BETA

"Πειρατεία" - Ρεπορτάζ των ΜΜΕ - Δικτυακή Καταστολή και Άλλα Όμορφα

Εικόνα constantinos

Λίγες ημέρες πριν την συγγραφή του παρόντος, την 13η Μάρτη 2015, δημοσιεύσαμε ένα άρθρο σχετικά με ένα ρεπορτάζ της τηλεόρασης του ΑΝΤ1 που είχε σαν θέμα την επονομαζόμενη ως πειρατεία σε multimedia περιεχόμενο (ταινίες και τηλεοπτικές σειρές) που κατά κύριο λόγο προέρχεται από την βιομηχανία του θεάματος στο Hollywood [δείτε το: Η μονταζιέρα του ANT1 μιλάει για την πειρατεία και λυνόμαστε στα γέλια]. Στο συγκεκριμένο ρεπορτάζ μίλησαν άνθρωποι από την υποτιτλιστική ομάδα του subz.blog-spot.gr, προφανώς (και εμφανώς από το αποτέλεσμα) μη γνωρίζοντας τι εστί επαγγελματικό και κατά βούληση μοντάζ.
Έτσι, σαν τελικό αποτέλεσμα στο εν' λόγω "ρεπορτάζ", ο μέσος τηλεθεατής εισέπραξε το εξής:

1. Πως οι άνθρωποι οι οποίοι υποτιτλίζουν ταινίες και οι σελίδες αυτών, μα και όσες αποτελούν ευρετήρια περιεχομένου έχουν υψηλά κέρδη, τα οποία καρπώνονται με ξένο περιεχόμενο.
2. Πως αυτό -σαν αποτέλεσμα- έχει διαφυγόντα κέρδη προς όφελος του κράτους, κάτι που είναι επιζήμιο για όλους μας (συνειρμικά δηλαδή, πως είναι και αυτοί υπαίτιοι για την "κρίση").
3.Πως αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι είναι εργαζόμενοι (τυχεροί δηλαδή με τα όσα συμβαίνουν) είναι κατά κάποιον τρόπο και άπληστοι αφού εκτός από την δουλειά τους επιδιώκουν και άλλα έσοδα κάνοντας χρήση παράνομου περιεχομένου (το οποίο αποφέρει απώλεια εσόδων στο κράτος -το εμπεδώσατε;- επειδή αν όχι, θα το ακούσετε πολλές φορές ακόμα κατά την διάρκεια του "ρεπορτάζ")
4. Πως αυτό που αποκαλείται ως πειρατεία είναι παράνομο, ανήθικο και συνεπώς έχει κάθε λόγο να διώκεται ποινικά και να τιμωρούνται όλοι αυτοί που ζημιώνουν το Hollywood, το κράτος, ούτως ώστε να έχουν πακτωλό κέρδους από τις διαφημίσεις, ads και ποιος ξέρει τι άλλα στην ΠΑΡΑΝΟΜΗ (τηλεθεατές μου) ιστοσελίδα τους.
5. Ο πρόλογος περί "κανονικών ανθρώπων" που το βράδυ μετατρέπονται σε κάτι άλλο στις "σκοτεινές γωνιές του διαδικτύου", το πού και πώς είχαν στήσει τους ανθρώπους του subz όταν μιλούσαν, συγκριτικά -για παράδειγμα- με εκείνη την κυριούλα που υπέρ-αμυνόταν της διαφυγής των κερδών, υπερθεματίζοντας την κακή πειρατεία και τους κακούς πειρατές. Το όλο στήσιμο δηλαδή που αυτομάτως παρέπεμπε σε hackers (sic) -την άλλη αγαπημένη κινδυνολογική καραμέλα των ΜΜΕ, σε κάτι δηλαδή "σκοτεινό", και "επικίνδυνο" στα μάτια του μέσου τηλεθεατή που άλλωστε αποτελούν και τον βασικό κορμό θέασης αυτού του είδους της τηλεόρασης και ΜΜΕ.

-Δείτε ένα κομμάτι του "ρεπορτάζ":

Όπως ήταν εύλογο, σε όλο αυτό απάντησε με εκτενές άρθρο το subz.blog-spot.gr, μέσω του αρχισυντάκτη του (δεν βρίσκω άλλη λέξη) και συμπαθούς αρθρογράφου της σελίδας: kexag31 [διαβάστε το άρθρο: Απάντηση στο ρεπορτάζ του Αντένα περί πειρατείας]. Στο κείμενό του κάνει μια καλή ανάλυση σε ορισμένα σημεία που αφορούν το θέμα της "πειρατείας", δίνοντας ορισμένα στοιχεία τα οποία ούτως ή άλλως είναι αδιάψευστα.
Αντιλαμβάνομαι πως το συγκεκριμένο άρθρο -από τον kexag31- έγινε ίσως σε συναισθηματική φόρτιση και ίσως κάπως γρήγορα, προκειμένου να βγει μια απάντηση σε όλο αυτό το κατασκεύασμα της μονταζιέρας που αρχής εξ' αρχής είχε συγκεκριμένο σκοπό δημιουργίας.
Αυτό, επειδή το άρθρο έχει πράγματι πολύ σωστά σημεία και επισημάνσεις αλλά παρ' όλ' αυτά, δεν είναι επιθετικό ή -για να ακριβολογήσω- είναι αμυντικά επιθετικό, προσπαθώντας να συμβαδίσει εννοιολογικά στο ίδιο μήκος κλίματος με τα ΜΜΕ.

Όμως, σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η συγκεκριμένη απάντηση δεν με κάλυψε. Δυστυχώς, εμμέσως πλην σαφώς, θα μπορούσε να την εκλάβει κάποιος σαν ένα απολογητικό υπόμνημα. Νομίζω είναι περιττό να διευκρινίσω με πια πλευρά είμαστε, ποιο είναι και τι πρεσβεύει το osarena. Κρατώ από το άρθρο του kexag31 το εξής;

Ποτέ μα ποτέ, παρ' όλες τις δυσκολίες, δεν ζητήσαμε χρήματα τόσα χρόνια σε όποιο σάιτ και αν βρισκόμαστε και ούτε πρόκειται ποτέ να το κάνουμε. Θα πολεμάμε όσο μπορούμε με τις δικές μας δυνάμεις και την μέρα που δεν θα μπορούμε να αντεπεξέλθουμε οικονομικά ή θα κλείσουμε ή θα βρούμε κάποιον με ανάλογα πιστεύω με μας να συνεχίσει αυτό που κάνουμε.

Αυτό είναι γεγονός, άλλωστε οι άνθρωποι που ασχολούνται με τον υποτιτλισμό το κάνουν από μεράκι και διατηρώντας τις ιστοσελίδες τους on-line με προσωπικά έξοδα, μα το κυριότερο που δαπανούν είναι χρόνο. Χρόνο από την ζωή τους και όπως καλά ξέρουμε, ο χρόνος είναι το μόνο ανεκτίμητο, αυτός που δεν επιστρέφει ποτέ. Όμως υπάρχουν ορισμένα ακόμα πράγματα που πρέπει να διασαφηνιστούν.
Δεν θα αναλωθούμε όμως με δεδομένα τα οποία ισχύουν και ούτε θα μπω στο σύνηθες παιχνίδι των ΜΜΕ να αναφέρουν ορισμένα πράγματα προς εκτόνωση της μάζας και με την ελπίδα μελλοντικής δικαιοσύνης και άλλων τέτοιων. Έτσι λοιπόν, ως βάση για να ξεκινήσουμε, παίρνουμε τα ισχύοντα:

Τι είναι νόμιμο και τι ηθικό; Ποιος το ορίζει αυτό; Βάσει ποιου λαϊκού αιτήματος και δικαιώματος κατοχυρώθηκαν και αποφασίστηκαν; Τι διαφορά έχουν οι επιβεβλημένες νομοθεσίες από τις δικτατορικές επιβολές του "αποφασίζομεν και διατάζομεν;"
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το ηθικό και το ανήθικο, το νόμιμο και μη νόμιμο είναι ιεραρχικά επιβεβλημένο από τους άνω στους κάτω, με τους άνω να διατηρούν το δικαίωμα για καταπάτηση κάθε ηθικής και νομιμότητας, απλά επειδή είναι οι "πάνω" και το κάνουν κομψά και με στυλ και όχι σαν μπουρζουαζία. Με βάση αυτά λοιπόν, ενίοτε οι εξουσιαστικοί φορείς κάνουν επίδειξη δύναμης, τιμωρώντας ακόμα και τον λόγο ή την έκφραση σε οτιδήποτε είναι αυτό που ενοχλεί τα εξουσιαστικά συμφέροντα (πολιτικά, θρησκευτικά κλπ).

Ξεκαθαρίζω άλλη μια φορά πως δεν θα μπω στην "λογική" του:

Ναι, μα αυτά δεν γίνονται· τα πράγματα είναι αλλιώς.

Είναι παράλογο και αναξιοπρεπές αυτό, καθώς έτσι συνεχίζουμε να δεχόμαστε το άδικο και, βάσει αυτού, να προσπαθούμε να αποδείξουμε πως δεν είμαστε πουά ελέφαντες με λαχανί νύχια. Χαμένο το παιχνίδι εκ' των προτέρων. Στημένο, πώς το λένε;
Και μην βιαστείτε να πείτε πως μιλάω για κάτι του στυλ:

στ' άρματα - στ' άρματα, εμπρός στον αγώνα...

Όχι, θα μιλήσω καθαρά συστημικά και με την ισχύουσα "λογική" και "κανονικότητα" που έχει εμφυτευθεί:
Οι άδικοι νόμοι πρέπει ν' αλλάξουν και μπορούν ν' αλλάξουν. Μάλλον, μπορούμε να τους αλλάξουμε.
Μαζικά -όλοι μαζί- όσοι άμεσα ενδιαφερόμαστε και εμπλεκόμαστε, με υποστήριξη όσο το δυνατόν μεγαλυτέρου μέρους της κοινωνίας. Που και εμείς θα δίνουμε την στήριξή μας σε αιτήματα άλλων κοινωνικών ομάδων.

Πρακτικά και συστημικά τι μπορεί να γίνει; Ορίστε κάποιες ιδέες:

Είμαστε "παιδιά" του διαδικτύου, μην το ξεχνάτε. Κάποιοι/ες από εμάς είμαστε δεκαετίες σε αυτό. Γνωρίζουμε την χρήση του, τα μυστικά, τις παγίδες του. Ξέρουμε πώς θα κινηθούμε, αρκετοί -σαν έμπειροι αρθρογράφοι- μπορούμε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια από το hoax από τον τίτλο και μόνο. Μπορούμε να ελισσόμαστε, μπορούμε να κρυβόμαστε -όταν εμείς το θέλουμε- μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε, επειδή δεν είμαστε μόνο χρήστες, αλλά και πηγές μετάδοσης και διάδοσης της πληροφορίας.
Το μέσον είναι δικό μας, χρόνια. Οι δημοσιογράφοι το ανακάλυψαν χρόνια μετά, με τις φανταχτερές ιστοσελίδες τους, κλώνους των εντύπων/καναλιών τους και βασίζονται σε Facebook, Twitter και συγκεκριμένους τύπους ξένων ιστοσελίδων απ' όπου ψαρεύουν ειδήσεις. Η διάφορα είναι πως εμείς μπορούμε να κάνουμε ακόμα περισσότερα. Μπορούμε και αυτά τα social media να τα χρησιμοποιήσουμε -όλοι μαζί, ενωμένοι- έτσι, ούτως ώστε η φωνή, η άποψή μας, να κάνει τον γύρο του διαδικτύου σε ελάχιστα λεπτά.
Μπορούμε να βγάλουμε κόσμο στον δρόμο. Το έχετε σκεφτεί; Το έχετε αναλογιστεί;
Μπορούμε να συμπορευθούμε με άλλα αντίστοιχα και ανόθευτα κινήματα του εξωτερικού. Να έρθουμε σε επαφή με το εδώ Κόμμα Πειρατών που έχει την νομική κατάρτιση και τον πολιτικό λόγο σε αυτά ακριβώς τα θέματα
Να πλησιάσουμε αριστερούς και ανένταχτους βουλευτές του ευρωκοινοβουλίου.
Να αναδείξουμε και συμπορευθούμε παράλληλα και με άλλα κινήματα, όπως της Ανοιχτής Πρόσβασης, του Ανοιχτού Wirelless, σε ένα ενιαίο κοινωνικό μέτωπο διεκδίκησης, ικανό να πετύχει κάποιες ανατροπές και καθυστερήσεις/παγώματα αρκετών άλλων.
Να παρουσιάσουμε την άλλη πλευρά, την πραγματικότητα, με στοιχεία και γεγονότα σχετικά με την βιομηχανία του θεάματος, τις εταιρείες που τις εκπροσωπούν -με κρατικά κονδύλια- την καθ' ευχέρεια ανάλυση των νόμων από πλευράς τους, την παραβατικότητα και την συνεχή πειρατεία των δημόσιων κυμάτων από ΜΜΕ τα οποία κάνουν κατάχρηση επί δεκαετίες.
Πολλά θα μπορούσαν αν ειπωθούν ακόμα, όπως συγκεκριμένες περιπτώσεις των καναλιών και των ιστοσελίδων που έκαναν πειρατεία ή χρησιμοποίησαν "πειρατικό υλικό", όπως λόγου χάριν, υπότιτλους.
Όλα είναι πράγματα -γεγονότα- που συμβαίνουν, δεν θέλουν άλλη εμβάθυνση ή ανάλυση. Είναι τα γεγονότα και αυτά αρκούν. Πολιτικός λόγος, τεκμηριωμένος, είναι· από μόνα τους.


ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ - ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ

Είδατε εσείς τα ΜΜΕ, για χάριν της αντικειμενικής ενημέρωσης, να αναφέρουν την περιβόητη παγκοσμίως περίπτωση Prenda; Νομίζετε πως όλοι αυτοί οι γραφειοκράτες, πολιτικοί, νομικοί και άλλοι έχουν υπόψιν τους το Napster; Έχετε την αίσθηση ότι κατανοούν το πώς λειτουργεί το διαδίκτυο; Άνθρωποι μαθημένοι σε εταιρικά περιβάλλοντα με την "λογική" πως τα πάντα κάπου πρέπει να ανήκουν, πιστεύουν πως και το διαδίκτυο θα πρέπει κάπου ν' ανήκει. Και αυτό το κάπου δεν είναι άλλο φυσικά από εταιρείες. Δεν εξηγούνται αλλιώς τακτικές σαν αυτήν εδώ και επιβολή του ηθικού-ανήθικου/νόμιμου-μη νόμιμου, κατά το πώς εξυπηρετεί τα συμφέροντα, τα οποία ούτως ή άλλως εξυπηρετούν την συγκεκριμένη ολιγαρχία που αποφασίζει για όλα αυτά, με ενόχους και θύματα όλους εμάς.

Πιο κάτω είναι δυο προτάσεις. Ποια θεωρείται εσείς σωστή, σύμφωνα με την εξέλιξη του ανθρωπίνου γένους;

-η πρώτη:

Η πληροφορία χρειάζεται να είναι Ελεύθερη.

-η δεύτερη:

δεν υπάρχει λόγος η πληροφορία να είναι ελεύθερη.

Νομίζω, πως η ενστικτώδης απάντηση είναι προφανής (και κοινωνικη, να ένα παράδειγμα).
Για ποιον όμως; Για τον μέσο άνθρωπο, όχι για όλους (και πώς να είναι άλλωστε, όταν πλέον και το νερό αποτελεί εμπορεύσιμο είδος και όπως έχει λεχθεί δεν πρέπει να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό -πέθανε κοινώς, αν δεν πληρώνεις). Και δείτε εδώ για τι ακριβώς αναφερόμαστε: [Πειρατεία και Ηθική], απ' όπου μεταφέρω το εξής:

Τα πνευματικά δικαιώματα είναι ο νόμος που δημιουργείται και εφαρμόζεται αποκλειστικά και μόνο για να υποστηρίξει ένα συγκεκριμένο επιχειρηματικό μοντέλο:
Έτσι, έχουμε μία βιομηχανία πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων, χτισμένη γύρω από ένα επιχειρηματικό μοντέλο. Μία βιομηχανία η οποία βασίζεται σε νόμους που θα είχαν ισχύ σε μια διαφορετική τεχνολογική εποχή. Και όμως, προσπαθούν να εφαρμόσουν αυτό το μοντέλο στα ψηφιακά αγαθά. Δεν υπάρχει κανένας βάσιμος λόγος γιατί ο κάθε ενημερωμένος καταναλωτής θα πρέπει να σέβεται ένα τέτοιο επιχειρηματικό μοντέλο˙ γι’ αυτό άλλωστε και οι νεότερες γενιές απλά δεν το κάνουν.
Είναι σαν να αποφασίζει ο ιδιοκτήτης/δημιουργός/εταιρεία, αυθαίρετα, ποιος μπορεί να αποκτήσει το προϊόν του και ποιος όχι. Σκεφτείτε λίγο αυτό περί ανακλητής άδειας. Ενώ αγοράζετε το νόμιμο πακέτο, δεν έχετε το δικαίωμα να το δείξετε σε άλλον. Μα και στην ουσία, δεν είναι δικό σας αφού μπορεί ανά πάσα στιγμή να σταματήσει η υποστήριξή του. Είναι σαν να λέμε ότι αγοράσατε ένα σπίτι και δεν έχετε δικαίωμα να καλέσετε φίλους σας για να το δουν. Άσε που μπορεί, όποτε το θελήσει, αυτός που σας το πούλησε να… αποφασίσει ότι δεν σας ανήκει πλέον και να το γκρεμίσει. Μιλάμε για οριακή σχιζοφρένεια.
Θέλουν να έχουν και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Πόσοι από εσάς γνωρίζετε ότι το να αντιγράψεις ένα dvd και να το δανείσεις σε φίλο είναι παράνομο και διώκεται; Ένα cd/dvd. Να το αντιγράψεις, έτσι για να μην χαλάσεις το πρωτότυπο, είναι ποινικό αδίκημα, ή μάλλον για να κυριολεκτήσω είναι έγκλημα, επειδή τέτοιο θεωρείται η "πειρατεία". Δημοκρατία είναι αυτό;
Ή το τέχνασμα της βιομηχανίας του θεάματος, προκειμένου να κυριαρχήσει στο Web, που χρησιμοποιεί την επιρροή της στον Παγκόσμιο Ιστό (World Wide Web Consortium - W3C), για να υφάνει τον ιστό του και να επιβάλλει την Διαχείριση Ψηφιακών Περιορισμών (DRM = Digital Restrictions Management), σε HTML5;: [Ενημερώστε το W3C: Δεν θέλουμε το Hollyweb]

Θα ήταν κουραστικό να αναφέρω ξανά κάποια πράγματα σχετικά με την βιομηχανία του θεάματος (χωρίς να εξαιρούνται αυτές της μουσικής, λογισμικού, κλπ), είναι, νομίζω, καλά αναλυμένο σε αυτό το άρθρο: [Το φαινόμενο PopCorn Time η Πειρατεία και η Βιομηχανία του Θεάματος].

Αλλά αφού μιλαμε για "ηθικό και ανήθικο", και συγχρόνως , τα ΜΜΕ. για "αντικειμενική ενημέρωση" και προφανώς πέφτοντας από τα σύννεφα και αδυνατώντας να πιστέψετε πως οι εταιρίες μπλοκάρουν την πρόσβαση παντού˙ θαυματουργά φάρμακα μέχρι και την επιστημονική έρευνα, θα κάνω κάποιες ρητορικές (;) ερωτήσεις:

Από τα ΜΜΕ, ακούσατε την είδηση σχετικά με την καταστολή στο The Ρirate Bay, συνοδευόμενο με το απαραίτητο λογύδριο περί πειρατείας. Αυτά όμως, τα ακούσατε/είδατε;:

[...] Εκνευρίζομαι αρκετά όταν βλέπω, στην πράξη, πόσο απαθείς μένουν όλοι στον κλάδο μου. Δεν είναι διατεθειμένοι να αφιερώσουν ούτε χρόνο μα ούτε και ανθρώπινους και υλικούς πόρους. Το πρόβλημά τους είναι να μην διακινδυνέψουν να χάσουν το «στέμμα» τους. Και όμως, από πουθενά δεν αποδεικνύεται πως η πειρατεία μπορεί να βλάψει τα έσοδα στο box-office. Τουναντίον, διάφορες μελέτες έχουν δείξει πως η πειρατεία ίσως και να έχει ενισχύσει το box-office. [...]
Οι άνθρωποι που παραπονιούνται για την πειρατεία στο Χόλυγουντ είναι οι Fat Cats που έχουν κάνει πολύ λίγα πράγματα στην ζωή τους και δεν αξίζουν τα πλούτη ή την θέση τους. Αμφιβάλλω αν, ανάμεσα στους πολέμιους της πειρατείας, θα βρείτε πολλούς του χώρου μας που να έχουν δουλέψει πραγματικά˙ ανθρώπους από τα κινηματογραφικά συνεργεία ή ανεξάρτητους κινηματογραφιστές. Με εξαίρεση βέβαια τους… δικηγόρους. [...]
Και εγώ κατεβάζω ό,τι με ενδιαφέρει. Το ίδιο φυσικά κάνουν και πολλοί από τους συναδέλφους μου εδώ στο Χόλυγουντ. Συνήθως, καταφεύγουμε στο downloading όταν δεν μπορούμε να βρούμε κάτι που θέλουμε σε κάποια από τις γνωστές υπηρεσίες streaming (ροής). Ούτε μπορείτε να φανταστείτε πόσες φορές σώθηκα με το torrent-κατέβασμα. Χάρη σε αυτές τις σελίδες torrent, βγήκα ασπροπρόσωπη. Υποθέτω ότι και το 99% των συναδέλφων μου κινηματογραφιστών του Χόλυγουντ -μα και οι βοηθοί τους- χρησιμοποιούν συναφείς πειρατικές σελίδες. (Και αν το αρνηθούν, να ξέρετε πως θα ψεύδονται ασυστόλως˙ το μόνο σίγουρο). [...]

-Και αυτά τα λέει η σκηνοθέτις του Χόλυγουντ, Lexi Alexander: [Hollywood καλεί Hollywood για την Πειρατεία].

Η πειρατεία υποβοηθάει τις πωλήσεις της μουσικής βιομηχανίας

-Και αυτό δεν το λέμε εμείς, ούτε κάποιος οποιοσδήποτε. Όσο απίστευτο και να φαίνεται, το είπε η Κομισιόν -μέσω μιας έρευνας που διεξήγαγε- όπου παραδέχεται ευθαρσώς ότι:

παραβιάζονται τα δικαιώματα των κατόχων πνευματικής ιδιοκτησίας, εντούτοις δεν αποδεικνύεται έμπρακτα ότι αντίστοιχες ζημίες υφίστανται και στα έσοδα.

Λένε πως η πειρατεία είναι έγκλημα, εγώ λέω πως είναι απελευθερωτική.

-Όχι, δεν το είπε ο Μήτσος από τα Άνω Σεπόλια, αλλά ο Grammatik, ο γνωστός raper που διαθέτει την μουσική του ελεύθερα, που το είπε έτσι ακριβώς όπως το διαβάσατε (φέρνω παράδειγμα καλλιτέχνη της μουσικής, επειδή τα κατά τ' άλλα αντικειμενικά ΜΜΕ, κάνανε σημαία την "είδηση" με το xxxl @@ τον Bono).

Φυλακή και Πνευματικά Δικαιώματα δεν διαφέρουν

-μια δήλωση που έκανε ο ο Peter Sunde, ο ένας από τους συνιδρυτές του ΤΡΒ, λίγους μήνες πριν βγει από την φυλακή (Αύγουστο 2014).

Θα μπορούσα να αράδιαζα μια λίστα κάθε είδους και βεληνεκούς καλλιτεχνών που έχουν διαθέσει ελεύθερα τα έργα τους και τις απόψεις τους γι' αυτό, αρκετά τα έχουμε ήδη γράψει, αλλά ένα κλικ μακρυά είναι η μηχανή αναζήτησης και η Πληροφορία.

Θα αναφέρω όμως ένα παράδειγμα -που είναι σαφές περί της πειρατείας. Αυτό είναι η ταινία Ringu, μια γιαπωνέζικη ταινία του 1998.
Αυτή λοιπόν την είδε κάποιος και θεώρησε πως είναι τόσο καλή που αξίζει να την μάθουν κι' άλλοι. Έτσι έκατσε και έφτιαξε τους υπότιτλους στα αγγλικά και την διαμοίρασε. Την είδαν και άλλοι που ήξεραν αγγλικά και έκριναν πως πρέπει να την μάθουν ακόμα περισσότεροι άνθρωποι. Έτσι έκατσαν και μετάφρασαν του υπότιτλους στα γερμανικά, γαλλικά, ιταλικά, και, και, και... Όλα αυτά έγιναν "πειρατικά" βέβαια.
Το αποτέλεσμα; Τρεις νέες επανεκδόσεις της ταινίας με το χρήμα να ρέει στα ταμεία του Hollywood και των γιαπωνέζων. Χάριν της "πειρατείας"...
Δείτε εικόνες της ταινίας ή κάποιο τρέιλερ και σκεφτείτε πόσους τέτοιους τρομακτικούς χαρακτήρες, σαν αυτόν του Ringu έχετε δει σε ένα σωρό ταινίες;
Και όχι, δεν αναφέρω μια περίπτωση μόνο, αναφέρω μια χαρακτηριστική, για περισσότερα -όπως είπαμε- ένα κλικ μακρυά είναι το πεδίο αναζήτησης και η πρόσβαση στην πληροφορία. Που, παρεμπιπτόντως, υπάρχει και ρέει. Για φανταστείτε να μην υπήρχε ή να ήταν περιορισμένη και ελέγξιμη. Για φανταστείτε.... Μελλοντική δυστοπία; Φοβάμαι πως όχι και τόσο μελλοντική....

Και κάτι ακόμα, περί της λεγόμενης "βιομηχανίας του θεάματος", καθώς μην ξεχνάτε, δεν είναι απρόσωπη. Αφεντικά έχει από πίσω, αφεντικά με ισχυρές προσβάσεις στα κέντρα λήψης αποφάσεων, επίσης έχει μετόχους, από τραπεζίτες, αφεντικά άλλων πολυεθνικών, βαρόνων ναρκωτικών κλπ-κλπ-κλπ...
Μια περίπτωση που θάφτηκε από τα ΜΜΕ, η περίπτωση του Special Εffects Τeam της ταινίας Life of Pi (δείτε την εδώ), οι οποίοι παρά την τεράστια εισπρακτική επιτυχία της ταινίας και τα παράλληλα κέρδη της, δεν πλήρωσε καθόλου το συγκεκριμένο team που έκανε τα ειδικά εφέ για την ταινία και φυσικα οι μισθοί του προσωπικού ήταν απελπιστικά χαμηλοί. Βλέπετε δεν ήταν οι πρωταγωνιστές. Η συγκεκριμένη ομάδα λοιπόν, κατά την τελετή των όσκαρ ανάρτησε ένα πλακάτ διαμαρτίας, μια εικόνα όμως που έσπευσαν να κόψουν τα κανάλια (κάντε μια αναζήτηση στο web για: "life of pi special effects team"):

Η ταινία Η Ζωή του Πι (Life of Pi) είναι το φιλοσοφικό ταξίδι ενός εφήβου, σε μια βάρκα στη μέση του πουθενά, παρέα με μια τίγρη. Η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 2012 και έσπασε τα ταμεία. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχία της ταινίας έπαιξε φυσικά και η εταιρεία ειδικών εφέ Rhythm & Hues, που δημιούργησε την ψηφιακή τίγρη. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, χωρίς την Rhythm & Hues, ολόκληρη η Ζωή του Πι θα ήταν η ιστορία ενός μισόγυμνου τύπου που στέκεται ολομόναχος στην μέση μιας δεξαμενής νερού.
Το 2013 λοιπόν, η εταιρεία ειδικών εφέ Rhythm 'N Hues Studios Studios κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Οπτικών Εφέ για την ταινία Life of Pi, όταν 11 μόλις ημέρες πριν είχε κηρύξει πτώχευση. Τι πήγε στραβά; Τι έφταιξε και η εταιρεία, που έκανε τα ειδικά εφέ και στα Σαγόνια του Καρχαρία, ήταν πια παρελθόν;

Είναι πολλά στη μέση, με κυριότερα την εξέλιξη της τεχνολογίας, τον ανταγωνισμό των στούντιο που κάνουν ειδικές συμφωνίες προκειμένου να τους προτιμήσει το Hollywood, για να μην αναφέρουμε και την συρρίκνωση των περιθωρίων κέρδους και τις δελεαστικές φορολογικές επιδοτήσεις που προσφέρονται από άλλες χώρες. Είναι τραγικό, ειδικά δεδομένου ότι μια μερίδα του λέοντος, από τις βραβευμένες ταινίες, βασίζεται σε οπτικά εφέ. Οι εταιρείες παραγωγής είναι πλέον «υποχρεωμένες» να συνεργάζονται με τα στούντιο που κάνουν τα οπτικά εφέ. Στην περίπτωση της ταινίας Life of Pi (που κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους την 21η Νοεμβρίου του 2012) χωρίς τα τρελά γραφικά και την τίγρη CGI, δεν θα είχε ούτε την μισή απήχηση. Γιατί ναι μεν μιλάμε για μια υπέροχη ταινία -και θα μπορούσε να είναι η πιο αντιπροσωπευτική ιστορία αυτογνωσίας για την «χωρίς ταυτότητα» εποχή που ζούμε- με τον νεαρό Pi να μένει 227 μέρες μόνος του στην μέση του ωκεανού μαζί με μια βάρκα και μια τίγρη αλλά για να λέμε και του στραβού το δίκιο, χωρίς την Rhythm & Hues, η ταινία θα ήταν η ιστορία ενός μισόγυμνου τύπου που στέκεται ολομόναχος στην μέση μιας δεξαμενής νερού.
Έτσι λοιπόν, το κόκκινο χαλί των Όσκαρ, μετατράπηκε σε κατηγορητήριο αφού η βραδιά των Όσκαρ αμαυρώθηκε από το πλήγμα της διαμαρτυρίας των εικαστικών καλλιτεχνών.
Αρκετές εκατοντάδες άτομα (το Twitter μιλάει για 450 τουλάχιστον άτομα) συγκεντρώθηκαν με πανό έξω από το θέατρο Dolby στο Λος Άντζελες και διαμαρτύρονταν την ώρα που τα αστέρια του κινηματογράφου περπατούσαν πάνω στο κόκκινο χαλί, απαιτώντας καλύτερη μεταχείριση για τους καλλιτέχνες που κάνουν τα θεαματικά οπτικά εφέ για τις ταινίες. Εκτός από τους συγκεντρωμένους, που παρακαλούσαν για «ένα κομμάτι του Pi», ένα ναυλωμένο αεροπλάνο έκανε βόλτες πάνω από το κόκκινο χαλί με πανό στο οποίο ήταν γραμμένο το σύνθημα διαμαρτυρίας:

«Box Office + Bankrupt (Πτώχευση) = Visual Effects (Οπτικά Εφέ) vfxunion.com».

 Και φυσικά δεν είναι η μόνη περίπτωση αν το ψάξετε. Επίσης αν το ψάξετε ακόμα περισσότερο, θα δείτε πως είναι η ζωή πίσω από την πινακίδα του Χόλιγουντ και πως όχι απλά τα εργασιακά, μα τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ανύπαρκτα.


Όπως είδατε, δεν αναλωθήκαμε στα γνωστά και τετριμμένα, επίσης υπαρκτά -άπαντες τα έχουμε δει- με τα φαινόμενα πειρατείας των καναλιών, με την χρήση υποτίτλων από σελίδες υποτιτλισμού, το "στραγγάλισμα" λέξεων και εκφράσεων που ενοχλούν. Ούτε περί Digea, παραχωρήσεις και εκδούλευση δημοσίων υπηρεσιών προς όφελος της Νova, ούτε για ΕΡΤ/ΝΕΡΙΤ, μα ούτε καν για το πως καταλαμβάνουν δημόσιες συχνότητες, δημόσιο κτήμα και αγαθό κοινώς, για τις κεραίες τους και όλα αυτά.
Υποτίθεται πως αυτά, σε μια ευνομούμενη δημοκρατία, δεν θα γίνονταν. Μα ακόμα και αν συνέβαιναν, οι ανεξάρτητες αρχές και δικαιοσύνη θα ασκούσαν τα απαραίτητα προς όφελος του λαού, του δημοσίου συμφέροντος δηλαδή. Σε αυτήν την κοινωνία, ούτε δημόσια γη θα χαριζόταν σε ιδιώτες και τραπεζικά συμφέροντα, ούτε το νερό θα ιδιωτικοποιούταν, ούτε ο ΟΤΕ θα πωλούταν -όλα αυτά είναι δημιουργημένα με ιδρώτα, αίμα και χρήματα των πατεράδων, παππούδων και ακόμα πιο πίσω. Γενιές και γενιές φορολογούμενων, για να το πω και με πιο κατανοητή, για ορισμένους, λέξη.
Σε μια ευνομούμενη δημοκρατία όλα αυτά. Μα όλα αυτά έχουν να κάνουν με την ίδια την κοινωνία που δέχεται τα διαγγέλματα μιας εξουσιαστικής ελίτ η οποία τα προπαγανδίζει μέσω των ΜΜΕ που ακόμα αποτελούν την βασική πηγή "ενημέρωσης" της αστικής κοινωνίας.

Και για να προσπαθήσω να προλάβω κάποιον -μάλλον άτοπο- αντίλογο, το ερώτημα δεν θα έπρεπε να είναι:

Tί είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για τα copyrights;

αλλά:

γιατί να υπάρχουν τα copyrights και γιατί θα πρέπει να θυσιάσουμε κάτι;

Το πραγματικό ερώτημα είναι πόσα είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε για να αμείβεται ο Ρουβάς και η Βανδή -αλλά, ναι, και ο επόμενος Χατζηδάκης (ηθοποιός/σκηνοθέτης, οτιδήποτε).

Είμαστε διατεθειμένοι να θυσιάσουμε την ελευθερία έκφρασης;
Είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε στο κράτος ή και τον εργοδότη μας την δυνατότητα να παρακολουθεί οτιδήποτε κάνουμε μέσω Internet;
Είμαστε διατεθειμένοι να στείλουμε φυλακή ή να καταστρέψουμε την ζωή κάποιου γιατί ήθελε να μοιραστεί την αγαπημένη του μουσική με τους φίλους του;
Είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε σε εταιρείες το δικαίωμα να δικάζουν αν κάποιος πολίτης παρανόμησε;

Βλέπετε, δεν είναι απλά τα πράγματα, οι επιπτώσεις είναι πολλαπλές και φυσικά, εις βάρος μας (πάντα, αυτό δεν αλλάζει). Τι εννοώ; Δείτε λίγο προσεκτικά αυτό: [Τα Προσωπικά Δεδομένα στη νέα εποχή της Επιτήρησης].
Θεωρείται ως δημοκρατικό, να επιβάλει τον νόμο μια ιδιωτική εταιρεία, χρηματοδοτούμενη με κρατικά κονδύλια, η οποία δουλεύει για τα συμφέροντα της βιομηχανίας; Για την ΑΕΠΙ μιλάω. Επειδή τα ΜΜΕ και οι δικηγόροι/δικαστές το δέχονται και το δίνουν ως νόμο. Επιβεβλημένο. Ενάντια σε κάθε αρχή της δημοκρατίας. Ή όχι; Πρέπει να το δεχτούμε ως κανονικότητα και να βαδίσουμε βάσει αυτού, σε έναν εκ' των προτέρων χαμένο αγώνα;

Να κάνω κάποιες ακόμα υπενθυμίσεις, για όσους/ες εξακολουθούν να είναι συννεφόπληκτοι/ες, το στημένο ρεπορτάζ του ΑΝΤ1 και το κλείσιμο την ίδια μέρα του DVDmovies, δεν ήταν τυχαίο ούτε κάτι μη αναμενόμενο καθώς έχει αρχίσει με την μεγάλη επίθεση που εξαπολύθηκε στις ιστοσελίδες διαμοιρασμού, στις αρχές του 2012 και το γεγονός πως η Ελλαδα έχει μπει στο μικροσκόπιο, αποτελεί συνέχεια κάποιων "ειδήσεων" που έχουν αρχίσει από πιο παλιά: [7 στους 10 Έλληνες χρήστες είναι “πειρατές”], φτάνοντας στο σημείο να αναφέρεται (από τα ΜΜΕ και τα δικτυακά παπαγαλάκια τους), πως η ελλάδα, είναι στο top 3 των χώρων που γίνεται η πιο αυξημένη πειρατεία αναλογίας του πληθυσμού, αυτή την στιγμή (2015). Αυτός ας πούμε είναι ένας από τους λόγους που τα πολυεθνικά multi-cinemas των βιομηχανοποιημένων αλυσίδων, τα music-stores των πολυεθνικών με τις τιμές που είχαν/έχουν, είναι μέσα στην μιζέρια και στην φτώχεια (όχι τα ίδια φυσικά, αλλά τα έρμα τα αφεντικά τους). Να θυμίσουμε επίσης πως αυτές οι "ειδήσεις" κυκλοφορούν παράλληλα με άλλες "τεχνολογικές" που πάντα έχουν να κάνουν με την παραβατικότητα της ιδιωτικότητας και την διασπορά του φόβου, όπως για παράδειγμα τα σχετικά με το Deep/dark Web: [DeepWeb [Dark Net] Προπαγάνδα και Βλακεία].

Συγχρόνως, για την περίπτωση του DVDmovies και άλλων αντίστοιχων ιστοσελίδων ευρετηρίασης περιεχομένου, αυτό που "ξέχασε" ο νόμος, είναι πως ΔΕΝ είναι παράνομα τα links προς περιεχόμενο με Πνευματικά Δικαιώματα.

Πόσοι/ες όμως σκεφτήκανε πως το συγκεκριμένο "ρεπορτάζ". η σύλληψη του ιδιοκτήτη του DVDmovies και το κλείσιμο της σελιδας, κρύβουν ή μάλλον προμηνύουν κάτι άλλο; Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται σε συζήτηση στο φόρουμ: [Βλέπεις την είδηση ΠΙΣΩ απο την είδηση και θυμάσαι τον ΟΡΓΟΥΕΛ]:

"Με τον τρόπο αυτό, προκλήθηκε, σύμφωνα με την Εταιρεία Προστασίας Οπτικοαουστικών Έργων, σημαντική απώλεια εσόδων για τους νόμιμους δικαιούχους, ύψους 1.400.000 περίπου, καθώς και για το Κράτος από τη μη είσπραξη των αντίστοιχων φόρων."

ΑΡΑ από "αύριο" φίλοι μου ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΤΕ να χαρίσετε λουλούδια στο αίσθημα ΜΗ ΔΙΑΝΟΗΘΕΙΤΕ ΚΑΝ να της πείτε πού βρίκεται χωράφι με λουλούδια για να κόψει γιατί , μ'αυτό τον τρόπο γίνεται σημαντική απώλεια εσόδων και φόρων για το κράτος ΑΡΑ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ!

Αλλά αυτή είναι η δημοκρατία, ο καπιταλισμός, η κανονικότητα, σωστά; Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γι' αυτά;
Τα πάντα πιστεύω πως μπορούμε, όμως η προσωπική μου άποψη ελάχιστα μετράει στην προκειμένη και -εκτός αυτού- θα μείνω στις δεδομένες καταστάσεις της "κανονικότητας":

Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε, κάτι που ήδη γίνεται: μπορούμε να αντεπιτεθούμε.

Εν τω μεταξύ, όσοι έχουν αποκλειστεί δεν στέκονται σιωπηλοί.
Έχουν ξεγλιστρήσει μέσα από τρύπες και έχουν αναρριχηθεί πάνω από φράχτες, απελευθερώνοντας τις πληροφορίες που έχουν κλειδωθεί από του εκδότες και τις μοιράζονται με φίλους.
Αλλά όλη αυτή η δράση συνεχίζεται στο σκοτάδι, κρυμμένη υπόγεια.
Αυτό λέγεται κλοπή ή πειρατεία, σαν το μοίρασμα του πλούτου της γνώσης να είναι το ηθικό ισοδύναμο της λεηλασίας ενός πλοίου και της δολοφονίας του πληρώματός του.
Αλλά η κοινή χρήση δεν είναι ανήθικη - είναι μια ηθική επιταγή.
Μόνο οι τυφλωμένοι από την απληστία θα αρνηθούν να επιτρέψουν σε έναν φίλο να δημιουργήσει
ένα αντίγραφο.
Οι μεγάλες εταιρίες, φυσικά, είναι τυφλωμένες από την απληστία.
Οι νόμοι βάσει των οποίων λειτουργούν, το απαιτούν - οι μέτοχοί τους θα εξεγερθούν με οτιδήποτε λιγότερο.
Και οι πολιτικοί έχουν εξαγοραστεί, περνώντας νόμους που τους δίνουν την αποκλειστική εξουσία να αποφασίζουν ποιος μπορεί να κάνει αντίγραφα.
 
Δεν είναι δικαιοσύνη το να ακολουθείς άδικους νόμους. Ήρθε η ώρα να φέρουμε στο φως και, με την μεγάλη παράδοση της πολιτικής ανυπακοής, δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε αυτήν την ιδιωτική κλοπή του δημοσίου πολιτισμού.
Πρέπει να πάρουμε την πληροφορία, όπου κι αν είναι αποθηκευμένη, να κάνουμε αντίγραφα και να τα μοιραστούμε με τον κόσμο.
Πρέπει οτιδήποτε δεν καλύπτεται από δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας να τα αρχειοθετήσουμε.
Πρέπει να αγοράσουμε μυστικές βάσεις δεδομένων και να τις βάλουμε στον παγκόσμιο ιστό.
 
Πρέπει να αγωνιστούμε σε αντάρτικο για την ανοιχτή πρόσβαση.

Αυτό ακριβώς θα πρέπει να γίνει. Και αν αναρωτιέστε γιατί αναφέρω τον Swartz (το πιο πάνω είναι απόσπασμα από το Μανιφέστο του), είναι επειδή τα πνευματικά δικαιώματα -ασχέτως αν είναι προβεβλημένα αυτά των βιομηχανιών του θεάματος/μουσικής- επεκτείνονται παντού. Στην ακαδημαϊκή γνώση και το ίσο δικαίωμα πρόσβασης στην ανθρώπινη γνώση, στην υγεία, στην διατροφή, παντού. Στην ίδια την ζωή δηλαδή.
Η νομοθεσία που θα εφαρμοστεί και εφαρμόζεται σε κάποιο, συμπαρασύρει στην πορεία και τα υπόλοιπα, αφού έτσι κινείται ο καπιταλισμός, χωρίς να τον νοιάζει η ανθρώπινη ζωή, παρά μόνο ο ανθρώπινος πόρος.

Θα πάρουμε ως δεδομένο, επειδή είναι -το αναφέραμε και στην αρχή του άρθρου- ότι "πειρατής", κατά κύριο λόγο θα γίνει αυτός που δεν θα μπορούσε ούτως ή άλλως να είχε πρόσβαση στο περιεχόμενο (μιας ταινίας, πχ). Λόγω οικονομικών δυσκολιών και ακρίβειας του προϊόντος, τ' οποίο μπορεί τελικά να μην τον ικανοποιήσει, Λόγω μη διαμονής του σε αστικό κέντρο αλλά σε επαρχία. Αδυναμία λόγω τραπεζικών διαφορών δημιουργίας e-backing λογαριασμού, για ένα περιεχόμενο που ούτως ή άλλως θα ήταν ακριβό και αμφίβολο ως προς το αποτέλεσμα. Που ακόμα και σε νόμιμες streaming σελίδες να πλήρωνε ενοικίαση ώστε να το δει on-line, μπορεί αν μην ήταν εφικτό λόγω της κακής του σύνδεσης (στην επαρχία μιλάμε και για 1mbs). Και ένα σωρό ακόμα λόγους και αιτίες. Προσωπικά παίρνω ως δεδομένο, ισχύει άλλωστε, πως ακόμα και οι ταινίες μπορεί να περιέχουν πληροφορίες για κάποιους ή να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης. Τα πάντα είναι πληροφορία άλλωστε, η ερμηνεία της εξαρτάται από την άποψη για την πραγματικότητα που έχει ο καθένας, αλλά όπως και να έχει δεν παύουν να είναι data. Τα πνευματικά δικαιώματα (που ισχύουν για έναν αιώνα και ακόμα πιο πολύ), περιορίζουν την πληροφορία σε κάποιον που ούτως ή άλλως νόμιμα δεν θα μπορούσε να τις αποκτήσει και σαν ειρωνεία απέναντί του έχει μαι κρατική νομοθεσία που τον καταδιώκει και στιγματίζει, όταν το ίδιο αυτό κράτος αδυνατεί να δημιουργήσει τις υποδομές.

Τα ψηφιακά κοινά είναι οι δημόσιοι πόροι (ραδιόφασμα, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ελεύθερο λογισμικό, κοινή γνώση και τέχνη, ανθρώπινη δημιουργικότητα και ευφυΐα) καθώς και οι γύρω από αυτούς κοινοτικές παραγωγικές σχέσεις, που γεννιούνται στην κόψη της τεχνολογίας και μπορούν να μας επιτρέψουν να αντεπιτεθούμε. Αν επιθυμούμε η φωνή των πολιτών στην κοινωνία της πληροφορίας να μην κυριαρχείται από τη δύναμη των εταιρειών και των κυβερνήσεων, τότε η ισχυροποίηση των ψηφιακών κοινών είναι η επιλογή, στην οποία πρέπει να στραφούμε και να δώσουμε όλη την ενέργειά μας. Οι αγώνες για τα ψηφιακά κοινά δεν είναι διόλου εύκολοι επειδή έχουν να κάνουν με την δημιουργία μεταξύ μας δεσμών -άλλων από αυτούς που σήμερα κυριαρχούν, δηλαδή σχέσεων ισότητας, συνεργασίας και αλληλεγγύης. Είναι όμως αγώνες επινοητικοί με την ουσιαστική έννοια, αφού με αυτούς καλούμαστε να χακέψουμε την πραγματικότητα, φτιάχνοντας κοινότητες που θα διαχειρίζονται με δημοκρατικό τρόπο τον ψηφιακό κοινό μας πλούτο και θα αποθησαυρίζουν αποτελεσματικά την συλλογική μας ευφυΐα. Τέτοιοι αγώνες αξίζουν τελικά κάθε μας συνδρομή, γιατί έχουν ως ανταμοιβή την απελευθέρωση της δημιουργικότητάς μας και την αδιαμεσολάβητη επιστράτευσή της στην υπηρεσία της κοινωνικής προόδου: [Η επανάσταση του P2P και ο Michel Bauwens].


Με όλα αυτά λοιπόν, θέλω να τονίσω, νομιζω δεν χωράει αμφισβήτηση, πως το θέμα είναι καθαρά κοινωνικό. Τα κανάλια μιλούν για τον εθελοντισμό, όμως δεν αναφέρουν την αλληλεγγύη. Και αυτό ακριβώς είναι το όπλο μας. Η αλληλεγγύη.
Διαβάζω -δεν ξέρω αν είναι αλήθεια- πως ανάμεσα στις διάφορες ιστοσελίδες υποτιτλισμού υπάρχει διαμάχη, το ίδιο ισχύει και στις μεγάλες σελίδες ευρετηρίασης ταινιών/σειρών. Κάποιοι ισχυρίζονται πως η περίπτωση του DVDmobies είχε να κάνει με μια τέτοια κόντρα από μια άλλη από τις πιο μεγάλες ιστοσελίδες διαμοιρασμού, της οποίας οι ιδιοκτήτες της -που εμπλέκονται και με άλλες επιχειρηματικές δραστηρίοτητες εκτός διαδικτύου- βρεθήκαν πρόσφατα στην (δικτυακή) δημοσιότητα λόγω κάποιας καταπάτησης εργασιακών δικαιωμάτων ή μη πληρωμής δεδουλευμένων που έκαναν. Όπως είπα τίποτε από όλα αυτά δεν ξέρουμε αν ισχύει, τι είναι και πώς.
Αυτό όμως που ξέρουμε, είναι ότι από την στιγμή που δεν υπάρχει αίμα, είναι άσκοπο να υπάρχει η κόντρα, Ποιος ο λόγος; Στο τέλος ο ένας ή οι λίγοι που θα μείνουν θα πέσουν εκ' των πραγμάτων από τα μέσα που ίδιοι χρησιμοποίησαν ενάντια στους άλλους. Και θα είναι μόνοι τους τότε. Εντελώς μόνοι, χωρίς καμία φωνή να τους υπερασπιστεί. Το να υπάρχει αποκέντρωση δεν είναι καθόλου κακό. Η αποκέντρωση όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει συλλογικότητα και αλληλεγγύη. Ένα κοινό μέτωπο. Όλο αυτό το μπλα-μπλα ντε, από τον πρόλογο ακόμα. Άλλωστε το διαδίκτυο χτίστηκε ως ένα αποκεντρωμένο δίκτυο, αλλά είναι ειρωνεία ότι γίνεται ολοένα και πιο συγκεντρωτικό. Και παράλληλα μας τσακίζει η κόντρα και η έλλειψη συνεργασίας και η από κοινού αντιμετώπιση των ακριβώς ίδιων προβλημάτων.

Θα μεταφέρω όμως, την πλευρά ενός ανθρώπου που διατηρεί μια από τις γνωστές ιστοσελίδες ευρετηρίασης σε μεγάλη ιστοσελίδα ευρετηρίασης multimedia περιεχομένου:

Μίλησα προχθές με έναν δικηγόρο. Δεν έχει σημασία πού είναι το domain που host-άρεται η σελίδα κλπ. Από την στιγμή που κάνεις login, είσαι ευάλωτος. Κάθε πάροχος adsl είναι υποχρεωμένος να κρατάει τα logs σου έως και 12 χρόνια μετά την λήξη συμβολαίου. Οπότε, αν μπαίνει από adsl γραμμή, αν γίνει ποτέ μεγάλο ψάρι ή αν βρουν τα στοιχεία του εύκολα, καλύτερα να το σκεφτεί καλά. Εμείς παίζουμε κορόνα γράμματα κάθε μέρα αλλά είμαστε άτομα που το έχουμε περισσότερο ανάγκη από άλλους και δεν έχουμε άλλη λύση. Δουλειές δεν υπάρχουν, δάνεια, έξοδα, σπίτια, αμάξια, ενοίκια, οικογένεια κλπ, κάθε μήνα πρέπει να πληρωθούν. Οπότε, ό,τι συνέπειες είναι να έρθουν, ας έρθουν.

Και ενημερωτικά, αυτά τα ad-fly στις ιστοσελίδες αυτές, πληρώνουν 5 ευρώ ανά δέκα χιλιάδες (10.000) links, άρα υπολογίστε την πραγματικότητα.

Είμαστε αυτοί που πρέπει να καταλάβουμε, πριν αποδεχτούμε αυτά που προσπαθούν να μας ταΐσουν τα μέσα ενημέρωσης. Είμαστε το bug [το σφάλμα] στον πηγαίο κώδικα, η εξέλιξη που είναι η εν δυνάμει επανάσταση και η οποία απειλεί τα άκαμπτα συστήματα. Όλα αυτά, είμαστε εσύ, είμαστε εμείς, είμαστε μαζί, είμαστε επώνυμοι, είμαστε ανώνυμοι. Δεν είμαστε διάνοιες, δεν είμαστε ξερομπορόλες, μα δεν εκπορνευόμαστε την ζωή μας και πάντα αναρωτιόμαστε το γιατί... Είμαστε απλοί άνθρωποι, εργαζόμενοι, φοιτητές, άνεργοι, καλλιτέχνες, άνθρωποι με παρόμοια προβλήματα, ανησυχίες και ευαισθησίες. Όλα όσα γράφτηκαν σε τούτο εδώ το άρθρο δεν θα έπρεπε να ήταν προβληματισμός (ούτε καν άρθρο εδώ που τα λέμε) αλλά κοινή λογική. Περιλαμβάνει όλους μας, ακόμα και και αυτούς που θεωρούν εαυτούς ανώτερους, ακόμα και αυτούς που φοβούνται να αρθρώσουν το όνομά τους. Και έτσι πρέπει να πάμε όλοι μαζί [δείτε γιατί: Manifesto osarena].

Ελπίζω το άρθρο να διαβαστεί προσεκτικά, κυρίως από αυτούς που "πρέπει" και μπορούν να καταλάβουν, ώστε η επόμενη κίνηση/αντίδραση να είναι εντελώς διαφορετική και ουσιαστική. Και κυρίως μαζική, προτάσσοντας μια κουλτούρα πολιτικών ελευθεριών.

  • Σχόλια

0 Comments:

Scroll to Top