BETA

Zero Days: Το Ντοκιμαντέρ για τον ιό των υπολογιστών [2016]

Εικόνα Maria

Στο Zero Days, ο Alex Gibney εξερευνά το φαινόμενο του Stuxnet, έναν αυτο-αναπαραγούμενο ιό των κομπιούτερ, που ανακαλύφθηκε το 2010. Τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είχε εγκριθεί από την αμερικανική και την ισραηλινή κυβέρνηση, με σκοπό να σαμποτάρει το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.
Όμως, ο περίπλοκος ιός κατέληξε όχι μονάχα να χτυπήσει τον στόχο του, αλλά και να εξαπλωθεί δίχως έλεγχο. Παρότι ακόμα και σήμερα το αρνούνται, ο Stuxnet κατασκευάστηκε από τις σύμμαχες αυτές δυνάμεις που κατέληξαν να ανοίξουν ένα πολεμικό κουτί της Πανδώρας.

Πρόκειται για έναν ιό η καλύτερα, για ένα worm που έχει την δυνατότητα να εγκαθίσταται σε υπολογιστές και στοχεύει στα συστήματα SCADA τα οποία ελέγχουν την λειτουργία εμπορικών εργοστασίων και εγκαταστάσεων υποδομής (πχ: υδραγωγεία και εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας).
Η ύπαρξή του έγινε γνωστή τον Ιούνιο του 2010, και ακόμα κανείς δεν γνωρίζει ποιος ή ποιοι βρίσκεται/-ονται πίσω από την δημιουργία του.
Σύμφωνα με την φημολογία που έχει αναπτυχθεί σχετικά με το Stuxnet, φέρεται να είναι υπεύθυνο για το αναίτιο κλείσιμο κάποιων πυρηνικών εργοστασίων στο Ιράν. Μια έρευνα που έγινε από την γνωστή εταιρεία ασφαλείας Symantec σχετικά με την διάδοση του Stuxnet στο διαδίκτυο, απέδειξε πως το 58% των υπολογιστών στο Ιράν έχουν μολυνθεί από το συγκεκριμένο worm.
Ο δε Eugene Kaspersky, co-Founder και CEO της Kaspersky Labs, περιέγραψε τον Stuxnet ως το «άνοιγμα του Κουτιού της Πανδώρας» και συμπλήρωσε ότι πλέον έχουμε μπει στην εποχή της κυβερνοτρομοκρατίας.
Επίσημα η Kaspersky Labs δηλώνει:

Η βαθιά γνώση της τεχνολογίας SCADA, η εξειδίκευση της πολυεπίπεδης επίθεσης, η χρήση πολλαπλών zero-day ευπαθειών και νόμιμων πιστοποιητικών, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το Stuxnet δημιουργήθηκε από μια ομάδα ιδιαίτερα εξειδικευμένων επαγγελματιών, οι οποίοι είχαν στην διάθεσή τους σημαντικούς πόρους και οικονομική υποστήριξη.

Απ' όσα έχουν γίνει γνωστά από τους ασχολούμενους με αυτόν τον ιό, κάνουν λόγο για ένα ιδιαίτερα sophisticated computer worm. Μάλιστα, είναι Ανοιχτού Κώδικα και αυτό σημαίνει ότι μπορεί ο καθένας μας να τον κατεβάσει και να τον τροποποιήσει έτσι ώστε να επιτύχει τον σκοπό του, όποιος κι' αν είναι αυτός.

>>> Δείτε περισσότερα για τον ιό Stuxnet: Το cyber-weapon της Ιαπωνίας προκαλεί εφιαλτικά σενάρια!

Διάρκεια: 1:56'
Κατηγορία: Ντοκιμαντέρ
Σκηνοθεσία: Alex Gibney
Σενάριο: Alex Gibney
Πρωταγωνιστούν: David Sanger, Emad Kiyaei, Eric Chien, William Binney, Thomas Drake, Edward Loomis, Liam O'Murchu, Gary D. Brown, Joanne Tucker, George W. Bush, Hillary Clinton
Χώρα Παραγωγής: ΗΠΑ
Έτος Παραγωγής: 2016
Κυκλοφορία: 8 Ιουλίου 2016

Στον επόμενο πόλεμο δεν θα πλέκουμε κάλτσες

Zero Days, μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου, γνωστό και ως Berlinale.
Με αφετηρία τον ιό Stuxnet, ο Άλεξ Γκίμπνεϊ εξηγεί πως ο επόμενος μεγάλος πόλεμος συμβαίνει ήδη, στο λογισμικό του υπολογιστή σου.

Άτιμη η επαγωγική μέθοδος. Ξεκινώντας με την προσπάθεια να καταλάβει και να φέρει στο φως την σημασία, την δημιουργία και την επικινδυνότητα του Stuxnet, ο Άλεξ Γκίμπνεϊ, ο ατρόμητος ντοκιμαντερίστας του «The Armstrong Lie» και του «Going Clear: Scientology and the Prison of Belief» καταλήγει έχοντας εκθέσει τον νέο μεγάλο όπλο των δυνατών και ικανών, τον πόλεμο στον κυβερνοχώρο.

To 2010, ένας Λευκορώσος ειδικός στους ηλεκτρονικούς ιούς ανακάλυψε έναν τέτοιον μετά από πολλαπλές εκκλήσεις βοήθειας, όμως έναν ιό υπερβολικά τέλειο και υπερβολικά καταστροφικό για να έχει σχεδιαστεί από τυχαίους, ακόμα και πανέξυπνους, hackers. Ονομάζοντάς τον Stuxnet, από κομμάτια λέξεων που εμφανίζονταν στον κώδικά του, ειδήμονες της ηλεκτρονικής ασφάλειας απ' όλον τον κόσμο συνασπίστηκαν - μυστικά, φυσικά - για να καταλάβουν τι ακριβώς ήταν αυτή η νέα ανακάλυψη.

Ο ιός έκτοτε αναλύθηκε από ειδικούς των μεγαλυτέρων εταιριών antivirus, ενώ είχε προκαλέσει σοκ σε όλον τον κόσμο, καθώς ήταν ένας τόσο εξελιγμένος ιός, που θα μπορούσε να μπει σε μηχανήματα ανά τον κόσμο, ακόμα και μηχανολογικές συσκευές, όπως συστήματα ελέγχου εργοστασίων, πτήσεων και κάθε είδους άλλο υπολογιστικό σύστημα και όλα αυτά χωρίς κανείς να το καταλάβει και με δυνατότητα διάδοσης Zero Days, χωρίς δηλαδή να αντιληφθεί κάποιος το τι γίνεται και με τεράστια, μηδενική πρακτικά ταχύτητα.

Ο ιός ήταν τόσο εξελιγμένος που προβλημάτισε ακόμη και τους ειδικούς ασφαλείας των ΗΠΑ, με τον πανικό για το Stuxnet, όπως ονομάστηκε, να είναι μεγάλος και με ειδικούς να αρχίζουν να ερευνούν την πιθανότητα ο ιός να μην έχει γραφτεί από hackers ή κάποια εταιρεία, αλλά από κάποιο κράτος.

Λίγος καιρός πέρασε και ο καταιγισμός αποκαλύψεων έρχεται να αποδείξει, αν και ποτέ με επίσημη σφραγίδα, ότι το Stuxnet, ήταν ο ιός που έφτιαξε η NSA και χρησιμοποιήθηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ και του Ισραήλ, με στόχο την επίθεση στα συστήματα και τελικά την καταστροφή των πυρηνικών εργοστασίων του Ιράν. Οι αρχές έτσι χωρίς να έχουν ιδέα για το μυστικό πρόγραμμα της NSA, πανικοβλήθηκαν για κάτι που έφτιαξε η ίδια η Αμερικάνικη κυβέρνηση και που ποτέ φυσικά δεν είχε σκοπό να αποκαλύψει.

Έναν ιό που λειτουργεί και μεταφέρεται από υπολογιστή σε υπολογιστή χωρίς καμία ανθρώπινη ενέργεια, είχε την δυνατότητα όχι απλώς να σταματά μηχανήματα, αλλά και να τους δίνει καταστροφικές εντολές και, ταυτόχρονα, να «ειδοποιεί» τους χειριστές τους ότι όλα λειτουργούν κανονικά.

Ο βραβευμένος με Oscar σκηνοθέτης, Alex Gibney (Taxi to the Dark Side), ερευνά μία από τις πιο ενδιαφέρουσες υποθέσεις στην ιστορία της παγκόσμιας κατασκοπίας, ένα γεγονός που ήταν η αρχή του κυβερνοπολέμου μεταξύ χωρών, κάτι που τελικά αποδεικνύεται ότι άρχισε η Αμερική.

Το πρόγραμμα με κωδικό όνομα «Olympic Games» της NSA, που τελικά είναι το StuxNet όπως αποκαλύφτηκε, είναι ένα ισχυρότατο όπλο που αποδεικνύει όσο και οι αποκαλύψεις του Edward Snowden, ότι τίποτα δεν είναι ασφαλές στις επικοινωνίες μας. Χαρακτηριστικό είναι το γέλιο μιας πράκτορα της NSA με την οποία μίλησε ο ντοκιμαντερίστας, η οποία θεωρεί αυτονόητο ότι οποιαδήποτε ηλεκτρική ή ηλεκτρονική συσκευή σε όλο τον κόσμο, μπορεί να πέσει θύμα hackers, ακόμα και όταν δεν είναι συνδεδεμένη στο διαδίκτυο.

Το ντοκιμαντέρ μπαίνει σε τεχνικές λεπτομέρειες για το πώς οι Αμερικάνοι, μη μπορώντας να κάνουν άλλον έναν πόλεμο στο Ιράν, μετά το φιάσκο του Ιράκ, στο οποίο επιτέθηκαν επικαλούμενοι πυρηνικά, αποφάσισαν να χτυπήσουν το πυρηνικό πρόγραμμα της εχθρικής χώρας με άλλα μέσα. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το πώς κάποιοι μπορούν να ελέγχουν απομακρυσμένα, το πώς λειτουργεί ένας πυρηνικός αντιδραστήρας και πρακτικά να τον καταστρέψουν, χωρίς μάλιστα να αφήσουν ούτε ένα ίχνος της παρέμβασής τους.

Βρισκόμαστε στο πρώτο κεφάλαιο μιας μεγάλης αλλαγής στον τρόπο που, πια, διεξάγεται ο παγκόσμιος πόλεμος - στις δικές μας zero days που έρχονται με άγνωστη έκβαση, με «εγκεφάλους» ιδιοφυή nerds που δουλεύουν για τα δυνατά κράτη, ενώ ταυτόχρονα σχεδιάζουν ηλεκτρονικά οχήματα για την απόλυτη καταστροφή.

Για να φτάσει σ' αυτά τα συμπεράσματα, ο Αλεξ Γκίμπνεϊ, αποδεδειγμένα ευρηματικός και πάντα με απίθανες πηγές, μιλά με τους πιο καθοριστικούς ανθρώπους που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει: από τον Διευθυντή του NSA και της CIA Μάικλ Χέιντεν, μέχρι τον Ισραηλινό Υπουργό Πληροφοριών, Γιουβάλ Στάινιτς, και από πράκτορες της Μοσάντ και εργαζόμενους στην Symantec, μέχρι την υπάλληλο του NSA που κρατά πρόσωπο και στοιχεία κρυφά, αλλά μιλά καθαρά:

Εμείς κατασκευάσαμε τον Stuxnet, αυτό είναι γεγονός.

Ο Αλεξ Γκίμπνεϊ στήνει το ντοκιμαντέρ του σαν θρίλερ, ξεκινώντας από λίγα στοιχεία και πολύ χιούμορ και συνεχίζοντας με την γιγάντωση της κεντρικής ιδέας, όπως αυτή ξεπερνά χώρες, πρόσωπα και συγκεκριμένα γεγονότα κι απλώνεται πάνω από τον πλανήτη.

Στον καθένα εναπόκειται τι ακριβώς θα πιστέψει, πώς θα ερμηνεύσει τα λεγόμενα ή τα «no comment», καθώς η ένταση της ταινίας ανεβαίνει σε συναρπαστικά επίπεδα, αλλά ο στόχος του «Zero Days» είναι σαφής. Η νέα μορφή πολέμου είναι το cyber warfare (ο κυβερνοπόλεμος) κι εκτυλίσσεται ήδη, με τον πιο κρυφό τρόπο που έχει ποτέ συναντήσει η ιστορία. Και παρότι δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως τίποτα για αυτό, μπορούμε, τουλάχιστον, ν' αναγνωρίσουμε ότι αυτό που συμβαίνει δεν μας υπερβαίνει απλώς, μας καθορίζει κάθε λεπτό, εμάς και τις μέρες που ακολουθούν την zero day της λειτουργίας του κάθε νέου, παντοδύναμου ιού.

Η μεγάλη επιτυχία του ντοκιμαντέρ ότι καταφέρνει με καλή αφήγηση να μπει σε μεγάλες λεπτομέρειες που μπορεί να ακολουθήσει ακόμα και κάποιος άσχετος με την πληροφορική.
Το μήνυμα του ντοκιμαντέρ είναι καθαρό, καθώς θέτει την επιτακτική ανάγκη για έλεγχο των κυβερνο-στρατών που διαθέτουν πλέον πάμπολλες χώρες, στρατοί που με γραμμές κώδικα αντί για όπλα, μπορούν να προκαλέσουν ζημιές ανάλογες μιας ατομικής βόμβας, ίσως και μεγαλύτερες. Ο σκηνοθέτης θεωρεί μάλιστα, προσπαθώντας να μην πανικοβάλλει το κοινό, ότι συμφωνίες για το πώς θα δρουν τέτοιες ομάδες θα πρέπει να γίνουν ανάμεσα σε χώρες, παρόμοιες με τις συμφωνίες για την πυρηνική ενέργεια και όπλα. Όλα αυτά, καθώς το θέμα δεν είναι πλέον το StuxNet, αλλά τα άλλα πάμπολλα συστήματα που παραδέχεται μία υπάλληλος του NSA, την οποία είδαμε στο ντοκιμαντέρ, αλλά και τα παρόμοια συστήματα που έχουν άλλες χώρες με σιγουριά να υπάρχει για την Ρωσία, το Ιράν, την Βόρεια Κορέα, την Μεγάλη Βρετανία και πιθανώς πολλές άλλες χώρες.

Άλεξ Γκίμπνεϊ: Πιθανός ένας ηλεκτρονικός πόλεμος

Σε συντέντευξη που έδωσε στο Cinefreaks ο Alex Gibney, ο βραβευμένος με Όσκαρ (για το Taxi to the Dark Side το 2008) σκηνοθέτης και σεναριογράφος του ντοκιμαντέρ Zero Days τονίζει μιλώντας για τον ιό:

Πιθανός ένας ηλεκτρονικός πόλεμος.

- Σε ένα τόσο… λεπτό ζήτημα, όσο οι ενέργειες των μυστικών υπηρεσιών, πόσο εύκολο είναι να πείσεις, όσους εμφανίζονται στο ντοκιμαντέρ, να μιλήσουν; Ο Gibney υποστήριξε πως αρκετοί από αυτούς ήθελαν να μιλήσουν:

Το δυσκολότερο κομμάτι ήταν να τους πείσεις να μιλήσουν για λεπτομέρειες. Έχω φίλους, που βρίσκονταν στην κυβέρνηση του Ομπάμα, που αρνήθηκαν να μου μιλήσουν ακόμη και off the record, επειδή φοβούνται ότι θα αντιμετωπίσουν διώξεις.

Ο ίδιος από την άλλη - μπορεί να μην ένιωσε φόβο, αλλά σίγουρα ανησυχία - προσπαθούσε να είναι «αόρατος». Βέβαια, είχε επικοινωνήσει και με την NSA για να εξετάσει το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσει κάποια γυρίσματα εντός της υπηρεσίας, χωρίς να περιγράψει ακριβώς το θέμα του, άλλα ότι θα επρόκειτο για τις ηλεκτρονικές υποθέσεις.

Η απάντηση στο αίτημά του δόθηκε… αφού η ταινία προβλήθηκε στο Βερολίνο· του ζητούσαν συγνώμη για την καθυστερημένη απάντηση, ρώτησαν αν θα μπορούσαν να έχουν ένα αντίγραφο της ταινίας κι εκείνος (με αρκετή δόση χιούμορ) σκέφτηκε να τους απαντήσει πως «αν δεν το έχετε ήδη, τότε δεν κάνετε σωστά την δουλειά σας».

Όσον αφορά τις πηγές του, ανέφερε ότι όλα όσα βλέπουμε στο ντοκιμαντέρ είναι βασισμένα σε χιλιάδες έγγραφα και πληροφορίες, επιβεβαιωμένες από πολλαπλές πηγές, ώστε να είναι βέβαιοι για την εγκυρότητα όσων ακούγονται στο φιλμ.

- Ενδιαφέρον, για τον ίδιον, έχει και η μυστικότητα, με την οποία διαχειρίζονταν το θέμα η Κυβέρνηση, αφού όταν τους ρωτούσε για τον ιό STUXnet, ήδη ο κόσμος γνώριζε για αυτόν.

Δεν τους ζητούσα να αποκαλύψουν κάποιο μυστικό, αλλά να είναι ειλικρινείς για κάτι που ήταν γνωστό. Μου έλεγαν «Συγνώμη, είναι μυστικό», μα δεν ήταν μυστικό! Κι ακόμη το θεωρούν μυστικό. Η μυστικότητα, έχει αποκτήσει ένα περίεργο νόημα σήμερα, κάτι που είναι ευρέως γνωστό χαρακτηρίζεται «μυστικό» και άνθρωποι της Κυβέρνησης σου λένε, πως μπορεί να διωχθούν αν μιλήσουν για πράγματα, που είναι ήδη διαθέσιμα στα ΜΜΕ. Αυτό καταντά ηλίθιο.

- Πόσο δύσκολο είναι για τον ίδιο να μεριμνήσει για την προσωπική του ηλεκτρονική ασφάλεια, λαμβάνοντας υπόψη και τα επικίνδυνα σενάρια, που μετέφερε μέσα από το ντοκιμαντέρ του, κατά την διάρκεια της δημιουργίας του;

Είναι δύσκολο και σε προσωπικό επίπεδο και όσον αφορά το ντοκιμαντέρ. Προφανώς πήραμε συγκεκριμένα μέτρα, με κρυπτογράφηση στα τηλέφωνα και στα emails, με διασφάλιση ότι κάποιες πληροφορίες θα έμεναν εμπιστευτικές, επιλέγοντας προσεκτικά τα σημεία, που θα είχαμε κάποιες συζητήσεις, κι αυτές τις κάναμε κατά πρόσωπο, χωρίς ενεργές ηλεκτρονικές συσκευές στον χώρο…

Σε προσωπικό επίπεδο, ο καθένας μας πρέπει να τραβήξει τις διαχωριστικές γραμμές του, πρέπει να υποθέτουμε πως μας παρακολουθούν, αλλά και να ξεκαθαρίσεις πόσο πολύ θες να εκτίθεσαι δημοσίως και τι θες να κρατήσεις κρυφό. Θεωρώ πως αυτά είναι σημαντικά για όλους μας. Φυσικά κι εγώ είμαι στο Twitter και στο Facebook, άλλα δεν μοιράζομαι τόσο προσωπικές πληροφορίες σε αυτές τις πλατφόρμες.

- Πόσο πιθανό θεωρεί, ο Alex Gibney, έναν εκτενή ηλεκτρονικό πόλεμο;

Μέχρι πριν από λίγα χρόνια, τα «ηλεκτρονικά» όπλα χρησιμοποιούνταν παράλληλα με τα κανονικά. Σήμερα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ανεξάρτητα.
Δεν χρειάζεται να στείλεις στρατεύματα, και το πιο τρομακτικό είναι ότι η ταυτότητα κάποιων από τους εμπλεκόμενους σε έναν τέτοιο πόλεμο, μπορεί να είναι άγνωστη!

- Τον Alex Gibney απασχολούν και τα συναισθήματα, που προκαλεί στο κοινό:

Δεν θες να μεταφέρεις αχρείαστη ή υπέρμετρη ανησυχία ή φόβο».
Όμως, ο κόσμος πρέπει να προβληματίζεται. Ένα από τα πράγματα, που μπορεί να κάνει η ταινία, είναι να αγγίξει το κοινό σε συναισθηματικό επίπεδο, κι αν δεν προβληματιστούν, δεν θα υπάρξει καμία αντίδραση και τίποτα δεν θα αλλάξει. Δεν θες να σοκάρεις, αλλά να τους προβληματίσεις.

- Τι γίνεται, όμως, με την νέα γενιά χρηστών, που θεωρούν πως δεν έχουν και τίποτα να κρύψουν στα social media;

Εντάξει, δεν μπορείς να κλείσεις αυτές τις συσκευές, να μην χρησιμοποιείς smartphones, απλά πρέπει να τα χρησιμοποιούμε με σωστό τρόπο… έχει ενδιαφέρον πώς αυτές οι συσκευές «αλλάζουν» τον τρόπο, που σκέφτεσαι και αντιδράς, όμως σαν άνθρωποι έχουμε την δυνατότητα να αλλάξουμε, και να προσαρμοστούμε σε αυτήν την νέα πραγματικότητα, με έναν πιο «χρήσιμο» τρόπο. Κάτι όχι τόσο σχετικό με τον ηλεκτρονικό πόλεμο, εμένα μου αρέσει να μαγειρεύω, κι είχα διαβάσει μια ενδιαφέρουσα θέση για το πώς αφήσαμε τις μεγάλες εταιρείες να μαγειρεύουν για εμάς! Και αυτό έχει καταστροφικές συνέπειες στην διατροφή και στην υγεία μας, αλλά κάθε ένας από εμάς έχει την δυνατότητα να πει «όχι, απόψε αν και έχω πολλή δουλειά, θα αφιερώσω λίγο χρόνο στο να μαγειρέψω, ίσως με την ή τον σύντροφό μου και τα παιδιά μου». Είναι ένας τρόπος να πάρεις πίσω κάτι, που έχεις παραχωρήσει…

- Επιστρέφοντας στην ταινία, πώς προέκυψε η δομή του Zero Days;

Με κάπως φυσικό τρόπο, αρχικά θεωρήσαμε πως έπρεπε να δράσουμε ως «ντετέκτιβ» και να βρει και τους πιο ικανούς «ντετέκτιβ» από εσένα. Οπότε, ξεκινήσαμε από τους ανθρώπους που ανακάλυψαν τις λεπτομέρειες για το τι είναι το STUXnet, έπειτα βρήκαμε κι άλλους, δημοσιογράφους για παράδειγμα, κι ύστερα ανεβήκαμε στο επίπεδο των Κυβερνητικών και των στελεχών των μυστικών υπηρεσιών.

Πρόβλημα, επίσης, υπήρξε στην περίπτωση του Ιράν, το οποίο προσέγγισαν για να μιλήσουν με κάποιους αξιωματούχους, εξηγώντας τους το project, που προσπαθούσαν να κάνουν. Ακόμα και το να αναλάβουν κάποιοι άλλοι να κάνουν τα γυρίσματα, αντί για εκείνον και την ομάδα του, ήταν αδύνατο, γιατί υπήρχε φόβος.

- Για ποιον λόγο δεν επέλεξε να χρησιμοποιήσει κάποιον/-α ηθοποιό στο ντοκιμαντέρ;

Είναι κάτι, που προέκυψε στην πορεία. Σου επιτρέπει μεγαλύτερη ευελιξία στην διαχείριση της εμπιστευτικότητας των πηγών, μπορεί σε αντίθετη περίπτωση κάποιοι άνθρωποι να μην μιλούσαν. Επιπλέον, ο τρόπος με τον οποίο το παρουσιάσαμε, μας επέτρεψε να κάνουμε τόσο καταγραφή, όσο και σχόλιο για την μυστικότητα.

>>> TRAILER:

Μπορείτε:
- είτε να το δείτε με αγγλικούς υπότιτλους, πηγαίνοντας:
κλικ στο «κουμπάκι» με τις οριζόντιες γραμμούλες, που βρίσκεται αριστερά από το Ρυθμίσεις και είναι το δεύτερο εικονίδιο κάτω δεξιά

- είτε με Μετάφραση υποτίτλων, πηγαίνοντας:
Ρυθμίσεις > Υπότιτλοι (Subtitles/CC) ή κλικάροντας το «κουμπάκι» με τις οριζόντιες γραμμούλες, που βρίσκεται αριστερά από το Ρυθμίσεις (το «κουμπάκι» με την ροδέλα) > Αγγλικά (English) > Μετάφραση υπότιτλων (Auto-translate) > Ελληνικά (Greek). [Θα πρέπει πρώτα να κλικάρετε το «Αγγλικά» για να ενεργοποιηθεί η επιλογή Μετάφραση].

 

>>> ΔΕΙΤΕ το ντοκιμαντέρ Zero Days, ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ.

  • Σχόλια

0 Comments:

Scroll to Top