτείς ότι έκανες λάθος. Κι επειδή επιμένετε να μην το κάνετε, άντε, λέω πάλι ότι εγώ προσωπικά είμαι ο πιο διεφθαρμένος σε αυτή τη χώρα. Εγώ έφαγα, εγώ ζήτησα ρουσφέτια, εγώ ήμουν συνδικαλ-η-στής, εγώ πήρα σύνταξη στα 45. Όλα εγώ. Μπορείτε εσείς οι άμεμπτοι να με τιμωρήσετε και να διορθώσετε την κοινωνία; Άντε να σας δω...

  5. Εικόνα Haris
    HarisMar 05, 2015 16:33 ΜΜ

    Σόουλ στην ταινία "Θανάση σφίξε κι' άλλο το ζωνάρι", ο Θανάσης είναι εφοριακός που ανακαλύπτει έναν βιομήχανο φοροφυγά, αφού λοιπόν τα αναφέρει στον προϊστάμενο, παρεμβαίνει ο υπουργός και λέει "να γίνουν στραβά μάτια, και ο ενοχλητικός υπάλληλος να περιθωριοποιηθεί". Ο προϊστάμενος μετατάσσει τον Θανάση στο Σουφλί, και ο Θανάσης ξεκινά απεργία πείνας έξω από την εφορία. Θέλω να πω, πως αρκετοί συνάνθρωποι βλέπουν τις αδικίες και τις ατασθαλίες, αλλά δεν αντιδρούν είτε επειδή δεν μπορούν, είτε ξέρουν καλά πως η αντίπαλη πλευρά είναι πολύ καλά οργανωμένη, και θα τους εξουδετερώσει. Νομίζω πως προσπαθούν να βρουν τρόπους να καταγγείλουν, αλλά αυτό δεν είναι εύκολο. Καραδοκεί η απομόνωση και ο παραγκωνισμός. Το τίμημα είναι μεγάλο για όσους τολμάνε. Πάρε τον Snowden. Έβγαλε στην φόρα όλη την βρομιά, μα κυνηγήθηκε πάρα πολύ. Χρειάζεται να έχεις γερό στομάχι για να αντιπαρατεθείς.

  6. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 05, 2015 16:47 ΜΜ

    Θέλει γερό στομάχι αλλά, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, άλλες εποχές οι αντίστοιχοι "κόντρα στο καθεστώς", ας τους αποκαλέσουμε, κινδύνευαν με θάνατο στο δρόμο που περπατούσαν και δε μιλούσαν από τη, σχετική έστω, ασφάλεια μιας ξένης πρεσβείας. Θελώ να πω, θεωρώ ότι ακόμα και τα "κότσια" στην εποχή μας έχουν ξεβάψει ολίγον τι.
    Ο Snowden διαβάζω δέχεται να εκδοθεί στις Η.Π.Α. Θα τον φάνε λάχανο κάποιο βράδυ.

    Παρόλα αυτά, ταπεινή μου άποψη, αν ισχυρίζεσαι ότι είσαι το Α (έντιμος, ηθικός κλπ) και κάποια στιγμή, ανεξαρτήτως λόγου, "λυγίσεις" αυτό το Α, τότε παύεις να είσαι. Μπορείς να ξαναγίνεις βέβαια αλλά για μένα ο "πάντα έντιμος" θα παραμένει εσαεί "καλύτερος" από τον "στιγμιαία ανέντιμο". Γι' αυτό και, όπως είπα και σε προηγούμενο σχόλιο, αν αναγκαστώ από τις συνθήκες να κάνω παρατυπία, όσο τέλειος κι αν είμαι έπειτα, θα πάψω να λέω ότι είμαι έντιμος. Έτσι το βλέπω εγώ και φυσικά κάθε μου κρίση κα κριτική ξεκινάει πρώτα από τον εαυτό μου.

  7. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 18:55 ΜΜ

    "Σ' αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε, τρώνε βρόμικο ψωμί", λέει ο Νιόνιος.

  8. Εικόνα Maria
    MariaMar 05, 2015 20:37 ΜΜ

    Soulrain, κανείς δεν νομίζω πως αμφισβητεί τις ατασθαλίες που έχουν γίνει (και ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ να γίνονται) σε όλους τους χώρους και σε όλους τους τομείς.

    Από την άλλη όμως, δεν μπορεί να μην σε πειράζει η αδικία του ότι εσύ πληρώνεις τα σπασμένα άλλων.
    Και ξέρεις γιατί μιλάμε πρώτα και κύρια για τους μεγαλοκαρχαρίες; Γιατί, οι (πχ) 5000 (αυτοί οι πολιτικοί και οι παρατρεχάμενοί τους) έχουν φάει όσα όλοι μαζί οι υπόλοιποι.
    Τώρα θα μου πεις, ε και;
    Ναι, αλλά τελικά όλοι όσοι βαδίζουν με γνώμονα την συνείδησή τους, είναι οι χαμένοι.

    Πάντως, σε κάτι που συμφωνούμε απόλυτα είναι πως (όσον αφορά τους μεγαλοκαρχαρίες), ας προσέχαμε αφού τους ανεχόμαστε και ψηφίζουμε μη σου πω.

  9. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 06, 2015 05:36 ΠΜ

    Μαρία, ποιος σου είπε ότι δε με πειράζει το να πληρώνω τα σπασμένα άλλων;
    Αυτό που χρεώνω, πρώτα απ' όλους στον εαυτό μου και στη συνέχεια στους υπόλοιπους, είναι ότι εμείς οι γνωρίζοντες/τίμιοι/ηθικοί, όπως θέλεις πες το, αποτυγχάνουμε κατ' επανάληψη να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα. Σ' ένα έγκλημα, την άμεση ευθύνη την έχει φυσικά ο εγκληματίας αλλά υπάρχουν και οι έμμεσα υπεύθυνοι, οι λεγόμενοι bystanders. Κοινώς, όσοι έβλεπαν αλλά δεν αντέδρασαν.

    Για μένα, δύο τινά μπορούν να συμβαίνουν. Είτε οι "καλοί" είμαστε περισσότεροι αλλά αποτυγχάνουμε να εξαπλώσουμε το καλό και θα έπρεπε να μας προβληματίσει το γιατί, είτε είμαστε ισχνή μειοψηφία και θα έπρεπε να αναλογιστούμε γιατί συμβαίνει αυτό. Σε κάθε περίπτωση, το να φωνάζουμε ότι "ααα, αυτός είναι κακός" σκέτο, όπως ακριβώς κάνουμε τώρα, δεν έχει αποτέλεσμα. Η μη άμεση συμμετοχή μας στο έγκλημα δεν εξασφαλίζει την απουσία αυτού. Εμείς δε φάγαμε. Ε, και; Ποιος θα τιμωρήσει αυτούς που έφαγαν; Η "δικαιοσύνη"; Ο "νόμος"; Το "κράτος"; Από πού πηγάζει η εξουσία όλων αυτών; Ποιος θα έπρεπε να εξασφαλίζει ότι είναι άμεμπτα και μπορούν να αποφασίζουν ανεπηρέαστα; Ποιος τα ελέγχει (κατά το ποιος φυλάει τους φύλακες); Όταν, κατά πώς φαίνεται από τα γεγονότα, θέλουμε το δίκαιο να ισχύει για όλους, εκτός από εμάς, τι ακριβώς περιμένουμε να συμβεί;

    Παραπέρα, δεν είμαι δολοφόνος. Ούτε εσύ είσαι. Δολοφονίες όμως εξακολουθούν να γίνονται. Και δε θα πάψουν, όσο κι αν εμείς οι δύο παραμείνουμε μη δολοφόνοι. Δε μπορούμε να διορθώσουμε αυτό που έχει ήδη συμβεί, μπορούμε όμως να αποτρέψουμε το να συμβεί ξανά. Προσωπικά, ως κομμάτι του "λαού", αισθάνομαι ηλίθιος όταν κάποιοι λέτε ότι 5-10-100 άτιμοι κουμαντάρουν τις ζωές εκατομμυρίων κι ευθύνονται γι' αυτό μόνο οι άτιμοι. Η δική μου αντίδραση, ως "λαός" πάλι, πού είναι; Ναι, οι άλλοι είναι πρόβατα, νοικοκυραίοι, μπλα μπλα. Ποιος έχει την ευθύνη να τους βοηθήσει να μην είναι; Η "κυβέρνηση"; Εσύ κι εγώ δεν την έχουμε; Και τι ακριβώς κάνουμε; Υπερασπιζόμαστε αυτό που εμείς θεωρούμε σωστό, δίχως να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι ίσως ο τρόπος μας να μην είναι ο καταλληλότερος, χωρίς να φροντίσουμε να δείξουμε και στους υπόλοιπους γιατί είναι σωστό και ταυτόχρονα τους κατηγορούμε γιατί δε βλέπουν τα πράγματα όπως εμείς.

    Ένα απλό, μη ρεαλιστικό και ίσως λίγο "αγαθό" παράδειγμα. Όταν ο κόσμος ακούει "αναρχία", καταλαβαίνει κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Γι' αυτό ευθύνονται τρεις πλευρές. 1) Η παραπληροφόρηση των ΜΜΕ. 2) Κάποιοι μη "ορθοί" αναρχικοί που όμως (αυτο)παρουσιάζονται ως τέτοιοι. 3) Το γεγονός ότι οι περισσότεροι δεν έχουν καμία επαφή με κάποιον πραγματικά αναρχικό. Τι θα μπορούσε να συμβεί; Να πάρουμε απ' το χέρι το μπαρμπα-Θόδωρο και την κυρα-Σούλα που βλέπουν στην τηλεόραση τους "μπαχαλάκηδες" και φοβούνται και να τους πάμε μια βόλτα σε κάποιο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι. Τι αποτέλεσμα θα έχει αυτό; Πολλά. Αρχικά, θα διαπιστώσουν ότι αυτοί οι "αναρχικοί" δεν είναι τέρατα αλλά άνθρωποι, όπως όλοι μας. Θα έχουν επίσης την ευκαιρία να μάθουν τι πρεσβεύει η αναρχία από τους ίδιους τους "υποστηρικτές" της κι όχι από σπασμένο τηλέφωνο που διαστρεβλώνει. Θα μάθουν ότι κάνει και λάθη αλλά δεν είναι μόνο τα λάθη της. Στη συνέχεια, θα μπορούν να παρατηρήσουν, έστω και σε μικροκλίμακα, πώς εφαρμόζεται η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη, η αυτοοργάνωση και όλα τα υπόλοιπα ωραία στην πράξη κι αν έχουν αποτέλεσμα ή όχι. Φεύγοντας λοιπόν, όλοι τους θα έχουν μια πραγματική εμπειρία αναρχίας και αναπόφευκτα, κάποιοι από αυτούς θα κατανοήσουν ότι τελικά δεν είναι και τόσο κακή όσο πίστευαν. Αυτό θα ανοίξει το δρόμο στο να την ενστερνιστούν δυνητικά ως στάση ζωής. Κι αν σήμερα το κάνουν 5, από τη μία θα υπάρχουν ήδη συν 5 νέοι υπέρ του "καλού", ας το αποκαλέσουμε, κι από την άλλη θα εμφανιστεί η δυνατότητα να προκύψουν μελλοντικά κι άλλοι 5. Ως συνάδελφος δασκάλα, γνωρίζεις ότι η βιωματική μάθηση είναι πάντα ανώτερη και πιο στέρεη από τη στείρα διδαχή ή ανάγνωση.

    Disclaimer: Επειδή κάποιοι βγάζουν σπυριά στο άκουσμα της λέξης "αναρχία" και για να μη δημιουργηθούν εσφαλμένες εντυπώσεις, δηλώνω υπεύθυνα ότι δεν αυτοπροσδιορίζομαι ως αναρχικός, ούτε και μιλάω εξ ονόματός τους. Τα παραπάνω είναι απλά η δική μου, προσωπική άποψη και ως τέτοια, δεν έχω την απαίτηση να θεωρηθεί σωστή. Παρόλα αυτά, η προσωπική μου στάση ζωής και οι πεποιθήσεις μου πλησιάζουν ή και ταυτίζονται σε αρκετά σημεία με την αναρχία, γι' αυτό και χρησιμοποίησα αυτή ως παράδειγμα κι όχι π.χ. το σοσιαλισμό. Τέλος πάντων, πιστέψτε ό,τι θέλετε, απλά μη βγάλετε αντιαναρχικά λογύδρια με αφορμή τα όσα είπα.

    Και ξαναλλάζουμε θέμα. Για να υπάρξει εξουσιαστής, χρειάζεται και εξουσιαζόμενος. Αν ο δεύτερος αρνηθεί να είναι τέτοιος, ο πρώτος δεν έχει καμία δύναμη. Σαν να λέμε, έρχεται αύριο κάποιος και λέει "από σήμερα είμαι ο νέος σας βασιλιάς, με το έτσι θέλω". Θα είναι επειδή απλά το είπε; Δε θα πρέπει κάποιοι να τον αποδεχτούν ως τέτοιο; Αν τον πάρουμε με τις πέτρες, θα βασιλέψει;

    Ρεαλιστικά, μπορεί η ανάγκη να σε κάνει να υποταχθείς. Δεκτόν. Για όσο διάστημα όμως διαρκέσει αυτό, παραμένεις υποταγμένος και δε μπορείς να διαμαρτύρεσαι. Έχεις την επιλογή να αντισταθείς και ό,τι γίνει. Αν δεν το κάνεις, για τον Α ή Β λόγο, θα πρέπει να ντρέπεσαι όταν μιλάς για "ανάσα αξιοπρέπειας". Πες με χαζό αλλά αξιοπρέπεια είναι το να κρατάς το κεφάλι ψηλά και να υπομένεις τις συνέπειες κι όχι το να σκύβεις γιατί "φταίει η άτιμη η ανάγκη". Όταν έρθουν να σου πάρουν το σπίτι που έχτισες με τον ιδρώτα σου, είτε θα αντισταθείς με όση δύναμη έχεις, αποδεχόμενος το ενδεχόμενο να πεθάνεις (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), είτε θα παραδοθείς και θα τους αφήσεις να το πάρουν. Στη δεύτερη περίπτωση, μόνο αξιοπρεπής δε θα είσαι. Και δεν αναφέρομαι καν στο ότι γνωρίζεις ότι παίρνουν τα σπίτια άλλων και δεν αντιδράς ή ίσως και να συμμετέχεις. Υπάρχει η λέξη "ραγιαδισμός". Γνωρίζεις την έννοιά της. Ανεξαρτήτως των μυρίων άλλων κακών που έχουμε, αν ως "λαός" δεν είμασταν δουλοπρεπείς, θα μας αποκαλούσαν έτσι;

    Γενικότερα, τα πάντα είναι αλληλένδετα. Οποιαδήποτε δική σου πράξη επηρεάζει κι εμένα (έμμεσα ή άμεσα) και αντίστροφα. Κατά συνέπεια, όλοι ευθυνόμαστε για οτιδήποτε συμβαίνει μέσα στη γυάλα μας που αποκαλούμε κοινωνία. Εγώ π.χ. μπορεί να μην έφαγα από το ΙΚΑ. Αυτός που έφαγε όμως, έφαγε και δικά μου λεφτά. Έστω κι από προσωπικό συμφέρον, είναι χρέος μου να τον σταματήσω. Αν δεν το κάνω, τον βλέπω να τρώει και μετά του φωνάξω γιατί έφαγε, έχω ήδη χάσει κάθε δικαίωμα διαμαρτυρίας και είμαι ηλίθιος. Επίσης με ενοχλεί αυτό που εγώ αποκαλώ στάση Χριστόδουλου (εκ του γνωστού "σας πάω"), δηλαδή το "ζω στην Ελλάδα, είμαι τίμιος αλλά και δεν είχα αντιληφθεί μέχρι χθες ότι υπήρχε ασυδοσία και πέφτω από τα σύννεφα".

  10. Εικόνα Maria
    MariaMar 06, 2015 17:07 ΜΜ

    Soulrain, με αφορμή το πολύ εύστοχο παράδειγμα -με τους αναρχικούς- που έφερες, να σου πω γιατί το “κακό” ξεκινάει πρώτα και κύρια από τους μεγαλοκαρχαρίες· και καταλήγει εκεί (είναι αυτό που λέμε, το ψάρι από το κεφάλι βρωμάει).
    Το να δείξεις στους συνανθρώπους σου και μία άλλη πλευρά του νομίσματος, που λογικά θα τους αρέσει ή που εν πάση περιπτώσει πιθανότατα θα τους αρέσει από την στιγμή που θα βγάλουν τις παρωπίδες με τις οποίες τους έχουν εξοπλίσει (με την έννοια ότι τους έκαναν και πιστεύουν κάποια πράγματα απριόρι) οι θεσμοί (ποιοι είναι οι θεσμοί; μα οι εκάστοτε αρχές· κυβερνήσεις, αστυνομία, τράπεζες, “δικαιοσύνη” -την οποία παρεμπιπτόντως οι ίδιοι την ορίζουν αφού οι ίδιοι ψηφίζουν τους νόμους που καθορίζουν τι εστί δικαιοσύνη-) κλπ.
    Σε αυτές τις αρχές (θεσμούς, παρατρεχάμενους, μεγαλοκαρχαρίες -όπως θέλεις πες το) όμως, πέρα από την περιφρόνηση και την ανυπακοή, πώς να τις δείξεις και την άλλη όψη του νομίσματος -αφού την ξέρουν πολύ καλά και επί τούτου σου περνάνε το μαύρο για άσπρο; (Την έχουν δει ότι αυτή είναι η δουλειά τους και όχι να υπηρετούν τους πολίτες -τρελό;).

    Να σου φέρω ένα παράδειγμα, μιας και αναφέρθηκες στον πατέρα σου, αναφερόμενη και στον δικό μου πατέρα (το έχω ξαναπεί, μα ήταν προ... Soulrain εποχή :D και πιθανότατα δεν θα το έχεις ακούσει -ντάξει, διαβάσει).
    Συνταξιούχος πλέον, ένας άνθρωπος καθ’ όλα αξιοπρεπής σε όλον τον δημόσιο βίο του, δάσκαλος στην ιδιότητα, που εργάστηκε αργότερα ως λογιστής στην Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών Δράμας (από όπου και κατάγομαι).
    Ένας άνθρωπος που δεν φόρεσε ποτέ ρολόι στο χέρι του καθώς όπως έλεγε χαρακτηριστικά:

    Έρχεται ο αγρότης, που άφησε το χωράφι του για να προλάβει την υπηρεσία ανοιχτή κι εγώ θα του πω ότι επειδή είναι 2:30 και έχουμε κλείσει, δε μπορώ να τον εξυπηρετήσω? Αν ήταν δική μου δουλειά, δεν θα τον εξυπηρετούσα?

    Αυτός ο δημόσιος υπάλληλος λοιπόν, που μια ζωή εξυπηρετούσε τους πάντες, έρχεται τώρα η ώρα που η σύνταξή του δεν φτάνει ούτε για τα χάπια του και παραμελεί τις προγραμματισμένες εξετάσεις του (καρδιακός, βλέπεις, με 9 μπαλονάκια)!
    Άντε πες μου εσύ αν θα “τολμούσαμε” να πούμε σε αυτόν τον άνθρωπο ότι μαζί τα φάγαμε ή ότι (και) αυτός φταίει.

  11. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 06, 2015 20:47 ΜΜ

    Αξιότιμη συνάδελφε Μαρία.
    Για να μην παίζουμε με τις λέξεις (όπως ο Γιάνης με το ένα ν), το "μαζί τα φάγαμε" δε σημαίνει ότι 10 εκατομμύρια κόσμου τρώγαμε και τρώμε όλοι ανεξαιρέτως. Σημαίνει ότι, εκτός από τους "μεγαλοκαρχαρίες", έφαγαν και "λαϊκοί" άνθρωποι, γιατροί, υδραυλικοί, περιπτεράδες, συνταξιούχοι κλπ κλπ. Σε μικρότερο βαθμό μεν, έφαγαν δε. Και δεν είναι θέμα το ποιος την έχει μεγαλύτερη, τη λαμογιά. Σημαίνει επίσης ότι εσύ που δεν έφαγες αλλά γνώριζες ότι εγώ έτρωγα, δεν αντέδρασες όταν έπρεπε και τώρα μου ζητάς και τα ρέστα που δε θα πάρεις σύνταξη. Γνωρίζαμε τι συμβαίνει στο Δημόσιο, στην ΕΡΤ, στα έργα κλπ; Το γνωρίζαμε. Οποία η αντίδρασις; Ουδεμία. Αφού τα ξέρεις ρε Μαρία, γιατί διαφωνάς, να 'ούμε;

    Στα υπόλοιπα, όχι, το "καλύτερο" δε θα το δείξεις στους "θεσμούς". Στους συνανθρώπους σου θα το δείξεις. Το φίλο Φώντα, που είναι αναρχικός, τι ακριβώς τον εμποδίζει να κάνει ένα ανοιχτό κάλεσμα σε κάποιο στέκι; Και δυο άτομα (μη αναρχικοί) να πάνε, κέρδος θα είναι. Η αναρχία έχει δύο πτυχές. Η μία βλέπει τη βία ως μέσο, η άλλη την απορρίπτει. Ας αναφερθούμε στην πρώτη περίπτωση, που είναι και η πιο εμφανής εκ των πραγμάτων. Ο Φώντας λοιπόν, καίει την τράπεζα. Όχι γιατί δεν του αρέσει η αρχιτεκτονική αλλά γιατί θέλει να συμβολίσει κάτι. Ασχέτως αν συμφωνώ ή όχι, εγώ κατανοώ το συμβολισμό. Ο μπαρμπα-Θόδωρος όμως, που μπορεί να είναι αγράμματος ή να μην έχει εύκολη πρόσβαση σε κείμενα περί αναρχίας ή να μην έχει χρόνο μέσα στην καθημερινότητά του, είναι καταδικασμένος να γνωρίζει μόνο μία "άποψη", αυτή των ΜΜΕ. Σύμφωνα λοιπόν με αυτά που ακούει ο μπαρμπα-Θόδωρος και με αυτά που βλέπει με τα μάτια του και ερμηνεύει, ο Φώντας που καίει την τράπεζα είναι το ίδιο με τον κάφρο που καίει το γήπεδο γιατί έχασε η ομάδα του. Έτσι χάνεται το νόημα της πράξης του Φώντα και, αντί να αποκτήσει "συναγωνιστές", δημιουργεί εχθρούς. Γιατί αγωνίζεται για κάτι σωστό μεν, με λάθος τρόπο δε (προσωπική μου άποψη αυτή). Αντί να ψάξει να βρει το μπαρμπα-Θόδωρο και να του πει "κάτσε ρε μπάρμπα, να πούμε δυο κουβέντες. Ξέρεις, η πραγματικότητα δεν είναι όπως σου την παρουσιάζουν...".

    Αυτό το "καλύτερο" το δείχνεις στον άλλο και με τη στάση ζωής που υιοθετείς. Όταν για παράδειγμα, αντί να πεις "εντάξει μωρέ, σιγά την παρανομία", δεν πας στο φίλο σου τον αστυνομικό να σου σβήσει την κλήση αλλά την πληρώνεις κανονικά. Όταν, για να πιάσω και τον κλάδο μας, δε φωνάζεις για τους αδιόριστους ενώ ταυτόχρονα δε θέλεις να διοριστείς στους Παξούς π.χ. Όταν, έστω μία στο τόσο, αδειάζεις το (ίσως και ελάχιστο) περιεχόμενο από τις τσέπες σου για να βοηθήσεις έναν άστεγο και δεν τον αγνοείς επιδεικτικά.

    Αν εξετάζουμε κατά περίπτωση, χάνεται το context και η ερμηνεία μας μπορεί να έχει όποιο αποτέλεσμα θέλουμε. Στη συνολική θεώρηση του θέματος, νομίζω δε διαφωνείς ότι τα έχουμε κάνει σκατά. Άντε, για χάρη της συζήτησης να δεχτώ ότι είμαστε 9.990.000 έντιμοι πολίτες και 10.000 άτιμοι. Εμείς οι έντιμοι, τι ακριβώς κάνουμε; Πώς αντιμετωπίζουμε την ατιμία και την αδικία που εξαπλώνεται; Με τον Α-Β τρόπο μας, έχουμε πετύχει κάτι; Εσύ, που είσαι και κάτι μήνες μεγαλύτερή μου, είδες να αλλάζουμε κάτι προς το καλύτερο στην κοινωνία μας, στην Παιδεία που σε αφορά, στη γειτονιά μας; Ή έστω να αποτρέπουμε την κατάσταση από το να γίνει χειρότερη; Το να λέμε ότι εσύ κι εγώ είμαστε έντιμοι, πετυχαίνει κάτι; Τιμωρήσαμε τους άτιμους; Εμποδίσαμε τους μελλοντικούς επίσης άτιμους; Ποιος θα τα κάνει αυτά, οι "θεσμοί"; Ποιος τη δίνει τη ρημάδα την εξουσία στους θεσμούς; Φυτρώνει κάπου; Τη φέρνουν εισαγόμενη; Όλων αυτών των "θεσμών" που είναι σκάρτοι (παραβλέποντας το ότι οι θεσμοί είναι καθρέφτης της κοινωνίας κι αν αυτοί είναι σκάρτοι σημαίνει ότι και η κοινωνία -οι πολίτες δηλαδή- είναι σκάρτοι), όρμησες να τους φας τα λαιμά με τα κονσερβοκούτια; Όχι τίποτα άλλο δηλαδή αλλά αν είναι να γίνω 60 χρονών (αν τα φτάσω) και να συζητάμε ακόμα τις πταίει, πότε θα κάνει ξαστεριά, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε, ενώ πίσω μας πέφτουν τα αποκαΐδια από τις κουρτίνες του πρώην "Καμπαρέ-Κονσομασιόν η Ελλάς", να μου το πείτε, να πάω στην Αστραλία.

  12. Εικόνα bobos reloaded
    bobos reloadedMar 06, 2015 23:14 ΜΜ

    Οι Ευρω-πεη που μας εδιναν τα φραγκα τοσα χρονια, αφου ηξεραν οτι ημασταν λαμογια, γιατι μας τα εδιναν? Και απο που τα εβρισκαν και μας τα εδιναν?

  13. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 06, 2015 23:26 ΜΜ

    Να σου κάνω την ίδια ερώτηση, με άλλες λέξεις: γιατί την πέφτουν όλοι στην εύκολη γκόμενα αφού ξέρουν ότι είναι εύκολη; Επίσης, εδώ Έλληνες πέφτουν ακόμα από τα σύννεφα όταν ανακαλύπτουν τα απύθμενα βάθη της λαμογιάς σε αυτή τη χώρα, εσύ γιατί πιστεύεις ότι οι Ευρωπαίοι ήξεραν τα όρια της λαμογιάς μας;

    Όσο για το πού τα έβρισκαν τα λεφτά, δεν είναι δύσκολο να το ψάξεις.

  14. Εικόνα bobos reloaded
    bobos reloadedMar 07, 2015 00:09 ΠΜ

    Ελα τωρα Soulrain που δεν ηξεραν την λαμογια στην Ελλαδα. Αν ειναι μια φορα λαμογιο αυτος που τα παιρνει, 10 φορες ειναι αυτος που τα δινει. Ολα τα σκανδαλα στην Ελλαδα εχουν απο πισω μια ξενη εταιρια ή τραπεζα.

  15. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 07, 2015 00:24 ΠΜ

    @bobos reloaded Εσύ κι εγώ, που ζούμε σ' αυτή τη χώρα, είσαι σίγουρος ότι ξέρουμε τι έκταση έχει η λαμογιά; Εγώ σου λέω ότι δεν ξέρουμε. Έτσι δεν ήξεραν και οι ξένοι. Όχι το αν είμαστε λαμόγια αλλά το πόσο λαμόγια είμαστε.

    Όλα τα σκάνδαλα; Παίρνεις όρκο; Ο πρώην διευθυντής της ΕΡΤ, που έπαιρνε ένα μύριο μηνιάτικο, ξένη εταιρεία ήταν; Το Βατοπέδι, ξένη εταιρία το έκανε; Ο μέσος μισθός στη ΔΕΗ είναι σχεδόν 2500 ευρώ αλλά πήραν και αύξηση. Ξένη εταιρεία είναι κι εκεί; Η Πειραιώς, που πήγαινε για φούντο και την έσωσαν με το υγιές κομμάτι της Αγροτικής, ξένη τράπεζα είναι;

  16. Εικόνα bobos reloaded
    bobos reloadedMar 07, 2015 00:58 ΠΜ

    Ολα, μα ολα τα σκανδαλα, απο το 1821 ως σημερα, εχουν απο πισω, αμεσα ή εμμεσα, τον ξενο παραγοντα.

  17. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 07, 2015 01:09 ΠΜ

    @bobos reloaded Προσπαθώ να κάνω συζήτηση αλλά δε βοηθάς. Σου ανέφερα πρόχειρα μερικά που δεν είχαν ξένο παράγοντα αλλά τα παραβλέπεις. Αν έχεις κάποια στοιχεία, καλό θα ήταν να τα παραθέσεις, να τα μάθω κι εγώ.

    Από την άλλη, καταλαβαίνεις ότι λες πως, εδώ και 194 συνεχόμενα χρόνια μας κοροϊδεύουν οι ξένοι; Αν ισχύει, αυτό δε σημαίνει ότι εμείς είμαστε ηλίθιοι;

  18. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 19:19 ΜΜ

    @bobos reloaded Μα φυσικά και τα γνωρίζανε το τι συνέβαινε στην Ελλάδα! Αφού το παραδέχτηκε και ο Τρισέ, αυτός δεν το είπε πως "ναι γνωρίζαμε". Αλλά συνέχιζαν και δανειοδοτούσαν. Άρα είχαν τον σκοπό τους.

  19. Εικόνα Haris
    HarisMar 11, 2015 15:23 ΜΜ

    Τους συνέφερε και τα έδιναν, έκαναν εξαγωγές ευρωπαϊκών προϊόντων προς την Ελλάδα, συσκευές, αυτοκίνητα, ειδικά η Γερμανία. Μπορώ να σου πω πως έβλεπα στο σούπερ μάρκετ μέχρι και γερμανικό χώμα για γλάστρες. Τώρα το να εισάγεις γερμανικό...χώμα για λουλούδια, τι να πει κανείς. Ακόμα τους συνέφερε λόγω των τόκων. Ήταν και η πολιτική του υπερ δανεισμού με τις πιστωτικές. Γενικά είχαν τους λόγους τους που δάνειζαν τότε. Στις ΗΠΑ, στα στεγαστικά, είχαν ακολουθήσει την πολιτική των "δανείων υψηλού ρίσκου", ήξεραν δηλαδή πως μεγάλος αριθμός οικογενειών είχε πιθανή αδυναμία να αποπληρώσει το στεγαστικό του δάνειο, παρ' όλα αυτά τον δάνειζαν.

  20. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 11, 2015 15:47 ΜΜ

    Χάρη, ξέρεις τι δεν καταλαβαίνει το φτωχό μου το μυαλό; Πας σ' ένα τοκογλύφο. Αν δεν ξέρεις ότι είναι τοκογλύφος και νομίζεις ότι σε δανείζει για την ψυχή της μάνας του, καλά να πάθεις. Αν δεν το ξέρεις, το ανακαλύψεις στην πορεία και συνεχίσεις να παίρνεις δανεικά, καλά να πάθεις. Αν δεν το ξέρεις, δεν το ανακαλύψεις ποτέ και δεν ψυλλιαστείς καν γιατί ένας άγνωστος να σε δανείζει συνεχώς, πάλι καλά να πάθεις.
    Κι όμως, σ' αυτή τη χώρα επιμένουμε να κατηγορούμε ΜΟΝΟ τον τοκογλύφο.

    Ο νυν ΠτΔ (φημολογείται ότι) έχει βολέψει 800 χιλιάδες άτομα. Έστω ότι είναι μόνο φήμη. Επιτρέπεται να τοποθετείς σε τέτοια συμβολική θέση ένα τέτοιο άτομο; Από την άλλη, έστω ότι αληθεύει. 800 χιλιάδες άτομα γνώριζαν πολύ καλά τι έκαναν και με ποιον τρόπο βολεύτηκαν. 800 χιλιάδες άτομα επίσης είναι υπεραρκετά για να βάλουν ένα κόμμα στη Βουλή, πόσω μάλλον για να ενισχύσουν κάποιο άλλο. Και ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είναι οι μόνοι. Αλλά "δεν τα φάγαμε όλοι". Γίνεται ρε γαμώτο;

    Οι παλιότεροι αναπολούν την εποχή του ΠΑΣΟΚ ('80-'90) και λένε ότι τότε ήταν καλή η ζωή, είχε ο κόσμος λεφτά κλπ. Αφού, αποδεδειγμένα, η οικονομία της χώρας δεν πήγαινε μπροστά τότε, οι εισαγωγές ήταν υπερδιπλάσιες από τις εξαγωγές, σοβαρή βιομηχανία δεν είχαμε κτλ, πώς ανέβηκε το βιωτικό επίπεδο; Γιατί οι λογικοί άνθρωποι δεν κάνουν αυτή την απλή σύνδεση;

  21. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 19:16 ΜΜ

    Σόουλ, αυτό όμως ξέρεις πως το περάσανε, οτι αν εσύ δεν ήθελες τα μεγάλα έργα, Αττική Οδό, Αεροδρόμιο Σπάτων, Εθνικές οδούς, Ολυμπιάδα, ήσουν οπισθοδρομικός και αντιδραστικός. Αν επίσης δεν ήθελες τις πιστωτικές ήσουν ξεπερασμένος, και δεν έβλεπες πως ζούσαν οι μοντέρνοι άνθρωποι, ευρωπαίοι ή αμερικανοί! Ειδικά για Ολυμπιακούς, που ξεκίνησαν με 6 δις υπολογισμό κόστους και κατάντησαν με 60 δις, αν μιλούσες αρνητικά, α ήσουν ανιστόρητος, και δεν ήθελες το καλό της Ελλάδας, ήταν σαν να μην ήθελες να έρχονταν πίσω τα μάρμαρα του Παρθενώνα. Μάταια η Αλέκα φώναζε και ξαναφώναζε το "όχι σε ΕΕ, ευρώ, ολυμπιακούς". Τα σχόλια που άκουγες ήταν πως "εσείς οι κουκουέδες ζείτε στην εποχή του Στάλιν, ξυπνήστε επιτέλους". Στα υπόλοιπα που λες για αναρχικούς, συμφωνώ.

  22. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 08, 2015 19:43 ΜΜ

    Χάρη, γνωρίζεις υποθέτω ότι τα διόδια είναι παράνομα. Όχι μόνο από οικονομικής άποψης. Η Εθνική Οδός τάδε, είναι δημόσια οδός. Απαγορεύεται η εκμετάλλευση από ιδιώτη. Ακόμα και τα κουβούκλια, δεν έχουν καν πολεοδομική άδεια (και πάλι, ιδιωτικό κτίσμα απαγορεύεται σε Εθνική Οδό). Γνωρίζεις επίσης ότι στους Ολυμπιακούς έφαγαν πολλοί (εγώ πάντως, κατά τη διαρκειά τους, δε θυμάμαι κάποιον απλό πολίτη να παραπονιέται. Μετά το θυμήθηκαν όλοι). Τόσα χρόνια, ως "λαός", ξεσηκώθηκες; Απαίτησες να μάθεις επακριβώς πόσο (σου) κόστισε το κάθε τι; Πήγες οργανωμένα (=όχι 10-20 άτομα αλλά μισή πόλη) να γκρεμίσεις κουβούκλια; Δεν το έκανες.

    Γενικότερα, σκέψου το απλά το θέμα. Για να εξακολουθεί ο "εχθρός" να προελαύνει, σημαίνει ότι δε συναντά αξιόλογη αντίσταση. Το γιατί, ας το βρει ο καθένας μας.

    Περί ΚΚΕ, πέρα από το γεγονός ότι είναι ικανοί να πάνε κόντρα ακόμα και στον εαυτό τους, κάποια πρόταση που να αφορά το 2015 και όχι το 1765, έχουμε; Τα κότσια να διεκδικήσουμε διακυβέρνηση, τα έχουμε; Κάποτε, που διατελέσαμε συγκυβέρνησις και τα κάναμε μπουρλότο, μας προβλημάτισε; Το γεγονός ότι, πέραν κάποιων εντελώς κολλημένων σε περασμένες δεκαετίες και άλλες καταστάσεις οπαδών, είμεθα ο περίγελος της ελληνικής πολιτικής σκηνής, μας λέει κάτι; (τα παραπάνω είναι σκοπίμως διατυπωμένα με το συγκεκριμένο τρόπο). Ειλικρινά, όποτε τυχαίνει να βλέπω τα ένδοξα νιάτα της ΚΝΕ, εκτός από το ότι όλοι μιλάνε λες και έχουν το ίδιο λειτουργικό, είναι σαν να ακούω ομιλίες στην Κόκκινη Πλατεία. Ούτε οι "αυθεντικοί" Ρώσοι δε μιλάνε έτσι.

  23. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 20:08 ΜΜ

    Οι "Δεν πληρώνω" είχανε βρεί μπάτσους στα διόδια έτσι, στα Αθηνών Κορίνθου. Είχαν γίνει και επεισόδια, νομίζω έκαναν και μια προσαγωγή για κουβούκλιο διοδίων και μπάρες. Δεν διαφωνώ πως στον Περισσό δεν κάνουν βλακείες, φυσικά και κάνουν. Γι' αυτό έχουν πέσει και στα ποσοστά εξάλλου :-(

  24. Εικόνα Maria
    MariaMar 06, 2015 22:51 ΜΜ

    Μα ναι, Soulrain, τους συνανθρώπους μας μπορούμε να (προσπαθήσουμε τουλάχιστον να) τους αφυπνίσουμε. Και σίγουρα, μπορούμε να τους βοηθήσουμε.

    Με αυτούς που τους χρυσοπληρώνουμε για να μας δουλεύουν, τι κάνουμε. (πέραν του να τους ψηφίζουμε -όχι που δεν θα τους επιβραβεύαμε).

    Και σίγουρα οι μόνοι υπαίτιοι είμαστε εμείς από την στιγμή που τους δίνουμε αυτήν τη ρημάδα την εξουσία (δεν είμαι και μοβόρος άνθρωπος να τους ορμήσω να τους φάω τα λαιμά με τα κονσερβοκούτια). Εδώ συμφωνούμε απόλυτα.

  25. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 06, 2015 23:02 ΜΜ

    Μαρία, δε χρειάζεται σώνει και καλά να τους φάμε τα λαιμά. Αν δε μας κάνει η όποια κυβέρνηση, ας μπουκάρει η μισή Ελλάδα μέσα στη Βουλή, να τη ρίξει.

    Το να λέμε ότι τόσες δεκαετίες μας κοροϊδεύουν οι πολιτικοί που άλλα υπόσχονται και άλλα κάνουν αλλά ταυτόχρονα δεν είμαστε ηλίθιοι, είναι άσκηση υψηλής διανόησης. Μήπως θα πρέπει να εισάγουμε φράσεις όπως το "εκλέγουμε πολιτικούς που είναι σαν τα μούτρα μας";

  26. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 19:03 ΜΜ

    Και στην Ισπανία πως τους βγάλανε ολόκληρες συνοικίες απο τα σπίτια τους άμα γίνανε οι κατασχέσεις; Επειδή συαθήκανε μπρος στην πόρτα οι ιδιοκτήτες, αντιδράσανε, φωνάξανε, τότε μασήσανε τα ισπανικά ΜΑΤ; Οι απλοί άνθρωποι βρήκαν οργανωμένη δύναμη απέναντι τους, το αποτέλεσμα ήταν πως ξεσπιτώθηκαν και έμειναν στον δρόμο. Λοιπόν ίσως εδώ, ξέροντας και απο τα τεκταινόμενα τα ισπανικά, οι ένοικοι ή ιδιοκτήτες των σπιτιών φοβήθηκαν πως θα έμεναν στον δρόμο, γι' αυτό τρομοκρατήθηκαν και πλήρωσαν τα ΕΝΦΙΑ και όλα τα άλλα.

  27. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 08, 2015 19:18 ΜΜ

    Να σου απαντήσω πολύ απλά (αν και ούτε εγώ, θεωρώ ούτε κι εσύ, γνωρίζουμε επακριβώς τι συμβαίνει στην Ισπανία, ποια η νομοθεσία κλπ). Μιλάμε γι' αυτή την ωραία λέξη, την αλληλεγγύη. Αν πήγαινε όλο το χωριό και περιφρουρούσε το προς κατάσχεση σπίτι νυχθημερόν, τι ακριβώς νομίζεις ότι θα πετύχαιναν τα ισπανικά ΜΑΤ; Να το πάω και πιο πίσω. Πριν την κατάσχεση, άραγε οι αντίστοιχοι Ισπανοί "αλληλέγγυοι" είχαν προσπαθήσει να βοηθήσουν εκείνες τις οικογένειες ώστε να βρεθεί μια λύση και να μην καταλήξουν να χρωστάνε τα μαλλιοκέφαλά τους; Εμείς εδώ, κάναμε κάτι τέτοιο; Ξέραμε επί χρόνια ότι ο γείτονας έχει πρόβλημα, δεν προσπαθήσαμε ποτέ να τον βοηθήσουμε και τώρα τάχα λυπόμαστε που είναι στο δρόμο. Και μη μου πεις, είχαμε δικά μας προβλήματα. Λίγο ο ένας, λίγο ο άλλος, βοηθιούνται οι άνθρωποι. Τουλάχιστον έτσι έκαναν κάποτε. Δεν έχουμε ανθρωπιά μωρέ μεταξύ μας, γιατί να έχει η "κυβέρνηση", ο Σόιμπλε, η τράπεζα και ο οποιοσδήποτε άλλος;

  28. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 19:07 ΜΜ

    Βασικά τα ΜΜΕ έχουν περάσει στον κόσμο πως "αναρχικοί ίσον μπαχαλάκηδες". Δεν ξέρει ο πολύς κόσμος πως η αναρχία έχει ιδεολογία, αρχές και ιστορία. Ακούει αυτή τη λέξη και σκέφτεται μόνο τα μολότωφ και το σπάσιμο των βιτρινών. Έχεις δει εσύ πολλές φορές άρθρα σε εφημερίδες για την αναρχία σαν ιδεολογία και στάση ζωής; Άντε ελάχιστες φορές θα αναφέρθηκε, ειδικά σε εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας. Ίσως σε πολύ ψαγμένα περιοδικά μόνο.

  29. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 18:53 ΜΜ

    Soulrain νομίζω πως τίμιοι άνθρωποι αισθανόνοτουσαν πως αν φώναζαν, η φωνή τους αυτή θα χανόταν μέσα στο πλήθος. Πες εσύ είσαι τίμιος άνθρωπος, ζητάς την απόδειξη (άσε που τώρα βγήκε άλλη θεωρία, διότι λέει, αν ζητάς την απόδειξη ενισχύεις φορολογικά το μνημονιακό κράτος να συνεχίσει την πολιτική αφαίμαξης), καλά ας πούμε για προ-μνημονίου εποχή. Λοιπόν θα σε κοιτάγανε περίεργα, και τελικά θα στη δίνανε, θα σε βλέπαν και καχύποπτα τις επόμενες φορές που θα πήγαινες να ψωνίσεις. Σου λέει "αυτός κάτι είναι". Ναι και εγώ είχα πάρει μπουκαλάκι νερό μικρό 2 Ε απ' την Ακρόπολη, ρε Σόουλ τι να έκανε κάποιος, να τον κατήγγειλε επι τόπου, θα απάνταγε εκείνος "εγώ τόσο πουλάω, ελεύθερη αγορά είμαστε, αν δεν θες μην το πάρεις". Να έγραφες γράμμα σε εφημερίδα, έχουν ήδη γράψει, και δεν έγινε τίποτα. Τον κούνησε κανείς αυτόν; Στην τελική, πολλοί τίμιοι άνθρωποι πείσθηκαν πως ακόμα και αν αντιδράσουν με διάφορους τρόπους, ήταν μάταιο, και η αντίδραση τους θα απέβαινε άκαρπη.

  30. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 08, 2015 19:07 ΜΜ

    Χάρη, όταν αυτοί, οι τίμιοι, δε φώναζαν όταν έπρεπε, επόμενο ήταν κάποτε να μην τους προσέχει κανένας. Για τις αποδείξεις, δες πόσο απλή είναι η λογική. Δε ζητάει απόδειξη ο Έλληνας, σου λέει "και σκόντο μου κάνει και τι με νοιάζει εμένα που κλέβει το κράτος". Μπορεί να το θεωρεί και μαγκιά. Σκέψου όμως, φίλε Χάρη, ποιον κλέβει πραγματικά αυτός που δεν κόβει απόδειξη (ή αυτός που δεν πληρώνει εισφορές στο ΙΚΑ ή αυτός που δηλώνει μικρότερα εισοδήματα). Ποιον κλέβει; Το "κράτος" ή εσένα;

    Ελεύθερη αγορά δε σημαίνει βάζω ό,τι τιμή θέλω ανεξέλεγκτα (όπως νομίζουμε στο Ελλαδιστάν). Το πιο απλό που θα μπορούσε να κάνει ένας συνειδητοποιημένος πολίτης/καταναλωτής θα ήταν να πάψει να αγοράζει υπερκοστολογημένα προϊόντα από το τάδε κατάστημα και να αποτρέψει και τους γνωστούς του. Κέρδος διπλό. Και θα επιβράβευε τον τίμιο, αγοράζοντας από εκείνον και θα ανάγκαζε τον άτιμο, ελλείψει πελατείας, να ρίξει τις τιμές του. Αλλά πότε ήταν ο Έλληνας συνειδητοποιημένος;

  31. Εικόνα Haris
    HarisMar 11, 2015 15:12 ΜΜ

    Soulrain με τις αποδείξεις έπεφτε εκβιασμός. Ειδικά όσοι κάνανε εργασίες, κάτι υδραυλικοί, μπογιατζήδες, και άλλοι λέγανε "χωρίς απόδειξη θα σου πάρω τόσα, αλλά με απόδειξη τόσα". Υπερτιμολογούσαν την δουλειά τους, ο καθένας που έκανε μια εργασία, το ξέρει. Τώρα οι περισσότεροι υποκύπτανε λόγω οικονομικής δυσκολίας. Άσε βέβαια με τους διαχειριστές πολυκατοικιών, και εκεί γινόντουσαν καυγάδες με τους ιδιοκτήτες λόγω των αποδείξεων. Ανάλογα ήταν οι περιπτώσεις που ο κόσμος έπαιρνε βερεσέ απ' το ψιλικατζίδικο η το περίπτερο, πολλοί λέγανε "ρε φίλε, εντάξει σου κάνω τα βερεσέδια και το τεφτέρι, θες και απόδειξη, άσε με". Θέλω να πω πως πρέπει να είσαι βράχος για να μην πέφτεις θύμα.

  32. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 17:56 ΜΜ

    Σόουλ να δω σε ποια σημεία διαφωνώ, στο (1) Από κάπου πρέπει να προερχόταν μια παρακίνηση για μια οργανωμένη αντίδραση, νομίζω δηλαδή. Εδώ τα ΜΜΕ έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση μιας σύγχυσης και αποπροσανατολισμού. Φαντάζεσαι αν στην εποχή που γινόντουσαν οι μεγάλες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, όπως τότε με τον Γρηγόρη Λαμπράκη, σήμερα με όλη αυτή την βαβούρα θα μπορούσε ο κόσμος να επικεντρωθεί στο να κατέβει να διαδηλώσει; Ειδικά από μόνος του;

    Θέλω να πω, κάποιος δεν θα έδινε το πρόσταγμα, «κατεβείτε, θα γίνει μεγάλη διαδήλωση διαμαρτυρίας». Μπορεί και να μην τις οργανώσανε σωστά. Άμα βγαίνεις και ανακοινώνεις (άντε να πάρουμε το ΚΚΕ σαν παράδειγμα), μια συγκέντρωση μια βδομάδα πριν, τι κόσμο θα έχεις; Υποτίθεται πως μια μεγάλη συγκέντρωση την οργανώνεις πολύ πριν.

    Κοίτα, αν βγεις να ρωτήσεις τους γύρω σου «σου αρέσει αυτή η κατάσταση»; Θα σου πουν όλοι «όχι». Αν συνεχίσεις και πεις «Ωραία, αφού δεν σου αρέσει, γιατί δεν αντιδράς»; Μάλλον θα πουν «και πως να αντιδράσω, με ποιο τρόπο, να κατέβω στους αγανακτισμένους, και κείνοι δεν κάνανε τίποτα, απλώς τρώγανε τα χημικά». Προχωράς τώρα και λες «Ωραία, άμα συλλογικά λες πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, ατομικά εσύ τι κάνεις»; Ίσως εδώ να είναι το ζουμί δηλαδή «έκλεισες τηλεοράσεις, ραδιόφωνα, απέσυρες χρήματα από τις τράπεζες, μίλησες σε συναδέλφους στην δουλειά, παρακίνησες κάποιους, διαφώνησες, ενίσχυσες τα anti στις εκλογές».

    (3) Όταν είχαμε αρχαιρεσίες στους συνδικαλιστές μας, ζητούσαν κάποιοι την ψήφο, υπήρξαν αστείες σκηνές όταν συνδικαλιστές που γενικά δεν εμφανίζονταν και δεν δραστηριοποιούνταν, σε περίμεναν πριν το παραβάν και σου έλεγαν «Γεια σου! Τι κάνεις! Με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, μόνο κουραμπιέδες δεν είχαν να δίνουν κιόλας, στη συνέχεια λέγανε, θα με ψηφίσεις;» Θυμάμαι πως ένας χλιμίντζουρας μου την είχε σπάσει, του είπα κατά πρόσωπο «όχι». Συνέχισε λέγοντας «είδες, είσαι αχάριστος, τόσα κάναμε για σας»!

    Eίχα ψηφίσει με αξιοκρατικά κριτήρια βλέποντας τα βιογραφικά, και αξιολογώντας την δράση. Η πλάκα ήταν πως συνάδελφοι έλεγαν «ψήφισε εκείνον», είπα «εξήγησε μου τι προσέφερε, όχι θα δω πιο νέους και άξιους, δεν θα πάω με την μέθοδο της γνωριμίας, οι πιο πολλοί με αυτήν πάτε στην κάλπη».

    Στο δεύτερο μέρος εδώ θα συμφωνούσα με την εσωτερική αξιολόγηση αν ήταν δίκαιη και λειτουργούσε σωστά. Μην ξεχνάς πως στον ΑΣΕΠ δεν αναγνωρίζονται πτυχία ιδιωτικής, δηλαδή αν είχες ένα Red Hat Linux ή ένα LPI, δεν μέτραγε. Αντίθετα θα μέτραγε ένα ECDL advanced πάνω σε MS Office. Για να επανέρθω, ναι μπορεί η μονιμότητα να δημιουργούσε καμία φορά άσχημα φαινόμενα όπως αυτό της πτώσης στην απόδοση που λες, αλλά με εσωτερικό έλεγχο στην υπηρεσία, αυτό θα αποφεύγονταν.

  33. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 08, 2015 18:56 ΜΜ

    Χάρη, προσωπική μου οπτική, αν βάζεις το χέρι στην τσέπη και πιάνεις τρύπα, οι κοιλιές των παιδιών σου γουργουρίζουν και δεν ευθύνεσαι διόλου γι' αυτή την κατάσταση (γιατί, αν ευθύνεσαι, με οποιοδήποτε τρόπο, καλά να πάθεις) νομίζω είναι χαζό να περιμένεις κάποιον να σε παρακινήσει. Πάρε μια καραμπίνα, που λέει ο λόγος, και ψάξε τους υπεύθυνους. Επίσης, έχουν αλλάξει κατά πολύ οι εποχές. Το 1700 π.χ., εργάτης με εργάτη είχαν απειροελάχιστες διαφορές και άρα ταυτίζονταν οι στόχοι. Τώρα υπάρχει αγρότης με 500 στρέμματα, γεώτρηση και δικά του μηχανήματα κι άλλος με 50 και δανεικό τρακτέρ και, πίστεψέ με, δεν έχουν καθόλου ίδια ζητούμενα ώστε να παλέψουν ενωμένοι.

    Παρεμπιπτόντως, αν το καλοσκεφτείς, κι ο Φωτόπουλος της ΔΕΗ συνδικαλιστής είναι (επίκαιρο το θέμα). Δεν τον είδα όμως να φωνάζει ποτέ για τις συνθήκες εργασίας των εναεριτών π.χ. Για μένα θα έπρεπε να καταργηθούν οι (τάχαμου) εκπρόσωποι των εργαζομένων και να ασχοληθεί ο καθένας ατομικά με τα δικαιώματά του. Μέχρι κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, πάρα πολλοί δεν έχουν ιδέα για το ποια είναι τα εργασιακά τους δικαιώματα, τι λένε οι σχετικοί νόμοι κλπ. Κι αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές, λόγω και της κρίσης, στους όρους τους οποίους αποδέχονται όταν υπογράφουν ατομικές συμβάσεις εργασίας. Σε πατάει ο άλλος στο λαιμό και το δέχεσαι, γιατί δεν ξέρεις ότι παραβαίνει νόμους. Κι απ' τη στιγμή που υπογράφεις, σε έχει δεμένο μετά.

    Στα υπόλοιπα, σε κάποιες χώρες το να παραμένεις στον ίδιο εργασιακό τομέα για πολύ καιρό (είτε ιδιωτικό είτε δημόσιο) θεωρείται μειονέκτημα, γιατί πιστεύουν (ορθά κατ' εμέ) ότι έτσι δεν εξελίσσεσαι και δεν αποκτάς νέα προσόντα. Αντίθετα, εδώ μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν αυτοσκοπός η μόνιμη θέση. Επίσης, αν κάποιος ζητάει δουλειά, είναι 25 χρονών π.χ. και δεν έχει δουλέψει ούτε δυο μήνες πουθενά αλλού, έστω και σερβιτόρος για παράδειγμα, θεωρούν (και πάλι ορθά κατ' εμέ) ότι κάτι δεν πάει καλά. Είναι πολλά που θα μπορούσαμε να μάθουμε, αν δε νομίζαμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα. Αλλά δεν πιστεύω ότι θα συμβεί όσο ζω.

    Με τις δραχμές ήταν καλύτερη η ζωή; Ποια δεκαετία; Για το ότι πωλείται το σουβλάκι 2,20 (εδώ πάντως έχει 2 ευρώ η πίτα με απ' όλα) δε ευθύνεται το ευρώ. Ευθύνεται το λαμόγιο ο σουβλατζής (και κάθε αντίστοιχος επιχειρηματίας), που με το πρόσχημα ότι αγοράζει τα προϊόντα του πιο ακριβά στο ευρώ, σε κλέβει δύο φορές περισσότερο απ' όσο όταν σε έκλεβε με δραχμές. Ευθύνεται επίσης ο ανύπαρκτος έλεγχος κι ευθύνεσαι κι εσύ, που πας και το αγοράζεις. Ο άλλος πούλαγε 3 ευρώ το μισόλιτρο νερό στην Ακρόπολη ρε Χάρη. Επίσης, κάτι που εντέχνως παραλείπουν να αναφέρουν οι αντι-ευρώ οικονομολόγοι (άραγε να είναι σύμπτωση ότι ελάχιστοι, κανένας ίσως μη Έλληνες οικονομολόγοι προτείνουν έξοδο από το ευρώ;) είναι ότι, με την παρούσα κατάσταση της χώρας (ανύπαρκτες υποδομές, παραγωγή του τίποτα κλπ), έξοδος από το ευρώ εγγυάται συνθήκες Κούβας, Αργεντινής και χειρότερες για αρκετές δεκαετίες. Αυτό θέλεις δηλαδή;

    Για το πετρέλαιο και τα ορυκτά, έχει πέσει πολύ παραμύθι. Όσοι γνώριζουν σχετικά, ξέρουν ότι χρειάζεται τουλάχιστον μια δεκαετία (και περισσότερο) για να βγει η πρώτη σταγόνα. Σ' αυτή τη δεκαετία πρόσθεσε τα χρόνια μελετών, ανάπτυξης υποδομών, το γεγονός ότι η χώρα έχει μηδενική τεχνογνωσία επί του θέματος, το γεωπολιτικό του θέματος, το γεγονός ότι η τιμή του πετρελαίου εξαρτάται από τις συνθήκες και την ποιότητά του κ.ά. Κάτι άλλο. Διάβασα πρόσφατα, σχετικά με την κυπριακή ΑΟΖ, ότι τελικά λέει δεν υπάρχει η ποσότητα που κάποιοι διατράνωναν ότι υπάρχει, ότι τα δισ. που άξιζε τελικά δεν είναι όσα έλεγαν και άλλα ωραία. Γι' αυτό και αρκετές ξένες εταιρείες που είχαν ενδιαφερθεί, την έκαναν με ελαφρά και στην Total έκαναν τεμενάδες για να παραμείνει για άλλον ένα χρόνο, δεν ξέρω με ποιους όρους.
    Επιπρόσθετα, πετρέλαιο έχει και η Βενεζουέλα. Αν σου τύχει, επικοινώνησε με κάποιον Βενεζουελανό και ρώτησέ τον για το βιωτικό του επίπεδο. Θα εκπλαγείς δυσάρεστα.

  34. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 19:36 ΜΜ

    Και συ τέκνον Βρούτε; Ρε Σόουλ τσίμπησες με τον φόβο της εξόδου απο το ευρώ; Τι να πω, όχι δεν θα τσιμπήσω, είναι σαν να παραμένεις σε έναν γάμο με μια προβληματική σύζυγο, και απλώς φθείρεσαι με καυγάδες, ασυμφωνίες, και λες "Όχι εγώ θέλω να χωρίσω αλλά αυτοθυσιάζομαι για χατήρι των παιδιών!". Τελικά πιο καλό είναι να χωρίσεις, να ζήσεις ως χωρισμένος τσίμα τσίμα για κάποιο διάστημα, αλλά μετά ελεύθερο πουλί να ξαναρχίσεις την ζωή σου. Νομίζω Soulrain πως η φοβία της εξόδου είναι υπερβολική, και το τίμημα της παραμονής τελικά είναι μεγαλύτερο.

  35. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 08, 2015 19:56 ΜΜ

    Χάρη, Χάρη. Δεν τσίμπησα τίποτα, απλά δεν είμαι (τόσο) ηλίθιος. Γνωρίζω ότι η χώρα μου δεν έχει υποδομές. Γνωρίζω ότι δεν έχει καν τη διάθεση να φτιάξει. Γνωρίζω ότι το εθνικό μου νόμισμα ήταν κατώτερο του ευρώ. Γνωρίζω ότι, σε μελλοντική έξοδο, το όποιο νέο νόμισμα θα υποτιμηθεί 70% (οι συντηρητικές προβλέψεις είναι αυτές). Γνωρίζω (στο λένε άραγε οι αντι-ευρώ αυτό;) ότι, αν βγω απ' το ευρώ τώρα, δε θα πάψω να χρωστάω. Χώρα είμαστε, όχι ανώνυμη εταιρεία, να διαγραφούν τα χρέη. Αντιθέτως, θα εξακολουθήσω να χρωστάω και μάλιστα, λόγω υποτιμημένου νομίσματος, θα μου φαίνεται διπλό το χρέος.

    Δε σου κάνει το ευρώ; Οργάνωσε υποδομές, φέρε επιχειρήσεις, δημιούργησε πραγματικές εμπορικές σχέσεις με άλλες χώρες, κάνε την οικονομία σου παραγωγική κι όχι παρασιτική, όπως είναι δεκαετίες τώρα. Κοινώς, δημιούργησε τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε το νέο σου νόμισμα να μην έχει αξία όσο ένα κωλόχαρτο και ύστερα εγώ πρώτος θα ανοίξω την πόρτα και θα βγω. Βέβαια, αν κάνεις όλα τα παραπάνω, δε θα έχεις και λόγο να θέλεις να φύγεις από το ευρώ αλλά δε με πειράζει, εγώ θα φύγω μαζί σου.

  36. Εικόνα Haris
    HarisMar 11, 2015 15:45 ΜΜ

    Σόουλρειν, επειδή έχω παρακολουθήσει πολλές ομιλίες των anti οικονομολόγων, Βατικιώτη, Λαπαβίτσα, Αλαβάνου, και άλλων, τα πράγματα δεν είναι απόλυτα με την υποτίμηση. Το ποσοστό υποτίμησης το επιλέγουμε εμείς, ανάλογα με το τι μας συμφέρει, και το τοπικό νόμισμα έχει αξία ανάλογα με τον κύκλο εργασιών που γίνεται στην χώρα. Αλλά με τις υποδομές που αναφέρεις, μέσα στην ΕΕ, δεν μπορείς να φτιάξεις αυτά που θέλεις εσύ. Δεν μπορείς ας πούμε να κάνεις καπνοπαραγωγή, ιχθυοπαραγωγή, γαλακτοκομικά, λάδι, στο βαθμό που το θέλεις. Εμείς σε αυτά είμαστε δυνατοί, αυτά θα φτιάχναμε. Δεν μπορώ να δεχτώ δηλαδή πως τα πούρα Αβάνας είναι πιο καλά απ' τα ελληνικά! Ακόμα, ας μην φοβόμαστε πως ΟΛΑ τα προιόντα του εξωτερικού θα ήταν πανάκριβα. Δηλαδή μια CPU, η μια μητρική πλακέτα, δεν θα ήταν τόσο υπερτιμημένη, αφού άλλη ισοτιμία θα είχαμε με το γουάν, άλλη με την ΕΕ και το ευρώ.

  37. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 11, 2015 17:05 ΜΜ

    Χάρη, όλα αυτά τα ωραία που λες, γιατί δεν τα φτιάχναμε στην προ ΕΕ εποχή μας; Γιατί κάποτε το οτιδήποτε εισαγόμενο ήταν και πανάκριβο και δυσεύρετο; Τι μας εμπόδισε να αναπτύξουμε, υποτυπώδη έστω, βαριά βιομηχανία; Γιατί βασιστήκαμε (και ισχύει μέχρι και σήμερα αυτό) στην παραγωγή υπηρεσιών; Πώς θα αναπτύξεις τον αγροτικό τομέα για παράδειγμα, όταν μέχρι και σήμερα καλλιεργείς τα ίδια προϊόντα και, παρά την κρίση, παίρνεις (και πληρώνεις) αλλοδαπούς για να μαζεύουν ακόμα και τις ελιές σου;

    Να σου δώσω ένα δεδομένο, το οποίο γνωρίζω από πρώτο χέρι. Στην περιοχή μου, η κύρια καλλιέργεια είναι το βαμβάκι. Όταν ήμουν πιτσιρίκος και είχαμε δραχμές, το βαμβάκι μας το έπαιρναν με περίπου 500 δραχμές ανά κιλό (η καλύτερη τιμή που είχε ποτέ). Επίσης, αν εγώ είχα παραγωγή 2 τόνους αλλά υπήρχε όριο π.χ. 1,5 τόνοι ανά παραγωγό, έκανα κολλεγιά με άλλο γνωστό μου παραγωγό και το περισσευάμενο το δικό μου το έβαζε εκείνος στη δική του δήλωση και τσέπωνα το παραδάκι (χοντρή παρανομία αλλά συνήθης πρακτική για χρόνια).

    Στην πορεία η ΕΕ έθεσε πλαφόν στην παραγωγή (κάτι πολύ λογικό, αφού δε γίνεται π.χ. εσύ ως χώρα να παράγεις όση ποσότητα θέλεις. Κάπου πρέπει να εξαχθεί αυτή η ποσότητα και η ΕΕ μπορεί να εξάγει μέχρι κάποιο όριο. Αν δεν είχε ζήτηση, τι να το κάνει το επιπλέον προϊόν σου; Βέβαια, εδώ ξεχνάμε πολύ βολικά ότι το πλαφόν ισχύει και ισχύει για όλες τις χώρες της ΕΕ αλλά τέλος πάντων).

    Επίσης, ο άλλος που καλλιεργούσε τομάτες π.χ. και τύχαινε να είχαν χαμηλότερη τιμή, άλλαζε την καλλιέργεια σε βαμβάκι. Τι σημαίνει αυτό σε απλά ελληνικά; Υπερπροσφορά βαμβακιού. Ποιο το αποτέλεσμα; Πτώση της τιμής. Δεν είχαν μυαλό οι παλιότεροι να αναζητήσουν εναλλακτικές καλλιέργειες, όπως δειλά-δειλά κάνουν κάποιοι νέοι τώρα (και ειλικρινά χαίρομαι). Καλλιεργούσαμε όλοι πάνω-κάτω τα ίδια προϊόντα. Πώς να μην πέσει η τιμή τους;

    Κι ακούω ακόμα τη γνωστή μπαρούφα, ότι "μας έδιναν επιδοτήσεις για να καταστρέψουν την παραγωγή μας". Δεδομένο 1: η επιδότηση, κάθε είδους επιδότηση, δίνεται για να σε βοηθήσει να κάνεις αυτό για το οποίο επιδοτείσαι. Ρεαλιστικά μεταφερόμενο, ο αγρότης που είχε μεν δικά του χωράφια αλλά όχι γεώτρηση, που σημαίνει ότι θα αναγκαζόταν να δανειστεί νερό από άλλον, είχε μια βοήθεια ώστε να πληρώσει το νερό αυτό και να μην τα βάλει απ' την τσέπη του.

    Δεδομένο 2: έστω ότι η άνωθεν επιδότηση ήταν περίεργη. Εσύ, ο αγρότης, γιατί την έπαιρνες; Γιατί άλλαζες καλλιέργεια κι έβαζες προϊόν που επιδοτείται περισσότερο;

    Δεδομένο 3: Επιδοτήσεις παίρνουν όλες οι χώρες της ΕΕ. Σκιώδης έλεγχος της ΕΕ γίνεται από τη Γερμανία. Η Γερμανία, απ' όσο ξέρω, δεν εξάγει αγροτικά προϊόντα (τουλάχιστον όχι σε σοβαρές ποσότητες), ούτε και έχει ως κινητήριο μοχλό της οικονομίας της τη γεωργία. Άρα δεν έχει όφελος αν καταστρέψει τη δική σου παραγωγή.

    Δεδομένο 4: προ κρίσης (αν δεν απατώμαι, ισχύει ακόμα) η Ισπανία ήταν πρώτη από τις χώρες της ΕΕ σε εξαγωγές αγροτικών προϊόντων (και νομίζω δεύτερη-τρίτη σε εξαγωγές γενικά). Γιατί δεν καταστράφηκαν και οι δικές της καλλιέργειες με αυτές τις κακές επιδοτήσεις; Μέχρι και σήμερα, πας στο Lidl π.χ. (Γερμανικών συμφερόντων) και αγοράζεις ισπανικές τομάτες.

    Γενικότερα, πουλάει ο καθένας μια μπαρούφα, κάποιοι πιάνονται από αυτή (γιατί τι θα κάνουμε χωρίς ανεμόμυλους;) κι έτσι πορεύεται η χώρα. Ως πολίτης αυτής της χώρας και πρώην αγρότης, δηλώνω υπεύθυνα ότι ο αγροτικός κλάδος ήταν κι εξακολουθεί να είναι από τους πιο βρώμικους λαμογιοκλάδους αυτής της χώρας. Ναι, δεν ισχύει για όλους. Ναι, υπάρχουν κι εκείνοι που καθημερινά χύνουν τίμιο ιδρώτα. Ναι, οι περισσότεροι από αυτούς που βλέπατε στην τηλεόραση κάποτε, να κλείνουν δρόμους με τα τρακτέρ, ήταν γνωστά λαμόγια. Πώς θα τους ξεχωρίσετε, όσοι δε γνωρίζετε τα εσωτερικά του κλάδου; Όπως ξεχωρίζετε μια καλή τομάτα από μια σάπια. Καλό είναι να μάθουμε επιτέλους να ξεχωρίζουμε και να μην εμπιστευόμαστε αυτό που μας βάζει ο μανάβης (εύχομαι να κατανοήσετε και την αλληγορία).

    Δεν ξέρω αν ενημερώθηκες. Κάποτε μας μάθαιναν να μισούμε τους Τούρκους (και για λάθος λόγους). Τώρα η Καμμένη υπουργάρα θα μαθαίνει στα νέα παιδιά να μεγαλώνουν μισώντας τους Γερμανούς. Επιτρέψαμε (θα επιτρέψουμε;) να κυκλοφορούν στα σχολεία μας φυλλάδια κατευθείαν απ' το ΥΕΘΑ. Βλέπεις ομοιότητες με κάποια παλιότερη εποχή; Αυτή είναι η κατάντια μας. Κι ακόμα αρνούμαστε να το παραδεχτούμε.

    Στα υπόλοιπα, θα σου πρότεινα, αν έχεις την ευκαιρία, να αναζητήσεις τα πραγματικά δεδομένα. Μην ακούς ούτε τους υπέρ ευρώ, ούτε τους κατά. Κάνε ένα project ρε παιδί μου, για να περνάει και η ώρα σου (αν έχεις χρόνο). Ψάξε νούμερα, συνθήκες, ιστορίες και τα τοιαύτα. Κι όταν συλλέξεις έναν επαρκή αριθμό δεδομένων, αποφάσισε μόνος σου αν, στην παρούσα φάση, μας συμφέρει να φύγουμε απ' το ευρώ. Παρεμπιπτόντως, ο μουσιέ Βαρούφ (που, έστω θεωρητικά, δεν πρόσκειται σε κάποια ιδεολογία, αν με εννοείς) άλλα έλεγε ως απλός διδάκτωρ οικονομικών (τότε που δε μπορούσε να γνωρίζει πραγματικά νούμερα κλπ) κι άλλα λέει τώρα. Θέλω να πω, η πραγματικότητα ξεπερνά (και) την ιδεολογία. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι υποστηρικτής του άνωθεν αναφερόμενου. Απλά, για μένα δεν είναι τυχαίο το ότι οι περισσότεροι "αντι-ευρώ", οικονομολόγοι και μη, γέρνουν από ελαφρά εώς πολύ βαριά προς την αριστερή πλευρά της αριστεράς. Θα μου πεις, αντίστοιχα πολλοί "υπέρ-ευρώ" γέρνουν προς την αντίθετη κατεύθυνση. Μαζί σου είμαι. Τα νούμερα, τις πράξεις και τα μαθηματικά δε μπορείς να τα κανονίσεις με ιδέες αλλά μόνο με αριθμούς. Και ξέρω ότι με καταλαβαίνεις.

  38. Εικόνα bobos reloaded
    bobos reloadedMar 11, 2015 19:18 ΜΜ

    Ακριβως συμφωνω μαζι σου. Και την τοκογλυφια και το παρανομο fractional reserve banking μονο με αριθμους τα κανονιζεις.

  39. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 18:24 ΜΜ

    Soulrain στο (4) εννοούσα περισσότερο πως ήθελαν να σε πάνε «αλλού για αλλού», δηλαδή δες για πόσο μεγάλο χρονικό διάστημα συντήρησαν την ιδέα πως θα λύναμε το πρόβλημα μας τάχα αν βρίσκαμε πετρέλαιο, ή αν κάναμε όρυξη σε ορυκτά, ή να προωθούσαμε τάχα τις ανεμογεννήτριες, με λίγα λόγια «Γεια σου Γιάννη, κουκιά σπέρνω».

    Στο (5), έχουν καταπιεί πολύ άσχημα το χαπάκι. Σόουλ είχαν επιστρατευτεί επιστήμονες, επικοινωνιολόγοι, κοινωνιολόγοι, ψυχολόγοι, που σίγουρα πληρώθηκαν αδρά για να υποστηρίξουν το σύστημα, είμαι σίγουρος. Ειδικά οι μεγάλης ηλικίας τα έχαψαν όλα αμάσητα. Άλλοι φοβήθηκαν ειδικά την έξοδο από την ευρωζώνη. Το παρουσίασαν σαν την απόλυτη καταστροφή και τους υποστηρικτές της ιδέας σαν φαιδρούς και εξωπραγματικούς.

    Οι αντίθετες γνώμες δεν παρουσιάζονταν, έβλεπες εσύ στα ΜΜΕ τον Βατικιώτη για παράδειγμα; Εγώ όχι, μόνο στο διαδίκτυο, και εκεί έπρεπε να πας ειδικά και να κάνεις αναζήτηση για ομιλίες του. Αν δεν ήξερες το τι να αναζητήσεις, ήσουν χαμένος. Ακόμα και οι ειδήσεις google news εμένα μου φαίνονται ιεραρχημένες, και από κάπου πως επηρεάζονται (προσωπική γνώμη). Διότι και αυτές «παίρνουν» από τους μεγάλους ΜΜΕδικους δικτυακούς τόπους ειδήσεις. Στα άλλα συμφωνώ, δεν διαφωνούμε.

    (9) Ναι, δεν διαφωνώ, σίγουρα η αφρόκρεμα της μάθησης θα έφυγε. Αν είχες τίτλους σπουδών και παρέμενες με αυτή την κατάσταση, από ένα σημείο και μετά θα πήγαινε η ζωή σου στράφι.

    (10) Μιλάμε όμως για περιπτώσεις που δεν έχουν και εισιτήριο για να βγούνε έξω και να μετακινηθούν, χώρια η καταστολή, θέλω να πω, και να ήθελες να κατέβαινες σε συγκέντρωση, σου έκλεινε η αστυνομία τους δρόμους, και ήξερες πως ακόμα και αν πήγαινες από παράδρομους, από κάθετους δρομίσκους, στο κέντρο τα χημικά θα τα έτρωγες, και το ξύλο.

  40. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 18:26 ΜΜ

    (12) Σόουλ, o Παστίτσιος έχει βγάλει μια προφητεία πως κάποτε λέει «τα ευρώ θα γίνονταν παλιόχαρτα χωρίς καμία αξία, και πως θα τα πετάγανε στους δρόμους». Δεν ξέρω γιατί αυτή η προφητεία μου φέρνει πολλή ηδονή. Τα έχω μισήσει σαν νομίσματα και σαν νομισματικές αξίες. Το να πουλιέται ένα σουβλάκι 2,20 ή μια τυρόπιτα 2-3 Ε, και εγώ δεν ξέρω τι είναι! Οι παλιούρες θυμόμαστε πως με τις δραχμές η ζωή μας ήταν απείρως καλύτερη. Ήταν δόλωμα, και τσίμπησε ο λαός μας.

  41. Εικόνα bobos reloaded
    bobos reloadedΦεβ 22, 2015 22:47 ΜΜ

    Στις δημοκρατιες η επανασταση γινεται στην καλπη. Ο κοσμος μια χαρα επαναστατησε.

  42. Εικόνα Maria
    MariaMar 06, 2015 23:39 ΜΜ

    Soulrain, σίγουρα θα ήταν αυτό μία ΚΑΛΗ λύση. Και απορώ δηλαδή γιατί ακόμα δεν το έχουμε κάνει.

    Έρχονται γονείς και (με διάφορες παραλλαγές, μα με το ίδιο νόημα) μου λένε

    Κακός άνθρωπος δεν είμαι, αλλά καλά που δεν μένω στην Αθήνα γιατί φοβάμαι πως δεν θα άντεχα στον πειρασμό να την στήσω έξω από την βουλή με μια καραμπίνα και, όποιον βγαίνει από το κτίριο, να τον πυροβολώ επί τόπου.

    Ή τουλάχιστον να μην πάει ΚΑΝΕΙΣ (κανείς όμως) να ψηφίσει.

    Αυτή, bobos reloaded, θα ήταν μία επανάσταση.

  43. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 06, 2015 23:54 ΜΜ

    Μαρία, προσωπικά απέχω συνειδητά. Και αιτιολογώ αυτή μου την επιλογή σε όποιον με ρωτάει λέγοντας ότι αρνούμαι να ψηφίσω μεταξύ του χαζού, του ηλίθιου, του λαμόγιου και του ανίδεου. Βέβαια, όπως είναι ο εκλογικός νόμος, η αποχή ενισχύει τη βαρύτητα της ψήφου όσων ψηφίζουν. Είναι lose-lose η κατάσταση. Αλλά επιλέγω να βλάψω όσο λιγότερο μπορώ τη χώρα.

    Μια άλλη επιλογή θα ήταν, θεωρώ, να ψηφίζαμε με τέτοιο τρόπο ώστε να μη σχηματίζεται κυβέρνηση με λιγότερα από 4-5(6-7-8...) κόμματα. Σ' αυτή την περίπτωση, δε θα μπορούσε κανένας να το παίξει μωρά παρθένα λέγοντας "δεν τους ψήφισα", θα εκπροσωπούνταν (θεωρητικά) όσο το δυνατόν περισσότερο ποικιλόμορφα η θέληση του "λαού" αλλά και τα κόμματα θα έπρεπε να βγάλουν άκρη μεταξύ τους.

    Όπως και να 'χει, το να γαβγίζουμε ότι μας θωπεύουν τα οπίσθια αλλά να μην κάνουμε κάτι πέραν αυτού, αποτέλεσμα δεν πρόκειται να έχει.

  44. Εικόνα Maria
    MariaMar 07, 2015 00:08 ΠΜ

    Soulrain, αυτήν την επιλογή που λες, περί μη σχηματισμού κυβέρνησης με λιγότερα από 4-5(6-7-8...) κόμματα, την έχω ακούσει και από πολλούς άλλους.

    Προσωπικά, δεν την βλέπω ως λύση· τουναντίον. Τότε ήταν που δεν θα άκουγες από πουθενά αντίρρηση, παρά μόνον... προεκλογικά όπου ο ένας θα έριχνε τις ευθύνες στον άλλον γιατί “εκείνος” ήθελε αλλά ήταν και ο “άλλος” που δεν τον άφησε (δεν τον υποστήριξε για) να το κάνει. Εδώ, δύο κόμματα (τα ίδια ξανά και ξανά) κυβερνούσαν τόσα χρόνια και πάλι έλεγαν ότι βρήκαν άδεια ταμεία. Δηλαδή, η κοροϊδία δεν είχε όρια. Μα και κυβέρνηση πριν οι ίδιοι να ήταν και να ξαναέβγαιναν, πάλι (η πιπίλα ότι) χάος βρήκαν. Ξεχνούσαν άραγε (μπαααα...) ότι ούτε μία μέρα δεν έφυγαν από την εξουσία, ότι οι ίδιοι παρέλαβαν... από τους εαυτούς τους.

  45. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 07, 2015 00:12 ΠΜ

    Μωρέ, τα κόμματα μπορεί να έκαναν τα ίδια και χειρότερα. Ο "σοφός λαός" όμως δε θα μπορούσε να ισχυρίζεται ότι είναι άμοιρος ευθυνών, εφόσον θα εκπροσωπούνταν όλες οι απόψεις.

  46. Εικόνα Maria
    MariaMar 07, 2015 00:32 ΠΜ

    Όταν λες "σοφός λαός", Soulrain, εννοείς τους έλληνες. Που, ως γνωστόν, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους και δεν θα έλεγαν ο ένας στον άλλον “Ο δικός μου (αυτό, πάλι, που ταυτιζόμαστε με ένα κόμμα, ποτέ μου δεν το κατάλαβα -μας φτύνουν κι εμείς νομίζουμε ότι ψιχαλίζει) ήθελε, αλλά δεν τον άφηνε ο άλλος που εσύ ψήφισες. Εγώ, αυτόν που ψήφισα ήθελε να το κάνει και θα τα κατάφερνε αλλά δεν τον άφηνε ο δικός σου που ήταν και αυτός στην κυβέρνηση”.

  47. Εικόνα Soulrain
    SoulrainMar 07, 2015 00:43 ΠΜ

    Ήθελε, δεν ήθελε, μέρος της κυβέρνησης ήταν και έχει ευθύνη τόσο αυτός, όσο κι εσύ που τον ψόφησες. Θα μπορούσαν όμως να λένε στα καφενεία "εγώ ψόφησα τον άλλον, που είναι καλός, αλλά δε βγήκε, άρα δε φταίω"; Θα μπορούσαν να λένε ότι η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τη λαϊκή βούληση, όταν θα συμμετείχε σε αυτή το κόμμα που ψόφησαν;

    Κοίτα, επειδή ο Έλληνας και η ευθύνη αλληλοεξουδετερώνονται, δικαιολογίες θα ακούγαμε πάλι. Τουλάχιστον όμως θα αναγκάζονταν να εφεύρουν κάποια πρωτότυπη.

  48. Εικόνα Maria
    MariaMar 07, 2015 00:52 ΠΜ

    Soulrain, ο Έλληνας από εφευρετικότητα, άλλο τίποτα. Ειδικά όταν πρόκειται να αποποιηθεί τις ευθύνες του.

  49. Εικόνα Haris
    HarisMar 08, 2015 19:42 ΜΜ

    "ο Έλληνας και η ευθύνη αλληλοεξουδετερώνονται" ΧΑ ΧΑ ΧΑ! Καλά Σόουλρέιν λες μερικές φορές κάτι ατάκες ιστορικές! Δεν μπορώ να μην το αναγνωρίσω! :-)

  50. Εικόνα Maria
    MariaΦεβ 22, 2015 22:47 ΜΜ

    Χάρη, σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την αφιέρωση του άρθρου σου. Με άφησες άναυδη -για ακόμα μία φορά.

    Θα ήθελα, βέβαια, να μου πεις και τους λόγους αυτής της σπέσιαλ αφιέρωσης (μεταξύ μας είμαστε, δεν μας ακούει κανείς :D )

  51. Σελίδες

Scroll to Top