BETA

Θέλουμε Φίλους, Όχι Κοινότητες

Εικόνα Maria

Ανά καιρούς, ακούμε και διαβάζουμε αρκετούς ανθρώπους να μας αποκαλούν σαν κοινότητα που γενικά είναι ένας όρος, μια έννοια η οποία ακούγεται ζεστή, απ' όποια πλευρά και αν την δεις. Έχουμε μάλιστα, δεχτεί και επικρίσεις, για το πως δεν μετέχουμε ενεργά σε κοινότητες ανοιχτού και ελεύθερου λογισμικού, Linux διανομών κλπ, έχοντας ορισμένες φορές αναδείξει τα στραβά τους.
Δεν πιστεύουμε - σε αυτό που έχει σήμερα καθιερωθεί σαν κοινοτικό - για αρκετούς λόγους.  Άλλωστε, πρακτικά, μια κοινότητα δεν συνεπάγεται και κατ' ανάγκη αλληλεγγύη και ούτε πάντα τα κίνητρα των δημιουργών της, ή αυτών που την διαχειρίζονται, είναι αγνά· συν πως έχει και μια κάθετη ιεραρχία, οριζόμενη όχι πάντα αξιοκρατικά.
Ας εξηγηθούμε λοιπόν.

Τον πιο πετυχημένο ορισμό για τις Κοινότητες, τον έχει δώσει ο Marston Bates που λέει ότι οι κοινότητες ορίζονται από την φαγωμάρα· ποιος θα φάει ποιον, ποιος θα καταστρέψει ποιον:

Communities .. are best defined in terms of food relationships – we are asking who eats whom.

- Marston Bates

δηλαδή:

Οι Κοινότητες ορίζονται καλύτερα με όρους... φαγώσιμων - κοιτάμε ποιος τρώει ποιον.

- Marston Bates
 

Να πάρει η ευχή, όπου κι αν πάω, ακούω να γίνεται λόγος για κοινότητα.

Προφανώς, είναι κάτι που όλοι χρειάζονται, κάτι στο οποίο στο οποίο ο καθένας θα πρέπει να είναι πρόθυμος να δώσει τον εαυτό του.
Στις μεγάλες πόλεις, είναι εύκολο να αγνοήσεις αυτές τις «φωνές», δεδομένου ότι είναι δύσκολο για τους άοπλους υπέρμαχους της κοινότητας να εισβάλλουν προσωπικά στην ζωή άλλων ανθρώπων.
Επί του παρόντος, ζω σε μια αγροτική περιοχή. Έχει πολλά πλεονεκτήματα· αλλά ο ανθρώπινος πληθυσμός της περιλαμβάνει πάρα πολλούς φιλελεύθερους, ακτιβιστές, ιδεαλιστές, εν ολίγοις, αδιάκριτους παρατηρητές που χώνουν την μύτη τους παντού· και για αυτούς, η κοινότητα είναι ιερή, μια απρόσωπη θεότητα την οποία όλοι οι πιστοί πρέπει να γνωρίζουν.
Αυτοί οι ντόπιοι, οπαδοί του κομουνιταριανισμού (του κοινοτισμού), «καταγγέλλουν» εκείνους που δεν συμμορφώνονται με τα πρότυπα της κοινότητας και με τις προσπάθειές τους να στρατολογήσουν κι άλλους ενάντια σε αυτά τα αντι-κοινωνικά στοιχεία.

Πράγματι, αυτό είναι το ζητούμενο

ποιος θα φάει ποιον

- ποιος αφιερώνει χρόνο στο να ροκανίζει την φήμη εκείνων που δεν ταιριάζουν στον κώδικά τους (ούτως ειπείν, στον κώδικα της κοινότητας).

Η κοινότητα, ως ιδανικό, έρχεται σε αντίθεση με την ατομικότητα· και αυτό, επειδή απαιτεί να τιθασεύσει το μοναδικό - που είναι η ατομικότητα - για ένα υποτιθέμενο ευρύτερο σύνολο.

Δεν αναγνωρίζω κανένα ευρύτερο σύνολο στο οποίο να είμαι πρόθυμος να δώσω μία τέτοια δύναμη· οπότε, δεν ενδιαφέρομαι καθόλου για την κοινότητα.
 

Μήπως αυτό σημαίνει ότι θέλω να απομονωθώ;

Εντάξει, είναι φορές, που μ' αρέσει η μοναξιά μου.

Είναι όμως και κάποιες φορές που θέλω να χαζολογήσω με τους συνανθρώπους μου, να τους πειράξω και να με πειράξουν.
Απλά, δεν θέλω να με «απορροφήσει» κανένα «ευρύτερο σύνολο», που θεωρεί εαυτόν ανώτερο από την ατομικότητα.

Και η «κοινότητα», όπως την ορίζουν οι οπαδοί της, είναι ακριβώς αυτό· ένα «ανώτερο» σύνολο που θέλει να επιβάλλεται. Όλοι αυτοί οι υποστηρικτές της, χρησιμοποιούν την κοινότητα προκειμένου να επιβάλλουν την συμμόρφωσή μας με ρόλους. Ρόλοι που μετατρέπουν εσένα και μένα σε απλά ηλεκτρονικά bits (δυαδικά ψηφία) τα οποία κινούνται μέσω της κυβερνητικής κοινωνικής μηχανής, που καταστέλλουν τις ιδιοτυπίες οι οποίες κινούν το ενδιαφέρον και μας κάνουν να «κολλήσουμε» ο ένας με τον άλλον.

Αυτό αυξάνει την απομόνωση, καθώς γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τον οιονδήποτε να γνωριστεί με κάποιον άλλον, πέρα και έξω από αυτές τις κοινωνικές λειτουργίες.
Και ο τρόπος με τον οποίον λειτουργείτε, αυτοί οι ρόλοι σας δηλαδή, δεν με ενδιαφέρουν.
Οι ιδιαιτερότητές σας, αυτές οι μοναδικές ιδιότητες μέσω των οποίων μπορείτε να δημιουργήσετε μόνοι σας, είναι ο λόγος που επιθυμώ να σας γνωρίσω, να αλληλεπιδράσω με σας· και τα κοινοτικά πρότυπα χρησιμεύουν για να τις καταστείλουν.

Ως εκ τούτου, δεν επιθυμώ καμία κοινότητα.
Επιθυμώ φίλους, συντροφιά (ταίρι), εραστές, συντρόφους και συνεργούς.

Με άλλα λόγια, επιθυμώ να δημιουργώ, εκ προθέσεως και με πάθος, σχέσεις με συγκεκριμένα άτομα με τα οποία θα διακρίνω ότι υπάρχει η προοπτική αμοιβαίας απόλαυσης και αμοιβαίου οφέλους.
Οι φίλοι, το ταίρι, οι εραστές και οι σύντροφοι, δεν είναι κάτι στο οποίο ανήκω, μα αλληλεπιδράσεις που εγώ δημιουργώ επειδή θέλω και επειδή αυτοί (οι άλλοι) μου κινούν το ενδιαφέρον.

Η ίδια η προέλευση ορισμένων εξ' αυτών των λέξεις το καθιστά σαφές:

Φίλος είναι αυτός που προτιμάς να περνάς το χρόνο σου μαζί του λόγω της αγάπης που τρέφεις για αυτόν.

Ταίρι είναι αυτός με τον οποίον είσαι πρόθυμος να μοιραστείς το φαγητό σου.

Σύντροφος είναι αυτός με τον οποίον θα ήσουν διατεθειμένος να μοιραστείς τον χώρο σου (να τον φιλοξενήσεις).

Συνεργάτης είναι αυτός με τον οποίον, για κάποιον σκοπό, θα ενώσετε τις δυνάμεις σας.

Και εραστής είναι κάποιος με τον οποίον μπορείς να μοιραστείς μια αμοιβαία απόλαυση και να απολαμβάνετε ο ένας τον άλλον.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει ευρύτερο σύνολο, δεν υπάρχει καμία ανώτερη δύναμη, καμία επιβολή υποχρεώσεων, απλώς δύο ή περισσότερα άτομα επιλέγουν να αλληλοσυνδεθούν και να συνυφάνουν τις μοναδικές ιδιαιτερότητές τους προκειμένου να απολαύσουν όσο το δυνατόν περισσότερο την ζωή τους ή να καταβάλλουν κάθε φιλότιμη προσπάθεια και να επιτύχουν έναν κοινό στόχο.

Η ατομικότητα, η απόλυτη ασύγκριτη μοναδικότητα του καθενός - από τα εμπλεκόμενα μέρη - παρέχει την βάση για την αμοιβαιότητα αυτών των τύπων των σχέσεων· σχέσεις που δεν είναι ποτέ «σπουδαιότερες από το άθροισμα των μερών τους» αλλά, τουναντίον, ενισχύουν το μεγαλείο του καθενός.

Υπάρχουν και δύο άλλες σχέσεις που μπορεί να μην επιθυμώ ή να μην εκτιμώ όσο τις προηγούμενες (τις οποίες μόλις περιέγραψα) αλλά, παρόλα αυτά, τις προτιμώ από την αμοιβαία ανοχή και την συναίνεση που είναι απαραίτητα στοιχεία μιας κοινότητας· οι δύο αυτές σχέσεις είναι η εχθρότητα και η περιφρόνηση.
 

Το να ανέχομαι τους άλλους είναι ανυπόφορο για μένα.

Αν τα έργα σας, έχουν ως στόχο ή επιθυμούν σύγκρουση μαζί μου, θα είμαστε εχθροί.
Εάν δεν είστε άξιος εχθρός, θα σας περιφρονώ.

Σε αντίθετη περίπτωση - στο όνομα της κοινότητας, το «να τα πάμε καλά» - θα είναι μια προσβολή για την προσωπικότητά σας, για την μοναδικότητά σας και θα ενισχύει το ψέμα της κοινότητας.
 

Σύντροφοι/ισες,

Όσο για μένα, όταν θέλω να σπάσω την μοναξιά μου, προτιμώ να πάω και να αναζητήσω τους συντρόφους μου αλλού, ανάμεσα στους κλέφτες, στους υβριστές της δημόσιας αρχής, στους μοναχικούς ονειροπόλους, σ' αυτούς που διασκεδάζουν ξέφρενα την νύχτα, σε κείνους που ξελογιάζουν τις καλόγριες, στους ασύδοτους και στους διεφθαρμένους από τις αμαρτίες, στους ερασιτέχνες που πειραματίζονται σε αυτοσχέδιους υπόγειους κινηματογράφους, σ' αυτούς που μαζεύουν αγριοφράουλες, στους τρελούς που μιλάνε με τα σύννεφα, στους χούλιγκαν των διαταγών και του ευαγγελίου, στους στιλβωτές των άστρων, στους μοναχικούς λύκους που τρέφονται με το χρυσόμαλλο δέρας, στους μέθυσους του απόλυτου... και σε όλους αυτούς τους αλήτες του πνεύματος που ποτέ δεν θα σκύψουν το κεφάλι τους στους καλούς ανθρώπους.

Αυτοί και μόνον αυτοί, είναι οι σύντροφοί μας.

[Πηγή]

  • Σχόλια

20 Comments:

  1. Εικόνα Κώστας

    Εγώ θέλω κοινόβιο με φίλες, πολλές και όμορφες φίλες και καθόλου φίλους ;-)-

  2. Εικόνα σωστα τα λες μρε
    σωστα τα λες μρε (χωρίς επαλήθευση)Mar 28, 2016 08:38 ΠΜ

    χαρακτηριστικο παραδειγμα η κοινοτητα του ubuntu.Θελεις να ρωτησεις κατι και
    εισπρατεις περιφρονηση.Για αυτους ολα ειναι αυτονοητα.Ανηκεις σε αλλη διανομη
    λινουξ; σε γραφουν σε κοροιδευουν και γενικα ειναι ολοι τους για τα κλαματα.Καλα
    λες ο καθενας κοιταζει πως θα φαει τον αλλον.Υποτιθεται οτι δεν υπαρχει ανταγωνισμος στο
    στο λινουξ.Κι ομως βλεπουμε ακριβως το αντιθετο

  3. Εικόνα Ο γνωστός του γνωστού του γνωστού του γνωστού.
    Ο γνωστός του γ... (χωρίς επαλήθευση)Mar 28, 2016 15:04 ΜΜ

    Θα ήθελα να διαψεύσω κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς περί της κοινότητας ubuntu, της ελληνικής τουλάχιστον γιατί με ξένη δεν έχω επαφή.
    Και γενικά σε όσες κοινότητες linux και αν έχω απευθυνθεί σαν νέος χρήστης που είμαι, δεν είχα πρόβλημα (νταξει καμια φορά δεν πηρα καν απάντηση σε κάτι εξειδικευμένο που ρωτούσα, αλλά δεν είχα και τέτοια απαίτηση ΝΤΕ ΚΑΙ ΚΑΛΑ να μου απαντήσει κάποιος).
    Τώρα αν σε μια κοινότητα σου πουν ευγενικά ότι δεν ασχολούνται με κάτι που δεν αφορά την διανομή σου και να πας στο forum της διανομής που έχεις, δε νομίζω ότι είναι κακό. Γιατί για παράδειγμα, άλλο πρόβλημα μπορεί να έχει κάποιος σε ubuntu, άλλο σε suse άλλο σε arch red hat κλπ και βασικά άλλη αντιμετώπιση.
    Επίσης αν οι χρήστες ubuntu κάθονται και λύνουν τα θέματα των χρηστών mint τότε η κοινότητα mint γιατί να υπάρχει;
    Ας πάει εκεί να βρει την λύση.

    Νομίζω ότι οι κοινότητες γενικά πρέπει να στηρίζονται στον αλληλοσεβασμό, τώρα το ότι ο ένας θέλει να φάει τον άλλο αυτό είναι ίδιο της ανθρώπινης ύπαρξης όπου και να πας θα το δεις (στο σχολείο, στη σχολή, στο στρατό, στη δουλειά, στην...εκκλησία κλπ), γιατί να λείπει από το χώρο του linux άλλωστε, τι επειδή υπάρχει και καλά "ποιότητα";...
    Όταν μπαίνουν στη μέση εγωισμοί και συμπλέγματα ενσωματωμένα στην ανθρώπινη ενύπαρξη αυτή πάει περίπατο.
    Αλλά αυτά σε μια καλώς ευρυθμούμενη κοινότητα εντοπίζονται και απομονώνονται.
    Άλλωστε και το osarena κοινότητα δεν είναι;

  4. Εικόνα Helen
    HelenMar 28, 2016 15:49 ΜΜ

    Απευθύνεσαι προφανές στον σχολιαστή, επειδή το άρθρο δεν αναφέρει κάτι τέτοιο ούτε ονοματίζει.
    Από εκεί και πέρα, την κοινότητα όμως, δεν την κάνουν οι δημιουργοί και οι διαχειριστές μόνο αλλά τα μέλη της. Και εκεί ακριβώς προκύπτει το πρόβλημα σχεδόν πάντα.

  5. Εικόνα Ο γνωστός του γνωστού του γνωστού του γνωστού.
    Ο γνωστός του γ... (χωρίς επαλήθευση)Mar 28, 2016 15:52 ΜΜ

    Ασφαλώς Helen. Κατά τα άλλα, συμφωνώ μαζί σου. Καμιά φορά βέβαια οι διαχειριστές την "βλέπουν" μικροί θεοί - τότε είναι που δημιουργείται το πρόβλημα μιας "κοινότητας". Αυτό προκύπτει από εμπειρία μου σε άλλα φορουμ ως χρήστης και ως διαχειριστής και δεν έχει να κάνει με το χώρο του λινουξ πάντως!
    Γενικά το θέμα κοινότητας άπτεται θεμάτων που χωράνε πολλή κουβέντα.

  6. Εικόνα Evi
    EviMar 29, 2016 02:14 ΠΜ

    "Το 1997, το newsgroup comp.lang.java ήταν πολύ άσχημο μέρος για να ρωτά κανείς. Ακόμα κι αν ήσουν αρκετά γενναίος για να κάνεις μια προφανώς ανόητη ερώτηση, η κοροϊδία που εισέπραττες ήταν αρκετή ώστε να μη το ξαναεπιχειρήσεις."
    Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το blog της Kathy Sierra (http://osarena.net/opinions/h-kinotita-apeviose-zito-i-nea-kinoti.html) και κακά τα ψέματα, μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του 2000, συνέβαινε σε πολλές κοινότητες ελεύθερου & ανοιχτού λογισμικού. Πάρα πολλές φορές, το RTFM ήταν απολύτως άδικο.
    Ακόμα και σήμερα τα όσα έγραφε η Sierra περισσότερο από μια δεκαετία πριν ισχύει. Και αν ήσουν γυναίκα, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα και πολύ διαφορετικά (εχω άποψη, μα ας μην επεκταθώ).

    Οι κοινότητες στηρίζονται στην ιεραρχία, τυπικά ή άτυπα, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς μα αυτό όμως τελικά δημιουργεί πάντα προστριβές, αποχωρήσεις, διασπάσεις, κλ.π.
    Ακόμα χειρότερα, από τις περισσότερες κοινότητες, λείπει μια διαμορφωμένη κουλτούρα η οποία θα μεταλαμπαδεύεται στα μέλη από την πρώτη στιγμή.

  7. Εικόνα Maria
    MariaMar 29, 2016 17:01 ΜΜ

    Ο γνωστός του γνωστού,
    To osarena, ΔΕΝ είναι κοινότητα, μα βασίζεται στην ατομικότητα και στην συντροφικότητα (http://osarena.net/osarena-manifesto).

    Κατά τα άλλα, συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες πως «καμιά φορά βέβαια οι διαχειριστές την "βλέπουν" μικροί θεοί - τότε είναι που δημιουργείται το πρόβλημα μιας "κοινότητας"».
    Απλά, είναι αυτό που λέει η Έλενα· επειδή η κοινότητα δεν είναι μόνον οι δημιουργοί και οι διαχειριστές, μα και τα τα μέλη της, εκεί είναι συνήθως που εκτροχιάζονται τα πράγματα.

  8. Εικόνα constantinos
    constantinosMar 28, 2016 15:52 ΜΜ

    Φυσικά και δεν είναι πανάκεια. Προσωπικά εχω να αναφέρω καμπόσα παραδείγματα, ανιδιοτέλειας και κοινοτικής προσφοράς γυναικών και αντρών και νομιζω πως ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελεί ο Στάθης ο Ιωσιφίδης.

  9. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Mar 29, 2016 00:52 ΠΜ

    Θα συμφωνήσω, και εμένα μου έδωσε τις καλύτερες εντυπώσεις και τον συγχαίρω. Μάλιστα λυπάμαι που δεν είμαι και μόνιμος χρήστης OpenSUSE για να συμμετέχω στην κοινότητα. Στο μέλλον όμως δεν ξέρεις, γιατί είναι μια από τις καλύτερες και κορυφαίες διανομές.

  10. Εικόνα καιπουλεςσαρεσειοπουρες
    καιπουλεςσαρεσε... (χωρίς επαλήθευση)Mar 28, 2016 09:09 ΠΜ

    και κατι ακομη που επεσα στα ματι μου.Σε φορουμ φυσικα τι αλλο.Αναζητουσα τελος παντων μια λυση για κατι στο ιντερνέτ και καποιος που ειχα το ιδιο προβλημα ξερω εγω στο τελος του απανταει ο αλλος «μη γεμιζεις το ιντερνετ με σαβουρες». Αυτα μαγκες,δυστυχως αυτο ειναι η πραγματικοτητα.Οπως και στο youtube εχω βαρεθει να βλεπω στα σχολια καθημερινα βρισιδια,χριστοπαναγιες,μαναδες,παπουδες,γιαγιαδες,σόι, εσυ φταις ο αλλος φταιει,εσεις τους ψηφισατε να ψοφισετε τωρα και να πατε στην κολαση.Πραγματικα το βλεπω συνεχεια οτι τρωγομαστε μεταξυ μας και αυτο φυσικα θα επηρεασει και τις ελληνικες κοινοτητες.

  11. Εικόνα χατζιαβάτης

    Αυτό το άρθρο μου θυμίζει το παρακάτω βίντεο, το οποίο υπόσχεται έναν άλλο κόσμο,
    χωρίς μικροψυχίες, όπου όλα θα δουλεύουν ρολόι.
    Και είδαμε πόσο «ρολόι» δουλεύουνε...
    https://m.youtube.com/watch?v=Z7MU0XA-qss

    Εγώ όμως αναρωτιέμαι: μήπως ο ατομισμός οδηγεί στο φασισμό;

  12. Εικόνα Gianna
    GiannaMar 28, 2016 16:04 ΜΜ

    Άλλο είναι ο ατομισμός και άλλο ο ατομικισμός. Το πρώτο θεωρεί πως η βάση για τα πάντα είναι το άτομο και ένας από τους πρώτους εκφραστές του ατομισμού, είναι ο Δημόκριτος.
    Αν και ο ατομικισμός στην ουσία σαν έννοια έχει την ίδια καταγωγή, έχει πλέον καθιερωθεί σαν κάτι διαφορετικό (με την έννοια της αρνητικής ανάδειξης του "εγώ") και συχνά αντιπαραβάλλεται με τον απολυταρχισμό και τον κολεκτιβισμό, αρκετές φορές εξισώνοντάς τα.

  13. Εικόνα xχατζιαβάτης

    Παίρνουμε, δηλαδή, τα «καλά» του ατομισμού, και τα ονομάζουμε «ατομισμός». Παίρνουμε τα «κακά» του ατομισμού και τα ονομάζουμε «ατομικισμός». «Να... αυτοί... κάτι άλλοι... αυτοί είναι οι κακοί, οι ατομικιστές... εμείς είμαστε οι καλοί, οι ατομιστές».

    Πώς λέμε... «εμείς δεν είμαστε φασίστες, είμαστε φιλελεύθεροι».

    Παιχνίδια με τις λέξεις, και μπόλικη υποκρισία.

  14. Εικόνα Gianna
    GiannaMar 29, 2016 18:03 ΜΜ

    To πως εσύ αυτό κατάλαβες, δε σημαίνει όμως ούτε πως εγώ είπα αυτό, ούτε και πως είναι έτσι.
    Αν δε μπορείς να καταλάβεις την διαφορά, ανάμεσα σε άσκοπο, άκρατο εγωισμό (τα πάντα είναι ΕΓΩ και όλα περιστρέφονται γύρω μου) και ατομικότητας, σαν δράση της μονάδας για το σύνολο, δε μπορώ να κάνω κάτι.

  15. Εικόνα peacebro✌
    peacebro✌ (χωρίς επαλήθευση)Mar 28, 2016 14:23 ΜΜ

    τι εννοεις ατομισμος φιλαρακι; δεν καταλαβαινω πως το εννοεις.Για εξηγα το

  16. Εικόνα Χάρης
    Χάρης (χωρίς επαλήθευση)Mar 29, 2016 00:44 ΠΜ

    Πολύ ωραίο άρθρο, μου άρεσε ειδικά στο τέλος που είναι ποιητικό. Σε μερικά σημεία ήθελα να πω κάποια πράγματα, η πρόταση "Το να ανέχομαι τους άλλους είναι ανυπόφορο για μένα" ήταν η πιο επιτυχημένη. Θα συμπλήρωνα ειδικά στον εργασιακό χώρο, ή την γειτονιά, όπου είσαι αναγκασμένος να συνυπάρξεις μαζί τους. Στους ορισμούς, στον ορισμό του φίλου, εδώ θα έλεγα πως η αγάπη δεν είναι απαραίτητο στοιχείο. Μπορείς δηλαδή, να κάνεις μια φιλία με κάποιον λόγω των κοινών ενδιαφερόντων και των χόμπι, η επειδή συμφωνείτε και είσαστε ομοϊδεάτες, αυτό όμως δεν σημαίνει απαραίτητα πως τον αγαπάς αυτόν. Απλώς κάνετε παρέα. Τώρα αν τον αγαπάς κάπως τότε είναι ο κολλητός.

    Επίσης στο άρθρο μου δίνεται η εντύπωση, πως κοινότητα εννοείται η κοινότητα πληθυσμιακά, δηλαδή κάτι μικρότερο από ένα χωριό, τι γίνεται όμως με τις κοινότητες που δημιουργούνται λόγω του κοινού στόχου, όπως η υποστήριξη μιας διανομής, εδώ οι ορισμοί έπρεπε να είναι εντελώς διαφορετικοί. Θέλω να πω, εκεί δεν είναι τόσο οι μεταξύ τους σχέσεις, όσο μια συνεργασία για την υιοθέτηση και υποστήριξη του τάδε. Το σύντροφοι / σσες θα το έλεγα πιο πολύ πολιτικό όρο, έχουμε δηλαδή κοινή ιδεολογία, αν αναφερθούμε στο εργασιακό, λέγοντας πως σύντροφοι είμαστε σαν εργαζόμενοι στην τάδε δουλειά, εκεί λεγόμαστε συνάδελφοι, όμως ναι σίγουρα η κοινή υποστήριξη και η αλληλεγγύη, αλλά και οι κοινές πεποιθήσεις και αγώνες, μας κάνουν συντρόφους. Λέω, επειδή υπάρχουν και συνάδελφοι "άστα να πάνε" που σε καμία περίπτωση δεν θα τους έλεγες συντρόφους / σσες.

  17. Εικόνα Μόχα
    Μόχα (χωρίς επαλήθευση)Mar 29, 2016 03:21 ΠΜ

    Πολύ καλό άρθρο όπως τα περισσότερα της Maria. Θα είχε ενδιαφέρον νομίζω, μετά από τόσους ορισμούς, να δοθεί και ο ορισμός του... "μικροαστισμός".

  18. Εικόνα Maria
    MariaMar 29, 2016 18:01 ΜΜ

    Σ' ευχαριστώ πολύ Μόχα.
    Ίσως, με δυο λόγια, τον μικροαστισμό, να μπορούσαμε να τον περιγράψουμε ως τον τρόπο με τον οποίον σκέφτεται ο μικροαστός (ούτως ειπείν, με την νοοτροπία του). Οι προκαταλήψεις με τις οποίες έχει εμποτιστεί, οι φόβοι που άλλοι του έχουν «φυτέψει» - όπου «άλλοι», βλέπε σχολείο, ΜΜΕ, καθεστηκυία τάξη και πάει λέγοντας.
    Μιλάμε για την νοοτροπία όπου ο μικροαστός έχει τόσο εμποτιστεί, που ο εγκέφαλος διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, σε σημείο να αποδέχεται αδιαμαρτύρητα (και υπερασπίζεται μη σου πω) τις υπάρχουσες κοινωνικές ιεραρχήσεις και τους φόβους που όλοι «αυτοί», τεχνηέντως, του έχουν επιβάλλει.

    Ο Βρασίδας Καραλής, Κοσμήτορας του Πανεπιστημίου του Σίδνεϊ και καθηγητής Ελληνικών και Βυζαντινών Σπουδών (http://sydney.edu.au/arts/slc/staff/profiles/vrasidas.karalis.php), έχει πει πως έφυγε για την Αυστραλία γιατί δεν ήθελε να ζει σε μια χώρα βασισμένη σε επίπλαστα πρότυπα ζωής, με μια πολιτική ζωή που δεν τον εξέφραζε καθόλου και μια ακαδημαϊκή ζωή που βασιζόταν στον νεποτισμό και την ευνοιοκρατία.
    Όσον αφορά τον μικροαστισμό, έχει πει χαρακτηριστικά:
    Η μεγάλη μετανάστευση του ’50 και του ’60 άφησε την χώρα στα χέρια των μικροαστών. Αυτό το ευμετάβολο μόρφωμα μεταξύ της αστικής κι εργατικής τάξης κινείται μέσα στην ανασφάλεια και στην φοβία γιατί αγωνιά μήπως χαθούν τα προνόμια που κέρδισε με συμβιβασμούς και παραχωρήσεις. Δυστυχώς, ο μικροαστισμός είναι η μόνη ιδεολογία που έχει παραγάγει η Ελλάδα, στην οποία παραμένει δέσμια μέχρι σήμερα.

  19. Εικόνα χατζιαβάτης

    Και επανέρχομαι... αλύπητος ;)

    Τι μας λέει το άρθρο; Ότι οι άνθρωποι φταρνίζονται, άρα οι κοινότητες είναι λάθος.
    Κάνει, δηλαδή, γκεμπελίστικη προπαγάνδα του τύπου «παίρνω κάτι άσχετο, το προσκολλώ σε κάτι άσχετο, και φτιάχνω μια σύνδεση, για να δημιουργούνται εντυπώσεις».

    Και εξηγούμαι:
    - Αυτά τα προβλήματα που αναφέρει ο συντάκτης ότι υπάρχουν στις κοινότητες, υπάρχουν και στις οικογένειες;
    - Στις περισσότερες, ναι!

    -Υπάρχουν και μεταξύ φίλων; Πόσες φορές, άραγε, οι φίλοι χώνουν τη μύτη τους εκεί που δεν τους πέφτει λόγος; Και πόσες φορές οι φίλοι παρασύρονται από τη ζήλια τους για τους φίλους τους;
    - Πάρα, πάρα, πάρα, μα πάρα πολλές φορές!

    - Και, για να δούμε στο φασισμό (περιλαμβάνεται και ο καπιταλισμός εδώ), που εξυμνήει τον ατομισμό....
    - Εδώ γελάμε. Αυτά τα θέματα όχι μόνο υπάρχουν, αλλά είναι βασικό στοιχείο του συστήματος. Η ρουφιανιά, το γλύψιμο, η συκοφαντία. Και αν στις κοινότητες αυτά είναι μια ενόχληση (γιατί οι κοινότητες έχουν τέτοιες «ανοιχτές» δομές, που στο τέλος θα φανεί η αλήθεια, και το ποιος είναι ποιος)... αντίθετα στον φασισμό (στους χώρους εργασίας, στα πολιτικά κόμματα, παράδειγμα), από αυτά εξαρτάται η πορεία και η θέση του καθενός.
    Αν δηλαδή, παράδειγμα πάλι, σε συκοφαντήσει κάποιος στην κοινότητα, θα έρθουν τα άλλα μέλη της κοινότητας και θα σου πουν: «Για έλα εδώ. Ισχύουν αυτά και αυτά;». Στον φασισμό αντίθετα, αν σε συκοφαντήσει κάποιος, θα βρεθείς ξαφνικά, αποκλεισμένος, απολυμένος, και ούτε καν θα ξέρεις γιατί.
    - Μα τι μας λες; Ισχύουν αυτά; Η σοβαρή Ευρωπαϊκή Ένωση...το σοβαρό ΝΑΤΟ... όλες αυτές οι σοβαρές εταιρείες... οι σοβαροί επιχειρηματίες... οι εντεπρενούρηδες...
    - Δεν έχει κανείς, παρά να ανοίξει την τηλεόρασή του, και να δει τα χουντοκάναλα, που είναι οι σημαιοφόροι του φασισμού (καπιταλισμού) σε αυτή τη χώρα. Από το πρωί, ως το βράδυ, δεν θα δεις τίποτα άλλο, παρά μόνο μικροψυχία. Το βασίλειο της μικροψυχίας !!!

    Τι μας λέει, δηλαδή, το άρθρο; Ότι οι άνθρωποι δεν είναι τέλειοι. Ευχαριστώ πολύ για το νέο.

    Αλλά λέει και κάτι άλλο:
    Αντιπροτείνει το μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης, αυτό ακριβώς που προτείνει ο φασισμός. Το μοντέλο Σεξ Εντ Δε Σιτυ. Ο καθένας μόνος του, άντε να χει και δυο τρεις φίλους, και να προσπαθεί να κάνει καρρρρρριέρα.
    Το τελευταίο, περί καριέρας, δεν το λέει ακριβώς, αλλά υπονοείται.
    Γιατί, πώς αλλιώς μπορεί, παράδειγμα, να λειτουργήσει ένα εργοστάσιο 100 εργαζομένων που παράγει χάλυβα;
    Μπορούν όλοι αυτοί να είναι «φίλοι». Φυσικά και όχι. Ή κοινότητα θα είναι, την οποία ο συντάκτης την απορρίπτει, ή θα λειτουργεί με αυστηρές φασιστικές δομές. Θα είναι, δηλαδή, οι εργαζόμενοι καριερίστες.

    Όσον αφορά τις κοινότητες, γενικότερα, ή του ανοιχτού λογισμικού, πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν λογιών λογιών. Μπαίνει σε ένα φόρουμ και οι 80 στους 100 είναι μ..... Πας σε ένα άλλο φόρουμ και οι 20 στους 100, μόνο, είναι μ... Διαλέγεις και παίρνεις, τι σου ταιριάζει.
    Ή αν δεν αντέχεις καθόλου τους μ.... πας και μένεις στο βουνό. Κάνεις ένα ατομικό πρότζεκτ. Υπάρχουν και αυτά. Αλλά τότε και το έργο που παράγεις θα είναι περιορισμένο. Γιατί μια διανομή Λίνουξ, ακόμη ένα παράδειγμα, δεν μπορεί να λειτουργήσει, ούτε με ουάν μαν σόου, ούτε με παρέες φίλων. Γιατί το έργο είναι μεγάλο και χρειάζεται ή «κοινότητα», ή «εταιρεία».

  20. Εικόνα Evi
    EviΑπρ 01, 2016 18:44 ΜΜ

    Αφού αδυνατείς να καταλάβεις τι σημαίνει ατομικότητα, ατομική συνεισφορά σε ένα ενιαίο κοινωνικό σύνολο, ατομική ευθύνη, αυτομόρφωση, αποβολή εγωπάθειας και εγωκεντρισμού, τότε ούτε διάλογος μπορεί να γίνει, ούτε άλλη άποψη να ανθίσει, επειδή το ΕΓΩ ΣΟΥ δεν σε αφήνει να δεις πέρα από τον μυωπικό σου αντιληψιακό μικρόκοσμο. ;)

    Σημείωση: Δεν σε προσβάλω βέβαια, μα σου απαντώ με μια απτή συγκεκριμένη μη επιχειρηματολογία που κινείσαι.

Scroll to Top