BETA

Pi: Ποιος θα το φανταζόταν ότι τα μαθηματικά μπορούν να κινηματογραφηθούν;

Εικόνα Maria

Το Pi (γνωστή και ως Π), είναι μια ταινία ενδεικτική για το πώς πρέπει να είναι μια ανεξάρτητη παραγωγή. Πρόκειται για ένα πολύ τολμηρό κινηματογραφικό επίτευγμα που αποδημεί όλες τις ανοησίες περί «επιστημονικής φαντασίας» σε ταινίες όμοιες μεταξύ τους και καταφέρνει να δώσει το πρώτο «μαθηματικό θρίλερ». Η φόρμα της ταινίας απομακρύνεται από τις γεμάτες εφέ μοδάτες ταινίες γύρω από τον κυβερνοχώρο και άλλα δήθεν εξωτικά παρά-επιστημονικά θέματα. Με απίστευτη οικονομία και σχεδόν μινιμαλιστικό τρόπο καταφέρνει με το τίποτα να δημιουργήσει μια διαρκή ένταση και αίσθηση απειλής κυρίως χάρις στην κλειστοφοβική ατμόσφαιρα που χτίζεται σταδιακά. Σε κάθε σημείο της ταινίας είναι ολοφάνερα διακριτά στοιχεία όπως το σεναριακό θράσος, η άρνηση κάθε συμβατικότητας και, εν' τέλει, ο τρόπος με τον οποίον αναμειγνύει μαθηματικά, θρησκεία και συγκρουόμενες κοσμοθεωρίες.
Με γρήγορες λήψεις και πλάνα, μέσα από ασπρόμαυρο φιλμ, δημιουργεί μια όμορφη και παράλληλα αγχωτική ατμόσφαιρα,που καταφέρνει να καταβάλλει τον θεατή. Ένα σεναριακό αποτέλεσμα που θα εκτιμήσουν οι φίλοι/-ες του «πρωτοτύπου - μοντέρνου» σινεμά.
Επίσης, όλο αυτό συνοδεύεται από ένα εξαιρετικό soundtrack (μουσική) που συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι Orbital και οι Massive Attack.

Η «κατασκευή» της ταινίας αποτελεί έναν πραγματικό άθλο που αποδεικνύει περίτρανα ότι το πάθος και οι ιδέες είναι σημαντικότερα από τα χρήματα. Το δωμάτιο του ήρωα (βγαλμένο θαρρείς από γερμανική εξπρεσιονιστική ταινία) που αποτέλεσε και το βασικό πλατό της ταινίας, στήθηκε σε μια παρατημένη αποθήκη σε μια κακόφημη συνοικία της Νέας Υόρκης. Τα γυρίσματα στον υπόγειο έγιναν λαθραία τις ώρες μη λειτουργίας του, καθώς η άδεια απαιτούσε 18000 δολάρια που δεν υπήρχαν. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία είναι φτιαγμένη με διαφορετικούς τύπους φιλμ αφού τα πενιχρά οικονομικά οδήγησαν στην αναζήτηση παλιού στοκ ακόμη και ληγμένου, το αποτέλεσμα όμως είναι αλησμόνητο. Οι ηθοποιοί και τεχνικοί πληρώθηκαν το βασικό μισθό, συμφωνώντας να πάρουν έξτρα αμοιβή αν η ταινία αποκτούσε διανομή στο λεγόμενο εμπορικό κύκλωμα.

Αν και η ταινία απαιτεί μια στοιχειώδη διάθεση μάθησης μαθηματικών, είναι μύθος πως απευθύνεται σε «αλγοριθμάδες», μα από την άλλη είναι και λίγο να δύσκολο να πεις πως πρόκειται για μια ταινία που θα μπορέσουν να την δουν όλοι/-ες.
Όμως, ακόμη και αν οι σχέσεις σας με τα μαθηματικά ήταν τραυματικές στο σχολείο, μην διστάσετε να μπείτε στον παράξενο κόσμο του Pi (στα ελληνικά, γνωστή ως π). Τα μαθηματικά του, είναι αρκετά απλά και στα χέρια του ευφάνταστου Ντάρεν Αρονόφσκι μετατρέπονται σε κλειδί ενός συναρπαστικού μεταφυσικού θρίλερ γύρω από την αιώνια ανθρώπινη αναζήτηση για κάποιου είδους τάξη-νόημα στο χάος που μας περιβάλλει. Οι εραστές των αριθμών, των φράκταλς και της θεωρίας του χάους, θα χαμογελάσουν ευφορικά βλέποντας τον καπνό του τσιγάρου να στροβιλίζεται στον αέρα ή τους σχηματισμούς από το γάλα που διαλύεται σε ένα φλυτζάνι καφέ, Θα απολαύσουν εκπληκτικές συζητήσεις για τον Πυθαγόρα, τον Αρχιμήδη και τον «χρυσό κανόνα». Ποιος θα το φανταζόταν ότι τα μαθηματικά μπορούν να κινηματογραφηθούν;

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Darren Aronofsky
Σενάριο: Darren Aronofsky, Sean Gullette, Eric Watson
Πρωταγωνιστούν: Sean Gullette, Mark Margolis, Ben Shenkman, Pamela Hart, Lauren Fox κ.α

Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ
Έτος Παραγωγής: 1998
Κυκλοφορία: 10 Ιουλίου 1998

Συνολικό budget περίπου 140.000 δολάρια. Αποτέλεσμα: 5.000.000 εισπράξεις μόνο στην Αμερική και - πάνω από όλα - διθυραμβικές κριτικές σε ολόκληρο τον κόσμο.


INFO: Ο π είναι ένας άρρητος αριθμός, κάτι που σημαίνει ότι δεν μπορεί να εκφραστεί ακριβώς ως λόγος δύο ακεραίων (όπως 22/7 ή άλλα κλάσματα που χρησιμοποιούνται συνήθως για την προσέγγιση του π)· κατά συνέπεια, η δεκαδική απεικόνιση δεν τελειώνει ποτέ και ποτέ δεν εγκαθίσταται σε μια μόνιμη και επαναλαμβανόμενη παράσταση.
Το π βρίσκεται σε πολλούς τύπους της τριγωνομετρίας και της γεωμετρίας, ειδικά όσον αφορά κύκλους, ελλείψεις ή σφαίρες. Βρίσκεται επίσης και σε διάφορους τύπους από άλλους κλάδους της επιστήμης, όπως η Κοσμολογία, η Θεωρία των αριθμών, η Στατιστική, τα fractal, η θερμοδυναμική, η μηχανική, και ο ηλεκτρομαγνητισμός. Ο καθολικός χαρακτήρας του π τον καθιστά μια από τις πιο ευρέως γνωστές μαθηματικές σταθερές, τόσο εντός όσο και εκτός της επιστημονικής κοινότητας και έχει αποτελέσει θέμα λογοτεχνικών βιβλίων.

Τον 20ό και 21ο αιώνα, μαθηματικοί και πληροφορικοί ανακάλυψαν νέες προσεγγίσεις που, όταν συνδυάζονται με την αυξημένη υπολογιστική ισχύ, επεκτείνουν την δεκαδική απεικόνιση του π πάνω από 10 τρισεκατομμύρια (1013) ψηφία (2011). Οι επιστημονικές εφαρμογές δεν απαιτούν γενικά περισσότερα από 40 ψηφία του π· έτσι, το πρωταρχικό κίνητρο για αυτούς τους υπολογισμούς είναι η ανθρώπινη επιθυμία να σπάει ρεκόρ. Οι πολύπλοκοι υπολογισμοί που εμπλέκονται στον υπολογισμό των ψηφίων του π έχουν χρησιμοποιηθεί για την δοκιμή υπερυπολογιστών και σε αλγόριθμους πολλαπλασιασμού υψηλής ακρίβειας.


Η υπόθεση:

Ο Μαξ, ιδιοφυία στα μαθηματικά, ζει απομονωμένος στο μικρό διαμέρισμά του στην Νέα Υόρκη. Με τον αυτοσχέδιας κατασκευής υπολογιστή του - που έχει το ελληνικότατο όνομα Ευκλείδης - παλεύει να βρει το μαθηματικό πρότυπο πάνω στο οποίο βασίζεται η χρηματιστηριακή αγορά. Η έρευνά του δεν έχει σκοπό το κέρδος αλλά την ανακάλυψη μιας βαθύτερης αλήθειας και νομοτέλειας.
Ο Μαξ πιστεύει ότι η γλώσσα της φύσης είναι τα μαθηματικά, ότι όλα μπορούν να εκφραστούν και να εξηγηθούν με αριθμούς και πάνω από όλα είναι έτοιμος να φτάσει μέχρι την «τρέλα» προκειμένου να λύσει το αίνιγμα.
Άλλωστε, όπως ο ίδιος διηγείται όταν ήταν έξι χρονών, αγνόησε την συμβουλή της μητέρας του και κοίταξε τον ήλιο κατάματα με αποτέλεσμα να τυφλωθεί προσωρινά.
Στην αναζήτηση θα εμπλακούν μια εταιρεία που για ευνόητους λόγους αναζητεί μια φόρμουλα πρόβλεψης των τιμών στο χρηματιστήριο και μια οργάνωση φανατικών Εβραίων (Χασιδικοί) που πιστεύει ότι το μυστικό του θεού βρίσκεται σε μια λέξη με 216 γράμματα-αριθμούς (ξέρετε, πάντα η επιστήμη βρισκόταν κάτω από την πίεση οικονομίας και θρησκείας...)
Όλοι οι εμπλεκόμενοι στην ιστορία έχουν την αυταπάτη ότι η αλήθεια ενός τόσο σύνθετου κόσμου μπορεί να βρίσκεται στην καρδιά ενός αριθμού. Εκτός ίσως από τον σοφό πρώην καθηγητή και μέντορα του Μαξ...

Σε μια ταινία όπου ο κόσμος προσπαθεί να «συμμαζευτεί» από τον Max σε ένα σύνολο από μαθηματικά μοτίβα, η οποιαδήποτε ύπαρξη χρώματος θα ήταν πιθανότατα άστοχη. Άλλωστε, ο Max και ο μέντοράς του Sol (Mark Margolis) επκοινωνούν με μια ασπρόμαυρη γλώσσα: Μολύβι και χαρτί.
Με ευφυείς λήψεις, αποκαλύπτει ότι τα μοτίβα είναι παντού, από το γάλα στον καφέ, μέχρι τον καπνό του τσιγάρου. Δεν χρειάζεται να ξέρουμε με ποιον τρόπο ο Max φτάνει στα συμπεράσματά του· από την στιγμή που βλέπουμε ότι το εγχείρημά του έχει λογική βάση, έχουμε γίνει «συνένοχοι».
Το μυαλό του Max..στην καλύτερη περίπτωση λαβυρινθικό. Ιδιοφυής μαθηματικός αλλά ελαττωματικό ανθρώπινο ον,

Η φιλοδοξία του Max να ανακαλύψει τον αριθμό εκείνο που θα εξηγήσει την συμπεριφορά του σύμπαντος - και που κατά κάποιους άλλους είναι το πραγματικό όνομα του Θεού - τον απομονώνει ολοκληρωτικά από την πραγματικότητα (και το πασιφανές ενδιαφέρον της γειτόνισσάς του, Devi)· προφανώς η αναζήτηση του Θείου συνεπάγεται την σταδιακή απάρνηση οτιδήποτε ανθρώπινου.

Όλοι οι outsiders έχουν από έναν διαφορετικό ρόλο στην ταινία. Ο Sol, που όπως αποδεικνύεται ξέρει πολύ περισσότερα από όσα αφήνει να εννοηθούν, προσπαθεί να φέρει τον Μax στα συγκαλά του και να τον ξυπνήσει από την μανία του να ανακαλύπτει παντού μοτίβα («You re no longer a mathematician but a numerologist») ή και να τον σώσει, αν θέλετε, από την μοίρα του Ίκαρου.
Οι Εβραίοι θέλουν μόνο την δύναμη και την αποκλειστικότητα που συνεπάγεται η γνώση του ονόματος του Θεού, ενώ τα κοράκια της Wall Street αναζητούν την οικονομική κυριαρχία -είναι αστείο το πώς πρόκειται για τα ίδια νούμερα σε τελική ανάλυση.

Ο ίδιος ο Max τι θέλει; Πιθανότατα μια ακόμα απόδειξη της ύπαρξής του, αυτήν την φορά λύνοντας το μεγαλύτερο πρόβλημα. Μόνο που το σενάριο επιμένει ότι υπάρχουν όρια: Κάποια πράγματα δεν είναι για τους θνητούς και κάποιες γνώσεις είναι αβάσταχτες για τον ανθρώπινο νου (και το σώμα), όσο πολύπλοκος και αν είναι.

Επίσης: Επιστήμη και θεολογία αυτοαναιρούνται; Ο Max έχει ανάγκη το πιο πρόσφατο μικροτσίπ για να προσεγγίσει τον «Θεό» οπότε αν θέλετε το συζητάμε και αυτό.

Μια από τις πιο ιδιοφυείς εμπνεύσεις του σεναρίου είναι η απειροελάχιστη στιγμή (πριν το θάνατο;) που ακόμα και η μηχανή αποκτάει επίγνωση της δομής της, μέσω του μυστηριώδους αριθμού. Ένα μάτσο σίδερα, που για ένα νανοδευτερόλεπτο αποκτά συνείδηση –μια τεχνολογική, πιο δραματική εκδοχή του Πινόκιο.

Δώστε όποια εξήγηση θέλετε: Το γοητευτικό είναι ότι τα στοιχεία δεν συνηγορούν ούτε προς την αποδοχή του Θείου, ούτε προς την αθεΐα. Υπάρχει ο Θεός, το τέλειο ανώτερο ον, που έχει εμφυσήσει κάτι από την ύπαρξή του σε κάθε κομμάτι της δημιουργίας (με την μορφή αναλογιών, όπως η ακολουθία του Fibonacci;) ή η ξεχωριστή θέση του ανθρώπου ότι είναι απλά ένα παντοδύναμο bug 216 ψηφίων, που προέκυψε μέσα από έναν κυκεώνα αριθμών;; Ίσως είναι κάτι που καλύτερα να μην μάθουμε.

[με στοιχεία από τα: cine.gr, wlearn.gr]

ΤRAILER:

>>> Δείτε την ταινία Pi, με ελληνικούς υπότιτλους.

  • Σχόλια

0 Comments:

Scroll to Top