BETA

Οι Ακαδημαϊκοί Τιμούν τον Aaron Swartz αναρτώντας Δωρεάν τα Ακαδημαϊκά PDFs τους

Εικόνα Maria

Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την 11η Ιανουαρίου 2013, τότε που ο Aaron Swartz αυτοκτόνησε (;). Το γεγονός ότι αντιμετώπιζε ποινή φυλάκισης 35 ετών και 1 εκατομμύριο δολάρια πρόστιμο, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο να «πάρει» μία τέτοια απόφαση να δώσει ένα τέλος στην ζωή του. Και μπορεί ο θάνατός του να αποδόθηκε σε αυτοκτονία, το έργο του όμως έμεινε, όπως και το online Μανιφέστο του, το Μανιφέστο Αντάρτικου Ανοιχτής Πρόσβασης που συντάχθηκε το 2008. Όπως έγραψε ο 20χρονος τότε Άαρον:

Η πληροφορία είναι δύναμη.
Όμως, όπως κάθε δύναμη, υπάρχουν εκείνοι που θέλουν να την κρατήσουν για τον εαυτό τους.

Και αφιέρωσε την ζωή του ακριβώς σε αυτόν το στόχο· να στερήσει από το Συνδικάτο την εξουσία αυτή (Συνδικάτο, αυτοαποκαλείται η κυβέρνηση των ΗΠΑ˙ ένα συνδικάτο που αποτελείται, ως επί το πλείστον, από μεγαλοτραπεζίτες, στρατηγούς, εντεταλμένους των μυστικών υπηρεσιών και, κάτω από αυτούς, οι μαριονέτες τους στον Λευκό Οίκο και στα κυβερνητικά μέγαρα, το Κογκρέσο και τα πολιτειακά νομοθετικά σώματα και σχεδόν το σύνολο της δικαστικής εξουσίας).

 Ο Άαρον Σουόρτς, ένας από τους πιο χαρισματικούς χάκερ και πολιτικούς ακτιβιστές για τα ψηφιακά δικαιώματα, πριν από 3 χρόνια «έφυγε» για να αφήσει εμάς πιο πλούσιους πνευματικά. Μέχρι τα 26 του χρόνια, που του επέτρεψαν να ζήσει, είχε ήδη προσφέρει τόσα πολλά σε όλους εμάς. Σε ηλικία 14 ετών έγινε ένας από τους συντάκτες του προτύπου RSS (RDF Site Summary), ενός τρόπου να μεταδίδονται πληροφορίες από μία ιστοσελίδα, συνήθως ειδήσεις ή αναγγελίες νέων δημοσιεύσεων σε μπλογκ, με γρήγορο και εύκολο τρόπο προς άλλες σελίδες ή εφαρμογές (syndication). Αργότερα συμμετείχε ενεργά στην οργάνωση Creative Commons που ίδρυσε ο καθηγητής Λάρι Λέσιγκ, δίνοντας την δυνατότητα στα έργα να αναπαραχθούν, να τροποποιηθούν και να αναδημοσιευτούν ελεύθερα. Μα και στο Demand Progress - τον οργανισμό που μάχεται για την Ελευθερία του Διαδικτύου, όπως και στην κοινότητα του Reddit, του οποίου ήταν και συνιδρυτής ενώ είχε γράψει και διαθέσει με ελεύθερες άδειες αρκετά ακόμα προγράμματα.
 

Δεν είναι δικαιοσύνη το να ακολουθείς άδικους νόμους. Ήρθε η ώρα να φέρουμε στο φως και, με την μεγάλη παράδοση της πολιτικής ανυπακοής, δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε αυτήν την ιδιωτική κλοπή του δημοσίου πολιτισμού.

Πρέπει να πάρουμε την πληροφορία, όπου κι αν είναι αποθηκευμένη, να κάνουμε αντίγραφα και να τα μοιραστούμε με τον κόσμο.

Πρέπει οτιδήποτε δεν καλύπτεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας να τα αρχειοθετήσουμε.

Πρέπει να αγοράσουμε μυστικές βάσεις δεδομένων και να τις βάλουμε στον παγκόσμιο ιστό.

Θα χρειαστεί να κατεβάσετε επιστημονικά περιοδικά και να τα ανεβάσετε σε δίκτυα κοινής χρήσης.

Πρέπει να αγωνιστούμε σε αντάρτικο για την ανοιχτή πρόσβαση.

[Aaron Swaerz -2008]

 

Η ποινή φυλάκισης και το πρόστιμο που κρεμόταν ως Δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του, οφειλόταν στις δράσεις του. Βλέπετε, το 2009 κατάφερε να κατεβάσει και στην συνέχεια να διαθέσει ελεύθερα στο ιντερνέτ περίπου το 20% των εγγράφων από ομοσπονδιακά δικαστήρια τα οποία ήταν καταχωρημένα στην βάση δεδομένων PACER. Παρόλο που τυπικά θα έπρεπε να είναι ελεύθερα, η PACER χρέωνε την πρόσβαση· ο Σουόρτς κατάφερε όμως να τα διαθέσει ελεύθερα στο ευρύ κοινό.

Λίγο αργότερα, το 2011, βάζοντας σχεδόν στα κρυφά ένα λάπτοπ στο δίκτυο του MIT, κατέβασε από την βάση JSTOR - η οποία διαθέτει, με συνδρομή, το περιεχόμενο εκατοντάδων επιστημονικών περιοδικών - τέσσερα εκατομμύρια δημοσιεύσεις, πολλές από τις οποίες θα έπρεπε να διατίθενται και αυτές ελεύθερα ως κοινό κτήμα.

Οι δημοσιεύσεις κυκλοφόρησαν από τον ίδιο με την μορφή αρχείου torrent (μέσω της τεχνολογίας P2P) στο Ίντερνετ, εξοργίζοντας το MIT και την JSTOR (δείτε: Αυτό είναι το βίντεο παρακολούθησης του Aaron Swartz).
Ο Σουόρτς συνελήφθη αλλά αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση, κατηγορήθηκε όμως για απάτη.
Και οι δύο υποθέσεις έβαλαν τον Σουόρτς στο στόχαστρο των αμερικανικών Αρχών που κίνησαν έρευνες εναντίον του.
Αυτοί ήταν και οι λόγοι που τον κυνηγούσαν μέχρι το τέλος η εισαγγελέας των ΗΠΑ Carmen Ortiz και οι βοηθοί εισαγγελέα Stephen P. Heymann και Scott L. Garland, μολονότι η ίδια η JSTOR αρνήθηκε να ασκήσει δίωξη και μάλιστα έδωσε στην διάθεση του κοινού εκατομμύρια από αυτά τα άρθρα.

 

Είναι πικρή η γεύση των πνευματικών δικαιωμάτων. Ας ελπίσουμε ότι ο Άαρον θα μείνει στην ιστορία ως το τελευταίο θύμα του πολέμου για την «πνευματική ιδιοκτησία». Έναν πόλεμο 300 ετών που (ίσως και για πρακτικούς λόγους) έληξε πριν χρόνια, με τον θρίαμβο των δυνάμεων της ελευθερίας και την κατατρόπωση όλων όσων βασίζονται στην κρατική εξουσία προκειμένου να φτιάξουν περιουσίες αποκομίζοντας προσόδους από το μυαλό και το σώμα των ανθρώπων.

 

Ο φόρος τιμής των PDFs στον αδικοχαμένο Άαρον Σουόρτς

Το έγκλημα του Aaron Swartz ήταν να θέλει το αυτονόητο: Την Ελεύθερη πρόσβαση στο ακαδημαϊκά έγγραφα.

Με τον θάνατό του, ο πιονέρος του διαδικτύου έδωσε το έναυσμα του διαμοιρασμού και σε άλλους, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την νευροπιστήμον ερευνήτρια Alexandra Elbakyan που ίδρυσε το Sci-Hub, το Pirate Bay της επιστήμης, την πρώτη πειρατική ιστοσελίδα που παρέχει ελεύθερη πρόσβαση σε περισσότερες από 47 εκατομμύρια ερευνητικές εργασίες – μέχρι στιγμής.

Παρότι οι κυβερνήσεις κρίνουν καλό να θεωρούν παράνομο τον διαμοιρασμό, ο κόσμος έχει πάντα το αίσθημα του δικαίου και βρίσκει τον τρόπο να τιμωρεί (με ή χωρίς εισαγωγικά) το άδικο.

Πέρυσι μάλιστα, για την επέτειο του θανάτου του ακτιβιστή και χακτιβιστή Aaron Swartz, παραβιάστηκαν δεκαπέντε επιμέρους τομείς του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (MIT) στα πλαίσια της πολιτικής πράξης που ακούει στο όνομα #OpAaronSwartz.

 

Από τις πρώτες μέρες, μετά τον θάνατό του, δημιουργήθηκε στο Twitter το hashtag (η ετικέτα) #PDFtribute και το pdftribute.net στο οποίο συγκεντρώνονται όλα τα tweets με το hashtag #PDFtribute (που στα ελληνικά θα μεταφραζόταν ως ο φόρος τιμής των PDFs) και τις παραπομπές στα επιστημονικά άρθρα, που διατίθενται ανοιχτά.

>>> η ιστοσελίδα του pdftribute

 

Από την πρώτη στιγμή, όμως, αξιοθαύμαστος ήταν ο αριθμός των ακαδημαϊκών σε όλο τον κόσμο οι οποίοι άρχισαν να αναρτούν Ελεύθερα από DRM (Digital Restrictions Management)) και Δωρεάν τα Ακαδημαϊκά PDFs τους, ως ελάχιστο φόρο τιμής στο έργο του Swartz.

Info: Το DRM προέρχεται από τα αρχικά της καταχρηστικής ορολογίας Digital Rights Management (Διαχείριση Ψηφιακών Δικαιωμάτων). Ο όρος περιγράφει διάφορες τεχνολογίες επιβολής περιορισμών στην πρόσβαση στο Υλικό ή / και στο Ψηφιακό Περιεχόμενο. Οι περιορισμοί επιβάλλονται μονομερώς από τον Κατασκευαστή, τον Παραγωγό ή τον Διανομέα του Περιεχομένου ή του Υλικού.
Το DRM αποτελεί απόγονο των τεχνικών κατά της αντιγραφής που χρησιμοποιούνταν από την εποχή της μαγνητικής βιντεοκασέτας και, σύμφωνα με τις εταιρείες που προωθούν την χρήση τέτοιων τεχνολογιών, έχει σαν σκοπό την προστασία των νόμιμων συμφερόντων τους.
Η πραγματικότητα όμως διαφέρει.
Το πρόβλημα με το DRM έγκειται στο ότι αποτυγχάνει παταγωδώς στο να πετύχει αυτήν την προστασία, αλλά αντίθετα παρουσιάζει μεγάλη επιτυχία στο να παραβιάζει τα δικαιώματα και την ιδιωτικότητα του Χρήστη και να υποσκάπτει το Προϊόν, ενθαρρύνοντας την εύρεση μεθόδων παράκαμψης των συστημάτων Διαχείρισης Ψηφιακών Περιορισμών (Digital Restrictions Management), όπως ορθά θα έπρεπε να ονομάζονται.

 

4 μόλις μέρες μετά τον θάνατό του, ξεκίνησε μία πρωτοβουλία από τον ακαδημαϊκό Andrew Jonathan Eisen, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Ντέιβις (στα αγγλικά, γνωστό ως UC Davis) για να τιμήσουν οι ακαδημαϊκοί το έργο του Aaron Swartz αναρτώντας Δωρεάν τα Ακαδημαϊκά PDFs τους.

Όπως επισημαίνει ο ακαδημαϊκός Eisen:

I should say, sharing your PDFs is not necessarily clearly not enough (the license on the PDF may affect what people can do with them if they feel constrained to follow the law). It is also critical to think about the level of openness of a paper, but I will save most of the comments on that for another time. What I wanted to do here is point out various ways to share PDFs for people who don't know how ...

που σημαίνει:

Θα πρέπει να σημειώσω, ότι το να διαμοιράζεστε τα PDF σας δεν είναι απαραίτητα και αρκετό προφανώς δεν αρκεί (η άδεια για το PDF μπορεί να επηρεάσει το πώς μπορούν να τα αξιοποιήσουν οι άνθρωποι αν αισθάνονται υποχρεωμένοι να ακολουθήσουν τον νόμο). Κάτι επίσης κρίσιμο είναι το επίπεδο ανοίγματος μιας έρευνας αλλά, επί του παρόντος, δεν είναι αυτό το θέμα μας.
Αυτό που θέλω να επισημάνω είναι οι διάφοροι τρόποι διαμοιρασμού των αρχείων PDF, για όσους θέλουν και δεν γνωρίζουν πώς...

 

>>> η ιστοσελίδα του καθηγητή Eisen

 

[Πηγή]

  • Σχόλια

5 Comments:

  1. Εικόνα akounadis
    akounadisMar 17, 2016 15:54 ΜΜ

    Μα τι "ωραίο" άρθρο...!!!
    Το κρατάω...
    επίσης κρατάω και το σχόλιο απ τη πηγή... " Ideally, schools would not be run like businesses.

    Very sad story. "

    Απ το 2013 και πίσω και για τα επόμενα χρόνια κάποιες σκέψεις σαν του Aaron θα συνεχίσουν να υπάρχουν.
    Μετά απ αυτό... "Πρέπει οτιδήποτε δεν καλύπτεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας να τα αρχειοθετήσουμε."
    θέλω να προσθέσω και αυτό..."Πρέπει οτιδήποτε καλύπτεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας να τα αρχειοθετήσουμε για χάρη της γνώσης και της ελευθερίας"

    Το επιτακτικό "πρέπει" της ιδιοκτησίας θα βρίσκεται πάντα απέναντι στο "πρέπει" της μεταλαμπάδευσης - ελευθερίας - καλύτερη ζωή για όλους, διαφορετικά η "πειρατεία" θα δαμάσει όλα τα πρέπει. Είναι φυσική ανάγκη να μοιραζόμαστε τις γνώσεις μας, τις ανακαλύψεις μας, τις ανάγκες μας.
    Τη ζωή μας.

  2. Εικόνα Ζησης
    Ζησης (χωρίς επαλήθευση)Mar 20, 2016 01:30 ΠΜ

    Ποιο ειναι το οφελος απο αυτα τα εγγραφα που εκλεψε ο Σουαρτζ? Τι γραφουν μεσα?

  3. Εικόνα Evi
    EviMar 20, 2016 12:24 ΜΜ

    Είναι ακαδημαϊκά συγγράμματα κυρίως, τα οποία έχουν κλειδωθεί από εταιρείες και η πρόσβαση σε αυτά γίνεται έναντι μεγάλης αμοιβής και από μια συγκεκριμένη ελίτ φοιτητών σε μεγάλα πανεπιστήμια που δημιουργούν τους αυριανούς πολιτικούς και εξουσιαστές.

  4. Εικόνα Ζησης
    Ζησης (χωρίς επαλήθευση)Mar 20, 2016 14:29 ΜΜ

    Εχω την αισθηση οτι γινεται πολυς ντορος για το τιποτα. Ετσι κι αλλιως καποια στιγμη αυτα τα συγγραμματα δημοσιευονται σε επιστημονικες εφημεριδες και περιοδικα.

  5. Εικόνα Evi
    EviMar 20, 2016 15:01 ΜΜ

    Κάνεις λάθος. Αυτά ποτέ δεν δημοσιεύονται στο ευρύ κοινό. Υπάρχουν επίσης πολλά συγγράμματα που έχουν αποσυρθεί και αποτελούν ιδιοκτησίες μεγάλων εκδοτικών οίκων ή βρίσκονται κλειδωμένα σε servers ελιτίστικων πανεπιστημίων.

Scroll to Top