Αψήφησε τους κανόνες της αναδυόμενης τάξης της Πληροφορίας

Editorial Νοεμβρίου 2018

Διαδικτυακές ιστορίες τρόμου

Τι σας έρχεται στο νου όταν ακούτε τη λέξη «Halloween»; Εμείς σκεφτήκαμε τις ευρέως διαδεδομένες ιστορίες «creepypasta» και γράφουμε για αυτές.

Πριν από αρκετά χρόνια, στη Βαρκελώνη, έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τους αστικούς μύθους της χώρας αλλά και ειδικότερα της πόλης. Εκεί βρήκα ορισμένους που ήταν δημοφιλείς στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ μα και αλλού.

Καθώς πλέον το Διαδίκτυο συμπληρώνει σχεδόν τρεις δεκαετίες ζωής, αναρωτήθηκα αν εκείνοι οι πρώτοι διαδικτυακοί αστικοί μύθοι της εποχής του IRC υπάρχουν ακόμα. Αν και τότε δεν είχαν κάποια γενική ονομασία, συνήθως ήταν ιστορίες που κυκλοφορούσαν στα «δωμάτια» του IRC και κατά κανόνα είχαν τρομακτικό περιεχόμενο.

Όπως ανακάλυψα, όχι μόνο υπάρχουν μα έχουν προστεθεί και άλλοι και πλέον έχουν ονομασία: «creepypasta». Το πρώτο συνθετικό της λέξης αναφέρεται στο τρομακτικό (συνήθως επινοημένο, ενίοτε και με τρόπο που το κάνει να μοιάζει με αληθινή ιστορία) περιεχόμενο που σκοπό έχει να τρομοκρατήσει τους αναγνώστες, ενώ το δεύτερο συνθετικό είναι παραφθορά του paste και δηλώνει τη μαζικότητα της διάδοσης αυτών των ιστοριών μέσω της αντιγραφής, μερικές από τις οποίες θα δούμε ευθύς αμέσως.

Υπάρχουν αρκετά fora που ασχολούνται αποκλειστικά με τα creepypasta και πολλές φορές, μέσα από τις διηγήσεις και τις προσθήκες των χρηστών, θολώνουν τα όρια ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια. Σε περιόδους όπως το Halloween, δε, είναι ιδιαίτερα δημοφιλή. Πολλά από αυτά έχουν ένα κεντρικό αφήγημα, που συναντάται παραλλαγμένο στους αστικούς μύθους αρκετών χωρών.

Τα Reddit και 4chan αποτελούν μέρη όπου έχουν πρωτοδημοσιευτεί τέτοιες ιστορίες και φυσικά υπάρχουν κατεβατά συζητήσεων με φωτογραφίες, βίντεο και άλλο υλικό περί αυτών των τρομακτικών μύθων, όπως επίσης και το ανάλογο τρολλάρισμα

Candle Cove

Η πρώτη σχετική ιστορία που βρήκα είναι το «Candle Cove», γραμμένη από τον καρτουνίστα Kris Straub, με ένα κάπως οικείο -τουλάχιστον για κάποιες γενιές Αμερικανών- θέμα. Η συγκεκριμένη ιστορία τοποθετείται στη δεκαετία του 1980 και εστιάζει σε ένα μυστηριώδες παιδικό τηλεοπτικό show της εποχής και το ρόλο που αυτό έπαιξε σε μια σειρά φόνων. Καθόλου παράξενο. Στην αμερικάνικη κουλτούρα υπάρχουν κάμποσοι αστικοί θρύλοι για μυστηριώδεις τηλεοπτικές εκπομπές και τον αντίκτυπο που είχαν αυτές στους θεατές τους.

Πληροφορία
Το «Candle Cove» αποτελεί τον πρώτο κύκλο της σειράς «Channel Zero» που σκοπό έχει να παρουσιάσει ορισμένους τέτοιους διαδικτυακούς μύθους τρόμου. Έχει ξεκινήσει από το 2016 και θα το βρείτε και με ελληνικούς υπότιτλους.

Η ιστοσελίδα The Onion έχει δημοσιεύσει ένα άρθρο όπου αναφέρεται πως μερικές παιδικές εκπομπές των 70s προκάλεσαν εφιάλτες στα παιδιά που τις παρακολουθούσαν. Το «Lidsville», που προβλήθηκε για δυο χρόνια (1971-1973) μα έχει επαναληφθεί αρκετές φορές με βελτιώσεις στο φιλμ, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα των creepypasta που έχουν να κάνουν με την τηλεόραση.

Goatman

Μια γνωστή, πραγματική (;) ιστορία τρόμου είναι ο «Goatman», από τον χρήστη «Anansi». Εκείνος είχε πάει για κάμπινγκ με τον ξάδελφό του και μερικούς φίλους σε μια τοποθεσία έξω από το χωριό Huntsville (βρίσκεται στην πολιτεία της Alabama), όταν συνειδητοποίησαν ότι υπήρχε ένα επιπλέον άτομο ανάμεσά τους όλη την ημέρα μα κανένας από αυτούς δε γνώριζε ποιος είναι και δε θυμόταν το πρόσωπό του. Τότε η κατάσταση έγινε πραγματικά περίεργη. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την ιστορία στο Creepypasta Wiki.

Wendigo

Μια άλλη ιστορία, που ξεκίνησε από το Reddit, αφορά ένα wendigo (μυθικό ανθρωποφάγο τέρας ή κακό πνεύμα) με τη μορφή ελαφιού και την ανέβασε κάποιος χρήστης με το nickname «bigmoneymo». Όπως ισχυρίζεται, κάποιο βράδυ με μια ομάδα φίλων του έκαναν αστική εξερεύνηση και πεζοπορία μέσα από δάση σε ένα δημόσιο πάρκο στο Kentucky (σ.σ. όταν μιλάμε για δημόσια πάρκα στις ΗΠΑ, φανταστείτε εκτάσεις που φτάνουν το μέγεθος της Στερεάς Ελλάδας, ίσως και μεγαλύτερες όπου υπάρχει προστασία της πανίδας και της χλωρίδας, με ειδικές ζώνες πεζοπορίας). Ενώ βρίσκονταν σε έναν λόφο, έχοντας έτσι ανοιχτό πεδίο, είδαν σε κοντινή απόσταση ένα ελάφι. Κάτι καθόλου παράξενο καθώς, στη περιοχή υπήρχαν άφθονα τέτοια ζώα.

Πλησιάζοντας για να το δουν καλύτερα, συνειδητοποίησαν πως το ελάφι που φαινόταν να βρίσκεται λίγα μόνο βήματα παραπέρα, στην πραγματικότητα ήταν περισσότερα από εκατό μέτρα μακριά, ενώ όσο και αν προχωρούσαν η απόσταση δε μίκραινε. Αυτό, εκτός της ματαιότητας του πράγματος, τους φάνηκε τρομακτικό και έφυγαν όσο πιο γρήγορα μπορούσαν, όπως αναφέρει στην αφήγησή του.

Midnight Taxi

Ακόμα μία, πραγματικά τρομακτική, ιστορία, έρχεται από τη νότια Alabama και τη δημοσίευσε -επίσης στο Reddit– ο χρήστης «PGFIV». Όπως γράφει, ο παππούς του και οι αδελφοί του κοιμούνταν στη βεράντα του σπιτιού ένα από τα πολύ ζεστά καλοκαιρινά βράδια, όταν ένα παλιό ταξί πάρκαρε μπροστά από το σπίτι τους. Από αυτό βγήκαν μια γυναίκα και ένας άντρας με πολύ εντυπωσιακό ντύσιμο παλιότερης εποχής, κατευθυνόμενοι προς την ξύλινη εξώπορτα του σπιτιού. Εκεί, η γυναίκα έβγαλε το γάντι από το χέρι της και με τα μακριά της νύχια γρατζούνισε την πόρτα. Μετά από αυτό επέστρεψαν στο ταξί.

Όλα τα αγόρια ξύπνησαν από τον ήχο αυτού του ξυσίματος αλλά ήταν πολύ φοβισμένοι για να πάνε να δουν τι συνέβη ή να κάνουν οποιονδήποτε θόρυβο μέχρι το πρωί. Την επόμενη μέρα, ο παππούς και τα αδέλφια του αφηγητή επιβεβαίωσαν ότι το περιστατικό δεν ήταν όνειρο. Όπως έμαθαν αργότερα, η γυναίκα αυτή αποκαλούνταν «Witch» και ισχυρίζονται ότι την έχουν δει ή/και ακούσει πολλές φορές καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Συνεχίζοντας, λέει πως όταν πριν από μερικά χρόνια πήγε να δει το σπίτι πριν αυτό κατεδαφιστεί, υπήρχαν στην πόρτα σημάδια όμοια με αυτά που θα έμεναν σε μια ξύλινη σανίδα αν κάποιος τη γρατσούνιζε με τα νύχια του. Αναφέροντας την ιστορία στον νέο ιδιοκτήτη, είδε πως αυτός ταράχτηκε αναφέροντάς του ένα παλιό ταξί που σταθμεύει απέναντι από το σπίτι μετά τα μεσάνυχτα μέχρι λίγο πριν το ξημέρωμα!

The Slenderman

Περνάμε τώρα σε μια αρκετά δημοφιλή ιστορία τρόμου, τον «Slenderman». Έναν ψηλό, μακρυμάλλη άνδρα που εμφανίζεται σε φωτογραφίες παιδιών λίγο πριν αυτά εξαφανιστούν. Θεωρείται ότι είναι αυτός που τα σκοτώνει. Ο Slenderman εμφανίστηκε για πρώτη φορά από τον χρήστη «Victor Surge» στο forum «Something Awful» αλλά έχει εξελιχθεί σε διαδικτυακό φαινόμενο από τότε, αφού πολλοί άνθρωποι έχουν προσθέσει στοιχεία στην ιστορία και ορισμένοι έχουν αναφέρει ακόμη και θεάσεις του Slenderman.

NoEnd House

Αυτή όμως η ιστορία που είναι ακόμα πιο δημοφιλής, ενώ υπάρχουν αρκετοί που δεν τη θεωρούν ψεύτικη, είναι το «NoEnd House» που γράφτηκε από τον Brian Russell. Είναι τόσο μεγάλη η δημοφιλία της που μεταφέρθηκε σε τηλεοπτική σειρά, νομίζω και σε ταινία. Αφορά την εμφάνιση ενός παράξενου σπιτιού στο σημείο κάποιας πόλης, που η τοποθεσία του διαδίδεται στους ενδιαφερόμενους μέσω κοινωνικών δικτύων και SMS. Όποιος καταφέρει να περάσει όλα του τα δωμάτια, θα κερδίσει ένα σημαντικό ποσό. Όμως το ίδιο το σπίτι είναι μια οντότητα και το κάθε δωμάτιο κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που φαίνεται. Θα μπορούσε να ήταν και ένας ολόκληρος κόσμος. Τρομακτικός όμως…

Pokémon

Μπορείτε να φανταστείτε την ανατριχιαστική πλευρά των Pokémon; Εδώ έχουμε μια ιστορία που έμεινε γνωστή ως «Come Follow Me». Τις πρώτες μέρες μετά την κυκλοφορία (27 Φεβρουαρίου 1996) των Pokemon Red και Green στην Ιαπωνία, διαπιστώθηκε κατακόρυφη αύξηση θανάτων στην ηλικιακή ομάδα των 10-15 ετών. Τα παιδιά συνήθως βρίσκονταν νεκρά μέσω αυτοκτονίας, έχοντας κρεμαστεί ή πηδήξει από ψηλά. Ωστόσο, μερικοί θάνατοι ήταν πιο περίεργοι. Ορισμένες περιπτώσεις κατέγραψαν παιδιά που είχαν ξεκινήσει να κόβουν τα άκρα τους, άλλα έχωναν τα πρόσωπά τους μέσα στον φούρνο και άλλα πνίγονταν από μόνα τους, σπρώχνοντας τις γροθιές τους κάτω από το λαιμό τους. Τα λίγα παιδιά που σώθηκαν έδειξαν σποραδική συμπεριφορά. Όταν ρωτήθηκαν γιατί ήθελαν να βλάψουν τον εαυτό τους απάντησαν μόνο με χαοτικές κραυγές και τραβώντας τα μάτια τους όπως τα Pokémon.

Για να μη μακρηγορώ, με κάποιον τρόπο ανακαλύφθηκε πως υπήρχε σύνδεση με το Game Boy τους όταν εκεί «έτρεχε» το Pokémon, ουρλιάζοντας και προσπαθώντας με κάθε τρόπο να βγουν από το δωμάτιο.
Αυτό επιβεβαίωσε την υπόνοια των αρχών ότι αυτά τα παιχνίδια είχαν σχέση με τα παιδιά και τους θανάτους. Ήταν μια παράξενη περίπτωση, επειδή πολλά παιδιά που είχαν τα ίδια παιχνίδια δεν έδειξαν αυτήν τη συμπεριφορά.

Αφού συγκέντρωσαν όσα cartridges είχαν αυτά τα παιδιά, κρατώντας τα ως μελλοντικό στοιχείο, ήρθαν σε επαφή με τον Satoshi Tajiri, τον director αυτών των παιχνιδιών. Αν και έδειξε ανησυχία, δεν παραδέχτηκε κάτι και τους είπε να μιλήσουν με τους κύριους προγραμματιστές του παιχνιδιού, τους ανθρώπους που είναι υπεύθυνοι για το πραγματικό περιεχόμενο. Οι αστυνομικοί συναντήθηκαν με τον Takenori Oota, έναν από τους προγραμματιστές του παιχνιδιού. Αντίθετα με τον Tajiri, εκείνος δε φάνηκε ανήσυχος αλλά εξήγησε ήρεμα ότι ήταν αδύνατο να χρησιμοποιήσει κάποιος το παιχνίδι για να προκαλέσει τέτοιους θανάτους. Παρόλο που φαινόταν σαν να κρύβει κάτι, είπε στους αστυνομικούς κάτι ενδιαφέρον. Ο Oota είχε ακούσει μια φήμη που κυκλοφορούσε, ότι η μουσική για τη Lavender Town είχε προκαλέσει ασθένειες σε κάποια παιδιά. Ήταν μόνο φήμη και δεν είχε καμία πραγματική απόδειξη, ωστόσο θα μπορούσαν οι Αρχές να το εξετάσουν.

Ο Junichi Masuda, ο συνθέτης της μουσικής, παραδέχτηκε πως και ο ίδιος είχε ακούσει τις φήμες μα δε μπορούσε να ξέρει κάτι, δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι η μουσική του ήταν η αιτία. Μάλιστα, για να το αποδείξει, έπαιξε το ακριβές τραγούδι από το παιχνίδι, χωρίς ωστόσο να έχει καμία επίδραση σε κανέναν. Αν και είχαν ακόμα τις υποψίες τους για τον Masuda και τη μουσική της πόλης Lavender, φαινόταν ότι είχαν φθάσει σε άλλο αδιέξοδο.

Θέλετε να μάθετε τη συνέχεια; Υπάρχει φυσικά διαθέσιμη και αυτη η ιστορία για να τη διαβάσετε. Ο κώδικας λέγεται ότι επέζησε και μεταφέρθηκε σε άλλες γλώσσες προγραμματισμού που χρησιμοποιούνται για παιχνίδια. Αν έχετε ένα παλιό παιχνίδι Pokémon, τοποθετήστε την κασέτα στο πίσω μέρος του κλασικού Game Boy και ανοίξτε το. Ποιος ξέρει; Ίσως μάθετε το μυστικό για τον εαυτό σας.

Suicide Mouse

Το «Suicide Mouse» αποτελεί έναν από τους παλιούς διαδικτυακούς μύθους, κυκλοφορούσε πριν την έλευση του Διαδικτύου και θεωρείται ευρέως ως ο προάγγελος ολόκληρου του είδους «χαμένου επεισοδίου». Αυτή η ιστορία βασίζεται σε ένα παλιό, κρυφό επεισόδιο του Mickey Mouse. Υπάρχει επίσης ένα βίντεο που βασίζεται σε αυτό το creepypasta.

Ο λόγος για τα πρώτα κινούμενα σχέδια του Mickey Mouse από τη δεκαετία του 1930. Σε αυτά λέγεται πως υπάρχει κάποιο που δείχνει έναν Mickey να περπατάει -αντίθετα από τη συνήθη γελαστή και χορευτική του παρουσία- σκυθρωπός και έχοντας θλιβερή εμφάνιση, έξι οικοδομικά τετράγωνα μέχρι που αυτά αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Τίποτα το ιδιαίτερο δηλαδή, παρά ένα συνεχές loop. Σε αντίθεση όμως με την επαναλαμβανόμενη μουσική που συνόδευε πάντα τα κινούμενα σχέδια του Mickey Mouse, σε αυτό δεν υπήρχε καθόλου τραγούδι παρά μόνο ένα συνεχές χτύπημα πλήκτρου σε ένα πιάνο, για ένα λεπτό πριν χαθεί για την υπόλοιπη διάρκεια (μισού λεπτού) της ταινίας.

Και εδώ έχουμε μια μεγαλούτσικη ιστορία. Τελικά ανακαλύφθηκε -από τον Leonard Maltin, έναν υπάλληλο της Disney- πως ολόκληρη η ταινία είχε διάρκεια 9 λεπτά και 4 δευτερόλεπτα, με ένα μεγάλο σημείο «μαυρίλας». Ο ήχος ήταν διαφορετικός αυτή τη φορά, δεν ήταν γλώσσα, αλλά σαν μια κραυγή. Στο επόμενο λεπτό, η εικόνα άρχισε να γίνεται περίεργη. Το πεζοδρόμιο άρχισε να πηγαίνει σε κατευθύνσεις που φάνηκαν αδύνατες με βάση τη Φυσική που είχε ο Mickey, ενώ το μελαγχολικό του πρόσωπο άλλαξε σιγά σιγά.

Στο 7ο λεπτό ακούστηκε μια δυνατή «θανάσιμη», οδυνηρή κραυγή και η εικόνα γινόταν όλο και πιο ασαφής. Όλα, από τα κτίρια, μέχρι το πρόσωπο του Mickey έμοιαζαν να διαλύονται και να «χύνονται». Το βίντεο αυτό το παρακολουθούσε ένας από τους βοηθούς του Maltin ώστε να καταγράψουν κάθε λεπτομέρεια από αυτή τη διαφορετική ταινία που εντόπισαν. Αυτό συνέβη για περίπου τριάντα δευτερόλεπτα και για τα υπόλοιπα τριάντα δεν υπάρχουν πληροφορίες. Από έναν αστυνομικό που εργαζόταν από κάτω και έκανε γύρους έξω από εκείνο το δωμάτιο μαθεύτηκε ότι, μετά το τελευταίο καρέ, ο εργαζόμενος βγήκε έξω από δωμάτιο «πανιασμένος», επαναλαμβάνοντας για επτά φορές: «Real suffering is not known», πριν αρπάξει αιφνιδιαστικά το πιστόλι του φύλακα και το στρέψει στον εαυτό του.

Είναι άγνωστο αν έχει δει και άλλος αυτή την ταινία, όμως ο θρύλος θέλει να κυκλοφορεί εκεί έξω, το αρχείο «suicidemouse.avi».

Αυτά είναι μερικά χαρακτηριστικά δείγματα creepypasta. Υπάρχουν πολλά ακόμα και με διάφορες παραλλαγές να έχουν γίνει ταινίες. Ωστόσο, εξακολουθούν να διακινούνται μέσω Διαδικτύου ενώ υπάρχουν άνθρωποι που ερευνούν τέτοιες ιστορίες προκειμένου να εξακριβώσουν την αυθεντικότητά τους. Εσείς γνωρίζετε κάποια τέτοια, τρομακτική ιστορία;

Μοιραστείτε μαζί μας τις σκέψεις σας

avatar
  Εγγραφή  
Ειδοποίηση για

Σας ενημερώνουμε ότι η ιστοσελίδα μας ακολουθεί ειδικό πρόγραμμα διατροφής και μασουλάει φρεσκοψημένα cookies Καλά μωρέΘέλω να μάθω περισσότερα