Latest Articles, Απόψεις — 19 April, 2013 21:29

Οι ψυχολογικές εντάσεις του ψηφιακού ακτιβισμού

Δημοσιεύτηκε από

Digital -Activism

Θα μπορούσαμε, ίσως, να περιγράψουμε τον ψηφιακό ακτιβισμό ως Διαδικτυακή δράση που καταπολεμάει την παγκόσμια λογοκρισία του δικτύου των bloggers και τους ίδιους τους online ακτιβιστές ως ανθρώπους που είναι αφιερωμένοι στην προστασία της ελευθερίας της έκφρασης και της ελεύθερης πρόσβασης στις διαδικτυακές πληροφορίες. Μια πιο γνωστή έκφραση που του αποδίδεται, είναι αυτή του χακτιβισμού η οποία ωστόσο έχει περισσότερες προεκτάσεις (δείτε σχετικά).

Το παρόν άρθρο είναι από τον Cameran Ashraf, από την ιστοσελίδα Global Voices Online, στο οποίο έπεσα σχεδόν τυχαία επάνω, στα πλαίσια ενός άλλου άρθρου και καθώς μου κίνησε το ενδιαφέρον, αποφάσισα να το μοιραστώ μαζί σας.

Digital Activism
Το Πράσινο Κίνημα του Ιράν ξεκίνησε το 2009, όταν ομάδες πολιτών κατηγόρησαν αξιωματούχους της κυβέρνησης ότι αλλοίωσαν τα αποτελέσματα στις εθνικές εκλογές. Οι πολίτες και μαζί μ’ αυτούς και οι ακτιβιστές συγκεντρώθηκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν και βασίστηκαν μάλιστα σε κοινωνικά δίκτυα όπως το Twitter, προκειμένου να διαδώσουν το μήνυμά τους και να συντονίσουν τη δράση τους.
Όταν η κυβέρνηση προσπάθησε να ελέγξει τα δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης για το τι συνέβαινε στο εσωτερικό της χώρας, οι ακτιβιστές χρησιμοποίησαν τα κατάλληλα εργαλεία προκειμένου να παρακάμψουν και να αποκτήσουν πρόσβαση στις ιστοσελίδες που οι ιθύνοντες είχαν μπλοκάρει με στόχο τους τον ευρύτερο διαμερισμό του περιεχομένου ανά τον κόσμο, έχοντας συχνά βοήθεια και από άλλους υποστηρικτές σε διάφορα μέρη του κόσμου.
Αυτό σηματοδότησε μία από τις πρώτες μεγάλης κλίμακας μετακινήσεις, όπου τα νέα μέσα χρησίμευσαν ως βάση για τον συντονισμό και την επικοινωνία μεταξύ των ακτιβιστών και έπαιξαν ζωτικό ρόλο στο να αναδείξουν στον κόσμο τι συνέβαινε στην πραγματικότητα.
Η παρακάτω αφήγηση προέρχεται από τον Cameran Ashraf, έναν Ιρανο-Αμερικανό πολίτη που ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος βοήθησε και διευκόλυνε τους ακτιβιστές και τους διαδηλωτές στο θέμα της επικοινωνίας και της ανταλλαγής πληροφοριών, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Το blog μου έχει παραμείνει σιωπηλό για αρκετό καιρό. Σ’ αυτήν εδώ τη δημοσίευση, θα εξηγήσω τους λόγους.
Από το 2009 έως το 2011, μέσω του Διαδικτύου, έπαιξα καθοριστικό ρόλο τασσόμενος υπέρ του Ιρανικού Πράσινου Κινήματος. Αυτό μου έδωσε πολλές ευκαιρίες, όπως την συν-ίδρυση του AccessNow, την προσοχή των ΜΜΕ (συμπεριλαμβανομένης της ιρανικής κυβέρνησης) και διασυνδέσεις με άτομα που ήταν ομοϊδεάτες μου. Με βοήθησε να πλαισιώσω τα πάθη μου και την επιθυμία να βοηθήσω τους ανθρώπους να καταλάβουν πολλά για το ποιος ήμουν και πώς έβλεπα τον κόσμο.
Ήταν όμως και ψυχολογικά καταστροφικό και ακόμα και σήμερα καλούμαι να αντιμετωπίσω τις συνέπειες αυτής της επιλογής μου.

Υπάρχουν διάφορα είδη ψηφιακών ακτιβιστών:

Κάποιοι δίνουν έμφαση στο Twitter ή στη διάδοση πληροφοριών. Άλλοι κινητοποιούνται μέσω του Facebook. Μερικές φτιάχνουν αφίσες, βίντεο, ή εκμεταλλεύονται άλλα ταλέντα τους. Κάποιοι, ανάμεσά τους και εγώ ο ίδιος, παρέχουν άμεση τεχνολογική υποστήριξη για τα κινήματα και τις δράσεις των ακτιβιστών που βρίσκονται εντός της χώρας τους. Η ομάδα μας, για παράδειγμα, εξασφάλισε φιλοξενία σε δεκάδες βασικούς ιστότοπους, με την υποστήριξη βασικών δημοσιογράφων και ακτιβιστών στο εσωτερικό της χώρας και διευκόλυνε περισσότερες από 3 εκατομμύρια λήψεις βίντεο από το εσωτερικό του Ιράν, μεταξύ άλλων. Ήμουν απίκο (σε εγρήγορση) 24 ώρες το 24ωρο, από το 2009 μέχρι και το 2011 και ήταν ελάχιστες οι περιπτώσεις που θυμάμαι να κατάφερα να απολαύσω περισσότερες από 4 ώρες ύπνου τη νύχτα.
Αν αυτό ακούγεται σαν κομπορρημοσύνη ή σαν κομπασμός, πιστέψτε με˙ δεν είναι. Είναι απλά μέρος της «θεραπευτικής» διαδικασίας κατά την οποία σε πλημμυρίζουν συναισθήματα και αγωνίες του τύπου, δεν κάνω αρκετά, δεν βοηθώ αρκετά και ό,τι κάνω, δεν είναι αρκετό. Υπάρχει κάτι στην δέσμευση περιοχών που είναι γεωγραφικά απομακρυσμένες και στις οποίες εμπλέκεται κάποια διάδραση˙ και αυτό το κάτι ωθεί τέτοιου είδους συναισθήματα στο περιθώριο, μέχρι το σημείο όπου το σώμα σας ζει για κάποιο χρονικό διάστημα σε μία άλλη γη, σε ένα άλλο μέρος και το μόνο πράγμα που έχετε ως κίνητρο είναι η ίδια η αγνότητα και η ανιδιοτέλεια.

Ενώ γίνεται πολύς λόγος για τον ψηφιακό ακτιβισμό και την ικανότητά του να βοηθάει το Διαδίκτυο, λίγα πράγματα έχουν γίνει για το τίμημα που πληρώνουν αυτοί που παρέχουν τη βοήθειά τους!
Λόγω της ακραίας εικονικής εγγύτητας ενός ατόμου, αναδύονται έντονα συναισθήματα ανεπάρκειας, του τύπου «δεν κάνω αρκετά». Κάνεις ό,τι μπορείς να κάνεις και μάλιστα εις βάρος της ίδιας σου της υγείας -αλλά οι άνθρωποι που υποστηρίζεις και η ψηφιακή ασφάλεια των οποίων εξαρτάται από ένα και μόνο άτομο, δηλαδή από εσένα- συνεχίζουν να έρχονται αντιμέτωποι με όλους τους κινδύνους. Μπορεί να αναγνωρίζεις τη σοβαρότητα αλλά την ίδια στιγμή ο παραλογισμός, όπως ακόμη και οι κοσμικές ενοχλήσεις, όπως το να κολλήσεις στην κίνηση και να καθυστερείς να φτάσεις σπίτι, γίνονται εξαιρετικές στιγμές όπου μπορείς να δεις τι είναι «πραγματικά σημαντικό» στον κόσμο. Εστιάζοντας συνεχώς σε αυτό που είναι «πραγματικά σημαντικό», παραμελείς συχνά την εγκόσμια πλευρά του τι είναι «πραγματικά σημαντικό»-, την ψυχική υγεία σου, τις σχέσεις σου με την οικογένεια και τους φίλους και σίγουρα και τον χρόνο που έχεις -ή τουλάχιστον θα μπορούσες να διαθέσεις- για την χαλάρωση και τη διασκέδασή σου.
Η χαρά και η απόλαυση μιας κανονικής συνομιλίας, μιας ανούσιας κουβεντούλας, οι παραλογισμοί της καθημερινής ζωής, ο ήλιος, τα αστέρια, οι αγκαλιές, όλα σιγά-σιγά διαλύονται καθώς αρχίζουν να ζουν την κρίση και την πραγματικότητα των άλλων και ας είναι χιλιάδες μίλια μακριά.
Οι ανησυχίες εσωτερικεύονται και εξωτερικεύονται με το να έχεις εξάρσεις θυμού, να γίνεσαι ευερέθιστος και να σου φταίει το παραμικρό, να επιτίθεσαι φραστικά˙ και σας μιλάω για συναισθήματα που τα έχω νοιώσει και για αντιδράσεις που τις βίωσα.

images

Αλλά μην ξεχνάμε πως, στην τελική, μιλάμε για τον ψηφιακό ακτιβισμό. Το κίνημα που θέλει θα φτιάξει έναν δίκαιο κόσμο και που θα διορθώσει τις τρομερές αδικίες στις οποίες όλοι μας είμαστε μυημένοι σε καθημερινή βάση. Θα εκδικηθεί τους φίλους σας που συνελήφθησαν, βασανίστηκαν, ή σκοτώθηκαν. Ό,τι ζείτε, αναπνέτε, τρώτε, αισθάνεστε, αγγίζετε, σχετίζεται με τον ψηφιακό ακτιβισμό. Τις μόνες στιγμές που απομακρυνόμουν από τον υπολογιστή μου ήταν για να ασχοληθώ με τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, πηγές πληροφοριών, ή με κατ’ ιδίαν συναντήσεις και εκδηλώσεις.
Το σώμα μου ήταν στο Λος Άντζελες, αλλά το μυαλό μου βρισκόταν στο Ιράν.
Όντας τόσο συνδεδεμένοι με κάτι που έχετε αποσυνδεθεί είναι, πιστεύω, άκρως επιβαρυντικό για την ψυχική σας υγεία.
Αργά ή γρήγορα τα πράγματα αποκτούν νόημα και το μυαλό σας συνειδητοποιεί ότι βλέπετε και διαβάζετε κάποια πράγματα και οι άλλοι ζουν κάποια άλλα, τελείως διαφορετικά πράγματα.
Τη στιγμή ακριβώς που θα το συνειδητοποιήσετε αυτό, τα πάντα θα σβήσουν γύρω σας.
Είναι σαν να πατάτε ένα delete.
Δεν το είπα σε κανέναν. Δεν ενημέρωσα κανέναν.
Σταμάτησα να απαντώ σε μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, σε πηγές πληροφοριών και σε τηλεφωνικές κλήσεις.
Μέχρι και σήμερα, ενώ έχω ανοιχτό το κινητό μου, το βάζω σε τέτοια θέση που η οθόνη να βλέπει προς τα κάτω και το έχω επί μονίμου βάσεως στο αθόρυβο. Βλέπετε, το έχω συνδέσει με πολλά τραυματικά και δυσάρεστα νέα.

Για έναν ολόκληρο χρόνο παρέμεινα κλεισμένος στον σιωπηλό μου κόσμο. Πήγα μεν σε ψυχολόγο, αλλά δώρον άδωρον αφού εξακολουθούσα να κρατάω τα πάντα μέσα μου.
Τα ελάχιστα άτομα στα οποία εκμυστηρεύτηκα το τι μου συνέβαινε, ήταν αυτό που λέμε «έξω από το χορό» και μπορούσαν μόνον να φανταστούν το τι περνούσα. Είναι όπως συλλυπούμαστε και συμπάσχουμε με κάποιον που έχασε τον άνθρωπό του˙ μόνο να υποθέσουμε μπορούμε, από τη στιγμή που εμείς δεν έχουμε βιώσει τέτοια απώλεια.

Ένας καλός φίλος και σημαίνων ακτιβιστής μου είχε πει τέσσερις μαγικές λεξούλες, που ενώ τότε δεν τις είχα συνειδητοποιήσει, σιγά-σιγά ενσωματώνονταν μέσα μου και καταλάβαινα τη βαρύτητά τους:

Έκανες το χρέος σου.

Αυτό ήταν. Έκανες το χρέος σου. Συνέχισα να επαναλαμβάνω αυτές τις λέξεις μέρα και νύχτα.
Ήταν το προσωπικό μου Πράσινο Κίνημα, αυτό που σήκωσε το ανάστημά του για μένα.
Ήταν σωστό, αλλά δεν ήταν μια αποκάλυψη.
Δεν μου θεράπευσε ούτε και επούλωσε τις πληγές μου.
Αυτό, όμως, που έκανε ήταν να μου ανοίξει μια πόρτα για να δω τι κατάφερα με την προσφορά μου και να συνειδητοποιήσω πως είχα κάνει υπέρ του δέοντος πράγματα, λαμβάνοντας υπόψιν την γεωγραφική απόσταση.
Είχα κάνει το χρέος μου. Είχα απαντήσει στο ερώτημα που με βασάνιζε τόσο καιρό και που είχα απευθύνει στον εαυτό μου, από τον Ιούνιο του 2009:
Τι θα πεις στα παιδιά σου όταν θα σε ρωτήσουν τι έκανες εσύ, όταν οι Ιρανοί βγήκαν στους δρόμους;
Θα μπορούσα τώρα πλέον να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα˙ λες και -βαθειά μέσα μου- δεν ήξερα τόσον καιρό την απάντηση:

Έκανα το χρέος μου.

Θα μπορούσα να συνεχίσει να ασχολούμαι με τον ψηφιακό ακτιβισμό, αλλά με διαφορετικούς χειρισμούς που θα τιμούν μεν τα ιδανικά και τις αξίες των οποίων είμαι υπέρμαχος, αλλά ταυτόχρονα θα υποστηρίζουν και θα προφυλάσσουν και τον εαυτό μου.
Κάθε ψηφιακός ακτιβιστής που ενέχεται στους ακτιβιστές της χώρας του, θα αντιμετωπίσει με διαφορετικό τρόπο το άγχος και τις πιέσεις.
Το τραύμα της κρίσης εξ αποστάσεως, το γεγονός δηλαδή πως βρίσκεσαι πολύ μακριά από τους συνανθρώπους σου που χρειάζονται βοήθεια, θα μιλήσει στην ψυχολογία τους με ένα μοναδικό τρόπο και θα έχει εξίσου μοναδικές επιπτώσεις.
Αυτή είναι μια διαφορετική αλλά, παρόλα αυτά, ηρωική πλευρά του ψηφιακού ακτιβισμού˙ μακριά και κρυφά από τα ιδανικά της ιδιωτικής ζωής, της ασφάλειας, της δημοκρατία και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Είναι ένας προσωπικός ηρωισμός που μόνον λίγοι βλέπουν και μόνον ένα άτομο αισθάνεται.
Κάθε ψηφιακός ακτιβιστής σίγουρα κρύβει τη δική του ιστορία, τη δική του εξομολόγηση που του επιτρέπει να συνεχίσει την πορεία του προς μια αίσθηση προσωπικής ομαλότητας και πληρότητας. Και αυτή, είναι μόνον η αρχή της δικής μου.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα ψηφιακού ακτιβισμού, είχαμε πρόσφατα και στις Σκουριές της Χαλκιδικιώτης, όταν οι δυνάμεις καταστολής, ανέλαβαν το σύνηθες έργο τους.
-Μεταφέρω γι’ αυτό, από την σχετική ειδησιογραφία των ημερών εκείνωνQ
(από το: ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑΛΛΕΥΤΙΚΩΝ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΩΝ: http://antigoldgreece.wordpress.com

Ήχοι από καμπάνες ξύπνησαν τους κατοίκους της Ιερισσού στην Χαλκιδική τα ξημερώματα της Τετάρτης 10 Απριλίου. Η Ελληνική αστυνομία, χρησιμοποιώντας τακτικές που θα ζήλευε και ο πιο ευφάνταστος σκηνοθέτης του Hollywood, εισέβαλε στα σπίτια υπόπτων για την εμπρηστική ενέργεια που είχαμε καλύψει σε άρθρο μας τον Φεβρουάριο .

Ήταν νωρίς το πρωί της Τετάρτης όταν ο χρήστης @Need_FreedomAir ανέφερε :

Several tweeps report that cops in Ierissos, #skouries are smashing doors and arresting people. Remember:it is 4:15am in #Greece #fascism

Αρκετοί tweeps μεταδίδουν ότι αστυνομικοί στην Ιερισσό, #skouries σπάνε πόρτες και συλλαμβάνουν ανθρώπους. Υπενθύμιση: είναι 4:15πμ στην #Greece #fascism

και οι Έλληνες χρήστες του twitter ακολούθησαν στέλνοντας εκατοντάδες tweets. Ένα [4]από αυτά και της @Cyberela [5]

All doubts about Eldorado Gold doing dirty business are extinguished. Police breaking down doors & kidnapping citizens? No doubts #Skouries

Όλες οι αμφιβολίες σχετικά με το αν κάνει βρωμοδουλειές η Eldorado Gold μόλις σβήστηκαν. Η αστυνομία σπάει πόρτες και απαγάγει πολίτες; Καμία αμφιβολία #Skouries

Στην ιστοσελίδα του Παρατηρητηρίου Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων άρχισαν να ανεβαίνουν οι λεπτομέρειες της επιχείρησης, μαζί με φωτογραφικό υλικό]. Οι αστυνομικοί, σύμφωνα με μαρτυρίες, χωρίς κανέναν λόγο έσπασαν τις πόρτες των σπιτιών και εισήλθαν με βίαιο τρόπο.

Σοκαριστική είναι και η μαρτυρία κατοίκου της Ιερισσού που λέει πως οι αστυνομικοί έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο της γυναίκας ενός από τους συλληφθέντες.

: Cops broke into houses in Ierissos (center of anti-mining protests in #skouries) at 4AM. Arrested 2. Ppl gathering in central sq. #rbnews
Αστυνομικοί διέρρηξαν σπίτια στην Ιερισσό (κέντρο του αγώνα ενάντια στα ορυχεία στις #skouries στις 4πμ. Συνέλαβαν 2. Οι κάτοικοι μαζεύονται στην κεντρική πλατεία. #rbnews

Παράλληλα όπως μας μετέφερε ο @northaura , οι δικηγόροι των συλληφθέντων υποστήριζαν:

Δικηγόρος συλληφθέντα διαψεύδει την ΕΛ.ΑΣ: Δεν ζητήθηκε από τον πελάτη μου να παρουσιαστεί, είχε δηλώσει διαθέσιμος #skouries #rbnews

Εν τω μεταξύ ορισμένοι εξοργισμένοι κάτοικοι αποσπάστηκαν από τον όγκο των συγκεντρωμένων στην πλατεία κατευθυνόμενοι στο αστυνομικό τμήμα Εκεί έβγαλαν έξω τους υπολογιστές και το αρχείο και το κατέστρεψαν ολοσχερώς βάζοντας φωτιά. Χαρακτηριστικό είναι tweet του @seleogr:

Γυαλιά – καρφιά το αστυνομικό τμήμα Ιερισσού (ΦΩΤΟ) #skouries

3_o

Οι αστυνομικοί έφυγαν άρον άρον αφήνοντας μάλιστα πίσω ακόμα και τα όπλα τους. Μετά το περιστατικό αυτό οι κάτοικοι μεταφέρθηκαν στα Δικαστήρια Πολύγυρου όπου διαδήλωσαν όπως βλέπουμε και στην φωτογραφία [17]της @katerinaelikaki.

O @iptamenos33 ανέφερε:

Ppl of #Ierisos leaving for Polygyros town, where their 2 fellow citizens alledgedly will see public prosecutor at 10 am. #rbnews #skouries

Οι κάτοικοι της Ιερισσού φεύγουν για τον Πολύγυρο, όπου οι δύο συγχωριανοί τους θα δουν τον ανακριτή στις 10 πμ. #rbnews #skouries

Ενώ όλα αυτά συνέβαιναν στο Πολύγυρο ο υπουργός δημόσιας τάξης εμφανίστηκε σε μεγάλο τηλεοπτικό σταθμό, όπου χαρακτήρισε τους κατοίκους της περιοχής “Γαλάτες” με υποτιμητικό τόνο. Η παρατήρηση αυτή όμως είχε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Μέσα στο γενικότερο κλίμα απογοήτευσης της ελληνικής κοινωνίας οι κάτοικοι φάνηκαν ως πραγματικοί Γαλάτες και η Ισπανίδα @beatricedante δεν άργησε να το απεικονίσει σε ένα σκίτσο παρατηρώντας:

@beatricedante [21]: @antigoldgreece [9] This better explained, for Spanish, the design is mine … inspired @NikosDendias [22] pic.twitter.com/t4a2IcR2Wq

@beatricedante [21]: @antigoldgreece [9] Για να το καταλάβουν καλύτερα οι Ισπανοί, το σχέδιο είναι δικό μου … εμπνευσμένο από τον @NikosDendias [22] pic.twitter.com/t4a2IcR2Wq:

υ

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας και μέσα σε κλίμα έντασης οι συλληφθέντες μεταφέρθηκαν στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης, για λόγους ασφαλείας όπως επικαλέστηκε η αστυνομία.

Η περιοχή αποκλείστηκε ενώ πολλοί κάτοικοι έφυγαν από την Χαλκιδική για Θεσσαλονίκη με σκοπό να διαδηλώσουν. Ύστερα από μερικές ώρες στο αστυνομικό μέγαρο οι συλληφθέντες πήραν τριήμερη αναβολή για να ανακριθούν το μεσημέρι της Κυριακής.

Μετά από αυτό τα πράγματα ηρέμησαν στην Θεσσαλονίκη και οι κάτοικοι επέστρεψαν πίσω στο χωριό όπου έστησαν οδοφράγματα στους δρόμους υπό τον φόβο επιστροφής της αστυνομίας. Οι ίδιοι δηλώνουν ότι θα παραμείνουν σε αυτά μέχρι οι συγχωριανοί τους να αφεθούν ελεύθεροι.

Ενώ η τοπική κοινωνία παρέμενε στα οδοφράγματα, οι Έλληνες χρήστες του twitter την Παρασκευή 12/4 οργάνωσαν διαδικτυακή διαμαρτυρία με μηνύματα υπέρ των κατοίκων που σκοπό είχαν να διαδοθούν πληροφορίες και άρθρα σχετικά με την κατάσταση στην περιοχή. Το εγχείρημα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία καθώς το hashtag #12Agr που χρησιμοποιήθηκε έφτασε στο νούμερο ένα των παγκόσμιων trends, όπως δείχνει και το screenshot του @Polyfimos. Η ώρα με την μεγαλύτερη δραστηριότητα ήταν στις 5:00μμ ώρα Ελλάδας (15:00 GMT).

Screenshot

Μεγαλύτερη δραστηριότητα όπως φαίνεται και στον χάρτη υπήρχε στην Ελλάδα, την Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο κατά την διάρκεια που παρατηρήθηκε η εντονότερη δραστηριότητα έφτασε στην δεκάδα ακόμα σε Γαλλία και Γερμανία. Παρ’ όλα αυτά κανένα συμβατικό ΜΜΕ δεν αναφέρθηκε σε αυτό στην Ελλάδα.
7

Στιγμιότυπο οθόνης που δείχνει τις χώρες με μεγαλύτερη δραστηριότητα στο #12Agr.

Εδώ θα πρέπει να προσθέσουμε ότι σε πολλά tweet που έγιναν κατά την διάρκεια του tweet storm, αποδέκτης ήταν η Greenpeace η οποία εδώ και πάρα πολύ καιρό αποφεύγει να πάρει θέση για το θέμα, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι δεν θέλει να στεναχωρήσει χορηγούς της.

@Thalion_1 [26]: Who wants to live here? Where are you @greenpeace_gr pic.twitter.com/OCiws8awfP [28] #Skouries [6] #12Agr

@Thalion_1 [26]: Ποιός θέλει να ζήσει εκεί; Που είσαι, @greenpeace_gr
pic.twitter.com/OCiws8awfP #Skouries #12Agr

Στην παρακάτω εικόνα από το λογαριασμό του @maltakias μπορούμε να δούμε τι προκάλεσε την οργή:

caamwud

Ψηφιακό ακτιβισμό κάνει και το osarena, με πιο μεγάλη κορύφωση την εποχή του ACTA, όπου αποτέλεσε και το κέντρο πληροφόρησης για όλα τα ξένα μέσα δικτυακής ενημέρωσης, καθώς και του Avaaz.
Και βέβαια, πάνω απ’ όλα, μιλώντας για ψηφιακό ακτιβισμό, δεν πρέπει να ξεχνάμε και δεν ξεχνάμε τον Aaron Swartz, όπου με αφορμή αυτό, ανακάλυψα και το προαναφερόμενο άρθρο.

3 Comments

  • Να γίνω λίγο πικρόχωλος; (ή υποψιασμένος;;):

    Πόσο διαφέρει το φαινόμενο του Hacktiviσμού απο την “καταληψια”(Obsession) που παθαίνει κάθε φυσιολογικό άτομο υπο συγκεκριμένες και (πλεον πιθανόν εντελως) “χαρτογραφημένες” απο την ψυχολογία προυποθέσεις;

    “Κολλάμε” με live games /ταινίες/ μελωδίες/ιδέες ….πόσο μάλλον όταν αυτες έχουν το background μιας αληθειας “εκει μακρια”

    πχ χαρακτηριστική είναι η διαστροφή livegame που σε κάθε θάνατο σκοτώνεται ένας αληθινός απομακρυσμένος άγνωστος (τόχουμε δει σε ταινίες)!
    (=το κουμπί που σκοτώνει 1000 μανδαρίνους στην ταινία “Αλοίμονο στους νέους” με τον Δ.Χορν!!!)

    Ποσο ….βολικό(ΧΑ) λοιπόν είναι αυτό το “κόλλημα” όταν εξυπηρετεί ΔΙΠΛΑ “κάποιους”!:

    ΚΑΙ εμείς καθόμαστε “ησυχα” στο σπιτάκι μας ΚΑΙ δουλευουμε για τις υπηρεσίες πληροφοριών του κράτους μας “βαζοντας φώκο” σ’όποιο σημειο της υδρογείου κρίνεται σκόπιμο…(μήπως?)

    η δε “αλήθεια” του διαδικτύου είναι η αληθεια που θελουν να μας σερβίρεται και… ας εχουμε πάντα στο μυαλό μας (Σκουριές) ότι η “αλήθεια” των πολλών -απ’ΟΠΟΙΑ μερια και να βρίσκονται- δεν είναι πάντα η αλήθεια(ή αντίστοιχα το δίκαιο)!

    αν αποφασίσουν όλοι είτε δια ψήφου (κόσμος) είτε δια βοής(εξουσία)ι ότι

    πχ … απλα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ αν δεν εχουν επιχειρήματα!

    • Μπορεί να είναι έτσι όπως τα λες pclosgr, μα το άρθρο αναφέρεται στον ψηφιακό ακτιβισμό και το συγκεκριμένο παράδειγμα των Σκουριών Χαλκιδικής ήταν ένα πρόσφατο
      και χαρακτηριστικό καθώς και οικείο για αυτό.

      • ναι σίγουρα,
        απλά εκείνο που ίσως πρέπει (λέω τωρα) να κρατάμε κατα νού είναι ότι το hacktivism είναι μια “αντίδραση” που βολεύει πολλαπλα το Σύστημα (δυνητικά ποικιλοτρόπως ελεγχόμενο γαρ!) με αποτέλεσμα ίσως και το Συστημα να το “διαφημίζει” μεσω της “αναγνώρισης” ως επίσημη μορφή αντίδρασης
        Να τολμήσω να συγκρίνω το στρεσσάρισμα στο Flight emulator με την κανονική πτήση δεν θα το έκανα ποτέ (γιατί αραγε?)
        κι αυτές οι εκφράσεις …”εκανες το χρέος σου” δεν σου παραφαίνονται “φυτευτές”? πιάνουν κυρια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού!

Leave a Reply

— required *

— required *


+ 8 = twelve