BETA

Το τέλος του 2% στην αγορά υπολογιστών επανέρχεται. Τι πραγματικά είναι αυτό;

Εικόνα constantinos

Σχεδόν δυο μήνες μετά από τον προηγούμενο σάλο, σχετικά με την επιβολή τέλους 2% στην τιμή πώλησης των υπολογιστών, το θέμα φαίνεται να επανέρχεται και το πιο πιθανό να οδηγηθεί προς ψήφιση. Αφορά το σχέδιο νόμου που κατατέθηκε στα τέλη του 2015 στην Βουλή υπό τον τίτλο «Νόμος για τη συλλογική διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων και για την χορήγηση πολυεδαφικών αδειών για επιγραμμικές χρήσεις μουσικών έργων και άλλα πολιτιστικά θέματα».
Στο θέμα έχουμε αναφερθεί διεξοδικά εκείνο το διάστημα (Γενάρη 2016), με το άρθρο: Φόρος στα Tablets ή φόρος στην Ηλιθιότητα;

Επανερχόμενο το θέμα, αξίζει να το δούμε καλύτερα, καθώς η επιβολή αυτού του ειδικού τέλους θα σημάνει ακόμα περισσότερα και οι παρερμηνείες σε όλο αυτό θα δώσουν και θα πάρουν.
Οπότε, ας τα δούμε λίγο καλύτερα τα πράγματα:
 

Τι ακριβώς είναι αυτή η προσαύξηση του 2% στις τιμές των υπολογιστών;

Αυτό λοιπόν, το σχέδιο νόμου ενσωματώνει στην ελληνική νομοθεσία την Οδηγία 2014/26 για την συλλογική διαχείριση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων καθώς και για την χορήγηση πολυεδαφικών αδειών για επιγραμμικές χρήσεις μουσικών έργων στην εσωτερική αγορά και, όπως σημειώνει ο υπουργός πολιτισμού, Αριστείδης Μπαλτάς:

Εισάγει νέους κανόνες για τη βελτίωση της λειτουργίας των οργανισμών συλλογικής διαχείρισης και προστασίας και προβλέπει διαδικασίες συναινετικής επίλυσης διαφορών (συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ οργανισμών και αντιπροσωπευτικών ενώσεων χρηστών, διαμεσολάβηση του Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας, διαιτησία)...

Και όπως διευκρίνισε, μετά τις αντιδράσεις για την επαναφορά της αμοιβής επί της αξίας των ηλεκτρονικών υπολογιστών:

Η εύλογη αμοιβή, δεν συνιστά φόρο αλλά αποζημιωτικό αντιστάθμισμα της ζημίας του δημιουργού από την ελεύθερη αναπαραγωγή του έργου του από τρίτους για ιδιωτική χρήση.

θυμίζοντας πως προβλεπόταν ήδη στο άρθρο 18 παρ. 3 του Ν. 2121/1993.
 

Τι είναι όμως, αυτός ο νόμος 2121 του 1993;

Ο νόμος αυτός (2121/93) που πέρασε από το υπουργείο πολιτισμού, επί υπουργίας Ντόρας Μπακογιάννη - και η ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που υιοθέτησε τον θεσμό της ιδιωτικής αναπαραγωγής- επέβαλε «εύλογη αμοιβή» επί της αξίας των ηλεκτρονικών υπολογιστών το έτος 1993. Καταργήθηκε, όμως, το έτος 2002.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο συγκεκριμένος νόμος, εκείνη την εποχή (1993) που δεν υπήρχε το διαδίκτυο, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως «καινοτόμος» και λειτούργησε ως παράδειγμα για την εισαγωγή της εύλογης αμοιβής από τους Η/Υ στην νομοθεσία δεκατεσσάρων ευρωπαϊκών κρατών!

Το σημαντικό εδώ όμως είναι ότι οι αντιδράσεις γι' αυτόν τον νόμο υπήρξαν λίγα χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα, το 1997. Την ίδια χρονιά δηλαδή που άρχισαν να δημιουργούνται οι οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης και να ζητούν την καταβολή της εύλογης αμοιβής από τους οφειλέτες.

Και αυτόν ακριβώς, τον καταργημένο νόμο, πάνε να επαναφέρουν τώρα, με κάποιες προσθήκες και βελτιώσεις.
 

Η αντίφαση:

Προσπαθώντας να το δούμε από την πλευρά της οικονομικής εξουσίας του κράτους, είναι αστείο, καθώς σαν πρόσχημα προβάλλεται ο «πολιτισμός». Και το αστείο είναι το πως, αν και η ελλάδα με τους πατριώτες της, είναι αυτή που υπερηφανεύεται για τον πολιτισμό της, την ίδια στιγμή είναι από εκείνες τις χωρείς που τον προστατεύουν λιγότερο (θυμάστε την περίπτωση του «εθνικού» ύμνου;).
Λαμβάνοντας υπόψιν το επίπεδο του σημερινού νεοελληνικού «πολιτισμού», βλέπουμε πως αυτή η χώρα, διαθέτει και βιβλία και θέατρο και μουσική και οτιδήποτε τέλος πάντων, θα μπορούσε να ονομαστεί ως «πολιτισμός». Βλέποντας όμως και τους ανθρώπους που προβάλλονται από τα media και την εξουσία ως φορείς πολιτισμού (πχ: Δημουλίδου, Ράμφος, Λαζόπουλος, Σφακιανάκης, Σεφερλής και σία), προκύπτει εύκολα και η απάντηση του γιατί στο σύνολό της αυτή η χώρα έχει λοβοτομημένους πολίτες, όπως ακριβώς δηλαδή μια χώρα η οποία δεν θα είχε τίποτα από αυτά (βιβλία, τέχνες, τραγούδια κλπ).

Παρ' όλα αυτά, είναι λάθος οπτική αυτή.
Αν λογαριάσουμε πως στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει, είναι η εξουσία και τα συνεπαγόμενα συμφέροντα, να νομοθετεί όπως θέλει, ορίζοντας το σωστό και το λάθος, το νόμιμο και το μη νόμιμο, το ηθικό και το ανήθικο, προφανώς ο ίδιος μηχανισμός, ορίζει και τον πολιτισμό.
 

Ναι, μα οι δημιουργοί, δεν δικαιούνται αμοιβή;

Δεδομένου του οικονομικού συστήματος (καπιταλισμός, ελεύθερη αγορά), σαφώς και δικαιούνται, δεν είπε κανένας το αντίθετο. Μα όπως είναι και το λογικό, η αμοιβή τους θα προέρχεται από τους ανθρώπους τους οποίους αγοράζουν το έργο τους (πχ, ένα βιβλίο, ένα cd / dvd, εισιτήριο, κλπ). Θα ήταν παράλογο για παράδειγμα, να υποχρεωθούμε άπαντες δια νόμου, να πληρώνουμε για την δημιουργία τραγουδιών κάποιους συνθέτες, μουσικούς και καλλιτέχνες.
Συνεπώς, η αμοιβή των δημιουργών, ερμηνευτών, κλπ, προέρχεται κυρίως από τους ανθρώπους που θα διαδράσουν οικονομικά με το έργο τους και το τελικό κέρδος τους εξαρτάται από τις συμφωνίες που έχουν κάνει με μεσάζοντες, managers και την εταιρεία την οποία τους «χτίζει». Αν πιστεύουν πως η αμοιβή τους δεν είναι ικανοποιητική ή η αναμενόμενη, προφανώς είναι ένα θέμα που πρέπει να διευθετήσουν μόνοι τους και δεν πρόκειται για ένα πολιτικό ζήτημα, το οποίο θα πρέπει να μεταφερθεί στο κοινοβούλιο ή να αποτελέσει δημόσιο θέμα.
Σαφή και εύλογα όλα αυτά.

Μα και πάλι, εδώ όσα και να λέμε, η κανονικότητα της νομοθεσίας, το έχει ήδη ορίσει, αφού η  εύλογη αμοιβή δεν αφορά τις καθεαυτού περιπτώσεις παράνομης αναπαραγωγής αλλά εκείνες τις περιπτώσεις που ο νόμος, κάμπτοντας τον κανόνα του απόλυτου χαρακτήρα του copyright, αναγκάζει τον δημιουργό να ανεχθεί την, χωρίς άδεια, χρήση του έργου του. Για' αυτές λοιπόν τις περιπτώσεις, προβλέπει ο νόμος την εύλογη αμοιβή ως μια ελάχιστη αποζημίωση του δημιουργού.
Όχι βέβαια, πως αυτό αλλάζει πολλά από την ουσία, όπως θα καταλάβετε και πιο κάτω.
 

Υπάρχει όμως και η πειρατεία...

Φυσικά και υπάρχει. Πάντα υπήρχε. Από την εποχή που τα δισκοπωλεία μιας άλλης εποχής έγραφαν κασέτες, μέχρι τα video-clubs που δίνανε κόπιες αντιγραμμένες. Απλά, το φαινομενο εξελίσσεται με τις εποχές, τα μέσα και την τεχνολογία. Όπως μαζί του εξελίσσεται και η παραγωγή των «σταρς» και του περιεχομένου (πλέον, οι ταινίες, βιβλία, τραγούδια κλπ, βγαίνουν με ρυθμούς πολυβόλου, κάθε εβδομάδα).
Είναι γνωστά επίσης κάποια ακόμα:

1. Η ζήτηση της πειρατείας, έχει να κάνει με τις οικονομικό-κοινωνικές συνθήκες.
2. Οι καλλιτέχνες, συγγραφείς, ηθοποιοί, τραγουδιστές κλπ, είναι επίσης προϊόντα για κάποια από τις λίγες πολυεθνικές που επικρατούν στον χώρο, είτε σε τοπικό επίπεδο. Κάτι αντίστοιχο γίνεται και με τους εκδοτικούς οίκους.
3. Πως όλο αυτό το οποίο ονομάζεται ως «πολιτισμός», αποτελεί ένα προϊόν και υπάγεται στους κανόνες του κέρδους της αγοράς.
4. Αν δεχτούμε ως πραγματικές, όλες τις εκατέρωθεν μετρήσεις, στατιστικά κλπ, τότε αυτό που προκύπτει είναι πως η πειρατεία είναι ουδέτερη, ούτε μείωσε, ούτε αύξησε τα έσοδα. Προφανώς το ζητούμενο των πολυεθνικών είναι να ελέγξουν και αυτόν τον χώρο, για επιπλέον κερδοφορία.

Η μοιρασιά

Με τις παρούσες συνθήκες, αυτό το τέλος, μπορεί να ονομαστεί σαφέστατα με μια λέξη: «χαράτσι». Βέβαια, οι νομικές και νομοθετικές ορολογίες, είναι εντελώς διαφορετικές απ' ό,τι τις προτάσσει η κοινή γνώμη και στην τελική, ως γνωστόν τα πάντα καθορίζονται γύρω από αυτές τις διατάξεις.
Συνεπώς, με βάση αυτά, αυτό το τέλος, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σαν φόρος. Φόρους άλλωστε έχει δικαίωμα να εισπράξει μόνο το κράτος και κανένας ιδιωτικός φορέας.
Αυτό λοιπόν το «τέλος» - που στην τελική, απ' όποια πλευρά και αν το δεις, δεν παύει να είναι μια ακόμα επιβάρυνση - ο νομοθέτης το έχει ορίσει σαφέστατα: «εύλογη αμοιβή».. Η «εύλογη αμοιβή» δηλαδή, αποτελεί αμοιβή εργασίας και ως γνωστόν, τα ποσά που αποκτά κανείς από την εργασία του φορολογούνται.

Συνεπώς, ανοίγει τις πόρτες για διεκδίκηση από τους συγκεκριμένους φορείς και μάλλον κόβει το μονοπώλιο είσπραξης από την επικρατούσα μέχρι τώρα ΑΕΠΙ. Στην διεκδίκηση, καθώς τους αφορά άμεσα, έχουν εμπλακεί και άλλοι (σύλλογοι μουσικοσυνθετών, στιχουργών και άλλων), οι οποίοι επικροτούν την λήψη αυτού του τέλους, ασκώντας και πολιτικές πιέσεις, καθώς με όλα αυτά δικαιούνται και το δικό τους μερίδιο.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί, καθώς σε αυτό το τέλος του 2%, δικαιούχοι είναι και οι δημοσιογράφοι όπως και οι ιδιοκτήτες των εφημερίδων (!!).

Ωραία, και γιατί να τα πληρώσω εγώ αυτά;

Πολύ απλά, επειδή χρησιμοποιείς υπολογιστή / smartphone / tablet και ο υπολογιστής / smartphone / tablet είναι ένα μέσο που μπορεί να γίνει πειρατεία και με την πειρατεία θεωρείται πως θίγονται τα κέρδη των δημιουργών, μεσαζόντων και εταιρειών. Με την ίδια λογική δηλαδή, θα μπορεί να μπει ένα πρόσθετο τέλος και στα γυαλιά οράσεως, επειδή συντελούν στην ανάγνωση πειρατικού περιεχομένου. Ή στο ηλεκτρικό ρεύμα, με το οποίο τροφοδοτούνται οι υπολογιστές που συμβάλλουν στην πειρατεία και πάει λέγοντας.
Εν δυνάμει δηλαδή, θεωρείται όλο το σύνολο του πληθυσμού ως «εγκληματίες» (καθώς ως έγκλημα, καταδικάζεται και η πειρατεία), ζητώντας του να καταβάλλει ένα πρόστιμο εκ' των προτέρων, για κάτι που ίσως κάνει, ίσως όχι, ίσως να μην γνωρίζει κλπ.

Πρακτικά δηλαδή, θα μπορούσαμε να πούμε πως, η ανεπάρκεια μηχανισμών από το κράτος και τις ιδιωτικές εταιρείες, με τους αμέτρητους ενδιάμεσους και εμπλεκόμενους, θα πρέπει να μετακυλίσει στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. 
Οι απόψεις που έχουν ακουστεί γι' αυτό είναι αμέτρητες από κάθε πλευρά. Κάποιοι μάλιστα, πρότειναν σαν χρυσή τομή, να καταβάλλεται από τον κρατικό προϋπολογισμό (!). Δηλαδή έχουμε πολέμιους του κρατισμού αλλά με έξοδα του κράτους και, στην ουσία, η επιβάρυνση να μετακυλίεται και πάλι στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Λαμπρό, έτσι;

Το πώς και πού τελικά, θα μοιράζεται αυτό το ποσόν που προφανώς θα είναι πολύ μεγάλο, δεν είναι κάτι που θα πρέπει να μας απασχολεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία πού θα χρησιμοποιηθεί ως συνήθως, δηλαδή για πολιτικά και κομματικά συμφέροντα και σκοπιμότητες.
Δεν είναι μυστικό άλλωστε η προβληματική είσπραξη των δικαιωμάτων των δημιουργών, από ιδιωτικές εταιρείες σαν την ΑΕΠΙ, οι οποίες όμως έχουν κρατική δομή και στήριξη.

Η... «επιχειρηματολογία»

Αν και όλο αυτό δεν στέκει και έχει άπειρα κενά, μπάζοντας από παντού, δυστυχώς, δεν έχει και ισχυρό αντίλογο. Δεν ξέρω - αν αυτό το τέλος -, θα έχει επιπτώσεις και τι για μια χώρα που δεν παράγει σχεδόν τίποτα και στην προκειμένη κάνει εισαγωγές ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Ούτε αν θα έχει έσοδα το δημόσιο από αυτό και πόσα, καθώς θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η προσαύξηση του τέλους που θα επιβαρύνει στο εξής την αγορά τους (και για το δημόσιο).
Ούτε μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα αν και κατά πόσο θα επηρεάσει την αγορά των ηλεκτρονικών υπολογιστών, λαμβάνοντας ως δεδομένο πως η εποχή είναι τέτοια, που η απόκτηση νέων η/υ είναι καθημερινή, συνεχής και με αυξητικές τάσεις.
Και ούτε φυσικά, αν αυτή η επιβάρυνση - που θα είναι προφανώς μεγάλη - θα επηρεάσει εισαγωγές και την χοντρική / λιανική πώληση, δημιουργώντας επιπτώσεις στην αγορά (πχ, μείωση μισθών ή και προσωπικού).

Αν και θεωρούνται γκρίζες ζώνες, εν' τούτοις έχει αποδειχθεί και μάλιστα έντονα τα τελευταία χρόνια της κρίσης, πως και ακόμα πιο μικρές προσαυξήσεις, έχουν τινάξει στον αέρα την αγορά, κυρίως με απολύσεις, μειώσεις μισθών και κλείσιμο μικρών επιχειρήσεων.
Και φυσικά μέχρι τώρα, με το δημόσιο να μην έχει πραγματικά κέρδη, ενώ αντιθέτως τα σκάνδαλα διαφθοράς και διανομής δημοσίου χρήματος σε μια συγκεκριμένη οικονομική ελίτ, να είναι καθημερινά, με μια ατιμωρησία και την μετακύλιση της ζημιάς στο κοινωνικό σύνολο.

 

Πόση είναι αυτή η επιβάρυνση τελικά (σε €);

Εδώ η «επιχειρηματολογία», είναι η εξής:

Έλα μωρέ, χαράς το πράγμα. Δυο καφέδες είναι.

Και λογικό να λέγεται αυτό, όταν στην λοβοτομημένη κοινωνία που παράγει τον πολιτισμό που της ταιριάζει και ανάγει όλο και πιο γελοίους σε αξιώματα, ένας άκρως γλοιώδης υπουργός υγείας δήλωνε:

Έλα μωρέ, τι είναι τα 5€ εισιτήριο στα δημόσια νοσοκομεία;

Αυτή άλλωστε, είναι η λογική και η κανονικοτητα που έχει νομιμοποιηθεί με θεσμούς και ψηφίσματα.
Πάνω-κάτω, τα έχουμε αναφέρει και εδώ: Μπαλτάδες, Ριζόπουλοι, Πειρατεία και Κρίση.

Τι σημαίνει όμως αυτό, με πραγματικά χρήματα;

Αν θεωρήσουμε, πως με τα σημερινά δεδομένα, - σε ένα διαδίκτυο που γίνεται ολοένα και πιο βαρύ και σε λογισμικά πιο πολύπλοκα και απαιτητικά - ένας αξιοπρεπής υπολογιστής κοστίζει περίπου 600€.
Με την προσαύξηση αυτού του 2%, η τιμή του θα ανέλθει στα 612€.
Όσο θα στοίχιζε δηλαδή, ένα πληκτρολόγιο ή ένα mouse ή ένα καλύτερο ανεμιστηράκι κλπ. Ή όσο πέντε πακέτα μακαρόνια ή κάποια κιλά, ψωμί, πατάτες και ό,τι άλλο.

Είναι πολλά;

Τι να πω; Όταν το ΦΠΑ βρισκεται στο 23% και όταν πας στο super-market και παίρνεις το φθηνότερο από τ' οτιδήποτε σχεδόν, λογαριάζοντας ακόμα και τα 10, 20 λεπτά του ευρώ, όταν η συμπίεση των μισθών είναι κάτω από τα πραγματικά όρια της αγοράς, όταν οι λογαριασμοί πληρώνονται σε δόσεις, όταν προσπαθούμε να εξοικονομήσουμε έστω και 2 ευρώ από οποιαδήποτε περικοπή σε λογαριασμούς, πάγια, ασφάλειες κλπ, προφανώς είναι πρόβλημα.
Όταν τα μόνα νέα (εκτός τις διαφθορές) είναι φόροι και ακόμα περισσότεροι νόμοι, τότε το πρόβλημα και το όλο θέμα, ανάγεται σε ακόμα πιο σημαντικό και επικίνδυνο.
Αφ' ενός ανοίγουν πόρτες για πρόσθετα τέλη και αλλού, με αντίστοιχα προσχήματα. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως (και) αυτό το τέλος σταδιακά θα αυξάνεται. Αφ' ετέρου, είναι σχεδόν βέβαιο πως στο άμεσο μέλλον, οι εταιρείες θα διεκδικήσουν πολλά περισσότερα, έχοντας όλα τα νομικά ερείσματα.

Βέβαια, όλα αυτά, τα περί ακρίβειας, μεγάλου ΦΠΑ, φτώχειας και των λοιπών, σύμφωνα με τους θεσμούς και την ισχύουσα κανονικότητα (η οποία παράγει και τον αναφερόμενο πολιτισμό), είναι αποσταθεροποιητικοί παράγοντες και συνεπώς επικίνδυνα, ως και μη νόμιμα.
Εδώ, κοινωνικοποίησαν τα χρέη τραπεζών, κομμάτων και άλλων επιχειρήσεων του οικονομικού κατεστημένου της εξουσίας, με νόμους και διατάγματα, στο 2% επί των υπολογιστών θα ήταν το πρόβλημα; Και πόσο μάλλον, όταν αυτό δεν παρουσιάζεται ως φορολογία, ενώ παράλληλα έχει την στήριξη κάποιων κοινωνικών μονάδων.

Το αν κάποιοι επιθυμούν «η συλλογική διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων συνθετών και στιχουργών να μπορεί να ασκείται στην Ελλάδα με απόλυτη διαφάνεια, χωρίς μονοπωλιακές πρακτικές και αστυνομικά μέτρα» και θεωρούν πως αυτό είναι σωστό να γίνει με επιβάρυνση του κοινωνικού σύνολου και κρίνοντας εξ' ορισμού άπαντες παράνομους (σύμφωνα με την ισχύουσα κανονικότητα), έμενα μάλλον κλαδική / συνδικαλιστική απαίτηση μου θυμίζει.

Να θυμίσουμε πως υπάρχει ήδη σχετική φορολόγηση της τάξης του καθόλου ευκαταφρόνητου 4% σε χαρτί και γραφική ύλη, γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο.
Ενώ, (αν δεν κάνω λάθος) 0,8% είναι για μέσα αναπαραγωγής (cd / dvd κλπ).

Τραγέλαφος μάλλον, αφού στην πράξη, δεν αποζημιώνει για παράνομες αντιγραφές, μα αποζημιώνει για νόμιμες αντιγραφές.
Για παράδειγμα, αυτό το πλαίσιο, κάλυπτε την περίπτωση που αγόραζες έναν δίσκο βινυλίου και μετά τον έκανες αντιγραφή σε κασέτα.
Προφανώς αυτό πρακτικά, δεν ισχύει πλέον καθώς αν αγοράσεις κάποιο mp3/mp4, ftl και οποιοδήποτε άλλο αρχείο (μουσική, ταινία), μπορείς να το αναπαράγεις σε οποιαδήποτε συσκευή θέλεις.

Δεν είναι εργασία η δημιουργία;

Σαφώς και είναι και ήδη το αναφέραμε. Άλλωστε, με τα όσα εφαρμόζονται, ως τέτοια αντιμετωπίζεται. Η «εύλογη αμοιβή» όμως δεν είναι κοινωνική υποχρέωση ως προς την καταβολή της.
Από την άλλη, στο τι θεωρεί ο κάθε άνθρωπος ως «δημιουργία» είναι κάτι σχετικό.
Αν πάμε με την ίδια λογική, υπάρχουν και άλλες κοινωνικές ομάδες που ζημιώνονται με την ύπαρξη του διαδικτύου και του ηλεκτρονικού υπολογιστή στην προκειμένη.
Δεν θα έπρεπε και αυτές να αιτηθούν κάτι αντίστοιχο και μετακυλιόμενο φυσικά στην υπόλοιπη κοινωνία;
Οι εκπαιδευτικοί, οι μηχανικοί, οι προγραμματιστές, για παράδειγμα, δεν παράγουν έργο; Δεν αναρτάται αυτό στο διαδίκτυο;

Προφανώς, η δημιουργία και η παραγωγή, αποτελούν μείζονες παράγοντες για την ανάπτυξη μιας κοινωνίας, όμως ποιος ορίζει τι είναι αυτά;
Και στο φινάλε, γιατί έμμεσα ή άμεσα να επιχορηγούνται;
 

Ναι, αλλά...

Με την επιβολή αυτού του τέλους όμως, προκύπτει ένα ακόμα θέμα που τουλάχιστον μέχρι να ραφτεί στις ανάγκες της εξουσίας, θα δημιουργήσει αρκετά προβλήματα σε τυχόν δικαστικές διαμάχες. Το γιατί είναι απλό: Αφού οι αγοραστές, θα πληρώνουν εξ' αρχής, δεν θα πρέπει να καταργηθούν παράλληλα και όλοι εκείνοι οι νόμοι και να ακυρωθούν και διάφορες συμφωνίες, που απαγορεύουν την μη εξουσιοδοτημένη αναπαραγωγή των έργων; Αφού ήδη πληρώνουμε, και μάλιστα προκαταβολικά για αυτό, γιατί να θεωρείται πλέον παράνομο;

Και, οι δημιουργοί που παράγουν έργα κάτω από άδεια Creative Commοns, θα δικαιούνται κάτι από αυτά τα χρήματα;
Ποιος και πώς θα τα εισπράττει για λογαριασμό τους αυτά, πώς και πού θα τα διανέμει;

Από την άλλη, πως είναι δυνατό να θεωρούμε ως υπεύθυνο τον χρήστη, όταν το διαδίκτυο απαρτίζεται από εταιρείες, σαν την Google, το Facebook, το Twitter, την Microsoft και άλλες, οι οποίες και χρησιμοποιούν τα προσωπικά μας δεδομένα προκειμένου να έχουν κέρδη;

Είναι επίσης αστείο, καθώς αρκετοί από αυτούς που προασπίζονται την επιβολή αυτού του τέλους, είναι και οι ίδιοι που ανεβάσανε το περιεχόμενό τους στο διαδίκτυο.
Σίγουρα υπάρχουν και οι περιπτώσεις (ιδιαίτερα σε multimedia) που το περιεχόμενο αναρτάται στο διαδίκτυο από τρίτους και όχι από τον δημιουργό, μα τέτοιες λύσεις, θυμίζουν και κάπως άλλα πράγματα, καθώς είναι σαν να λέμε, πως επειδή έκλεψε ένας από την Κρήτη, θα πρέπει να τιμωρηθούν όλοι οι κρητικοί.
 

Εν' κατακλείδι

Είναι ώρα να σταματήσει αυτή η γελοιότητα με την πνευματική ιδιοκτησία και τις πατέντες. Η λεγόμενη πειρατεία υπάρχει χάρη σε αυτά και μόνο. Ας βρει έναν άλλον τρόπο το σύστημα, να απεξαρτηθεί από τις πολυεθνικές, τους μεσάζοντες και τα κανάλια διανομής.
Για σκεφτείτε το λίγο: Πνευματικά Δικαιώματα και το Έγκλημα της Σκέψης.
Ακόμα και αν δεχτούμε όλες τις αρλούμπες περί κρίσης και ανάπτυξης της οικονομίας, είναι παράλογο, ένας από τους ελάχιστους κλάδους που μπορεί να αποδώσει σε παραγωγικότητα, να συνθλίβεται κάτω από τις απαιτήσεις μια συγκεκριμένης βιομηχανίας.
Και φυσικά, είναι εξίσου απαράδεκτο, οι διάφοροι δημιουργοί, επειδή αδυνατούν να τα βάλουν με τις εταιρείες, να μετακυλούν τις ευθύνες στην υπόλοιπη κοινωνία.

Είναι παράλογο, επειδή εμμέσως πλην σαφώς, κατά κάποιον τρόπο, ποινικοποιούνται οι υπολογιστές.
Μετά τι; Το διαδίκτυο ίσως;

  • Σχόλια

3 Comments:

  1. Εικόνα flip
    flip (χωρίς επαλήθευση)Mar 20, 2016 13:48 ΜΜ

    http://www.kathimerini.gr/853632/opinion/epikairothta/politikh/gia-osoys-mas--diavazete-tzampa
    [...]Ο,τι συμβαίνει διεθνώς, εδώ θα συμβεί με ακόμη πιο δραματικό τρόπο. Διότι απλούστατα η ελληνική αγορά είναι πολύ μικρή για να συντηρήσει στην εποχή του Ιντερνετ μια εκδοτική επιχείρηση αν δεν υπάρξει ένας τρόπος έμμεσης ενίσχυσής της. Για να το πω απλά, αν η «Κ» σταματήσει να εκδίδεται εντύπως, είναι ζήτημα λίγων ημερών το κτίριό της να αδειάσει, διότι τα συγκριτικά ασήμαντα έσοδά της (από τις διαφημίσεις στη διαδικτυακή μορφή της) δεν θα επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες ούτε του 20% του δυναμικού της.[...]

    δεν ειναι μονο τα πνευματικα δικαιωματα οπως φαινεται! στο παραπανω αρθρο γνωμης ο δημοσιοκαφρος ζητα να του επιδοτησουμε την εφημεριδα (με το συγκεκριμενο χαρατσι στα πισι) εστω κι αν δεν εχουμε την παραμικρη διαθεση να διαβασουμε τη φυλλαδα του!

  2. Εικόνα Anonym

    Παραθέτω ένα σχόλιο κάποιου "John Paparoupas" στη σελίδα που έδωσε ο @filp. Νομίζω τα εξηγεί όλα

    "H ζωή κυλάει, δίχως να κοιτάζει την δικιά σου μελαγχολία.
    Δεν είναι έτσι τα πράγματα όπως τα λέει ο κ. Ζούλας. Δεν φταίει το τζάμπα internet και η αναπαραγωγή των ειδήσεων από 100άδες sites. Απλά η τεχνολογία έδωσε την δυνατότητα στον "καταναλωτή" να αλλάξει το μοντέλο ενημέρωσης και πληροφόρησης. Όπως του επέτρεψε επίσης να μην στέκεται στον γκισέ των τραπεζών, να κλείνει εισιτήριο για το ταξίδι του από το σπίτι, να επιλέγει τις επενδύσεις του μόνος, και εκατοντάδες άλλες ενέργειες και συναλλαγές που δεν μπορούσε κανείς να διανοηθεί μόλις πριν 20 χρόνια.
    Πίκρα βγάζει η γραφή του κ. Ζούλα. Γιατί δεν έχει αντιληφθεί τις αλλαγές που συμβαίνουν στον ψηφιακό κόσμο, θέλει - δεν - θέλει. Αλλά εσείς οι δημοσιογράφοι βγάζετε τα μάτια σας μόνοι σας μεταξύ σας πληθωρίζοντας και ευτελίζοντας το προϊόν σας.
    Στο internet, Ο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ θα πληρώσει ό,τι έχει αξία, όχι ό,τι είναι κακέκτυπο αντίγραφο ενός "παλιού" φυσικού κόσμου.
    Όταν εμφανίσθηκε το πρώτο αυτοκίνητο στην Αγγλία, που εκινείτο τότε με ταχύτα 20 χιλιομέτρων την ώρα, οι καραγωγείς επέβαλαν ρυθμιστική παρέμβαση να προηγείται του αυτοκινήτου ένας πεζός κρατώντας μία κόκκινη σημαία! Αυτή την σημαία μας ανεμίζει ο κος Ζούλας."

  3. Εικόνα Helen
    HelenMar 20, 2016 23:20 ΜΜ

    Λογικό μου ακούγεται. Θα επιδοτούνται με κρατικό χρήμα (φορολογία και χαράτσια), θα έχουν ατέλειά στο χαρτί και στην φορολογία, θα δίνουν εξευτελιστικούς μισθούς σε μειωμένο προσωπικό και θα θέλουν και χρήματα για την αγορά / ανάγνωσή τους.
    Το πιο γλοιώδες πάντως, είναι η επίκληση στους εργαζόμενους που θα μείνουν και καλά άνεργοι όταν τώρα πληρώνονται και δεν πληρώνονται, ενώ ο κάθε Ζούλας, παίρνει κάνα 100άρικο για τέτοιες μ@λακίες άρθρα (λέμε τώρα "άρθρα").

Scroll to Top